บทที่ 9 - เรื่องวุ่นวายมาเคาะประตูบ้าน

บทที่ 9 - เรื่องวุ่นวายมาเคาะประตูบ้าน

"คัมภีร์ปทุมเขียว" สำหรับพวกอัจฉริยะที่มีวาสนาล้นเหลือ อาจจะเป็นแค่วิชาดาษดื่นที่มองข้ามไป

แต่สำหรับถ้ำสวรรค์หลิงซู มันคนละเรื่องเลย

ถ้าได้คัมภีร์ปทุมเขียวมา แล้วให้ศิษย์ทุกคนฝึก ศักยภาพของทั้งสำนักคงก้าวกระโดดไปอีกหนึ่งหรือสองระดับ!

ถึงตอนนั้น การจะเป็นสำนักอันดับหนึ่งของแคว้นเยี่ยนก็แค่เรื่องขี้ผง

เพราะยอดฝีมือที่เก่งที่สุดในแคว้นเยี่ยน ก็อยู่แค่ระดับตำหนักเต๋าเท่านั้น

ในถ้ำสวรรค์หลิงซู คนที่ไปถึงระดับตำหนักเต๋า นับนิ้วมือข้างเดียวยังเหลือเลย

การทดสอบกินเวลาครึ่งเดือน จ้าวฮังไม่รีบไปจุดนัดพบ เขาเตร็ดเตร่อยู่แถวชายขอบซากโบราณกาล หาสมุนไพรเพิ่มพลัง แล้วก็แอบฝึกคัมภีร์ปทุมเขียวไปด้วย

ในแคว้นเยี่ยน เคล็ดวิชาคือคอขวดที่กำหนดอนาคตของผู้ฝึกตน

อย่างถ้ำสวรรค์หลิงซู ศิษย์ทั่วไปอยากได้ "คัมภีร์หลิงซู" ก็ต้องผ่านเกณฑ์

ต้องทำภารกิจสำนักอย่างน้อยสองครั้ง หรือไม่ก็ต้องมีความดีความชอบ เช่น ถวายของวิเศษให้สำนัก

จ้าวฮังไม่มีเส้นสาย ก็จัดอยู่ในกลุ่มศิษย์ทั่วไป

ถ้าไม่ได้คัมภีร์ปทุมเขียวมา ป่านนี้เขาคงต้องวิ่งรอกทำภารกิจหัวปั่นไปอีกเป็นปีสองปี

"แต่ตอนนี้ฉันสามารถเลือกรับภารกิจนอกสถานที่ได้ ถึงจะฝึกช้าลงหน่อย แต่ก็มีโอกาสแอบฝึกคัมภีร์ปทุมเขียวได้โดยไม่ต้องเสียเวลาเปล่า!" จ้าวฮังวางแผนในใจ สายตาเป็นประกาย

สำหรับอัจฉริยะอย่างเย่ฟ่าน ถ้ำสวรรค์หลิงซูเป็นแค่ทางผ่าน เป็นแค่คลื่นลูกเล็กๆ ในชีวิต

พี่แกเลยกล้าลุยกล้าเสี่ยงทุกอย่าง

แต่สำหรับคนพรสวรรค์บ้านๆ อย่างจ้าวฮัง ต้องเน้นความชัวร์ ก้าวไปทีละก้าวอย่างมั่นคง

ถ้ำสวรรค์หลิงซูไม่ใช่สถานสงเคราะห์ พวกเจ้าสำนักหรือผู้อาวุโสเบื้องบน ต่างก็มีผลประโยชน์ส่วนตัวแอบแฝงทั้งนั้น

ศิษย์รับใช้จะเอาคัมภีร์เต๋าบทเริ่มต้น ก็ต้องขายแรงงานแลก

ศิษย์สายในจะเอาคัมภีร์หลิงซู ก็ต้องจ่ายค่าตอบแทนเหมือนกัน!

