บทที่ 041 แผนพังยับเยิน!
บทที่ 041 แผนพังยับเยิน!
บทที่ 041 แผนพังยับเยิน!
หู่หนิวมั่นใจในกระสุนนัดนี้อย่างเปี่ยมล้น
เธอติดตามพ่อตะลุยป่าดงพงไพรมาตั้งแต่เด็ก ปืนกระบอกนี้อยู่ในมือเธอก็ไม่ต่างอะไรกับอวัยวะส่วนหนึ่งของร่างกาย
การยิงเป้านิ่งที่ขาหลังในระยะห้าสิบเมตร สำหรับเธอแล้ว มันง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก
วินาทีที่กระสุนพุ่งออกจากปากกระบอกปืน เธอถึงกับเริ่มจินตนาการภาพเจ้าหมีดำตัวนั้นถูกยิงแล้วร้องโหยหวน ลากขาเป๋ๆ วนเวียนอยู่ในวงล้อมที่พวกเธอวางไว้ จนถูกทรมานให้ตายอย่างช้าๆ
เธอคิดไว้แล้วด้วยซ้ำว่า เดี๋ยวจะเยาะเย้ยหลินต้าจ้วงที่นั่งดูงิ้วอยู่ข้างๆ ว่าอย่างไรดี
ทว่า ฉากที่เกิดขึ้นต่อจากนั้น กลับทำให้ใบหน้าสวยๆ ที่เต็มไปด้วยความมั่นใจของเธอ ต้องแข็งค้างในทันที
ในเสี้ยววินาทีเดียวกับที่เธอเหนี่ยวไก หมีดำที่เดิมทีกำลังเกาหลังอย่างสบายใจ กลับพุ่งตัวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ผิดวิสัยร่างกายเทอะทะของมันอย่างสิ้นเชิง!
“ฟิ้ว!”
กระสุนเฉี่ยวขนที่ขาหลังของมันไปอย่างหวุดหวิด เสียง “ปุ” ดังขึ้นเมื่อมันฝังเข้าไปในลำต้นสนด้านหลัง เศษไม้กระจายว่อน
พลาดเป้า!
เป็นไปได้ยังไง?!
ดวงตาของหู่หนิวเบิกกว้าง สมองขาวโพลนไปหมด
มัน... มันหลบได้ยังไง? บังเอิญเหรอ?
หลินต้าจ้วงที่นั่งอยู่ไม่ไกล เห็นฉากนั้นเข้า ก็ส่ายหน้าเบาๆ
บังเอิญ?
ไร้เดียงสา
เขาเห็นชัดเต็มสองตา ก่อนที่หู่หนิวจะยิงเพียงวินาทีเดียว หูของหมีตัวนั้นขยับอย่างเห็นได้ชัด
มันรู้ตัวตั้งนานแล้ว!
ท่าทางขี้เกียจเมื่อกี้นี้ เสแสร้งทั้งเพ!
มันรอให้พวกนี้ลงมือก่อน เพื่อจะได้รู้ตำแหน่งและความสามารถของฝ่ายตรงข้ามต่างหาก!
“โฮก——!!!”
เมื่อการโจมตีพลาดเป้า ตำแหน่งก็ถูกเปิดเผยจนหมดเปลือก
หมีดำตัวนั้นไม่เสแสร้งอีกต่อไป มันหมุนตัวกลับทันที ดวงตาคู่ใหญ่กว่าระฆังทองแดงส่องประกายสีแดงฉานด้วยความโหดเหี้ยมและกระหายเลือด ล็อกเป้าไปที่ตำแหน่งของหู่หนิวอย่างแม่นยำ!
มันอ้าปากกว้าง คำรามกึกก้องจนหูแทบดับ!
คลื่นเสียงนั้นราวกับมีตัวตน สะท้อนก้องไปทั่วหุบเขา สั่นสะเทือนแก้วหูจนเจ็บปวด ใครใจเสาะหน่อยคงได้ฉี่ราดตรงนั้นแน่
“แย่แล้ว! ถอยเร็ว!”
ใบหน้ากร้านโลกของจ้าวเถี่ยซานซีดเผือดลงทันที!
เขาเข้าใจในวินาทีนั้นเลยว่า ตั้งแต่แรก พวกเขาต่างหากที่ตกหลุมพรางของไอ้เดรัจฉานตัวนี้!
