บทที่ 20 - วิธีกำจัดความขยะแขยงที่ดีที่สุด คือการทำให้คนอื่นขยะแขยง

บทที่ 20 - วิธีกำจัดความขยะแขยงที่ดีที่สุด คือการทำให้คนอื่นขยะแขยง

ทว่า ความหวังนั้นสวยงาม แต่ความจริงนั้นโหดร้าย

ภายใต้สายตาของเด็กฝึกทุกคน ทั้งสามคนเดินขึ้นเวทีไปรับเกรดของตัวเอง แล้วเดินคอตกไปยืนที่ตำแหน่งคลาส F

"!!!"

"นี่มันจะเกินไปแล้วมั้ง จาก B ร่วงไป F เลยเหรอ?!"

"ตายแน่ๆ เข้มงวดขนาดนี้ ฉันว่าฉันก็คงร่วงไป F เหมือนกัน.."

"เก็บของเตรียมกลับบ้านเถอะ ไม่มีหวังแล้ว.."

หนิงลั่วแสดงสีหน้าเสียดายออกมาแวบหนึ่ง แต่ในใจกลับรู้สึกปลื้มปริ่ม

ดีมาก

จาก B ร่วงไป F ความแตกต่างที่รุนแรงขนาดนี้ การกระทำที่เขาให้กำลังใจอีกฝ่ายเมื่อกี้ น่าจะถูกตัดเข้าไปในรายการสินะ?

เฉียนเจิ้งฮ่าวเองก็น่าจะดีใจแทนเขา

เพราะพวกเราเป็นเพื่อนซี้ปึ้กกันนี่นา

เมื่อเด็กฝึกคลาส B ทยอยขึ้นไปรับเกรด อารมณ์ของทุกคนก็เหวี่ยงขึ้นๆ ลงๆ ลงๆ ลงๆ ตามไปด้วย

สุดท้ายคลาส B มีแค่ 4 คนที่เลื่อนขึ้นไปคลาส A แต่มีถึง 11 คนที่โดนลดเกรด

มาตรฐานการตัดสินของเมนเทอร์ยังคงโหดหิน

เห็นอารมณ์ของเด็กฝึกเริ่มดิ่งลงเรื่อยๆ หวังเจียเอ๋อร์ก็ยกไมค์ขึ้น

"คะแนนทั้งหมดในวันนี้ ไม่ว่าจะขึ้นหรือลง ไม่ได้หมายความว่าความสามารถของพวกคุณเป็นแบบนั้นจริงๆ มันเป็นแค่คะแนนสำหรับการแสดงครั้งนี้เท่านั้น"

"นี่คือการวิ่งมาราธอนระยะยาว และตอนนี้เพิ่งจะผ่านจุดเริ่มต้น ขอแค่พยายาม ขอแค่ทุ่มเท ก็ยังมีโอกาสแน่นอน!"

"ผมเชื่อว่าพวกคุณทำได้ สู้ๆ!"

ซุปไก่หม้อใหญ่ราดรดหัวทุกคนจนชุ่มโชก คนอื่นจะคิดยังไงหนิงลั่วไม่รู้ แต่เขาปรบมือให้เมนเทอร์หวังเจียเอ๋อร์ด้วยความจริงใจ

สมแล้วที่เป็นรุ่นพี่ที่เดบิวต์มาหลายปี ซุปไก่มีพิษยังปรุงออกมาได้หอมหวลน่ากินขนาดนี้

ไม่เหมือนเขา ที่พูดเป็นแค่ประโยคเดียว "สู้ๆ นายทำได้"

มาร์คไว้เลย ท่องให้ขึ้นใจ วันหลังต้องได้ใช้แน่

เช่น การประเมินเกรดรอบนี้ ถ้าเฉินลี่หนงกับติงเจ๋อเหรินหลุดจากคลาส A ครั้งหน้าที่ "บังเอิญเจอ" กัน เขาจะได้มอบคำพูดนี้ให้อีกฝ่าย

อีกฝ่ายต้องซาบซึ้งจนตัวแตกแน่ๆ

ความจริงแล้ว ในรายการเซอร์ไววัลแบบนี้ แพ้ที่จุดเริ่มต้น ก็คือแพ้นั่นแหละ ความพยายามมีผลน้อยมาก

เพราะตอนที่คุณกำลังพยายาม กำลังทุ่มเท คนที่วิ่งนำหน้าคุณเขาก็กำลังทุ่มเทเหมือนกัน

แถมเผลอๆ พรสวรรค์ของเขาจะดีกว่าคุณด้วย

อืมมม...

