บทที่ 2 - สู่โลกวิทยาศาสตร์

บทที่ 2 - สู่โลกวิทยาศาสตร์

เจียงอวิ๋นเปลี่ยนมาสวมชุดคลุมนักพรตสีขาวเข้ารูป เขาค้นขลุ่ยไม้ไผ่ออกมาจากตู้แล้วเหน็บไว้ที่เอว

การแต่งกายชุดนี้ดูสง่างามเป็นธรรมชาติ เพียงแค่ปรากฏตัวก็ทำเอาผู้ชมในห้องไลฟ์ตะลึงงัน

"ตามมาจาก TikTok ครับ สตรีมเมอร์คือพระเจ้าจริงๆ หล่อทะลุจอมาก"

"นักพรตน้อยผู้แสนธรรมดา... คนหล่อๆ ทำไมหนีไปบวชกันหมดนะ [น้ำตาไหลพราก]"

"สุดหล่อ แอดวีแชทหน่อย เดี๋ยวเปย์แผนที่ขุมทรัพย์ให้หนึ่งใบ"

"หน้าใสแต่ไม่ออกสาว แถมยังมีกลิ่นอายความแมน แบบนี้สิดี"

...

เจียงอวิ๋นหน้าตาดีเป็นทุนเดิม พอสวมชุดนักพรตถือขลุ่ยไม้ไผ่ ภาพลักษณ์ของเซียนชุดขาวผู้ท่องเที่ยวไปในโลกหล้า ไม่ยึดติดกับทางโลกก็แผ่ออกมาชัดเจน

แฟนคลับสาวๆ สมัยนี้คือพวกคลั่งรักหน้าตา ความหล่อคือความถูกต้อง

ไม่ต้องสงสัยเลย

ในห้องไลฟ์แห่งนี้ เจียงอวิ๋นแทบจะเป็นตัวแทนของความถูกต้องไปแล้ว

เขาถือขลุ่ยเดินไปใต้ต้นยี่เข่งหน้าอาราม แล้วยืนพิงลำต้นด้วยท่วงท่าสบายๆ

"วันนี้อาตมาเพิ่งกลับมาถึงอาราม ยังไม่ได้เตรียมตัวอะไรมาก ขอเป่าเพลงเย้ยยุทธจักรให้ฟังสักเพลง ถ้าเป่าไม่ดีก็อย่าถือสากันนะ"

เจียงอวิ๋นหลับตาลง รวบรวมลมปราณที่จุดตันเถียน ปรับลมหายใจ บรรยากาศรอบตัวพลันดูผ่อนคลายอิสระ

"ท่านนักพรต ฉันเตรียมอัดหน้าจอแล้วค่ะ"

"แม่เจ้า ทำไมฉันรู้สึกเหมือนสตรีมเมอร์เปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลย"

"ความสามารถเยอะมาก คะแนนความประทับใจบวกหนึ่ง"

"ท่านนักพรต เป่าเพลงคำสั่งแม่ทัพได้ไหมครับ"

"ห้ามกดดันท่านนักพรตนะ เขาอยากเป่าเพลงอะไรก็ให้เขาเป่า"

...

เจียงอวิ๋นเหลือบมองคอมเมนต์แล้วยิ้มบางๆ โดยไม่พูดอะไร

เขาได้รับการสั่งสอนจากนักพรตชื่อซงมาตั้งแต่เด็ก ทั้งดนตรี หมากล้อม อักษรศิลป์ และภาพวาด ล้วนได้เรียนรู้มาทั้งสิ้น

อย่างขลุ่ยไม้ไผ่นี่ เพลงคลาสสิกทั้งหลายเขาสามารถหยิบมาเป่าได้ทันที

เสียงขลุ่ยอันไพเราะดังขึ้น ท่วงทำนองบางครั้งพลิ้วไหว บางคราห้าวหาญ ...

ยามนี้ดวงอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า แสงอาทิตย์สีแดงฉานสาดส่องลงบนร่างของเจียงอวิ๋น วินาทีนี้เขาราวกับหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับต้นยี่เข่ง

ความอิสระเสรีไม่แปดเปื้อนทางโลกที่แฝงอยู่ในเสียงขลุ่ย จับใจผู้ชมทุกคนในทันที

สายลมแห่งขุนเขาพัดผ่านมา กลีบดอกยี่เข่งร่วงหล่นโปรยปราย

ผู้ชมในห้องไลฟ์ราวกับตกอยู่ในภวังค์ เหมือนได้มองเห็นโลกยุทธภพในความทรงจำของตัวเอง

เสียงหัวเราะแห่งท้องทะเล เกลียวคลื่นซัดสาดสองฝั่งฝัน

ลอยล่องตามกระแสคลื่นจดจำเพียงวันนี้ สวรรค์หัวเราะ

โลกหล้าวุ่นวายดุจกระแสคลื่น

ใครแพ้ใครชนะสวรรค์ย่อมรู้ดี ...

