บทที่ 300 - ท่านนักพรต ท่านเล่นไม่ตามบทเลยนะ
บทที่ 300 - ท่านนักพรต ท่านเล่นไม่ตามบทเลยนะ
บทที่ 300 - ท่านนักพรต ท่านเล่นไม่ตามบทเลยนะ
เจียงฮว๋าหนงเห็นเจียงอวิ๋นจะลากเขากลับหมู่บ้าน หัวเขาก็ส่ายดิกเหมือนกลองป๋องแป๋ง รีบปฏิเสธทันควัน
ในหมู่บ้านตอนนี้อันตรายมาก เจียงเฮยไป๋กำลังอาละวาดไปทั่ว ขืนกลับไปเจอเข้าแล้วโดนกัด จะทำยังไง?
“อะแฮ่ม เสี่ยวเจียง ฉันได้ยินว่าอาจารย์นายกลับมาแล้ว ท่านผู้เฒ่าจัดการเรื่องพวกนี้เก่งนัก”
“เอาอย่างนี้ไหม เราไปตามท่านนักพรตชื่อซงไปด้วยดีกว่า คนเยอะอุ่นใจกว่านะ” เจียงฮว๋าหนงเสนอ
เจียงอวิ๋นหันกลับไปมองที่ลานหลังอาราม แล้วรู้สึกปวดขมับตุบๆ
อาจารย์ตอนนี้ถึงจะยังไม่เมาพับ แต่ก็เมาได้ที่แล้ว ขืนให้แกไปลงมือ มีหวังแกได้รื้อหมู่บ้านเจียงราบเป็นหน้ากลองแน่
“พี่ฮว๋าหนง พี่น้องคบกันมาหลายปี พี่เชื่อใจผมไหม?”
เจียงฮว๋าหนงมองหน้าเจียงอวิ๋น ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วหันหลังวิ่งกลับเข้าไปในอารามทันที
เขาวิ่งไปตะโกนไปว่า “ท่านนักพรต แย่แล้ว ที่หมู่บ้านมีซอมบี้ครับ!”
เจียงอวิ๋นหน้าดำคร่ำเครียด มุมปากกระตุกยิกๆ
ผู้ชมในไลฟ์เริ่มแซวกันยกใหญ่
“ท่านนักพรต นี่มันมิตรภาพพลาสติกชัดๆ”
“ถึงจะไม่น่าใช่ซอมบี้จริง แต่ฉันว่าพาตัวนักพรตชื่อซงไปดูด้วยก็น่าจะอุ่นใจกว่านะ”
“พระเจ้าช่วย หักมุมกันดื้อๆ แบบนี้เลยเหรอ?”
ลานหลังอาราม
เจียงฮว๋าหนงเห็นทั้งสามคน ก็ชะงักไปแวบหนึ่ง ก่อนจะแสดงสีหน้าดีใจสุดขีด เล่าเรื่องราวในหมู่บ้านแบบใส่สีตีไข่ให้ฟังจนหมดเปลือก
“ท่านนักพรตชื่อซง ได้โปรดช่วยหมู่บ้านเจียงด้วยเถอะครับ ผู้ใหญ่บ้าน ท่านช่วยพูดหน่อยสิ!”
นักพรตชื่อซงแคะขี้มูก ดีดทิ้งอย่างไม่ไยดี แล้วยกชามเหล้าขึ้นดื่ม พูดอย่างไม่ยี่หระว่า “ไอ้หนู เอ็งพูดจาเลอะเทอะอะไร?”
“ต้องเชื่อในวิทยาศาสตร์ กลางวันแสกๆ ฟ้าแจ้งจางปาง จะมีซอมบี้ที่ไหน อย่ามากวนวงเหล้าพวกข้า ศิษย์รัก เอ็งตามมันไปดูที่หมู่บ้านหน่อยไป!”
“จริงสิ เพื่อความไม่ประมาท เอ็งไปหาอาวุธวิเศษในห้องเก็บของติดมือไปสักสองชิ้นนะ”
เรื่องราววนกลับมาที่เจียงอวิ๋นอีกจนได้
เจียงอวิ๋นทำหน้าเหมือนรู้ชะตากรรม เขาถอนหายใจแล้วมุดเข้าไปในห้องเก็บของ
ครู่ต่อมา
เขาถือดาบไม้ท้อเดินออกมา เล่มหนึ่ง “พี่ฮว๋าหนง ดาบไม้ท้อเป็นอาวุธธาตุหยางบริสุทธิ์ ใช้ปราบซอมบี้ได้ชะงัดนัก!”
“ในเมื่อพี่กลัว งั้นเอาดาบไม้ท้อเล่มนี้ไปป้องกันตัวเถอะ”
เจียงฮว๋าหนงรับดาบไม้ท้อมาถือไว้ ในใจค่อยอุ่นใจขึ้นหน่อย
เขาถามเจียงอวิ๋นว่า “เสี่ยวเจียง แล้วนายล่ะ?”