ยกเว้นแต่คุณจะมีแบ็คดี

หรือมีพี่สาวที่เป็นนางเอกเบอร์ต้นๆ

จากนั้น จาง PD ก็ประกาศคะแนนของคลาส C, D, F ต่อเนื่อง

หนิงลั่วก็ก๊อปปี้สีหน้าของไช่สวี่คุนข้างๆ ทำรีแอคชั่นแบบเดียวกันเป๊ะ ขณะเดียวกันก็สังเกตเกรดของคนที่เป็นลูกรักของรายการ และปฏิกิริยาของพวกเขา เพื่อหาจุดที่เอามาใช้ประโยชน์ได้

โหยวจ่างจิ้ง จาก B ขึ้น A ตัวหลักของค่ายบานาน่า ทักษะการร้องดีเยี่ยม ถ้ามีโอกาสอาจจะไปเกาะแกะหน่อย แล้วข่มให้จมดิน

ฉินเฟิน จาก B ร่วงไป F ในฐานะพี่ใหญ่ที่อายุมากสุดและเก๋าเกมสุดในหมู่เด็กฝึก แต่ฝีมือไม่ถึงขั้น ก็ไปเกาะแกะได้ จะช่วยขับเน้นความสามารถและความได้เปรียบเรื่องอายุของเขาได้ดีมาก

ปู้ฝาน จาก C ร่วงไป F คนนี้อยู่ให้ห่างหน่อย หน้าตามันดูไม่ใช่คนดี

ฟ่านเฉิงเฉิง จาก D ไป D คนนี้ต้องอยู่ให้ไกลเลย

เพราะหมอนี่มันคือน้องชายตัวจริง มีพี่สาวที่เชี่ยวชาญเรื่องการตบตีแย่งชิงซีนสุดๆ

เขาไม่อยากโดนอีกฝ่ายฉีกอก แต่ถ้าให้..กันก็พอได้อยู่

สุดท้าย จางอี้ซิงก็หันไปมองกลุ่มคลาส A ที่อยู่บนยอดพีระมิด

"ตอนนี้ เหลือแค่คลาส A แล้ว"

"จากสายตาของพวกคุณ ผมเห็นความปรารถนาที่มีต่อคลาส A แต่มันยังไม่พอ จะต้องมีคนออกจากคลาส A ไป!"

"ตอนนี้ เรามาประกาศคะแนนคลาส A กัน"

"ไคว่เล่อเจี่ยนตาน (Simple Joy), หวังจื่ออี้, เย่ว์หัวเอนเตอร์เทนเมนท์, ติงเจ๋อเหริน เชิญขึ้นมารับเกรดสุดท้ายของพวกคุณครับ!"

จาง PD ยังพูดไม่ทันจบ ไช่สวี่คุนทางซ้ายมือของหนิงลั่ว ก็โผเข้ากอดหวังจื่ออี้ทางขวามือของหนิงลั่ว

รวดเร็วปานสายฟ้าแลบ ราวกับกลัวว่าไอ้หัวทองอย่างหนิงลั่วจะสอดขาเข้ามาแยกคู่รักเทพเซียนคู่นี้

สายตาหวานเชื่อม ราวกับมองแฟนสาวที่กำลังจะไปลานสเก็ตกับไอ้หัวทองอีกคน เต็มไปด้วยความห่วงใยไม่สิ้นสุด

เป็นเสนียดตาจริงๆ!