นี่ไม่ใช่หมีธรรมดา แต่มันคือปิศาจหมีที่ฉลาดเป็นกรด!
เขาตะโกนสั่งถอยสุดเสียง
แต่... สายไปเสียแล้ว
หมีดำคำรามเสร็จ ไม่เปิดโอกาสให้พวกเขาได้ตั้งตัว ร่างกายมหึมาของมันพุ่งทะยานราวกับรถบรรทุกเบรกแตก สี่เท้าตะบึงเข้าใส่เนินเขาที่หู่หนิวอยู่ หมายจะขยี้ให้แหลก!
เส้นทางที่มันพุ่งมา ไม่ได้ใช้ทางปกติแต่อย่างใด
พุ่มไม้ ต้นไม้เล็กๆ ที่ขวางหน้า ล้วนถูกร่างกายมหึมาของมันชนหักระเนระนาด!
“ครืน ครืน...”
พื้นดินสั่นสะเทือนเบาๆ แรงกดดันนั้นน่าสะพรึงกลัวถึงขีดสุด!
หู่หนิวตกตะลึงกับเหตุการณ์ไม่คาดฝันนี้จนทำอะไรไม่ถูก
เธอมองดูสัตว์ยักษ์ที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ได้กลิ่นสาบสางรุนแรงในอากาศ รู้สึกมือเท้าเย็นเฉียบจนลืมหายใจ
เธออยากหนี แต่ขาทั้งสองข้างหนักอึ้งเหมือนถ่วงตะกั่ว ขยับไม่ได้ดั่งใจ
ในหัวเธอเหลือเพียงความคิดเดียว
จบกัน วันนี้ต้องมาตายที่นี่แล้ว
“มัวยืนบื้ออะไรอยู่! วิ่งสิ!”
เสียงตวาดดังลั่นข้างหู
ตามมาด้วยมือแกร่งทรงพลังที่คว้าแขนเธอกระชากขึ้นจากพื้นอย่างแรง
หลินต้าจ้วง!
ในยามคับขันที่สุด ผู้ชายที่เมื่อกี้เธอยังดูถูก กลับไม่ได้หนีเอาตัวรอด แต่พุ่งเข้ามาช่วยเธอ!
“ตามฉันมาให้ติด!”
หลินต้าจ้วงไม่มีเวลาอธิบาย ลากเธอหันหลังวิ่งเข้าป่าทึบข้างทางทันที
เขารู้ดีว่า การปะทะกับหมีคลั่งตอนนี้ คือการรนหาที่ตาย
ต้องทิ้งระยะห่าง อาศัยภูมิประเทศซับซ้อนยื้อเวลาไว้ก่อน
จ้าวเถี่ยซานกับลูกศิษย์อีกหลายคนก็ขวัญหนีดีฝ่อไปตามๆ กัน
วงล้อมอะไร ยุทธวิธีอะไร เมื่อเจอกับพละกำลังที่เหนือชั้น ทุกอย่างก็ไร้ความหมาย!
พวกเขาวิ่งหนีตายกระเจิดกระเจิงออกจากจุดซุ่ม ไม่สนใจรูปขบวนอะไรอีกแล้ว ต่างคนต่างอยากให้พ่อแม่ให้ขามาเพิ่มอีกสักคู่ ตะเกียกตะกายหนีลงเขากันสุดชีวิต
ทีมล่าสัตว์ทั้งทีมแตกกระสานซ่านเซ็นในพริบตา
ส่วนหมีดำตัวนั้นดูเหมือนจะล็อกเป้าหมายที่หู่หนิวคนยิงปืนเมื่อครู่ ไม่สนใจคนอื่นเลย มันไล่กวดหลินต้าจ้วงกับหู่หนิวอย่างไม่ลดละ
“โครม!”
“แกรก!”
