บทที่ 14 - นักพรตน้อยเก็บเห็ด

บทที่ 14 - นักพรตน้อยเก็บเห็ด

เจียงอวิ๋นพาเสี่ยวไป๋เดินเล่นในป่าราวกับเดินในสวนหลังบ้าน ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ตะกร้าสะพายหลังของเขาก็เต็มไปด้วยเห็ดป่านานาชนิด

"ทุกคนดูสิ ความจริงการเก็บเห็ดในป่ามันง่ายมาก ขอแค่หาทิศทางให้ถูก พกตามาด้วย เดินมั่วๆ แป๊บเดียวก็เก็บได้เต็มตะกร้าแล้ว"

"แน่นอนว่าต้องระวังอย่าไปเก็บเห็ดพิษ ไม่งั้นกินเข้าไปทีเดียว ได้กินเลี้ยงกันทั้งหมู่บ้านแน่ (งานศพ)"

ผู้ชมในห้องไลฟ์มองดูเห็ดโคน เห็ดสน เห็ดเยื่อไผ่ เห็ดตับเต่า เห็ดมันปู และเห็ดหัวลิงในตะกร้าของเจียงอวิ๋นแล้วก็พากันเหม่อลอย

"สงสัยจัง เก็บเห็ดมันง่ายขนาดนี้จริงเหรอ"

"ง่ายกับผีสิ สตรีมเมอร์ขี้โม้ กะจะยั่วให้พวกเราอยาก"

"พวกเราเข้าป่า สภาพต้องเป็นแบบนี้แน่"

"สมอง: ตา วันนี้พึ่งแกหาเห็ดนะ เรียนรู้ยัง?

ตา: อย่ามาพึ่งฉัน ฉันตาถั่ว แกเก่งแกทำเองสิ"

"แม่งเอ๊ย ตูไม่ยอม พรุ่งนี้ตูจะเข้าป่าเก็บเห็ดบ้าง ทำไมท่านนักพรตถึงเก็บได้เยอะขนาดนี้"

[เฉินซืออวี๋แห่งอู่ตาง] ส่ง จรวด 1 ลำ พร้อมข้อความ: สหายตัวน้อย แบ่งเห็ดให้อาตมาสักหน่อยได้ไหม?

[โตมากับวาฮาฮา] ส่ง ขวดเลือด 1 ขวด พร้อมข้อความ: สตรีมเมอร์ แพ้แล้วยอมรับผิดครับ

[พ่อบ้านตระกูลหวงหูว่าน] ส่ง แผนที่ขุมทรัพย์ 1 ใบ พร้อมข้อความ: ท่านนักพรต ใต้เท้าหวงของเราฝากมาบอกว่าเขาไม่ยอมรับผลตัดสิน ไว้คราวหน้ามาพนันกันใหม่

ผู้ชมปากดีหลายคนที่ท้าพนันไว้เริ่มทยอยส่งของขวัญตามสัญญา

เจียงอวิ๋นวางตะกร้าเห็ดลง กล่าวว่า "เห็ดส่วนใหญ่มักจะขึ้นเป็นกลุ่ม ถ้าเจอที่หนึ่ง บริเวณใกล้ๆ ก็น่าจะมีอีก แน่นอนว่าบางทีก็มีข้อยกเว้น"

"อย่างเช่นเมื่อกี้ อาตมาเก็บเห็ดโคนได้หลายดอกใต้ต้นไม้ตรงโน้น"

"และเห็ดโคน ก็ชอบอยู่ร่วมกับปลวก"

เขาใช้ไม้ในมือเขี่ยกองหญ้าข้างๆ ออก ใต้หญ้าเผยให้เห็นก้อนดินร่วนสีน้ำตาลกองใหญ่

ตามซอกหลืบของก้อนดิน ยังมีปลวกเดินเข้าเดินออกขวักไขว่

"พอเรารังปลวกเจอ ก็ต้องใส่ใจหน่อย ลองหาดูแถวๆ นั้น"

"นั่นไง เห็นไหม ตรงโน้นมีเห็ดโคนดงใหญ่อีกแล้ว"

เห็ดโคนได้ชื่อว่าเป็นราชาแห่งเห็ด ไม่ว่าจะเอามาต้มซุป ผัด หรือนึ่ง รสชาติก็เป็นเลิศ

เจียงอวิ๋นคัดเห็ดในตะกร้าที่สภาพไม่ค่อยสวยทิ้งไปส่วนหนึ่ง แล้วเก็บเห็ดโคนใส่เข้าไปแทน

ห้องไลฟ์ของเขาอบอวลไปด้วยกลิ่นอายความอิจฉาริษยาทันที

"น่าเสียดายจัง สตรีมเมอร์ทำแบบนี้สิ้นเปลืองของกินมาก!"

