บทที่ 22 ตกใจหมดเลย

ไม่ว่าจะเป็นรูปตอนอาบน้ำ หรือภาพถ่ายส่วนตัวในอิริยาบถสุดวาบหวิว... ทั้งหมดเพิ่งถูกถ่ายเมื่อเร็วๆ นี้เอง...

"อึก..."

แม้แต่ซูจินเจ๋อผู้สามารถตีหน้าตายได้ตลอดเวลา หน้ากากยังถึงกับร้าว เมื่อเห็นสีหน้าของเขาเปลี่ยนไป ซูจินโยวก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ ใบหน้าที่เพิ่งจะกลับมาเป็นปกติก็แดงซ่านจนลามไปถึงใบหูอีกครั้ง

"มะ—ห้ามดูนะ..."

ซูจินโยวสะดุ้งโหยง รีบกระโจนเข้าไปแย่งโทรศัพท์จากมือซูจินเจ๋อมากอดไว้แนบอกด้วยความตื่นตระหนก ซูจินเจ๋อที่ยังคงตะลึงงันรีบตั้งสติ ก่อนจะมองเธอด้วยรอยยิ้มที่มีความหมายแฝง

"นึกไม่ถึงเลยว่าเธอจะเป็นคนแบบนี้..."

"ตะ-ตาฝาดแล้ว เมื่อกี้ของปลอมทั้งนั้น"

ซูจินโยวแก้ตัวเสียงอ่อย หน้าซีดเผือด

"อ้อ..."

ซูจินเจ๋อปรับสีหน้ากลับมาเรียบเฉย แล้วตอบรับสั้นๆ

"ชะ-ฉัน... ฉันไปก่อนนะ..."

ด้วยความอับอายจนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี ซูจินโยวรีบเปิดประตูห้องเตรียมจะชิ่งหนี แต่ทันทีที่ก้าวพ้นประตูห้องซูจินเจ๋อ เขาก็คว้าโทรศัพท์ในมือเธอไปดื้อๆ แล้วปิดประตูใส่หน้าดังปัง

"กริ๊ดดด—!"

เมื่อถูกขังไว้นอกห้อง ซูจินโยวก็กรีดร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือด พลางทุบประตูรัวๆ

"ซูจินเจ๋อ! ซูจินเจ๋อ! นายจะขโมยรูปฉันไม่ได้นะ!"

ซูจินโยวลนลานจนสติแตก ตะโกนจนเสียงแหบเสียงแห้ง ผ่านไปครู่หนึ่ง ประตูก็เปิดออก โทรศัพท์ของเธอลอยออกมา แล้วประตูก็ปิดลงอีกครั้ง

"ซูจินเจ๋อ! ไอ้คนเลว! ขอให้นายตายศพไม่สวย!"

ซูจินโยวคว้าโทรศัพท์มากอดไว้พลางก่นด่าสาปแช่ง

ไม่ต้องเดาก็รู้ว่า รูปภาพลับเฉพาะเหล่านั้นคงถูกส่งเข้าเครื่องซูจินเจ๋อไปเรียบร้อยแล้ว

พอกลับมาถึงห้องนอนตัวเอง ซูจินโยวก็โมโหจนตัวสั่น เธอนึกว่าแค่ลบข้อมูลล็อกอินของ 'โลลิน้อยผมขาว' ก็ปลอดภัยแล้ว ไม่คิดเลยว่าซูจินเจ๋อจะเข้ามาค้นในอัลบั้มรูป ซูจินโยวคนเก่าไม่เคยมีรสนิยมแบบนี้ แต่ 'นางมารร้าย' ในตอนนี้ดันเกิดคึกคะนองถ่ายเก็บไว้เล่นๆ—สุดท้ายก็โป๊ะแตกจนได้

อายจนอยากจะกลั้นใจตาย...

มื้อเย็นวันนั้น ทั้งสองคนต่างก้มหน้าก้มตาทานข้าวเงียบๆ แสร้งทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

พอกลับเข้าห้อง ซูจินโยวก็เปิดเว็บบอร์ดแล้วโพสต์รูปมือลงไป

ไม่นานเหล่าปลาซิวปลาสร้อยก็แห่มาคอมเมนต์... แต่คราวนี้ไร้วี่แววของซูจินเจ๋อ

ก็แหงล่ะ—ในเมื่อเขามีรูปเด็ดระดับพรีเมียมอยู่ในมือแล้ว รูปธรรมดาๆ พวกนี้จะไปดึงดูดความสนใจเขาได้ยังไง

ด้วยความไม่ยอมแพ้ ซูจินโยวลองโพสต์อัปเดตสเตตัสดู รออยู่นานสองนานยอดวิวก็ไม่ขยับ จบกัน... ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป ซูจินเจ๋อต้องเลิกสนใจเว็บบอร์ดแน่ๆ

เธอต้องลากซูจินเจ๋อกลับลงนรกขุมนี้ให้ได้... สงสัยต้องใช้ยาแรง เธอตัดสินใจล็อกอินบัญชี 'โลลิน้อยผมขาว'

โลลิน้อยผมขาว: "เจ้าไก่อ่อน!"