“อาตมาตบะแก่กล้า ใช้อะไรก็ได้” เจียงอวิ๋นเดินกลับเข้าห้องตัวเอง แล้วหยิบกระบี่ซานชิงออกมา
ชวิ้ง!
กระบี่ซานชิงออกจากฝัก ส่งเสียงกังวานใส สายตาของทุกคนจับจ้องมาเป็นจุดเดียว
“ศิษย์รัก กระบี่ดี กระบี่เล่มนี้คงฟันเหล็กดุจหยวกกล้วยแล้วกระมัง?” นักพรตชื่อซงเอ่ยชม
นักพรตโม่ยวนพูดเสียงเปรี้ยวจี๊ดด้วยความอิจฉา “ไม่ใช่แค่ฟันเหล็กดุจหยวกกล้วยหรอก ขนาดหินลองกระบี่ในสุสานกระบี่ของสำนักข้า ยังโดนกระบี่เล่มนี้ฟันขาดสองท่อนเลย”
เจียงฮว๋าหนงมองกระบี่เหล็กกล้าในมือเจียงอวิ๋น แล้วก้มมองดาบไม้ท้อในมือตัวเอง รู้สึกตะหงิดๆ ชอบกล แต่ก็บอกไม่ถูกว่าตรงไหน
ตกลงว่าตัวเองใช้อะไรก็ได้ หรือท่านนักพรตเจียงใช้อะไรก็ได้กันแน่?
ทั้งสองคนถือกระบี่ถือดาบมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านตระกูลเจียง
ตลอดทาง ลมหนาวพัดหวีดหวิว ในสายลมยังมีเสียงคำรามจากในหมู่บ้านลอยมาเป็นระยะ
บรรยากาศหนังผีมาเต็ม
ผู้ชมในไลฟ์เริ่มใจคอไม่ดี
ถึงปากจะบอกว่าเชื่อในวิทยาศาสตร์ แต่พอดูไปนานๆ เข้า ชักจะเก็บไปฝันร้ายซะแล้ว
ทั้งสองมาถึงหน้าทางเข้าหมู่บ้าน
เจียงฮว๋าหนงหยุดเดิน ถามว่า “เสี่ยวเจียง ตอนนี้เจ้าเฮยไป๋แรงเยอะมาก นายมั่นใจกี่ส่วนว่าจะจัดการมันได้?”
“วางใจได้ สิบส่วนเต็ม”
“งั้นฉันก็วางใจ นายรอเดี๋ยว”
เจียงฮว๋าหนงเดินเข้าไปในป้อมยามหน้าหมู่บ้าน หยิบสมุดเล่มเล็กออกมา เขาถือปากกาแล้วอธิบายว่า “เสี่ยวเจียง ถึงสถานการณ์จะฉุกเฉิน แต่เราจะละเลยขั้นตอนไม่ได้”
“นายแสดงรหัสสุขภาพกับประวัติการเดินทางมา ลงทะเบียนหน่อย เดี๋ยวฉันวัดอุณหภูมิให้!”
เจียงอวิ๋นพูดไม่ออก เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาโชว์รหัสสุขภาพและประวัติการเดินทาง แล้วหยิบปากกามาลงทะเบียน
เจียงฮว๋าหนงถือเครื่องวัดอุณหภูมิ จ่อไปที่หน้าผากเจียงอวิ๋น
ติ๊ด 36.2 องศา อุณหภูมิปกติ!
ขณะที่ทั้งสองคนกำลังยุ่งอยู่กับระเบียบการ เงาดำรูปร่างเหมือนคนก็เดินโซซัดโซเซออกมาจากในหมู่บ้าน
โดรนบินโฉบเข้าไปถ่าย พอผู้ชมในไลฟ์เห็นเงาดำนั่นชัดๆ หัวใจก็กระตุกวูบ
น่ากลัว น่ากลัวจริงๆ เจียงเฮยไป๋หน้าตาดำมืด เสื้อผ้าขาดวิ่น จมูกและมุมปากมีเลือดไหลซึม
ท่าเดินของเขาแข็งทื่อ ถึงจะไม่ใช่กระโดดหยอยๆ แบบผีกองกอย แต่ก็ดูเหมือนซอมบี้ไม่มีผิด
“ซู้ด เจ้าสิ่งนี้ คือซอมบี้ใช่ไหม?”
“ท่านนักพรต มันพุ่งมาหาท่านแล้ว ท่านเลิกลงทะเบียนเถอะ รีบชักกระบี่เร็ว!”
“สามีคะ หนูจัว สามีรีบมาหาหนูเร็ว... เชี่ย ลืมไปฉันไม่มีผัว [ปิดหน้า]”
“คุณพระช่วย คุณพระช่วย คุณพระช่วย เจ้าสิ่งนี้กัดแล้วจะติดเชื้อไหมเนี่ย?”