สิบกว่าวันต่อมา ชีวิตจ้าวฮังวนลูปอย่างเป็นระบบ

กลางวันออกจากถ้ำไปล่าสัตว์อสูรเลเวลต่ำ ฝึกทักษะการต่อสู้ กลางคืนมุดถ้ำแอบฝึกคัมภีร์ปทุมเขียว

ช่วงนี้เก็บเกี่ยวได้เยอะพอสมควร ได้สมุนไพรมาตั้งสิบสามต้น

แต่ดูเหมือนแต้มบุญจะหมดแล้ว ไม่เจอสมุนไพรวิเศษสักต้นเดียว

ส่วนการฝึกวิชา ก็ก้าวหน้าไปอีกนิด

หลังจากเปลี่ยนมาฝึกวิชาใหม่ได้สามวัน จ้าวฮังก็สร้างลวดลายเทพเส้นที่สองได้สำเร็จ

ที่เร็วขนาดนี้ วิเคราะห์ดูแล้วน่าจะเพราะฤทธิ์ของหญ้ากำเนิดนภาระดับวิเศษต้นนั้น

บวกกับอานุภาพของคัมภีร์ปทุมเขียวด้วย

มีลวดลายเทพสองเส้น พลังต่อสู้ของจ้าวฮังตอนนี้เหนือกว่าผู้ฝึกตนระดับทะเลทุกข์ทั่วไปนิดหน่อย

ขอบเขตทะเลทุกข์แบ่งเป็นสองช่วง ช่วงสร้างลวดลายเทพ กับช่วงหลอมสร้าง "อาวุธ"

คนที่สร้างอาวุธได้แล้ว ย่อมเก่งกว่าคนที่แค่มีลวดลายเทพ

ศิษย์ที่มาซากโบราณกาลรอบนี้ ส่วนใหญ่เพิ่งเปิดทะเลทุกข์กันหมาดๆ ทั้งนั้น

เผลอแป๊บเดียวก็ถึงวันสิ้นสุดการทดสอบ ศิษย์ถ้ำสวรรค์หลิงซูทยอยกลับมารวมตัวที่ทางเข้า

จ้าวฮังทำตัวกลมกลืน แอบเนียนเดินกลับมาพร้อมกับกลุ่มคนเยอะๆ

ผ่านไปครึ่งเดือน ศิษย์ที่เคยเชิดหน้าชูคอ ตอนนี้สภาพดูไม่ได้ ชุดคลุมขาดวิ่นเป็นริ้วๆ

ศิษย์ชายบางคนซกมก หน้าตามอมแมมดำปิ๊ดปี๋ เลือดแห้งกรังเต็มตัว เห็นชัดว่าผ่านศึกมาโชกโชน

แถมยังมีศิษย์หญิงบางคนนั่งก้มหน้าร้องไห้กระซิกๆ การทดสอบครั้งนี้ คงมีคนไม่ได้กลับไปอีกตลอดกาล

จ้าวฮังยืนหลบมุม รอสองผู้อาวุโสมาถึง

ทันใดนั้น มีเงาสามร่างมายืนขวางทางจ้าวฮังไว้

ยังไม่ทันตั้งตัว หนึ่งในนั้นก็เดินชนไหล่จ้าวฮังเต็มแรง

"เฮ้ย ไอ้เด็กรับใช้ พอได้ดีเปิดทะเลทุกข์ได้แล้ว เห็นศิษย์พี่อย่างพวกข้าไม่รู้จักทักทาย ชนคนแล้วคิดจะเดินหนีเหรอวะ?" หมอนั่นชี้หน้าจ้าวฮัง หาเรื่องทันที!

นักเลงโตเหรอเนี่ย?

จ้าวฮังชะงัก เงยหน้ามองคู่กรณี

หน้าตาหมอนี่... คล้ายกับผู้อาวุโสหวังหงหมิงอยู่หน่อยๆ

จัดการตัวเล็กไปแล้ว ตัวใหญ่โผล่มา?