อีกด้านหนึ่ง ติงเจ๋อเหรินก็กำลังนัวเนียกับเพื่อนร่วมทีม แต่ไม่ได้เกินเบอร์เท่าฝั่งนี้ ยังอยู่ในขอบเขตลูกผู้ชาย

อาจจะเพราะใจสื่อถึงกันมั้ง

ตอนที่หนิงลั่วมองไปทางติงเจ๋อเหริน อีกฝ่ายก็หันกลับมาพอดี

สบตากันปุ๊บ หนิงลั่วก็ฉีกยิ้มกว้างทันที ส่งสัญญาณมือ "สู้ๆ สู้ๆ สู้ๆ" ให้ติงเจ๋อเหริน

คราวนี้ถึงตาติงเจ๋อเหรินปวดกระเพาะ สีหน้าบิดเบี้ยวบ้างแล้ว

นั่นไง อารมณ์ไม่ได้หายไปไหน แค่ย้ายที่อยู่

วิธีกำจัดความขยะแขยงที่ดีที่สุด คือการส่งต่อมันไปให้คนที่คุณขยะแขยง แล้วเสพความสุขจากมัน

ทดสอบแล้วว่าได้ผลจริง

ติงเจ๋อเหรินข่มความอยากพุ่งเข้าไปกระทืบหนิงลั่ว แล้วละสายตากลับมา

เพราะถ้ามองอีกแวบเดียว มองอีกแค่นิดเดียว เขาต้องระเบิดแน่!

จูเจิ้งถิงข้างๆ เหลือบมองหนิงลั่วผู้ไร้พิษภัย แล้วสะกิดติงเจ๋อเหริน เตือนให้รีบขึ้นเวที

สุดท้ายทั้งคู่ก็กอดคอกันร่วงไปคลาส B

หนิงลั่วพอจะเดาเกรดของตัวเองได้ลางๆ แต่ก็ยังไม่กล้าวางใจร้อยเปอร์เซ็นต์ เพราะเขาไม่แน่ใจว่ารายการจะ "ยุติธรรม" เหมือนที่เขาคาดการณ์ไว้ในช่วงแรกหรือเปล่า

ครั้งนี้เป็นโอกาสพิสูจน์ที่ดีมาก

ถ้ายังอยู่ A ได้ ตอนต่อๆ ไป เขาก็จะปล่อยของได้เต็มที่ สะสมความนิยม

ถ้าตกไป B เขาต้องยิ่งพยายามโชว์ของ แต่คงต้องเลิกเพ้อฝันเรื่องเดบิวต์

ถ้าตกไป C, D หรือถึงขั้น F นั่นแสดงว่ารายการกะจะเขี่ยเขาทิ้งแล้ว

แต่ความเป็นไปได้ข้อนี้น่าจะไม่มาก

เขารู้สึกว่าตัวเองก็มีสีสันในรายการพอสมควรนะ

ขณะที่เขากำลังคิดฟุ้งซ่าน จางอี้ซิงก็ประกาศคะแนนต่อ

"เด็กฝึกคนต่อไป เด็กฝึกอิสระ หนิงลั่ว เชิญขึ้นมารับผลคะแนนครับ"

ได้ยินชื่อหนิงลั่ว เด็กฝึกจำนวนมากก็หันกลับมา วิจารณ์กันอย่างออกรสและเล่นใหญ่

"หนิงลั่วน่าจะอยู่ A นะ ร้องเทพขนาดนั้น แถมยังขยันด้วย"

"ฉันก็ว่างั้น พวกเรากลับหอทีไร เดินผ่านห้องซ้อม A ยังเห็นเขาซ้อมอยู่ข้างในเลย"

"พูดซะยาก ทักษะการเต้นของหนิงลั่วยังขาดๆ เกินๆ อยู่จริงๆ นะ"

"ใช่ พวกเราฝึกมาตั้งหลายปี สามวันยังแกะท่าไม่ได้ หนิงลั่วฝึกมาไม่กี่เดือน สงสัยจะ.."

ท่ามกลางเสียงวิจารณ์และเสียงเชียร์ หนิงลั่วเดินเร็วๆ ขึ้นเวที โค้งให้จาง PD ก่อน แล้วรับการ์ดเกรดใบสุดท้ายมา

ต่อให้เตรียมใจมาดีแล้ว ตอนนี้หัวใจเขาก็ยังเต้นแรงโดยไม่รู้ตัว

ความรู้สึกที่ต้องฝากชะตาชีวิตไว้กับคนอื่นแบบนี้ มันแย่บัดซบจริงๆ

(จบแล้ว)