"ท่านนักพรต เห็ดที่ท่านไม่เอาส่งมาให้ฉันได้ไหม"

"ฉันรู้สึกว่าสตรีมเมอร์ไม่ได้มาเก็บเห็ด เขามาสต็อกของชัดๆ"

"คุณพระ คนกับคนเทียบกันแล้วอยากจะกลั้นใจตาย!"

หลังจากเก็บเห็ดโคนหมดแล้ว เจียงอวิ๋นเหลือบมองคอมเมนต์แล้วกล่าวว่า "ทุกคนอย่าดราม่า เห็ดในป่านี้เยอะจนกินไม่ทัน อาตมาทำแบบนี้ไม่ถือว่าสิ้นเปลืองอาหารหรอก"

"ไม่ต้องอิจฉากันด้วย ตอนนี้ยังเช้าอยู่ อาตมาสอนทุกคนเก็บเห็ดได้นะ"

ผู้ชมหูผึ่งขึ้นมาทันที

โดยเฉพาะผู้ชมทางใต้ การเก็บเห็ดถือเป็นวิชาบังคับสำหรับพวกเขา

ใครบ้างไม่อยากโชว์ผลงานการเข้าป่าเก็บเห็ดลงโซเชียลให้คนอื่นอิจฉาเล่น

"ท่านนักพรต ผมหยิบสมุดจดมาแล้ว เชิญบรรยาย!"

"คนอยู่เซี่ยงไฮ้ ขอถามวิธีเก็บเห็ดหน่อยครับ?"

"นักเรียนเซี่ยงไฮ้เงียบหน่อย อย่ารบกวนการเรียนการสอน"

"แอบดูท่านนักพรตเก็บเห็ดเวลางาน โดนเจ้านายจับได้ ตอนนี้เขากำลังนั่งดูอยู่กับผมเนี่ย 【หน้ากวน】"

เจียงอวิ๋นถือไม้ เคาะพงหญ้าไปเดินไป

"เห็ดในป่าเจอง่ายมาก โดยเฉพาะบริเวณที่มีใบไม้ร่วงและขอนไม้ผุ ขอแค่ทุกคนตั้งใจดู ก็จะเจอเห็ดแน่นอน"

เดินไปไม่ไกล

เจียงอวิ๋นเจอต้นก่อ (ต้นโอ๊ก) หลายต้นอยู่ข้างหน้า เขาหยุดเดิน แล้วเดินตรงดิ่งเข้าไปทันที

"เส้นใยของเห็ดตับเต่า (หนิวกันจวิน) ไม่ต้องการแสงแดดในการเจริญเติบโต แต่การสร้างดอกเห็ดจำเป็นต้องอาศัยแสงแดดกระตุ้น ดังนั้นเห็ดชนิดนี้จึงชอบขึ้นเป็นกลุ่มในป่าที่มีแดดส่องถึงรำไร"

"เห็ดตับเต่ามักสร้างรากเอคโตไมคอร์ไรซาร่วมกับรากของต้นก่อและต้นสน ทางทฤษฎีแล้ว ขอแค่เห็นต้นสนหรือต้นก่อจำนวนหนึ่ง ก็มีความเป็นไปได้สูงที่จะเจอเห็ดตับเต่า"

"พวกโยมเชื่อไหมว่าใต้ต้นก่อพวกนั้น ต้องมีเห็ดตับเต่าอยู่แน่"

เจียงอวิ๋นเดินไปใต้ต้นไม้ ใช้ไม้เขี่ยใบไม้ออก

เห็ดตับเต่าหลายดอกปรากฏแก่สายตา

"โชคดีที่หัวช้า ไม่ได้รับคำท้าสตรีมเมอร์ ไม่งั้นหมดตัวแน่"

"พรุ่งนี้จะเข้าป่าหาเห็ดตับเต่า พี่น้องอวยพรให้ข้าได้รับชัยชนะด้วย"

"เฮ้อ วันนี้เข้าแอปฯ หูอวี๋ กะว่าจะมาดูสาวสวยเต้น ไม่นึกว่าจะมาดูผู้ชายอกสามศอกเก็บเห็ดทั้งเช้า ประเด็นคือฉันดันดูอย่างเมามันซะด้วยสิ"

"แม่เจ้า ตอนนี้แฟนคลับผู้ชายในห้องไลฟ์เริ่มมาแย่งท่านนักพรตกับฉันแล้วเหรอเนี่ย"

"ห้องไลฟ์นี้แฟนคลับผู้หญิงเยอะจริงๆ เมื่อกี้ฉันดูอันดับคนเปย์รายสัปดาห์ 70% เป็นผู้หญิงทั้งนั้น"

"เรื่องปกติ แฟนคลับผู้หญิงสมัยนี้เน้นหน้าตา เห็นคนหล่อก็เปย์ เป็นเรื่องธรรมดา และฉันก็เป็นพวกบ้าหน้าตาเหมือนกัน"

"ฉันก็เหมือนกัน!"

