บทที่ 248 - ใช้เส้นผมทำนายดวง

บทที่ 248 - ใช้เส้นผมทำนายดวง

เมื่อเจียงอวิ๋นสะบัดชายเสื้อเดินจากไปอย่างสง่างาม สาวๆ ที่มุงอยู่หน้าแผงดูดวงก็สลายตัวไปเกือบหมด

ศิษย์บู๊ตึ๊งเจ้าของแผงยืนงงเป็นไก่ตาแตก รีบตะโกนเรียก "ญาติโยมทั้งหลาย อย่าเพิ่งไปสิครับ!"

ฝูงชนเดินจากไปอย่างไม่ไยดี ทิ้งไว้เพียงเสียงบ่นพึมพำ

"ท่านนักพรตไม่อยู่แล้ว พวกเราจะอยู่ทำไมล่ะ"

"ไปๆๆ พวกเราไปสะกดรอยตามท่านนักพรตกันดีกว่า ดูซิว่าท่านจะไปไหน"

"ไม่ดูแล้วๆ เรื่องงมงายพวกนี้เชื่อถือไม่ได้หรอก"

โดรนถ่ายภาพบรรยากาศนี้เสร็จก็รีบบินตามเจียงอวิ๋นไป

ชาวเน็ตในห้องไลฟ์สดอดไม่ได้ที่จะบ่นอุบในช่องแชท

"ความจริงของโลกมนุษย์ ช่างเจ็บปวดเหลือเกิน"

"สังคมที่ตัดสินกันด้วยหน้าตานี่ มันไม่มีความอบอุ่นเหลืออยู่บ้างเลยเหรอ!"

"เกินไปจริงๆ นะ สาวๆ ที่มาดูดวงกับท่านนักพรตเมื่อกี้ ทุกคนเลือกดูลายมือกันหมดเลย"

"อย่าบอกนะว่าไม่มีใครคิดว่าการให้ท่านนักพรตดูดวงมันคุ้มค่าจริงๆ น่ะ"

"อิอิอิ ขอขิงหน่อย เมื่อกี้ฉันได้แต๊ะอั๋งท่านนักพรตด้วย ตัวท่านหอมมาก มือก็อุ่นสุดๆ"

"เชี่ย มีชาวเน็ตแฝงตัวอยู่ในถนนสายของกินหน้าวัดจริงๆ ด้วย"

เจียงอวิ๋นเดินจนสุดถนนแล้วก็เดินกลับเข้าสำนักบู๊ตึ๊ง

พอกลับมาถึง เขาก็ถูกเฉินซือเล่ยดักหน้าไว้

"อาจารย์อาเล็ก เมื่อกี้มีโยมผู้หญิงมีอายุคนหนึ่งมาจุดธูป แล้วแจ้งชื่อท่าน ท่านรู้จักไหมครับ"

เจียงอวิ๋นมองเฉินซือเล่ยที่ทำหน้าสงสัย แล้วตอบว่า "คนทุกข์ที่กำลังตามหาลูกน่ะ ตอนนี้เขาอยู่ไหน"

"กินข้าวอยู่ที่โรงอาหารครับ อาจารย์อาเล็ก ท่านอย่าเพิ่งไป ผมยังมีเรื่องจะบอกท่านอีก..."

"อาจารย์อาเล็ก อาจารย์อาเล็ก คนจะรีบไปไหนเนี่ย!" เฉินซือเล่ยมองแผ่นหลังของเจียงอวิ๋นแล้วส่ายหน้าอย่างจนใจ

คนสูงร้อยแปดสิบกว่า พอเดินทีก็ก้าวยาวจนตามไม่ทัน เผลอแป๊บเดียวก็หายลับไปแล้ว

เมื่อเช้าปีนยอดเขาเทียนจู้ แล้วยังไปเดินตลาดตั้งนาน ก็ถึงเวลาข้าวเที่ยงพอดี

เจียงอวิ๋นไปถึงโรงอาหาร เขาหยิบถาดหลุม ตักกับข้าวประเภทเนื้อสองอย่าง ผักสองอย่าง ข้าวสวยหนึ่งทัพพี แล้วตักโจ๊กข้าวฟ่างอีกหนึ่งถ้วย

สำนักใหญ่ๆ นี่สะดวกสบายจริงๆ เรื่องกินไม่ต้องห่วง แถมสารอาหารยังครบถ้วนอีกต่างหาก

"ท่านนักพรตเจียง ทางนี้!"

เจียงอวิ๋นกำลังมองหาที่นั่ง ก็ได้ยินเสียงเรียก พอหันไปมอง

อ้าว คนกันเองนี่นา!