รอตั้งนานก็ไม่มีการตอบกลับ

ซูจินโยวขมวดคิ้ว

เธอเห็นกับตาว่าซูจินเจ๋อกลับเข้าห้องไปแล้ว เหตุผลเดียวที่เงียบก็คือ—เขาไม่อยากตอบ

โลลิน้อยผมขาว: "อยากดูรูปวับๆ แวมๆ ของพี่สาวมั้ยจ๊ะ?"

ซูจินเจ๋อ: "ใครจะไปเชื่อเธอ"

โลลิน้อยผมขาว: "ปากบอกไม่เชื่อ แต่ใจจริงอยากดูจนตัวสั่นล่ะสิ?"

ซูจินเจ๋อ: "เธอเบี้ยวนัดฉัน—เธอโกหก"

โลลิน้อยผมขาว: "นายนั่นแหละที่หน้ามืดตามัวเพราะกามารมณ์—มาโทษฉันได้ไง?"

ซูจินเจ๋อ: "หึ"

โลลิน้อยผมขาว: "นี่เจ้าไก่อ่อน วันนี้ทำไมไม่มากดไลก์โพสต์ฉันเลยล่ะ?"

ซูจินเจ๋อ: "ไม่จำเป็น"

โลลิน้อยผมขาว: "ไปสวีทกับเมียมาเหรอ?"

ซูจินเจ๋อ: "ฉันกับเมียรักกันดีอยู่แล้ว"

โลลิน้อยผมขาว: "แน่ใจเหรอ?"

ซูจินเจ๋อ: "มั่นใจ"

โลลิน้อยผมขาว: "ถ้ารักกันปานจะกลืนกินขนาดนั้น แล้วทำไมก่อนหน้านี้ถึงมาขอดูรูปวาบหวิวจากฉันล่ะ?"

ซูจินเจ๋อ: "ถ้าอยากดูของเด็ด เดี๋ยวฉันไปขอดูจากเมียฉันก็ได้!"

ซูจินโยวที่อยู่ห้องข้างๆ แทบระเบิดลง: "ไอ้สารเลว! นี่นายยังคิดจะเอารูปฉันไปสนองตัณหาตัวเองอีกเหรอ!"

โลลิน้อยผมขาว: "สรุปว่าไม่อยากได้รูปส่วนตัวของฉันจริงๆ เหรอ? แบบที่ 'ส่วนตั๊วส่วนตัว' สุดๆ เลยนะ..."

ซูจินเจ๋อ: "ไม่เอา"

ซูจินโยวแทบจะเอาหน้าฟาดหมอน... ปลาหลุดเบ็ดไปซะแล้ว

ผิดที่เธอเองนั่นแหละ ถ้าไม่เผลอถ่ายรูปพวกนั้นไว้ แค่รูปมือรูปเท้าธรรมดาก็คงยังใช้ตกเขาได้อยู่ แต่พอเขาได้เห็นของดีเข้าแล้ว ของพื้นๆ พวกนี้ก็น่าเบื่อไปเลย เธอแง้มประตูดู—ไม่เห็นเงาซูจินเจ๋อ—จึงรีบมุดเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำ

พออาบเสร็จเธอก็ยังไม่ยอมเปิดประตู เลือกที่จะเป่าผมให้แห้งอยู่ข้างใน ซูจินเจ๋อที่นั่งรออยู่บนโซฟาขมวดคิ้วมุ่น แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากรอ

ซูจินโยวผมหนาและยาวมาก เป่าอยู่นานก็เพิ่งจะแห้งไปครึ่งเดียว จนปวดแขนปวดคอไปหมด

"ช่างมันเถอะ"

เธอเปิดประตูห้องน้ำออกมา—แล้วก็ต้องร้องเสียงหลงเมื่อเจอซูจินเจ๋อยืนจังก้าอยู่หน้าประตู

"ไอ้โรคจิต! ทำเอาตกอกตกใจหมด!"