บทที่ 110 - ชื่อจริงของเซียวเหล่งนึ่ง

บทที่ 110 - ชื่อจริงของเซียวเหล่งนึ่ง

เหล่าชาวเน็ตฟังคำเปรียบเปรยของนักพรตเฒ่าจางจื้อซุ่น แล้วพากันนึกย้อนถึงประสบการณ์ตอนไปหาหมอ ต่างก็รู้สึกอินไปตามๆ กัน

"ถ้าหมอเอามือไพล่หลังแปลว่ายังรอด แต่ถ้าหมอเอามือประสานไว้ข้างหน้า... งั้นอยากกินอะไรก็กินเถอะ 【ปิดหน้า】"

"ปีนี้ผมเป็นโลหิตจาง ไปหาหมอจีน หมอผู้หญิงจัดยาให้ชุดหนึ่งแล้วบอกว่า 'อยากกินอะไรก็กินนะ' ผมนี่ไม่กล้าถามต่อเลย 【วิ่งร้องไห้】"

"คอมเมนต์บน เรามาเป็นเพื่อนกันเถอะ เวลาไปงานแต่งนาย ผมขอจองที่นั่งโต๊ะเด็กนะ 【หัวสุนัข】"

"ตอนฉันผ่าคลอด หมอบอกว่าฉันอ้วนเกินไป ให้ลดความหนักหน่อย แล้วยังชมว่าสร้อยคอสวยดี จากนั้นก็ซักประวัติยันบรรพบุรุษแปดชั่วโคตร สงสัยกลัวฉันหลับคาเตียง 【หัวเราะทั้งน้ำตา】"

"ก่อนหน้านี้ไปผ่าริดสีดวง ตอนนอนรอผ่า หมอกับวิสัญญีแพทย์คนหนึ่งคุยกัน อีกคนนั่งตีป้อมเล่น RoV เฉย ผมนี่อุ่นใจสุดๆ เลยครับ"

"ในฐานะหมอนิติเวช ขอบอกว่าตอนชันสูตรศพ เพื่อนร่วมงานผมนี่แหละเรื่องมากแถมกวนประสาทที่สุด ส่วนคนไข้ (ศพ) ให้ความร่วมมือดีมากครับ"

นักพรตเฒ่าจางจื้อซุ่นเพลิดเพลินกับคำเยินยอของชาวเน็ต แกเหลือบมองหน้าจอแล้วสะดุดตากับคอมเมนต์หนึ่งที่ดูแปลกแยก

"ผู้เฒ่าจางครับ ถ้าผมคิดค้นยาแก้พิษพาราควอตได้ ผมขอฝากตัวเป็นศิษย์ท่านได้ไหมครับ"

นักพรตเฒ่าถือโทรศัพท์นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่

สรรพคุณของยาแก้พิษพาราควอตนั้นเทียบเท่ากับอะไรน่ะหรือ มันก็เหมือนกับการตัดขาหลังหมูออกมาข้างหนึ่ง โยนลงหม้อต้มครึ่งชั่วโมง

พอมันสุกได้ที่ ก็เอายาแก้พิษพาราควอตทาที่ขาหมูต้ม ขาหมูสุกก็จะกลับกลายเป็นขาหมูสด แล้วเอาไปต่อกลับที่ตัวหมูให้มันวิ่งปร๋อได้เหมือนเดิม

ถ้าสามารถไขรหัสส่วนประกอบของยาแก้พิษตัวนี้ได้ อายุขัยเฉลี่ยของมนุษย์อาจทะลุพันปีหรือหมื่นปีได้สบายๆ

"โยมที่บอกว่าจะเอายาแก้พิษพาราควอตมาแลกกับการฝากตัวเป็นศิษย์ ถ้าเอ็งทำได้จริง ข้าขอกราบเอ็งเป็นอาจารย์ยังได้เลย" นักพรตเฒ่าเอ่ยด้วยความทึ่ง

เจียงอวิ๋นพูดแทรกขึ้นมาว่า "ยาแก้พิษพาราควอต จริงๆ แล้วสรรพคุณมันก็เหมือนกับ 'โพชั่นฟื้นพลัง' ในเกมนั่นแหละครับ"

"ไม่ว่าจะบาดเจ็บสาหัสแค่ไหน ดื่มขวดเดียวหายสนิท"

"ถ้าคุณทำของแบบนั้นออกมาได้จริง อย่าว่าแต่กราบผู้เฒ่าจางเป็นอาจารย์เลย ต่อให้คุณจะยึดทำเนียบขาวเป็นห้องนอน เอาเรือบรรทุกเครื่องบินมาขับเล่นเป็นเรือยอชต์ มนุษยชาติทั่วโลกก็พร้อมจะประเคนให้คุณได้ทุกอย่าง"

ชาวเน็ตส่วนใหญ่ถึงกับงง

พาราควอตเป็นยาฆ่าหญ้าที่มีประสิทธิภาพสูง แต่น่าเสียดายที่ต้องเลิกผลิตไปเพราะมีคนเอาไปกินฆ่าตัวตายเยอะเกิน

คนส่วนใหญ่แค่เคยได้ยินว่านักวิทยาศาสตร์ทั่วโลกกำลังวิจัยยาแก้พิษ แต่เพิ่งจะเคยรู้ว่ายาแก้พิษมันเทพซ่าขนาดนี้

"เช้ดดด ถ้าทำได้จริง งั้นแปลว่าเราสามารถฟักลูกเจี๊ยบออกจากไข่ต้มได้น่ะสิ?"