จ้าวปิงปิงกำลังนั่งกินข้าวเป็นเพื่อนคุณป้าคนนั้นอยู่ที่โต๊ะแถวที่สาม

ทั้งสามคนจึงนั่งร่วมโต๊ะกัน

ตอนนี้สีหน้าของคุณป้าดูดีขึ้นมาก นางกล่าวด้วยความซาบซึ้งใจ "ท่านนักพรต ขอบคุณมากนะคะ ไม่อย่างนั้นคืนนี้ฉันคงไม่รู้จะไปนอนที่ไหน"

"นักข่าวจ้าวคะ นี่แหละค่ะท่านนักพรตที่ช่วยดูดวงให้ฉัน เดี๋ยวคุณต้องสัมภาษณ์ท่านดีๆ นะคะ"

จ้าวปิงปิงทำหน้าปูเลี่ยนๆ เธอมองเจียงอวิ๋นด้วยสายตาสับสน

เจียงอวิ๋นยิ้มแล้วพูดว่า "คุณป้าครับ ทานข้าวเถอะครับ ไม่อิ่มเติมได้นะ"

"วันนี้อาตมาช่วยสำนักบู๊ตึ๊งหาเงินทำบุญได้ตั้งเยอะ พวกเขาเลี้ยงข้าวเลี้ยงที่พักเราแค่นี้ถือว่าสมควรแล้วครับ"

"นักข่าวจ้าว บังเอิญจัง เราเจอกันอีกแล้ว สารคดีกังฟูที่คุณมาถ่ายทำที่เขาบู๊ตึ๊งเป็นยังไงบ้างครับ"

จ้าวปิงปิงกัดฟันกรอด ไม่ตอบคำถาม

วันนั้นเจียงอวิ๋นใช้วิชาตัวเบาหนีเข้าป่าไปเก็บสมุนไพร ทิ้งเธอไว้กลางทาง

เธอทำได้แค่ตามเฉินซืออวี๋กลับมาที่สำนักบู๊ตึ๊ง พยายามถ่ายทำสารคดีกังฟูต่อ แต่ผลออกมาไม่ดีเลย มันขาดจิตวิญญาณแบบนั้นไป

สุดท้ายสารคดีกังฟูเลยกลายเป็นสารคดีท่องเที่ยวสำนักบู๊ตึ๊งไปซะงั้น

"ท่านนักพรตเจียง ท่านยังติดค้างสารคดีกังฟูฉันอยู่หนึ่งตอนนะ ท่านต้องชดใช้ฉัน!" จ้าวปิงปิงลุกขึ้นไปตักน้ำซุปเพิ่มให้คุณป้า แล้วกลับมานั่งกัดตะเกียบพูด

เจียงอวิ๋นหัวเราะแหะๆ แก้เกี้ยว "นักข่าวจ้าว กินข้าวห้ามคุย นอนหลับห้ามพูด เรากินข้าวกันก่อนดีกว่านะ"

ชาวเน็ตในห้องไลฟ์สดถอนหายใจยาวเหยียด

"เชี่ย ภรรยาปิงปิงของผมยังอยู่ที่เขาบู๊ตึ๊งเหรอเนี่ย ถ้ารู้แบบนี้ผมไปเขาบู๊ตึ๊งตั้งนานแล้ว"

"ท่านนักพรต โอกาสทองที่จะได้สานสัมพันธ์กับปิงปิงมาถึงแล้ว ท่านกลับไม่เห็นค่ามันเลย"

"ผมรับช่วงต่อเอง ท่านนักพรตเรามาแลกตัวกันเถอะ"

"พูดก็พูดเถอะ อาหารการกินที่เขาบู๊ตึ๊งคงดีจริงๆ ปิงปิงดูมีน้ำมีนวลขึ้นนะ"

"คนอยู่ซานย่า: ถึงอากาศจะร้อน แต่ใจของผมเป็นของปิงปิง รักนะจุ๊บๆ"

"ท่านนักพรตซื่อบื้อเกินไปแล้ว ถ้าเป็นผมนะ ป่านนี้มีลูกคนที่สองกับปิงปิงไปแล้ว"

หลังจากทั้งสามคนกินข้าวเสร็จ

คุณป้าบอกว่าอยากไปจุดธูปที่วิหารซานชิง เจียงอวิ๋นจึงพาไป

วิหารซานชิงของสำนักบู๊ตึ๊งใหญ่กว่าของอารามเทียนหยวนถึงสองเท่า จุคนเข้าไปจุดธูปพร้อมกันได้เป็นสิบคน

เจียงอวิ๋นไม่ได้เข้าไป เขาคุยสัพเพเหระกับจ้าวปิงปิงอยู่หน้าวิหาร

คุณป้าคุกเข่าต่อหน้ารูปปั้นปรมาจารย์ซานชิง พนมมือและโขกศีรษะด้วยความศรัทธาอยู่นาน

ศิษย์น้อยที่คอยดูแลความเรียบร้อยในวิหารเริ่มรู้สึกไม่ดี จึงเดินเข้าไปดู แล้วร้องเสียงหลง "คุณป้าครับ ศรัทธาอยู่ที่ใจ ไม่ต้องทำขนาดนี้ก็ได้"

"รีบลุกขึ้นเถอะครับ ผมจะพาไปทำแผล โขกจนหัวแตกหมดแล้วเนี่ย"

เจียงอวิ๋นได้ยินเสียงเอะอะข้างใน หันไปมองแล้วถอนหายใจด้วยความเวทนา

จิตใจดีงามย่อมได้ผลตอบแทนที่ดี จะวอนขอฟ้าดินให้คุ้มครองไปไย?