เจียงเฮยไป๋เดินโซซัดโซเซมาถึงป้อมยามหน้าหมู่บ้านแล้ว
มันจ้องมองทั้งสองคน แล้วยกมือขึ้น พุ่งเข้าใส่เจียงฮว๋าหนงทันที
“เชี่ย เสี่ยวเจียง เลิกลงทะเบียนได้แล้ว เจียงเฮยไป๋บุกมาแล้ว!” เจียงฮว๋าหนงร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ
เขาหันเครื่องวัดอุณหภูมิในมือไปทางเจียงเฮยไป๋
ติ๊ด 0 องศา อุณหภูมิปกติ!
สถานการณ์หน้างานตึงเครียดสุดขีด แต่คำแจ้งเตือนที่เป็นมิตรของเครื่องวัดอุณหภูมิ ทำเอาผู้ชมในไลฟ์ที่กำลังลุ้นตัวเกร็งถึงกับหลุดขำ
“0 องศา ปกติกับผีน่ะสิ!”
“ตัวเย็นเฉียบขนาดนี้ ผิดปกติแน่นอน หรือจะเป็นซอมบี้จริง?”
“ท่านนักพรต เลิกเขียนได้แล้ว ลงมือเถอะ”
“ขออภัยที่ขำออกมา ฮ่าๆๆ!”
“ฉันสงสัยจริงๆ ว่านี่เป็นบทละครหรือเปล่า แต่ไม่มีหลักฐาน ห้องไลฟ์นี้คงไม่เอาของปลอมมาหลอกเราหรอกนะ?”
“แฟนคลับหน้าใหม่วางใจได้ ห้องนี้ของจริงทุกอย่าง!”
เจียงฮว๋าหนงชักดาบไม้ท้อออกมา ถือดาบเข้าต่อสู้กับเจียงเฮยไป๋
ดาบไม้ท้อชั้นดี ถูกใช้ต่างกระบอง แต่ไม่ว่าเขาจะฟาดฟันยังไง เจียงเฮยไป๋ก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง
ในขณะเดียวกัน เจียงอวิ๋นยังคงก้มหน้าก้มตาเขียนลงทะเบียนอยู่ในป้อมยามอย่างตั้งใจ
หนึ่งนาทีผ่านไป
ดาบไม้ท้อในมือเจียงฮว๋าหนงหักเป็นสองท่อน แต่เจียงเฮยไป๋ยังคงไร้ริ้วรอยขีดข่วน แถมยังดูคึกคักเหมือนเดิม
ในขณะเดียวกัน เจียงอวิ๋นยังคงก้มหน้าก้มตาเขียนลงทะเบียนอยู่ในป้อมยามอย่างตั้งใจ
สองนาทีผ่านไป
เจียงฮว๋าหนงพลาดท่าลื่นล้มระหว่างการต่อสู้ เจียงเฮยไป๋กระโจนเข้าใส่ทันที ทั้งสองกอดรัดฟัดเหวี่ยงกลิ้งไปมาบนพื้น
ในขณะเดียวกัน เจียงอวิ๋นยังคงก้มหน้าก้มตาเขียนลงทะเบียนอยู่ในป้อมยามอย่างตั้งใจ
สามนาทีผ่านไป
เจียงฮว๋าหนงหมดแรงข้าวต้ม เขาไม่มีแรงต้านทานการโจมตีของเจียงเฮยไป๋อีกต่อไป ปากที่น้ำลายยืดของเจียงเฮยไป๋ ยื่นเข้ามาจ่อที่คอหอยของเขาแล้ว
ในที่สุด เจียงอวิ๋นก็ลงทะเบียนเสร็จ เขาถือกระบี่ซานชิงเดินออกมาจากป้อมยาม
“เวรละ พวกนายทำอะไรกัน หรือว่าอาตมาควรจะกลับเข้าไปนั่งรอข้างในอีกสักหน่อย?”
ผู้ชมในไลฟ์เห็นฉากนี้ ก็อดรนทนไม่ไหว
“ท่านนักพรต ท่านจงใจแกล้งเขาชัดๆ รีบช่วยคนเร็ว!”
“เข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้ว ความบริสุทธิ์ของพี่ฮว๋าหนง!”
“ดึกดื่นค่อนคืน ฉากสยองขวัญขนาดนี้ แต่ฉันกลับขำจนเสียงเหมือนหมูร้อง”
“ผิดบทแล้ว ท่านนักพรต ทำไมท่านเล่นไม่ตามบทเลยล่ะ?”
เจียงฮว๋าหนงรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย ดันปากเหม็นเน่าของเจียงเฮยไป๋ออกไป แล้วร้องเสียงหลงว่า “ช่วย... ช่วยด้วย!”
[จบแล้ว]