เมื่อเสียงขลุ่ยดังขึ้น หลายคนก็เผลอฮัมเพลงที่คุ้นเคยนี้ตามไปด้วย

"สุดยอด ท่านนักพรตต้องเป็นเอี้ยก้วยกลับชาติมาเกิดแน่ๆ"

"อะแฮ่ม วีรบุรุษมักเห็นพ้องต้องกัน"

"ที่นี่เขาอู่ตาง ไม่ใช่สำนักหัวซาน ฉันว่าท่านนักพรตน่าจะเป็นจางซานเฟิงกลับชาติมาเกิดมากกว่ามั้ง"

"แม่เจ้า เสียงขลุ่ยเพราะมาก ใครอัดหน้าจอไว้บ้าง ขอแบ่งหน่อย"

"เริ่มจากหลงหน้าตา จบลงที่ศรัทธาในความสามารถ ตั้งแต่วันนี้ไปฉันคือแฟนพันธุ์แท้ของท่านนักพรต"

ตอนนี้คอมเมนต์ในห้องไลฟ์ไม่ถือว่าเยอะนัก คนส่วนใหญ่กำลังตั้งใจฟังเสียงขลุ่ยอย่างเงียบสงบ

เมื่อเพลงจบลง เจียงอวิ๋นถอนหายใจเบาๆ แล้วเหน็บขลุ่ยกลับที่เอว

ตะวันคล้อยต่ำ

ชุดขาว ต้นไม้โบราณ ขลุ่ยยาว กลีบดอกไม้ร่วงโรย

เหล่าแฟนคลับสาวๆ ที่เน้นหน้าตาถึงกับใจละลายคาที่

"ฉันขอเดิมพันกับทวยเทพ ว่าชาตินี้ฉันกับท่านนักพรตต้องเป็นเนื้อคู่กัน"

"จู่ๆ ก็รู้สึกว่าเรื่องเพศไม่จำเป็นต้องจำกัดขนาดนั้นก็ได้"

"เฮ้ยพวกนาย ชักจะแปลกๆ แล้วนะ"

"บ้าจริง ทำไมศัตรูหัวใจของฉันถึงเพิ่มขึ้นเท่าตัวแบบนี้"

[ไช่เหวินจีป๊อปคอร์น] ส่งของขวัญ คัมภีร์เวทมนตร์ 1 เล่ม

[หมาป่าแดนเหนือ] ส่งของขวัญ หม้อไฟ 1 หม้อ

[เงินคนจนกับคนแก่ห้ามแตะ] ส่งของขวัญ ยาขวดใหญ่ 10 ขวด

...

เจียงอวิ๋นคาดไม่ถึงจริงๆ ว่าเพียงชั่วครู่เดียว ยอดของขวัญในห้องไลฟ์จะทะลุ 2,000 หยวนไปแล้ว

จริงด้วยสินะ โลกนี้คนรวยเยอะจริงๆ

เขาเดินเข้าอารามไปเปิดไฟ หยิบเบาะรองนั่งออกมานั่งใต้ต้นไม้ แล้วเริ่มคุยเล่นกับชาวเน็ต

คุยเพลินจนเวลาล่วงเลยไปสองชั่วโมง ในช่วงเวลานี้จำนวนคนดูออนไลน์เพิ่มขึ้นอย่างมั่นคง จนไปนิ่งอยู่ที่ 1,300 คน

"ท่านผู้ชม อาตมาขอไปเข้าห้องน้ำสักครู่ เดี๋ยวมานะครับ"

เจียงอวิ๋นปล่อยให้โดรนบินวนถ่ายทำรอบอาราม ส่วนตัวเองก็กุมท้องวิ่งเข้าห้องน้ำไป

พอเขาไม่อยู่ คอมเมนต์ก็เด้งขึ้นมารัวๆ

"ท่านนักพรต ไปด้วย ไปด้วย"

"เพิ่งมา สตรีมเมอร์หนีไปเข้าห้องน้ำซะแล้ว"

"ฉันเพิ่งสังเกตว่าอารามนี้ถึงจะอยู่ไกลปืนเที่ยง แต่สิ่งอำนวยความสะดวกครบครันใช้ได้เลยนะ"

"อืม... ท่านนักพรตเขามาบำเพ็ญเพียรในป่า ไม่ได้มาเอาชีวิตรอดในป่านะ"

"ทายซิว่าตอนกลับมา ท่านนักพรตจะล้างมือไหม"

...

