บทที่ 24 ตะคอกเค้าทำไม...
บทที่ 24 ตะคอกเค้าทำไม...
ซูจินเจ๋อเดินจากไปแล้ว ทิ้งให้นางมารร้ายหลั่งน้ำตาแห่งความอัปยศอยู่เพียงลำพัง... "ซูจินเจ๋อ! ซูจินเจ๋อ!"
นางมารร้ายขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน
"ความอัปยศในวันนี้ ข้าจะเอาคืนเป็นสิบเท่า!"
หลายวันต่อมา ซูจินโยวจงใจทิ้งระยะห่างจากซูจินเจ๋อ ไม่ว่าเขาจะพูดอะไร เธอก็ทำหูทวนลม แสดงออกชัดเจนว่ากำลังงอนตุ๊บป่องด้วยความขุ่นเคือง
ซูจินเจ๋อเริ่มรู้สึกห่อเหี่ยว
หรือคราวที่แล้วเขาจะทำเกินไปหน่อย?
เขาเริ่มนึกเสียใจขึ้นมาบ้างแล้ว
แม้ต่อหน้าซูจินโยวจะเมินใส่ แต่ลับหลังบัญชี 'โลลิน้อยผมขาว' กลับทำงานอย่างขยันขันแข็ง คอยโพสต์แซะซูจินเจ๋อไม่หยุดหย่อน
ทว่าความสนใจของซูจินเจ๋อพุ่งเป้าไปที่ซูจินโยวตัวจริง เขาจึงไม่ยี่หระต่อ 'โลลิน้อยผมขาว' และเมินเฉยเธอโดยสิ้นเชิง ทำเอาอีกฝ่ายเจ็บแค้นฝังลึก
เมื่อเห็นซูจินเจ๋อไม่แม้แต่จะกดเข้ามาดูโพสต์เธอหลายวันเข้า โลลิน้อยผมขาวผู้เดือดดาลจึงงัดไม้ตายออกมาใช้:
"เจ้าไก่อ่อน โดนซูจินโยวทิ้งแล้วเหรอ? น่าสงสารจัง~"
"เธอรู้ได้ยังไงว่าเมียฉันคือซูจินโยว?"
เมื่อซูจินเจ๋ออ่านข้อความ รูม่านตาเขาก็หดเกร็ง
"ใครใช้ให้นายเมินฉันช่วงนี้ล่ะ ฉันเลยไปสืบเรื่องนายมา"
"ทำไมฉันต้องสนใจเธอด้วย? เธอเป็นใครไม่ทราบ?" (ส่งอีโมจิเบะปาก)
"ซูจินเจ๋อ ในเมื่อแม่นั่นไม่เอานายแล้ว มาคบกับฉันดีมั้ย?"
โลลิน้อยผมขาวหยอดคำหวานล่อลวง
"หน้าตาก็ไม่เคยเห็น เกิดเธอขี้เหร่ขึ้นมาจะทำยังไง?"
"วางใจเถอะ เรื่องหน้าตาฉันไม่แพ้เมียนายแน่นอน!"
โลลิน้อยผมขาวประกาศก้อง
"ถ้าสวยพอๆ กัน แล้วทำไมฉันต้องเลือกเธอแทนที่จะเลือกยัยนั่นล่ะ?" (ส่งอีโมจิมองบน)
"ต่างกันสิ ยัยนั่นไม่ยอม 'แซ่บ' กับนาย แต่ฉันยอมนะ" (ส่งอีโมจิพริกเผ็ดร้อน)
"ฉันไม่เชื่อน้ำหน้าอย่างเธอหรอก แม้แต่เครื่องหมายวรรคตอนที่เธอพิมพ์มาฉันก็ไม่เชื่อ!"
"โอกาสมีแค่ครั้งเดียวนะ คิดดีๆ!"
"ไม่จำเป็น"
ซูจินเจ๋อปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย
"ไม่อยากได้จริงๆ เหรอ?"
โลลิน้อยผมขาวถามย้ำ
"อือ!"
"เหอะ แล้วอย่ามาร้องไห้เสียดายทีหลังละกัน!"
อ่านข้อความสุดท้ายของอีกฝ่ายแล้ว ซูจินเจ๋อก็แสยะยิ้มเย็นชา...
วันหยุดสุดสัปดาห์
ในสวนหลังคฤหาสน์ ร่างเล็กในชุดกระโปรงสายเดี่ยวสีขาวกำลังวิ่งเล่นหยอกล้อกับเจ้าสุนัขโกลเด้น รีทรีฟเวอร์ ท่ามกลางหมู่มวลดอกไม้...
ไม่ไกลกันนัก ซูจินเจ๋อยืนมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้ม
"ดูเหมือนคุณหนูจะร่าเริงขึ้นกว่าแต่ก่อนเยอะเลยนะครับ ดูสดใสขึ้นมาก"
พ่อบ้านจางเหิงเปรยขึ้น
"ซนขึ้นด้วยต่างหาก..."
