บทที่ 7 กล้ารังแกดาวคณะผมขาวงั้นเหรอ
บทที่ 7 กล้ารังแกดาวคณะผมขาวงั้นเหรอ
ไม่นานนัก นักศึกษาในมหาวิทยาลัยก็เริ่มสังเกตเห็นสาวน้อยหน้าตาสะสวยอย่างซูจินโยว
"ลำพังแค่ผมสีขาวก็สะดุดตาแล้วนะ แต่หน้าตาเธอนี่ยิ่งโดดเด่นเข้าไปใหญ่..."
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความมั่นใจในแบบฉบับของจอมมารที่ช่วยเสริมส่งราศีให้ซูจินโยวหรือเปล่า ตอนนี้เธอจึงดูดีกว่าเมื่อก่อนมาก... แถมเธอยังไม่คิดจะปิดบังความงามของตนเอง ทำให้ผู้คนที่หันมาสนใจเธอมีจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ
"เชี่ย! นี่มันระดับดาวคณะเลยนะ แถมยังผมขาวอีก ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลย เด็กซิ่วมาใหม่เหรอวะ"
"เออว่ะ หน้าตาแบบนี้ ไม่แพ้ดาวคณะอย่าง 'กู้หวั่นซี' เลยนะเนี่ย..."
"อะไรคือไม่แพ้ กินขาดเห็นๆ! แถมยังผมสีขาวด้วย หายากชะมัด..."
พวกไทยมุงต่างพากันหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปเสียงดังแชะๆ คนที่ไม่รู้เรื่องคงนึกว่าดารามา... การถูกจับจ้องแบบนี้เป็นเรื่องปกติสำหรับจอมมารผู้ยิ่งใหญ่ ซูจินโยวจึงไม่ได้รู้สึกอึดอัดอะไร
ทว่า ดูเหมือนเธอจะเข้าใจผิดไปหน่อย คราวนี้เธอไม่ใช่จอมมารผู้มีอิทธิฤทธิ์ คนอื่นจึงไม่ได้เกรงกลัวรัศมีของเธอ พวกเขารุมล้อมเข้ามาจนเธอขยับตัวไปไหนไม่ได้... และที่ทำให้เธอพูดไม่ออกยิ่งกว่าคือ มีคนกล้าเดินเข้ามาขอวีแชทเธอต่อหน้าธารกำนัล
"นี่คนสวย แอดวีแชทกันหน่อยสิ..."
นักศึกษาชายตรงหน้าจัดว่าหน้าตาดีใช้ได้ ไม่อย่างนั้นคงไม่กล้าบากหน้ามาขอวีแชทซูจินโยว
แต่จิตวิญญาณข้างในของซูจินโยวเป็นผู้ชาย จะให้ไปแอดวีแชทผู้ชายด้วยกันได้ยังไง? ถ้าเป็นสาวๆ ก็ว่าไปอย่าง... ขณะที่เธอกำลังจะเอ่ยปากปฏิเสธ หางตาก็เหลือบไปเห็นซูจินเจ๋อกำลังเดินผ่านไปพอดี
ไอ้หมอนี่เมื่อกี้คิดจะทิ้งฉันไว้กลางทางสินะ
รังเกียจภรรยาตัวน้อยของนายนักใช่ไหม? ได้ ได้ ได้ วันนี้จอมมารอย่างฉันจะยกภรรยาตัวน้อยของนายให้คนอื่นไปเลย
"ได้สิ..."
น้ำเสียงของซูจินโยวหวานหยดย้อยจนคนฟังแทบระทวย เด็กหนุ่มตรงหน้าพอได้ยินเสียงนั้นก็แทบจะละลายกองไปกับพื้น
อ๊าก... เสียงโลลิผมขาวช่างไพเราะเหลือเกิน... เด็กหนุ่มแทบคลั่ง
"เฮ้ย จริงดิ? เธอยอมง่ายๆ งี้เลยเหรอ?"