เสี่ยวหมิ่น เป็นโปรแกรมเมอร์ของบริษัทเทนเซ็นต์สาขาเซี่ยงไฮ้ อาชีพโปรแกรมเมอร์นั้นมีความเครียดสูงมาก

ดังนั้นในเวลาว่าง เธอจึงชอบไถ TikTok ดูคลิปชีวิตประจำวันสั้นๆ

โดยเฉพาะพวกไลฟ์กลางแจ้ง เช่น รีโนเวทบ้านเก่า เอาชีวิตรอดในป่า เป็นต้น

โปรแกรมเมอร์ไม่มีเวลาไปใช้ชีวิตสโลว์ไลฟ์แบบนั้นด้วยตัวเอง ได้แต่ดูคนอื่นให้หายอยากไปวันๆ

วันนี้ตอนไถ TikTok เธอสุ่มเจอคลิปนักพรตกลับอารามพอดี

ชีวิตอันเงียบสงบของนักบวชในหุบเขาลึกเป็นหัวข้อที่แปลกใหม่ เธอจึงกดไลก์ให้

หลังเลิกงานพอกลับถึงบ้าน เธอก็หยิบมือถือขึ้นมา ตามหาห้องไลฟ์ของเจียงอวิ๋นจากคอมเมนต์ในคลิป

ใครจะไปรู้ว่าพอกดเข้ามา สตรีมเมอร์ดันหนีไปเข้าห้องน้ำซะงั้น

แต่วิวอารามตอนกลางคืนก็สวยดี สตรีมเมอร์ก็หล่อ

เธอเลยเปิดทิ้งไว้ ดูคอมเมนต์บ้าง ดูวิวบ้าง ก็คลายเครียดได้ดี

แต่ดูไปดูมา เธอก็สังเกตเห็นความผิดปกติ

"เฮ้ย เงาสีขาวที่เพิ่งแวบผ่านไปนั่นคืออะไร"

"ซี๊ดดด เงาขาวนั่นเหมือนจะแอบย่องเข้าไปในอารามนะ"

เงาสีขาวกลุ่มหนึ่งค่อยๆ ย่องออกมาจากป่าไผ่หลังอาราม กระโดดผลุงเดียวขึ้นไปบนกำแพง แล้วกระโจนหายวับไป

ช่องแชทระเบิดทันที

"เชี่ย อารามผีสิงรึเปล่าเนี่ย"

"ไม่มั้ง ไม่มั้ง คงไม่ใช่ว่าพวกนายก็เห็นเงาขาวนั่นเหมือนกันนะ"

"ดึกดื่นป่านนี้"

"กลางป่ากลางเขาแบบนี้"

"ท่านนักพรตจะมีอันตรายไหมเนี่ย"

"เวรแล้ว พวกเราต้องแจ้งตำรวจไหม"

พอกลับมาจากห้องน้ำ เจียงอวิ๋นหยิบขลุ่ยขึ้นมาตั้งใจจะเป่าเพลงหงส์หาคู่ปิดท้ายก่อนลงไลฟ์ แต่พอเห็นคอมเมนต์ เขาก็ถึงกับงง

"ท่านนักพรต หนีไป"

"สตรีมเมอร์ เวลาไหนแล้วยังมีอารมณ์มาเป่าขลุ่ยอีก"

"เมื่อกี้ฉันเห็นกับตา ผีเข้าอาราม"

"เมื่อกี้มีเงาขาวลอยเข้าไปในอาราม น่ากลัวมากจริงๆ"

เจียงอวิ๋นมองคอมเมนต์แล้วคิ้วขมวดเข้าหากัน

นี่มันศตวรรษที่ 21 แล้วนะ ทำไมชาวเน็ตยังงมงายเรื่องไสยศาสตร์กันอยู่อีก

ก็รู้ๆ กันอยู่ หลังยุคก่อตั้งประเทศห้ามไม่ให้สัตว์บำเพ็ญเพียรจนกลายเป็นปีศาจ เดี๋ยวนี้จะไปมีภูตผีปีศาจที่ไหนกัน

ต่อให้มีผีจริง จะไปกลัวอะไร

เขายิ้มแล้วพูดหยอกล้อกับกล้องว่า "ทุกท่านอย่าตื่นตูม อาตมาเป็นนักพรตมืออาชีพนะ ต่อให้มีภูตผีปีศาจจริง ก็ถือว่ามันซวยเองที่มาเจออาตมา"

"คืนนี้ อาตมาจะพาทุกคนเข้าสู่โลกวิทยาศาสตร์ ไล่จับผีออนไลน์ให้ดู"

ชาวเน็ตมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่รู้จะพูดอะไรดี

เจียงอวิ๋นวางขลุ่ยลง คว้ากระบี่ขึ้นมา แล้วเริ่มเดินค้นหาเงาสีขาวที่ชาวเน็ตพูดถึงไปตามห้องต่างๆ

[จบแล้ว]