"พี่น้องครับ ถ้าผมทำได้ ผมจะได้รับสิทธิ์เข้าเรียนโรงเรียนประถมประจำจังหวัดแบบไม่ต้องสอบไหมครับ 【หัวสุนัข】"

"ถ้าผมประดิษฐ์ได้ ผมจะขอกินเคเอฟซีฟรีสักมื้อได้ไหมครับ 【ยิ้มเจ้าเล่ห์】"

"เฮ้อ ถ้าทำได้จริง อย่าว่าแต่รางวัลโนเบลเลย ต่อให้คุณอยากเอาเถ้ากระดูกของอัลเฟรด โนเบล มาคลุกข้าวเย็นกิน ก็คงไม่มีใครกล้าห้าม"

"นักศึกษาแพทย์ขอมายืนยันครับ ยาแก้พิษพาราควอตคือตัวแทนของการย้อนกระบวนการเสื่อมและพังผืดของอวัยวะภายใน มันคือรหัสลับสู่ความเป็นอมตะของเผ่าพันธุ์มนุษย์เลยทีเดียว"

"ขอถามหน่อยครับ ถ้าผมประดิษฐ์ได้ เมียผมจะยังกล้าตบผมอยู่ไหมครับ?"

หลังจากคุยกับชาวเน็ตอยู่นานกว่าชั่วโมง นักพรตเฒ่าจางจื้อซุ่นก็ล้างเท้าแล้วเข้านอนแต่หัวค่ำ

เจียงอวิ๋นเองก็ง่วงเต็มที แต่ยังไม่ถึงเวลาลงไลฟ์ จึงต้องฝืนถ่างตาคุยกับชาวเน็ตต่อไป

【หวังโบลั่ว】 ส่งของขวัญ 'เสืออ้วนหมายเลขหนึ่ง' พร้อมข้อความ: "ท่านนักพรต ฉันขอถามอะไรหน่อย ท่านเคยดูมังกรหยก ภาคจอมยุทธ์อินทรีไหมคะ?"

เจียงอวิ๋นพยักหน้า อย่าว่าแต่มังกรหยกเลย แปดเทพอสูรมังกรฟ้า ก๊วยเจ๋งยอดวีรบุรุษ กระบี่เย้ยยุทธจักร นิยายกำลังภายในคลาสสิกพวกนี้ สมัยเรียนเขาใช้เวลาว่างอ่านเก็บทุกเม็ด ไม่พลาดสักตอน

หวังโบลั่วตื่นเต้นขึ้นมาทันที ปัญหานี้ค้างคาใจเธอมาเป็นสิบปี ไม่เคยหาคำตอบได้ วันนี้อาจจะได้รู้ความจริงเสียที

ที่มาถามเจียงอวิ๋นก็เพราะสองเหตุผล

หนึ่งคือบรรพชิตมักรอบรู้กว้างขวาง สองคือสำนักบู๊ตึ๊งก็เป็นสำนักในยุทธจักร อาจจะรู้ความลับบางอย่างที่คนทั่วไปไม่รู้

【หวังโบลั่ว】: "ท่านนักพรต ท่านก็น่าจะรู้จักเซียวเหล่งนึ่งที่สวยหยาดเยิ้มคนนั้นใช่ไหมคะ แล้วชื่อจริงของนางคือ 'หลง' (มังกร) อะไรคะ?"

เจียงอวิ๋นเกาจมูก คำถามนี้มันอยู่นอกเหนือขอบเขตความรู้ของเขาจริงๆ

แต่ในเมื่อแอดมินเปย์ของขวัญชิ้นใหญ่มาขนาดนี้ จะไม่ตอบก็คงเสียมารยาท

"ชื่อจริงของเซียวเหล่งนึ่งไม่มีบันทึกไว้ครับ แต่อาตมาขออนุมานอย่างมีเหตุผลว่า ในชื่อของนางต้องมีคำว่า 'หลง' (มังกร) อยู่ด้วยแน่ๆ"

"นางกับศิษย์พี่หญิง 'ลี้มกโช้ว' ต่างก็ถูกสาวใช้ของลิ้มเชียวเอ็งเก็บมาเลี้ยง ทั้งคู่ใช้นามสกุลตามอาจารย์ ศิษย์พี่ชื่อลี้มกโช้ว (หลี่มั่วโฉว) ชื่อของนางก็น่าจะมีสามพยางค์เหมือนกัน"