ต้นไม้ด้านหลังหักโค่นไม่หยุด เสียงน่ากลัวนั้นราวกับฝีเท้าของมัจจุราชที่ใกล้เข้ามาทุกที
หู่หนิวถูกหลินต้าจ้วงลากวิ่งจนหอบตัวโยน
ถึงเธอจะวิ่งป่ามาตลอด แข็งแรงไม่ใช่น้อย แต่เทียบกับหลินต้าจ้วงแล้วยังห่างชั้นกันมาก
หลินต้าจ้วงลากเธอวิ่ง ยังเร็วกว่าที่เธอวิ่งเองเสียอีก
เธอหันกลับไปมอง หมีดำตัวนั้นอยู่ห่างจากพวกเขาไม่ถึงสามสิบเมตรแล้ว!
เธอเห็นแม้กระทั่งน้ำลายที่หยดจากปาก และดวงตาที่เต็มไปด้วยจิตสังหารอันโหดเหี้ยม!
“ไม่ไหว... หนีไม่พ้นแล้ว!” ใบหน้าของหู่หนิวฉายแววสิ้นหวัง
เธอรู้ว่าขืนเป็นแบบนี้ต่อไป ทั้งคู่ต้องตายกันหมด!
เธอกัดฟันแน่น เหมือนตัดสินใจอะไรบางอย่างได้
เธอสะบัดแขนอย่างแรง จนหลุดจากการจับกุมของหลินต้าจ้วง
“นายรีบหนีไป! ฉันจะถ่วงเวลามันไว้เอง!” เธอตะโกนบอกหลินต้าจ้วง
หลินต้าจ้วงกำลังลากหู่หนิววิ่งฝ่าดงไม้ จู่ๆ ก็ถูกสะบัดมือหลุด ทำให้เสียหลักเกือบล้ม
พอหันกลับไป ก็เห็นหู่หนิวหยุดวิ่งเสียดื้อๆ
เธอหันกลับไป ชักมีดสปาร์ตาที่เอวออกมา ตั้งท่าเตรียมแลกชีวิตกับเจ้าหมีบ้า
“เธอเป็นบ้าเหรอ?!” หลินต้าจ้วงตวาดลั่น
เขาไม่คิดเลยว่า ผู้หญิงที่ดูอารมณ์ร้ายคนนี้ เนื้อแท้แล้วจะใจเด็ดขนาดนี้
“ไม่ต้องห่วงฉัน! รีบหนีไป!” หู่หนิวตะโกนโดยไม่หันกลับมา น้ำเสียงเด็ดเดี่ยว “เรื่องวันนี้ฉันเป็นคนก่อ! จะพานายมาซวยด้วยไม่ได้! รีบไป แล้วบอกพ่อฉันด้วยว่าไม่ต้องมาแก้แค้นให้ฉัน!”
เธอรู้ดีว่ามีดเล่มเล็กในมือ ต่อหน้าหมียักษ์ตัวนี้ ก็ไม่ต่างอะไรกับไม้จิ้มฟัน
ที่ทำไปก็เพื่อใช้ชีวิตตัวเองซื้อเวลาให้หลินต้าจ้วงหนีรอดไปได้
เพราะยังไงซะ กระสุนนัดนั้นของเธอก็เป็นตัวกระตุ้นความโกรธของสัตว์ร้ายตัวนี้
หลินต้าจ้วงมองแผ่นหลังที่ยืนตัวตรงแม้จะสั่นเทาเล็กน้อย ในใจก็นึกนับถืออยู่บ้าง
ใจนักเลง... เอ่อ ไม่สิ ใจเด็ดไม่เบาเลยแม่คุณ
แต่นับถือส่วนนับถือ เขาไม่ได้คิดจะทิ้งเธอไว้ให้ตายที่นี่หรอกนะ
ในพจนานุกรมของหลินต้าจ้วง ไม่มีคำว่า “ทิ้งผู้หญิงแล้วหนีเอาตัวรอด”
“โฮก——!”
ชั่วอึดใจที่คุยกัน เจ้าหมีดำก็พุ่งเข้ามาถึงตัวแล้ว!
มันลุกขึ้นยืนด้วยสองขาหลัง ร่างมหึมาสูงกว่าสองเมตรราวกับภูเขาลูกย่อมๆ ทอดเงาทะมึนปกคลุมร่างเล็กๆ ของหู่หนิวจนมิด
มันเงื้ออุ้งตีนที่ใหญ่กว่าหม้อแกง ฟาดลงมาที่ศีรษะของหู่หนิวพร้อมเสียงลมหวีดหวิว รุนแรงปานจะบดขยี้!