บทที่ 19 ไม่กล้าแล้วค่า
บทที่ 19 ไม่กล้าแล้วค่า
ซูจินโยวตื่นตะลึงในใจ เหตุการณ์นี้มันต่างจากที่เธอคาดการณ์ไว้ไปหน่อย
นี่ฉันทำบ้าอะไรลงไป...
"แรงมีแค่นี้เองเหรอ?"
ซูจินเจ๋อเอ่ยเสียงเรียบ
"ฉัน... ฉันยังไม่พร้อมต่างหาก ปล่อยฉันลงก่อน แล้วมาสู้กันใหม่!"
ซูจินโยวเอนศีรษะหนี พยายามรักษาระยะห่างกับใบหน้าของซูจินเจ๋อ
"ได้!"
ซูจินโยวคิดว่าซูจินเจ๋อจะปฏิเสธ แต่ที่ไหนได้ เขากลับปล่อยเธอลงทันที
เธอส่งสายตาแปลกๆ ให้เขา แล้วถอยหลังไปตั้งหลักสองก้าว
"คราวนี้ฉันไม่แพ้แน่"
เธอตั้งท่าเตรียมพร้อม คิ้วเรียวขมวดมุ่น สีหน้าจริงจังสุดขีด
"เข้ามา"
ซูจินเจ๋อทำท่าทีไม่ยี่หระ
"หนอยแน่ะ แค่พระเอกดาษๆ กล้าดียังไงมาดูถูกฉัน... เจอ 'หมัดเหล็กน้อยไร้เทียมทาน' ของฉันหน่อยเป็นไง!"
รอบนี้ซูจินโยวเลือกใช้หมัด เธอพุ่งตัวเข้าไปกระแทกกำปั้นใส่ตัวซูจินเจ๋อเต็มแรง
"ฮ่าๆๆ... โดนแล้ว... อูย... เจ็บชะมัด..."
ใบหน้าที่กำลังตื่นเต้นดีใจของซูจินโยวแข็งค้างไปทันที เธอกุมมือน้อยๆ ของตัวเองแล้วร้องโอดโอย...
"ตาฉันบ้างล่ะ..."
"หือ?"
พอได้ยินว่าอีกฝ่ายจะโจมตีกลับ ใบหน้าสวยๆ ของซูจินโยวก็ถอดสี...
"ฮึบ..."
ซูจินเจ๋อซัดหมัดตรงเข้าใส่ศีรษะเธอ แรงลมจากหมัดพัดจนผมสีเงินของซูจินโยวปลิวว่อน...
"อึก..."
ซูจินโยวตัวแข็งทื่อ เหงื่อกาฬแตกพลั่ก... กำปั้นใหญ่นั้นหยุดกึกอยู่ตรงหน้าผากเธอในระยะเผาขน
แม้หมัดจะไม่ได้โดนตัวจริงๆ แต่แรงกดดันมหาศาลก็ทำเอาซูจินโยวขวัญกระเจิงจนเข่าอ่อน ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น กระทั่งปอยผมหงอนที่ชี้โด่เด่บนหัวยังลู่ตกลงมาด้วยความกลัว...
"แพ้แล้วก็ต้องโดนลงโทษ!"
เมื่อเห็นเด็กสาวตรงหน้าช็อกจนเอ๋อไปแล้ว ซูจินเจ๋อก็กระตุกยิ้มมุมปาก
"ลงโทษอะไร?"
ใบหน้าเล็กๆ ของซูจินโยวฉายแววตื่นตระหนก
ยิ่งเห็นท่าทางลนลาน รอยยิ้มของซูจินเจ๋อก็ยิ่งกว้างขึ้น:
"เดี๋ยวก็รู้"
ซูจินเจ๋อย่อตัวลง แล้วช้อนร่างเล็กน่ารักของซูจินโยวขึ้นอุ้มในท่าเจ้าหญิง...
"เดี๋ยว..."
ซูจินเจ๋อเมินเสียงประท้วง เขาอุ้มเธอเดินดุ่มๆ ออกจากห้องน้ำ ตรงไปยังห้องนอนของเธอ แล้ววางลงบนเตียง...
ไม่จริงน่า... เขาคงไม่... จบกัน จบกัน ชื่อเสียงนางมารร้ายผู้ยิ่งใหญ่ของฉันป่นปี้แน่
ถ้ารู้แบบนี้ เตรียมไอ้นั่นไว้แต่แรกก็ดี...
ขณะที่ซูจินโยวคิดเตลิดเปิดเปิงไปไกล จู่ๆ ซูจินเจ๋อก็สั่งให้เธอนั่งที่ขอบเตียง
เอ่อ... ดูเหมือนจะไม่ใช่อย่างที่คิดแฮะ... ซูจินโยวนั่งลงบนเตียง มองเขาอย่างระแวดระวัง:
"นายจะทำอะไร?"
"แบมือมา"
ซูจินเจ๋อมองเธอด้วยสายตานิ่งเรียบ
"ทำไมต้องแบมือ..."
ซูจินโยวรีบซ่อนมือไว้ข้างหลัง... หมอนี่จะทำบ้าอะไร?
เมื่อเห็นว่าเธอขัดขืน ซูจินเจ๋อก็คว้าข้อมือเธอมาดื้อๆ แล้วจับแบออก...
"นี่! จะทำอะไรน่ะ..."
สิบนาทีต่อมา หลังจากได้ยินคำตอบที่น่าพึงพอใจ ซูจินเจ๋อถึงยอมออกจากห้องไปและปิดประตูให้...
"ฮือๆๆ..."
"ซูจินเจ๋อ ฉันขอแช่งให้นายตายศพไม่สวย! ฉันไม่ปล่อยนายไว้แน่ คอยดูเถอะจะต้องล้างแค้นให้ได้!"
นางมารร้ายโกรธจนควันออกหู
ซูจินโยวเผลอเอามือยันเตียง ทันทีที่สัมผัสพื้นนุ่มๆ ความเจ็บปวดก็แล่นจี๊ดจนต้องชักมือกลับ
"ซูจินเจ๋อ!"
นางมารร้ายกัดฟันกรอด
บ้าเอ๊ย ลงมือหนักชะมัด ดูท่าสาวผมขาวจะยังไม่ได้สำคัญกับเขาขนาดนั้น ฉันต้องเร่งแผนให้เร็วขึ้นแล้ว
เธออัปโหลดรูปมือแบบโคลสอัพที่เคยส่งให้ซูจินเจ๋อ ลงในเว็บบอร์ดโรงเรียนทันที
ทันทีที่กระทู้ถูกโพสต์ มันก็สร้างคลื่นลูกใหญ่สั่นสะเทือนไปทั่ว 'บ่อปลา' (เว็บบอร์ด) ในชั่วพริบตา!
คอมเมนต์ด้านล่างไหลมาเทมาจนวุ่นวายไปหมด...
"ซูจินเจ๋อต้องแอบส่องอยู่แน่ๆ อยากรู้จังว่าไอดีไหนคือเขา? มีพวกปลาซิวปลาสร้อยเยอะเกินไป หาตัวยากชะมัด..."
ซูจินเจ๋อ: "ไอ้พวกกระจอก..."
เห็นคอมเมนต์นี้เข้า ซูจินโยวถึงกับตาถลน
พี่ชาย นายเม้นต์ด้วยชื่อจริงเนี่ยนะ? ไม่คิดจะใช้นามแฝงหน่อยเหรอ?