บทที่ 3 - เด็กหนุ่มผู้สดใสที่มีความทะเยอทะยานสูง

บทที่ 3 - เด็กหนุ่มผู้สดใสที่มีความทะเยอทะยานสูง

อีกด้านหนึ่ง หนิงลั่วค่อยๆ หุบรอยยิ้มบนใบหน้าลง รู้สึกพอใจกับการแสดงออกของตัวเองเมื่อครู่

ในรายการนี้ คาแรคเตอร์ที่เขาสร้างให้ตัวเอง คือ "เด็กหนุ่มผู้สดใสและร่าเริง" เพื่อการนี้ เขาฝึกยิ้มมานานกว่าหนึ่งเดือน

ดูจากสีหน้าของยัยบื้อเมื่อกี้ ผลลัพธ์ถือว่าใช้ได้

หลังจากเซ็นชื่อเสร็จ ฟังเสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นในหัว หนิงลั่วส่งปากกาคืนให้ทีมงานด้วยสีหน้าเรียบเฉย แล้วเดินไปยังห้องเก็บสัมภาระ

เพียงแค่คิด ตัวหนังสือแถวแล้วแถวเล่าก็ปรากฏขึ้นในหัว

[กฎข้อที่ 2 ถูกเปิดใช้งานแล้ว ยินดีด้วยที่คุณก้าวเข้าสู่วงการบันเทิงที่แท้จริงอย่างเป็นทางการ!]

[กฎข้อที่ 2: วงการนี้เต็มไปด้วยความชั่วร้ายและการแข่งขัน สิ่งที่คุณต้องทำ คือบดขยี้คู่แข่งด้วยวิธีการใดก็ได้! สำเร็จ สำเร็จ แล้วก็สำเร็จ! ทำทุกวิถีทางเพื่อกลายเป็นดวงดาวที่เจิดจรัสที่สุดดวงนั้น!

ทุกครั้งที่เอาชนะศัตรูที่แข็งแกร่งได้ จะได้รับรางวัลจำนวนหนึ่ง!]

[ติ๊ง!]

[ภารกิจถูกเปิดใช้งาน: ได้รับการประเมินระดับ A ในการคัดเกรดครั้งแรก!

คำใบ้: เมื่อทำภารกิจแรกสำเร็จ จะได้รับรางวัลแบบทบต้น โปรดให้ความสำคัญอย่างยิ่ง!]

มุมปากของหนิงลั่วยกขึ้นช้าๆ เขาคิดไว้ไม่ผิดจริงๆ

งั้นก็แปลว่า ทุกคนในรายการนี้ ล้วนเป็นปุ๋ยสำหรับการเติบโตของเขาสินะ

ช่างน่าอภิรมย์จริงๆ~

หลังจากเก็บสัมภาระเสร็จ ภายใต้การนำทางของทีมงาน หนิงลั่วสูดหายใจเข้าลึกๆ ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มที่ฝึกฝนมานับครั้งไม่ถ้วน เดินเข้าไปในโซนสัมภาษณ์ แล้วโค้งตัวทักทาย

ผู้ช่วยผู้กำกับที่อยู่ข้างกล้องตาเป็นประกาย ส่งสัญญาณให้เขายืนตรงกลางเลนส์

"ช่วยแนะนำตัวหนึ่งนาทีครับ"

หันหน้าเข้าหากล้อง หนิงลั่วเริ่มแอ๊บเด็กอย่างชำนาญ

"สวัสดีครับ ผมเด็กฝึกอิสระหนิงลั่ว อายุ 22 ปี มาจากเมืองเต่า (ชิงเต่า) ความสามารถพิเศษของผมคือ เอ่อ..."

หนิงลั่วหัวเราะอย่างเขินอาย "ก็ไม่เชิงความสามารถพิเศษ น่าจะเป็นงานอดิเรกมากกว่า ผมชอบร้องเพลงและแต่งเพลงครับ"

"เมื่อเทียบกับเด็กฝึกคนอื่น ผมอาจจะดูธรรมดาไปหน่อย ความสามารถก็ยังไม่ถึงขั้น แต่ผมจะพยายามครับ!"

มองดูใบหน้าที่ยิ้มแย้มสดใสของหนิงลั่ว ทีมงานหญิงหลายคนอดไม่ได้ที่จะยิ้มแก้มปริ รู้สึกเหมือนจิตใจได้รับการชำระล้าง

พวกเธออยากจะลากไอ้พวกตุ๊ดดัดจริตที่ให้สัมภาษณ์ไปก่อนหน้านี้กลับมา แล้วให้ดูให้เต็มตาว่า อะไรที่แม่งเรียกว่าความสดใส!

ผู้ช่วยผู้กำกับมองช่องสังกัดที่ว่างเปล่าในเอกสารข้อมูล ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ตัดสินใจวาดดอกจันไว้หลังชื่อของหนิงลั่ว

เก็บอาการของทุกคนไว้ในสายตา รอยยิ้มของหนิงลั่วไม่เปลี่ยนแปลง เขาพนมมือไหว้ขอบคุณทีมงาน แล้วเดินไปยังห้องถัดไป

การตกแต่งภายในห้องดูเรียบง่ายและทันสมัย บนโต๊ะยาวตรงกลางวางป้ายชื่อกองโต ผนังตรงข้ามฝังกระจกสามบาน มุมห้องและข้างกระจกมีกล้องแขวนอยู่หลายตัว