จ้าวฮังนึกออกทันที ตอนอยู่หอพักศิษย์รับใช้ เขาเคยขู่หลานผู้อาวุโสหวังไปทีนึง

ดูท่าไอ้หมอนั่นจะไม่กล้าฟ้องลุง แต่ไปลากคนอื่นมาเอาคืนแทน

"นั่นมันหวังจ้าน หลานชายคนโตของผู้อาวุโสหวังนี่นา ศิษย์น้องคนนั้นซวยแล้ว"

"สงสัยของที่เก็บได้มาครึ่งเดือน คงโดนไถไปครึ่งนึงแน่"

"เฮ้อ ศิษย์น้องนั่นมาจากเด็กรับใช้ด้วย คงไม่มีแบ็คที่ไหน ต้องก้มหน้ารับกรรมไป"

ศิษย์รอบๆ หันมามองจ้าวฮังเป็นตาเดียว บางคนซุบซิบกัน

จ้าวฮังเซ็งเป็ด

เขาแค่สั่งสอนไอ้ลูกกระจ๊อกนั่นนิดหน่อย ไม่ได้ทำร้ายร่างกายด้วยซ้ำ แค่ไถน้ำยาคืน

แค่นี้ก็ผูกใจเจ็บซะแล้ว

คิดดูดีๆ พวกผู้ฝึกตนพวกนี้มันไม่ได้มีจิตใจใฝ่ธรรมอะไรหรอก มีแต่ความถือตัว มองคนอื่นเป็นมดปลวก

หกถ้ำสวรรค์แคว้นเยี่ยนก็เป็นแบบนี้ สำนักศักดิ์สิทธิ์ก็เป็นแบบนี้ ตระกูลบรรพกาลก็เป็นแบบนี้เหมือนกันหมด!

ในสายตาพวกมัน เขาเป็นแค่เด็กรับใช้ การที่ถีบตัวขึ้นมาเสมอพวกมันได้ ก็ทำให้พวกมันหงุดหงิดจะแย่อยู่แล้ว

พอมีข้ออ้าง ก็เลยรุมยำเขาซะเลย

"ทุกคนก็เพิ่งเปิดทะเลทุกข์เหมือนกัน ทำไมฉันต้องเรียกแกเป็นศิษย์พี่?" จ้าวฮังพูดสวนไป แล้วค่อยๆ ถอยหลังไปก้าวนึง

เตรียมพร้อมบวกเต็มที่

"ทำไม การเรียกข้าหวังจ้านว่าศิษย์พี่ มันทำให้เจ้าลำบากใจนักรึไง? ศิษย์น้องนิสัยเสียแบบนี้ ต้องสั่งสอนให้เข็ด!" หวังจ้านหัวหน้าแก๊งแค่นเสียงเย็น ท้องน้อยเปล่งแสงวาบ โซ่ลวดลายเทพพุ่งออกมาจากทะเลทุกข์ ฟาดใส่จ้าวฮังทันที!

จ้าวฮังไม่ปะทะตรงๆ เอี้ยวตัวหลบ พลิกตัวไปข้างหินก้อนใหญ่ ยกหินหนักเกือบพันชั่งทุ่มใส่หวังจ้านเต็มแรง!

ลูกสมุนสองคนข้างหลังหวังจ้านรีบโดดมาขวาง ปล่อยโซ่ลวดลายเทพของตัวเองออกมาฟาดหินแตกกระจุย

ความจริงหินก้อนนั้นจ้าวฮังแค่ใช้เบี่ยงความสนใจ เขาอัดพลังเทพลงขา ถีบตัวพุ่งปรู๊ด เสียงลมดังฟึ่บ พุ่งเข้าใส่ลูกสมุนสองคนที่อยู่ใกล้ที่สุดเหมือนลูกปืนใหญ่!

[จบแล้ว]