บทที่ 21 - ร่างศักดิ์สิทธิ์ที่ไร้ค่า! รางวัลสุดตะลึง!

บทที่ 21 - ร่างศักดิ์สิทธิ์ที่ไร้ค่า! รางวัลสุดตะลึง!

อู๋ชิงเฟิงค่อยๆ ถอนมือออก หันไปมองเหล่าผู้อาวุโสและเจ้าสำนัก แล้วรีบรายงาน "คนผู้นี้แม้จะดูชรา แต่โครงสร้างร่างกายเยี่ยมยอด เหมาะแก่การฝึกตน เรียกว่าเป็นต้นกล้าเซียนได้เลย!"

ได้ยินคำยืนยันจากอู๋ชิงเฟิง ทุกคนก็ไม่กล้าประมาท

"ต้นกล้าเซียน หรือว่าคนพวกนี้จะเป็นต้นกล้าเซียนกันหมด?" เจ้าสำนักพึมพำด้วยความตื่นเต้น

จังหวะนี้ ผู้อาวุโสสูงสุดสามคนนั่งไม่ติดแล้ว รีบเหาะลงไปหาพวกเย่ฟ่าน

สองคนแยกไปตรวจสอบคนอื่น ส่วนผู้อาวุโสสูงสุดหน้าเด็กผมขาวตรงดิ่งไปตรวจสอบเย่ฟ่าน

"ข้าคิดว่าพวกเขาคงไปเจอเรื่องประหลาดในดินแดนต้องห้าม ร่างกายเลยเปลี่ยนไปแบบนี้ แต่เจ้าตัวบอกว่าจริงๆ อายุแค่ยี่สิบสามสิบปีเท่านั้น" จ้าวฮังเสริมพร้อมรอยยิ้ม

ตอนนี้ไม่มีใครคิดจะลงโทษจ้าวฮังแล้ว เจ้าสำนักถึงกับเดินมาตบไหล่จ้าวฮังด้วยความพอใจ

"นี่ก็ต้นกล้าเซียน!"

"นี่ก็ใช่!"

ไม่นาน สิบสองคนก็ถูกตรวจสอบจนครบ เหลือแค่เย่ฟ่านคนเดียวที่ผู้อาวุโสสูงสุดหน้าเด็กยังขมวดคิ้วจ้องเขม็ง ดูตกใจแกมเสียดาย

จนกระทั่งเจ้าสำนักเรียกซ้ำหลายรอบ แกถึงได้สติ

"หรือว่าจะเป็นกายในตำนานนั่น?" ผู้อาวุโสสูงสุดอุทาน แล้วเริ่มตรวจสอบเย่ฟ่านอย่างละเอียดอีกรอบ

ท่าทางแปลกๆ นี้ทำให้ทุกคนสงสัย ไม่เว้นแม้แต่ฟอสซิลมีชีวิตสามคนที่หลังเขาที่ใช้กระแสจิตส่องดูอยู่

"โลกนี้มีกายแบบนี้อยู่จริงๆ หรือเนี่ย น่าเหลือเชื่อเกินไปแล้ว" ผู้อาวุโสสูงสุดสูดหายใจลึก ถอนมือกลับ แล้วหันมาบอกทุกคน

เจ้าสำนักดีใจจนเนื้อเต้น "ตกลงเป็นกายอะไรครับ?"

"กายศักดิ์สิทธิ์บรรพกาลผู้ไร้เทียมทาน... แต่ต้องวงเล็บว่า ในยุคอดีตนะ" ผู้อาวุโสสูงสุดถอนหายใจ ส่ายหน้า "ตอนนี้มันเป็นยุคหลังบรรพกาลแล้ว กายแบบนี้ไม่มีความยิ่งใหญ่เหมือนเมื่อก่อน ได้ข่าวว่าแค่จะเริ่มฝึกยังยากเลย"

จากนั้นแกก็เล่าตำนานกายศักดิ์สิทธิ์บรรพกาลให้ฟัง

ยุคบรรพกาลเคยมีเก้าสุดยอดฝีมือ ทุกคนไร้พ่ายใต้หล้า สะเทือนเลื่อนลั่นปฐพี ถ้ากายนี้ฝึกสำเร็จ อนาคตไกลเกินคาดเดา

ตำนานว่ากันว่า กายศักดิ์สิทธิ์บรรพกาลขั้นสมบูรณ์ งัดข้อกับจักรพรรดิได้สบาย!