...

ตอนที่เจียงอวิ๋นแบกตะกร้าเตรียมตัวกลับ ยอดคนดูออนไลน์ในห้องไลฟ์ของเขาพุ่งไปถึงหมื่นกว่าคน

เรียกได้ว่าเป็นที่หนึ่งในหมวดกลางแจ้งช่วงเช้าของแอปฯ หูอวี๋อย่างแท้จริง

ขณะเดินผ่านพุ่มไม้พุ่มหนึ่ง

จู่ๆ เสี่ยวไป๋ก็ขนพองสยองเกล้า พุ่มไม้นั้นก็สั่นไหวรุนแรง

"ใต้พุ่มไม้นั่นมีอะไรหรือเปล่า"

มีคนตาดีในห้องไลฟ์ถามขึ้นมา

"เชี่ย ปฏิกิริยาตอบสนองของสัตว์ไวกว่าคน ข้างล่างนั่นคงไม่ใช่มีงูนะ"

"ตอนเสี่ยวไป๋เจอเจ้าดำ (เสี่ยวเฮย) ครั้งก่อน เหมือนจะมีอาการแบบนี้เลย"

"แม่ร่วง ท่านนักพรต มีงู หนีเร็ว!"

ผู้ชมส่วนใหญ่ในห้องไลฟ์มีความกลัวงูฝังอยู่ในสัญชาตญาณ

ความกลัวชนิดนี้ถูกฝังลงใน DNA ตั้งแต่สมัยดึกดำบรรพ์

"มีงู แถมตัวไม่เล็กด้วย!"

เจียงอวิ๋นตอบสนองทันที

เขาอู่ตางเป็นที่พำนักของเทพเจ้าเจินอู่ (เสวียนอู่) สัตว์เทพประจำกายของท่านคือเต่าและงู

ในเขตเขาอู่ตาง ปัจจุบันค้นพบงูแล้ว 22 สายพันธุ์ ในจำนวนนี้เป็นงูไม่มีพิษ 17 ชนิด และงูพิษ 5 ชนิด

การถูกงูพิษกัดในป่าลึก ยากที่จะได้รับการรักษาทันท่วงที

ฝ่ามือของเจียงอวิ๋นเริ่มชื้นเหงื่อ เขาเอาตัวบังเสี่ยวไป๋ไว้ด้านหลัง

งูใต้พุ่มไม้เลื้อยออกมาแล้ว

งูตัวนี้จำแนกง่ายมาก หัวที่แบนราบยกขึ้นเล็กน้อย สายตาดุร้ายอำมหิต

เจียงอวิ๋นเริ่มนั่งไม่ติด เขาไม่นึกเลยว่าขากลับจะมาเจอกับงูเห่าหม้อเข้าให้

ต้องรู้ก่อนว่างูชนิดนี้หวงถิ่นมาก แถมดุร้าย ปฏิกิริยาไว พิษร้ายแรงรองจากงูจงอางเท่านั้น

"เวรแล้ว ท่านนักพรตซวยจัด ดันมาเจองูเห่าหม้อ!"

"มีผู้รู้ช่วยอธิบายหน่อย งูตัวนี้กับเสี่ยวเฮย ใครเก่งกว่ากัน"

"เสี่ยวเฮยที่เป็นงูสิงอยู่ในเมนูอาหารของงูเห่า นายว่าใครเก่งกว่าล่ะ"

"อย่างอื่นค่อยว่ากัน ที่แย่คือเมื่องูชนิดนี้เจอคน มันจะพุ่งเข้าใส่ ตอนนี้มันมองเสี่ยวไป๋กับท่านนักพรตเป็นผู้บุกรุกแล้ว"

ตอนนี้เจียงอวิ๋นเองก็ใจคอไม่ดี การโดนงูเห่ากัดไม่ใช่เรื่องล้อเล่น

แม้เขาจะโตมาในเขาอู่ตาง เจองูมาไม่น้อย แต่งูเห่าหม้อนี่เพิ่งเคยเจอตัวเป็นๆ ครั้งแรก

งูชนิดนี้ฉกเร็ว พิษแรง แถมยังเป็นสัตว์คุ้มครอง ถ้าไม่ถึงที่สุดจริงๆ เขาจะลงมือฆ่ามันไม่ได้

[จบแล้ว]