"แต่นายน้อยก็ดูจะชอบแบบนี้นะครับ"
จางเหิงหัวเราะเบาๆ
"รู้ได้ไง?"
"ใครมีตาก็มองออกครับ แต่ช่วงนี้ท่าทีของคุณหนูที่มีต่อนายน้อยดูเย็นชาไปหน่อย เหมือนเธอจะพยายามหลบหน้านายน้อยนะครับ"
"อืม..."
นั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้ซูจินเจ๋อกลุ้มใจอยู่
"ผมว่านายน้อยต้องเป็นฝ่ายรุกนะครับ!"
"ไม่ได้ผลหรอก ต่อให้พยายามเอาใจแค่ไหน เธอก็ไม่ยอมทำหน้าดีๆ ใส่ฉันเลย"
ซูจินเจ๋อยิ้มขื่น
"คำว่า 'รุก' ของผม ไม่ได้หมายถึงการประจบเอาใจครับ"
จางเหิงเอ่ยอย่างมีเลศนัย
"หือ? แล้วหมายความว่ายังไง?"
ซูจินเจ๋อมองหน้าพ่อบ้านด้วยความแปลกใจ
"ลูกผู้ชายมันต้องเด็ดขาดครับ!"
จางเหิงกระซิบแผ่วเบา...
"นี่ เจ้าหนู มานี่เร็ว ซูจินเจ๋อ"
เด็กสาวส่งเสียงเรียกหวานใส ดวงตาหยีเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวขณะอ้าแขนรับร่างเจ้าโกลเด้นฯ ที่กระโจนเข้าหา...
เจ้าหมาน้อยเอาตัวถูไถเธอด้วยความดีใจ ขนสีทองติดเต็มชุดกระโปรงสีขาว
"ซูจินเจ๋อ แกนี่มันดื้อจริงๆ ชอบเอาตัวมาถูไถฉันเหมือนพวกโรคจิตเลยนะ ฉันไม่รักแกแล้ว"
ซูจินโยวแกล้งเอาเท้าเหยียบหัวเจ้าหมาเบาๆ
เจ้าโกลเด้นฯ เอี้ยวตัวหลบ แล้ววิ่งเหยาะๆ กลับมาหา... "ฮ่าๆๆ... แกนี่มันสมเป็นซูจินเจ๋อจริงๆ"
สาวน้อยผมเงินหัวเราะคิกคัก
ซูจินเจ๋อ(คน) ที่ยืนอยู่ไม่ไกล มุมปากกระตุกยิกๆ แสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน...
เช้าวันต่อมา ณ โรงเรียน
คนขับรถจอดส่งทั้งคู่ที่หน้าประตูโรงเรียนพอดิบพอดี—นี่เป็นคำสั่งของซูจินเจ๋อ—ทำเอาซูจินโยวแปลกใจไม่น้อย
ปกติเขาจะให้จอดไกลๆ แล้วค่อยเดินตามติดเธอมาไม่ใช่เหรอ
ทั้งคู่ลงจากรถ ซูจินโยวรีบจ้ำอ้าวหนีเพื่อสลัดเขาให้หลุด แต่เขาก็ยังเดินตามมาอยู่ดี เรียกสายตาไทยมุงให้หันมามอง
"ซูจินเจ๋อ เลิกตามฉันสักที บอกแล้วไงว่าจะไม่แอดวีแชตผู้ชายคนอื่นแล้ว"
ซูจินโยวแอบกระซิบดุ
ตอนนี้ซูจินเจ๋อเดินขึ้นมาเทียบข้างเธอแล้ว
เขาไม่พูดอะไร แค่ก้าวเดินไปพร้อมกับเธอ
ซูจินโยวในชุดนักเรียน JK หยุดเดินแล้วหันขวับมามองตาขวาง
"ซูจินเจ๋อ อย่าให้มันมากนะ—ว้าย! จะทำอะไรเนี่ย?"
ยังพูดไม่ทันจบ ซูจินเจ๋อก็คว้ามือเธอหมับแล้วดึงให้เดินตาม...
"อย่ามัวโอ้เอ้ เดี๋ยวเข้าเรียนสาย"
น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่ง แต่แรงบีบที่มือนั้นหนักแน่น
"นายป่วยรึเปล่าเนี่ย? ก็บอกแล้วไงว่าฉันไม่ได้ชอบนายแล้ว"
ซูจินโยวโวยวาย พยายามสลัดมือออกแต่ไม่เป็นผล
"นั่นมันปัญหาของเธอ เธอเป็นของฉัน และเรื่องนี้จะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง"
"นายมันเผด็จการ ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป เดี๋ยวฉันก็หนีไปชอบผู้ชายคนอื่นซะหรอก"
ซูจินโยวหน้ามุ่ยด้วยความโมโห
"เธอกล้าเหรอ!"
ซูจินเจ๋อหันขวับมาตวาดเสียงดัง จนเธอสะดุ้งโหยง...
"ล้อ... ล้อเล่นเอง... ตะคอกเค้าทำไมอะ..."
ซูจินโยวเบะปาก หงอลงทันตาเห็น