เหล่านักศึกษารอบข้างที่กะจะรอดูเรื่องตลกต่างพากันอึ้ง พวกเขาคิดว่าสาวงามระดับซูจินโยวต้องปฏิเสธแน่นอน เพราะระดับนี้มันระดับดาวคณะชัดๆ ไม่คิดเลยว่าจะจีบติดง่ายขนาดนี้... พวกผู้ชายรอบๆ ต่างพากันเสียดาย ถ้ารู้ว่ารุ่นน้องผมขาวคนนี้เข้าถึงง่าย พวกเขาคงรีบวิ่งมาเสนอหน้าก่อนแล้ว
เดี๋ยวนะ แค่แอดเพื่อนไม่ได้แปลว่าจีบติดนี่หว่า งั้นพวกเราก็ขอแอดได้เหมือนกันสิ... พอคิดได้ดังนั้น ดวงตาของพวกผู้ชายก็ลุกวาว พากันเบียดเสียดเข้าไปหาซูจินโยว...
"แอดของผมด้วย..."
"ผมด้วย..."
"รุ่นน้อง แอดของพี่ด้วย! พ่อพี่ชื่อหลี่..."
"แอดของพี่! พ่อพี่เป็น ผอ.เขต..."
"..."
ซูจินโยวหยิบมือถือออกมา เตรียมจะสแกนคิวอาร์โค้ดของหนุ่มคนแรก แต่จู่ๆ มือถือของเธอก็ถูกกระชากออกไป... ซูจินโยวสะดุ้งโหยง หันขวับไปมองคนที่แย่งไป... พบว่าเป็นใบหน้าหล่อเหลาของซูจินเจ๋อที่ตอนนี้ดำทะมึนราวกับก้นหม้อ ดูท่าทางเขาจะไม่สบอารมณ์เอามากๆ
"เฮ้ย! นายเป็นใครวะ?"
หนุ่มที่กำลังจะได้แอดเพื่อนโกรธจัด เขาหันไปจ้องหน้าซูจินเจ๋ออย่างเอาเรื่อง แต่แล้วก็ต้องยืนตัวแข็งทื่อ
"ซูจินเจ๋อ! เดือนมหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งของ ม.C นี่หว่า!"
เด็กหนุ่มก้าวถอยหลัง รัศมีอวดเบ่งเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น ไม่กล้าพูดเรื่องวีแชทอีกเลย
"นายทำอะไรน่ะ? เอาโทรศัพท์คืนมานะ"
คิ้วเรียวสวยของซูจินโยวขมวดมุ่น เธอพยายามยื้อมือถือคืนจากมือซูจินเจ๋อ แต่ทว่าความสูงมันต่างกันเกินไป ซูจินเจ๋อทำหน้าบึ้งตึงไม่ยอมคืนให้ แถมยังชูมือถือขึ้นสูงลิ่ว
ซูจินโยวได้แต่กระโดดเหยงๆ อยู่กับที่ด้วยความเตี้ย เธอทำแก้มป่อง พูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะดุแต่ดันน่ารักว่า
"เอามือถือคืนมานะ..."
"เอ๊ะ? นั่นมันเดือนมหาลัยอันดับหนึ่ง ซูจินเจ๋อไม่ใช่เหรอ? ทำไมมาอยู่ที่นี่ได้ หรือว่าเขาจะปิ๊งสาวผมขาวคนนี้เหมือนกัน?"
"เออว่ะ หน้าตาดูเหมาะสมกันดีนะ แต่วิธีเรียกร้องความสนใจจากดาวคณะผมขาวมันออกจะน่าเกลียดไปหน่อย..."
"ใช่ เกินไปแล้ว! กล้ารังแกดาวคณะผมขาวได้ยังไง!"
"รีบคืนมือถือให้ดาวคณะเดี๋ยวนี้นะ"
ผู้คนรอบข้างเริ่มรุมประณามซูจินเจ๋อ...