"เซียวเหล่งนึ่งมักสวมชุดขาว ท่วงท่าสง่างามดุจเมฆหมอก ลึกลับจับต้องยาก อาตมาเดาว่าในชื่อของนางต้องมีคำว่า 'อวิ๋น' (เมฆ) อยู่ด้วยแน่นอน"

เจียงอวิ๋นวิเคราะห์เป็นฉากๆ หวังโบลั่วฟังแล้วพยักหน้าเห็นด้วยรัวๆ แต่พอฟังจบ เธอก็ฉุกคิดอะไรบางอย่างได้ แล้วหน้าก็ถอดสีทันที

ชาวเน็ตจำนวนมากในห้องไลฟ์ถึงกับขำกลิ้ง

"แซ่หลี่ (ลี้) มีคำว่า หลง (มังกร) กับ อวิ๋น (เมฆ) ในชื่อ... นี่มัน 'หลี่อวิ๋นหลง' ชัดๆ!" (ตัวละครเอกจอมห้าวจากซีรีส์ Drawing Sword)

"ช็อก! ทฤษฎีของท่านนักพรตมีเหตุผลมาก ผมเชื่อสนิทใจเลย"

"ไม่ไหวแล้ว ภาพในหัวมันลอยมาเลย ตอนเอี้ยก้วยกับเซียวเหล่งนึ่งกราบไหว้ฟ้าดิน... ข้า เอี้ยก้วย... ข้า หลี่อวิ๋นหลง... ฮ่าๆๆๆ!"

"ผมเรียนมาน้อย ท่านนักพรตอย่าหลอกผมนะ!"

"ผมว่าเซียวเหล่งนึ่งชื่ออะไรไม่สำคัญหรอก ผมสงสัยมากกว่าว่าเอี้ยก้วยแขนขาดไปสิบหกปี เขาตัดเล็บมือยังไง?"

"ท่านนักพรตครับ ช่วยวิเคราะห์หน่อย เสี่ยวเจียวใส่โซ่ตรวนที่ขาตั้งหลายปี เธอเปลี่ยนกางเกงในยังไงครับ?"

【ลูกผู้ชายล้างแค้น】 ส่งของขวัญ 'ซูเปอร์จรวด' พร้อมข้อความ: "ท่านนักพรต ผมไปอยู่เมืองนอกมาหลายปี ปีนี้ผมทำวิทยานิพนธ์หัวข้อ 'บัฟประหลาดของคนจีน'"

"ผมรู้สึกว่ามันมีเยอะมาก แต่สรุปออกมาไม่ถูก ท่านเป็นผู้ทรงศีล ปลีกวิเวกอยู่ป่าเขา น่าจะมองเห็นภาพรวมในฐานะคนนอกได้ชัดเจน ช่วยแนะนำหน่อยได้ไหมครับ"

เจียงอวิ๋นลูบคาง ขมวดคิ้วใช้ความคิด

บัฟประหลาดๆ ของคนจีนมีเยอะจริงๆ เช่น ต้องดื่มน้ำร้อน ซื้อของต้องปัดเศษให้ครบจำนวน ความฝันอันสูงสุดคือการรวบรวมแผ่นดินให้เป็นปึกแผ่น ฯลฯ

บัฟประหลาดเหล่านี้คนจีนอาจจะชิน แต่ฝรั่งที่มาเที่ยวเมืองจีนมักจะช็อกตาตั้ง

แต่เจียงอวิ๋นคิดว่าบัฟที่เป็นเอกลักษณ์ที่สุดต้องยกให้ 'การปลูกผัก'

สวนหลังอารามเทียนหยวนก็มีแปลงผักสองแปลงมาตั้งแต่สมัยโบราณ ไม่ใช่แค่ในหมู่บ้านตระกูลเจียง แม้แต่ในเมืองใหญ่ ก็มักจะเห็นคนแอบปลูกอะไรสักอย่างตามแปลงดอกไม้ริมทาง

ส่วนการปลูกผักในกระถางต้นไม้ที่บ้านนั่นถือเป็นเรื่องปกติสามัญมาก ซึ่งพฤติกรรมแบบนี้หาดูไม่ได้ในต่างประเทศ

ชาวเน็ตเริ่มระดมสมอง นึกถึงบัฟเฉพาะตัวของชนชาติตัวเอง

"ท่านนักพรต การเผากระดาษเงินกระดาษทองของพวกอเทวนิยม นับเป็นบัฟไหมครับ?"

"รู้สึกว่าโลกนี้มีแต่คนประเทศเรานี่แหละที่ชอบจดบันทึก ประวัติศาสตร์กี่พันปี วันไหนเกิดอะไรขึ้น จดไว้หยิบย่อยหมด"

"ทฤษฎีวิภาษวิธีผมว่าก็นับนะ ม้าดีไม่กินหญ้าหลัง (ไม่หวนกลับทางเก่า) แต่ลูกผู้ชายกลับตัวมีค่าดั่งทอง (กลับตัวกลับใจ) สรุปจะเอายังไงก็ถูกหมดแหละ"

[จบแล้ว]