จ้าวปิงปิงมองภาพนั้นแล้วสะเทือนใจจนขอบตาแดงก่ำ น้ำตาไหลออกมา

หลายปีก่อน หลิวเต๋อหัวเคยแสดงหนังตามหาลูก เรื่องราวของคุณป้าคนนี้ตลอดหลายปีที่ผ่านมา แทบจะถอดแบบมาจากในหนังเลยทีเดียว

"ท่านนักพรตเจียง เชือกมักขาดตรงจุดที่เปื่อยที่สุด ท่านว่าทำไมสวรรค์ถึงต้องกลั่นแกล้งคนทุกข์ยากด้วย คุณป้าคนนี้จะยังหาลูกเจอไหมคะ"

เจียงอวิ๋นมองรอยเลือดแดงฉานหน้าแท่นบูชาปรมาจารย์ซานชิง ขบกรามแน่น ตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า "เจอ ต้องเจอแน่นอน!"

เขาประคองคุณป้าไปที่ห้องพยาบาลของสำนักบู๊ตึ๊ง ทำความสะอาดและทำแผลให้

เขาไม่ได้พูดห้ามปราม สำหรับแม่ที่ตามหาลูกจนแทบจะเสียสติ การโขกศีรษะจนเจ็บกาย อาจจะช่วยให้เจ็บใจน้อยลงบ้าง

"คุณป้าครับ เชื่อใจอาตมาไหม"

"เชื่อจ้ะ"

"งั้นดีเลย คุณป้ามีของใช้ที่ลูกเคยใช้ติดตัวมาบ้างไหม"

"วันนี้อาตมาจะใช้วิชาลับ ฝ่าฝืนลิขิตสวรรค์ช่วยดูดวงให้ ดูซิว่าลูกของคุณป้าตอนนี้อยู่ที่ไหน"

"ญาติโยมทั้งหลาย เนื้อหาต่อไปนี้ไม่เหมาะกับการไลฟ์สด เราเจอกันใหม่พรุ่งนี้นะครับ" เจียงอวิ๋นพูดจบก็ปิดไลฟ์ทันที

ชาวเน็ตสองแสนกว่าคนถึงกับพูดไม่ออก

"ท่านนักพรต ใจร้ายมาก!"

"ถึงขนาดใช้วิชาคำนวณหาตำแหน่งเด็กได้เลยเหรอ นี่มันเรื่องจริงหรือโม้กันแน่?"

"ถ้าเป็นเรื่องโกหก ฉันก็หวังว่าจะเป็นเรื่องจริง ถ้าเป็นเรื่องจริง ฉันก็ยิ่งหวังว่าจะเป็นเรื่องจริง"

"สตรีมเมอร์ ความสัมพันธ์ระดับพวกเราแล้ว ไม่ต้องปิดบังกันหรอกมั้ง?"

"พวกเราเชื่อในวิทยาศาสตร์ เราไม่เอาไปพูดมั่วซั่วหรอก ท่านนักพรตเปิดไลฟ์เถอะ"

[ทายาทตำราฮวงจุ้ยสิบหกอักษร]: "วันๆ เอาแต่พูดเรื่องไร้สาระ ของแบบนี้จะเอามาไลฟ์สดได้ยังไง มันผิดกฎสวรรค์"

คุณป้านั่งนิ่งอยู่ในห้องพยาบาลเป็นนาที กว่าจะตั้งสติได้ นางค้นตัวอยู่นาน สุดท้ายก็ล้วงถุงผ้าใบเล็กออกมาจากเสื้อ

ถุงผ้านั้นถูกเหงื่อซึมจนกลายเป็นสีดำคล้ำ ดูออกเลยว่าพกติดตัวไว้ตลอดเวลา

"ท่านนักพรต นี่เป็นถุงผ้าร้อยวันที่ฉันปักให้ลูก ข้างในมีผมของแกอยู่ ท่านดูซิว่าใช้ได้ไหม"

เจียงอวิ๋นรับถุงผ้ามา ยิ้มบางๆ แล้วกล่าวว่า "คุณป้าครับ แค่นี้ก็พอแล้ว"

"อาตมาขอเส้นผมของคุณป้าอีกสักปอย แม่ลูกผูกพัน อาตมาจะใช้วิชาเต๋าคำนวณหาทิศทางที่ลูกอยู่ให้เอง"

"นักข่าวจ้าว เหตุการณ์ต่อจากนี้อาจจะดูแฟนตาซีไปหน่อย แต่คุณต้องเชื่อในวิทยาศาสตร์นะ เข้าใจไหม?"

[จบแล้ว]