ฟังตำนานจบ ทุกคนสูดปากด้วยความทึ่ง

เพื่อนๆ ของเย่ฟ่าน โดยเฉพาะพวกผู้หญิงที่ไม่ค่อยถูกกับเขา ต่างมองด้วยความอิจฉา

แต่แล้ว ผู้อาวุโสสูงสุดก็หักมุม

"แต่สุดท้ายมันก็เป็นตำนานยุคเก่า ตอนนี้กฎเกณฑ์ฟ้าดินเปลี่ยนไป กายนี้เลยตกกระป๋อง"

ชั่วพริบตา บริเวณระฆังหลิงซูเงียบกริบ

ฟอสซิลมีชีวิตที่เตรียมจะดันฝาโลงออกมา ก็ดึงฝากลับปิดสนิทเหมือนเดิม

แถมยังเก็บกระแสจิตกลับไป เลิกสนใจดื้อๆ

ไม่รู้ว่าถอนหายใจให้เย่ฟ่าน หรือถอนหายใจให้ชะตากรรมของสำนักที่เกือบจะรุ่ง

ถ้าเย่ฟ่านมีกายเทพแบบอื่น เข้าสำนักมาแล้วเติบโต แค่เศษเงินที่ร่วงจากนิ้วเขา ก็พอจะทำให้สำนักกลายเป็นมหาอำนาจได้แล้ว!

เจ้าสำนักตั้งสติไวมาก ยังไม่รีบแบ่งสิบสองคนที่เหลือ แต่หันมาหาจ้าวฮังก่อน

"ผู้ดูแลจ้าว! เจ้าทำความดีความชอบครั้งใหญ่ หาต้นกล้าเซียนมาให้สำนักตั้งสิบสองคน! ตามกฎสำนัก ใครหาต้นกล้าเซียนมาได้หนึ่งคน จะได้รับสมุนไพรกึ่งเซียนหนึ่งต้น!"

เจ้าสำนักลูบเคราประกาศ

ถึงจ้าวฮังพามาสิบสาม แต่เย่ฟ่านโดนตัดออก เลยเหลือแค่สิบสอง

จ้าวฮังใจเต้นตุบตับ สิบสองต้น! นี่มันลาภก้อนโตชัดๆ!

แต่ทว่า!

เจ้าสำนักดันหักมุม "สิบสองต้นเนี่ย คลังเราพอมีก็จริง แต่ให้หมดทีเดียวคลังคงโล่ง เอาอย่างนี้ดีไหมผู้ดูแลจ้าว ตั้งแต่วันนี้เจ้าจะได้สิทธิ์เข้าหอคัมภีร์ไปเรียนวิชาอะไรก็ได้ ส่วนสมุนไพรกึ่งเซียน ข้าให้เจ้าแปดต้น พร้อมเลื่อนขั้นเป็นผู้อาวุโสสำนัก"

แปดต้น?

จ้าวฮังคิดสะระตะ แล้วก็ตกลง

ใจจริงอยากได้ครบสิบสอง แต่เจ้าสำนักพูดมาขนาดนี้ ขืนไม่รับจะกลายเป็นหักหน้าหัวหน้า

การรักษาชีวิตสำคัญสุด ได้มาแปดต้นก็หรูแล้ว

40 แต้มพลังงานเชียวนะ!

พอจ้าวฮังตกลง เจ้าสำนักก็ยิ้มแก้มปริ หันไปหาพวกผู้อาวุโสคนอื่น

สิบสองคนนี้คือต้นกล้าเซียนนะ!

ต้องให้ระดับผู้อาวุโสสอนเองกับมือ ต้องรีบสร้างความผูกพัน อนาคตสำนักจะได้ฝากผีฝากไข้ได้

ช่วงต่อมาก็เป็นมหกรรมเลือกคู่ระหว่างอาจารย์กับศิษย์ ต่างฝ่ายต่างเลือก ไม่มีการบังคับ

เพื่อจะแย่งศิษย์ เหล่าผู้อาวุโสถึงกับโชว์ไม้ตายเรียกแขกกันสุดฤทธิ์

ไม่นาน สิบสองคนก็มีอาจารย์ครบ

เหลือแต่เย่ฟ่านยืนโดดเดี่ยว มองดูคนอื่นดีใจกันยกใหญ่ ไม่รู้คิดอะไรอยู่

ตั้งแต่เจอจ้าวฮัง เขาก็ซึ้งถึงความโหดร้ายของโลกนี้ ทุกอย่างขับเคลื่อนด้วยผลประโยชน์

'มิน่าล่ะ เขาถึงยอมพาพวกเราออกมา ที่แท้พวกเราก็มีราคาค่านวดนี่เอง' เย่ฟ่านคิดในใจ

ก่อนแยกย้าย หลิวอีอีมอบสร้อยประคำให้เย่ฟ่านเป็นที่ระลึก

"จริงๆ ชาตินี้เป็นคนธรรมดาก็ดีนะ ขอให้มีความสุขตลอดไป" หลี่เสี่ยวหมานมองเย่ฟ่านลึกซึ้งแล้วพูดทิ้งท้าย

หลินเจียก็เข้ามาปลอบใจสองสามคำ

โจวอี้กับหวังจื่อเหวินก็มาบอกลา

ส่วนผางปั๋ว โดนเจ้าสำนักชิงตัวไปเป็นศิษย์

ช่วยไม่ได้ เย่ฟ่านกับผางปั๋วไม่แก่เหมือนคนอื่น พอคุยกันแล้วรู้ว่าผางปั๋วก็กินผลไม้ประหลาดมาเหมือนกัน เจ้าสำนักเลยคว้าตัวไว้ทันที

[จบแล้ว]