"เธอปฏิเสธคนอื่นไม่เป็นหรือไง?"
ซูจินเจ๋อรู้สึกโมโหอยู่ลึกๆ ถ้าเป็นซูจินโยวคนก่อน เธอต้องปฏิเสธไม่ยอมให้แอดเพื่อนแน่นอน
เขาคิดว่าต่อให้นิสัยซูจินโยวจะเปลี่ยนไปบ้าง แต่คงไม่ถึงขั้นแจกวีแชทให้ผู้ชายคนอื่นต่อหน้าต่อตาเขาแบบนี้ แต่เธอกลับทำจริงๆ
"ทำไมฉันต้องปฏิเสธด้วย? นี่มันเรื่องของฉัน ไม่เกี่ยวอะไรกับนาย เอามือถือคืนมา"
ซูจินโยวพยายามกระโดดแย่งอีกครั้ง แต่ก็ยังไม่ถึงอยู่ดี
เมื่อเห็นว่าคนเริ่มมามุงดูเยอะขึ้นเรื่อยๆ ซูจินเจ๋อก็คว้ามือมือนุ่มนิ่มของซูจินโยวแล้วลากเธอแหวกวงล้อมออกไป...
"โห... ซูจินเจ๋อจีบดาวคณะผมขาวไม่ติด เลยใช้กำลังฉุดกระชากเลยเหรอวะ?"
"ป่าเถื่อนชิบหาย! ถ่ายคลิปประจานซูจินเจ๋อเลย!"
เสียงชัตเตอร์ดังรัวๆ ภาพซูจินเจ๋อฉุดกระชากสาวน้อยผมขาวว่อนไปทั่วเว็บบอร์ดมหาวิทยาลัย...
"ซูจินเจ๋อ นายจะทำอะไร? ฉันเจ็บนะ"
ซูจินโยวพยายามดิ้นรนขัดขืน... เมื่อมาถึงมุมตึกที่ลับตาคน ซูจินเจ๋อก็สะบัดมือซูจินโยวออก แล้วจ้องหน้าเธอด้วยสายตาลุกโชน
"ซูจินโยว อย่าให้มันมากเกินไปนักนะ"
"ฉันเนี่ยนะมากเกินไป? ฉันแค่แอดเพื่อนเอง ผิดตรงไหน"
"แต่เธอยังเป็นคนของฉันในนาม..."
ซูจินเจ๋อเอ่ยเสียงเย็น
"ของนาย?"
ซูจินโยวนึกย้อนไปถึงความทรงจำในชาติก่อนที่ซูจินเจ๋อแต่งงานกับนางเอก แล้วปล่อยให้ซูจินโยวตรอมใจตาย เธอจึงเอ่ยถามออกไปช้าๆ
"ฉันขอถามหน่อย นายชอบฉันเหรอ?"
ซูจินเจ๋อเงียบกริบ
"ถ้านายไม่ได้ชอบฉัน แล้วจะมาสนใจทำบ้าอะไร อนาคตนายก็ไม่ได้จะแต่งงานกับฉันอยู่แล้วนี่!"
ทิ้งระเบิดลูกใหญ่เสร็จ ซูจินโยวก็สะบัดหน้าเตรียมเดินหนี... แต่แล้วคอเสื้อด้านหลังก็ถูกซูจินเจ๋อคว้าเอาไว้อีกครั้ง
"เดี๋ยวๆๆ... จะจับฉันทำไมเนี่ย..."
ซูจินโยวถูกดึงให้ถอยหลังกลับมา
"เดี๋ยวนี้ปีกกล้าขาแข็งนักนะ กล้าพูดกับฉันแบบนี้เชียวเหรอ"
ซูจินเจ๋อดันร่างเล็กจนแผ่นหลังแนบชิดติดกำแพง ก่อนจะเอามือยันผนังขวางทางหนีของเธอไว้