"สวัสดีครับเด็กฝึกหัด เชิญประเมินระดับตัวเอง แล้วเขียนความรู้สึกหนึ่งประโยคลงบนกระจกครับ"

ฟังคำสั่งที่ดังมาจากลำโพง หนิงลั่วเดินไปที่โต๊ะ ปรับองศาอย่างแนบเนียน หันใบหน้าด้านข้างที่ดูดีที่สุดเข้าหากล้อง แล้วเริ่มการแสดงของตัวเอง

เริ่มจากหยุดยืนหน้าป้ายชื่อระดับ A ครู่หนึ่ง แสดงออกถึงความปรารถนาอย่างเพียงพอ จากนั้นก็ส่ายหน้า หยิบป้ายชื่อระดับ F มาติดไว้ที่หน้าท้อง

หลังจากนั้นก็เดินไปที่ข้างกระจก จรดปากกาเขียนว่า "Keep smile"

ความจริงสิ่งที่หนิงลั่วอยากเขียนที่สุดคือ "พยายาม พยายาม แล้วก็พยายาม" (สโลแกนของจางอี้ซิง) แต่ถ้าทำแบบนั้นมันจะดูเกาะกระแสจนน่าเกลียดเกินไป

ถึงเขาจะไม่รังเกียจที่จะโดนด่า แต่พฤติกรรมแบบนั้นมันขัดกับคาแรคเตอร์ "เด็กหนุ่มผู้สดใสและร่าเริง" จึงต้องจำใจล้มเลิกไป

การถ่ายทำในวันนี้ เขาต้องการผลลัพธ์เพียงอย่างเดียว

ความย้อนแย้ง!

ขอแค่โชว์แรกของเขาโดดเด่นพอ เมื่อมาเจอกับการสัมภาษณ์ การประเมินตัวเอง และข้อความที่เขียนไว้ในตอนนี้ แล้วเกิดเป็นเอฟเฟกต์รายการที่มากพอ ก็มีโอกาสที่จะถูกตัดต่อเข้าไปในรายการหลัก

ช่วงต้นและช่วงกลางที่บริษัทใหญ่ๆ ยังไม่ได้ออกแรงเต็มที่ คือช่วงเวลาทองในการแสดงของเขา!

ถ้าสามารถสะสมแรงส่งขาขึ้นได้มากพอ ไม่แน่ว่า...

เอาเป็นว่า ภายใต้เงื่อนไขที่บรรลุเป้าหมายหลัก ผลพลอยได้ย่อมยิ่งเยอะยิ่งดี

เด็กที่ปีนขึ้นมาจากชนบท ความทะเยอทะยานย่อมสูงเป็นธรรมดา

การปรากฏตัวของระบบ ทำให้สิ่งที่พองโตไม่ได้มีแค่ลูกตุ้มยักษ์ แต่ยังรวมถึงความทะเยอทะยานด้วย!

เดินออกจากห้อง ผ่านอุโมงค์ที่ประดับด้วยไฟ LED แสงสีงดงาม ภาพเบื้องหน้าของหนิงลั่วก็เปิดกว้างขึ้น เสียงพูดคุยหยอกล้อที่อึกทึกก็ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

สูดหายใจเข้าลึกๆ ภายใต้สายตาหลากหลายรูปแบบของเหล่าเด็กฝึกที่เข้ามาก่อนหน้านี้ หนิงลั่วก้าวเดินอย่างมั่นคงและสุขุมไปยังกลางเวที หันหน้าไปทางพีระมิดสีขาวใต้เวที ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มอันสดใส

"สวัสดีครับ ผมเด็กฝึกอิสระหนิงลั่ว ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ!"

บนพีระมิดมีเก้าอี้วางอยู่ 100 ตัว มีคนนั่งอยู่ประปรายแล้ว ตอนนี้ต่างพากันลุกขึ้น ทักทายหนิงลั่วด้วยสีหน้าและปฏิกิริยาที่แตกต่างกันไป

"ว้าว! หล่อเกินไปแล้วมั้ง!"

"แบบนี้จะแข่งยังไงไหว แค่หน้าตาก็ชนะพวกเราไปไกลโขแล้ว..."

"เฮ้ย พวกนายดูสิ! เขาเลือก F ว่ะ ถ่อมตัวเกินไปแล้ว!"

ใบหน้าและคำพูดของทุกคนเต็มไปด้วยความเป็นมิตร ท่าทีก็ดูเว่อร์วังและกระตือรือร้นพอตัว แต่ในแววตากลับเต็มไปด้วยความเป็นศัตรูและการประเมินค่า

หนิงลั่วยังคงรักษารอยยิ้มไว้ โค้งตัวทักทาย กวาดสายตามองไปรอบๆ จ้องมองที่นั่งหมายเลข 1 อันหรูหราและโดดเด่นที่สุดบนยอดพีระมิดอย่างลึกซึ้ง แล้วก้าวเดินไปยังเก้าอี้หมายเลข 96 ที่อยู่ชั้นล่างสุด

ความจริงเลขนำโชคของเขาคือ 69

ด้วยตัวเลขนี้ ระบบเคยดรอปเพลง 《อี่ฟู่จือหมิง》 (ในนามของพ่อ) และ 《อู๋เหมียน》 (นอนไม่หลับ) มาให้ทีเดียวสองเพลงรวด

แต่ก็อย่างว่า มันขัดกับคาแรคเตอร์ปัจจุบันของเขา

แต่ยังดีที่ จะกลับหน้ากลับหลังก็เหมือนกัน เผลอๆ ผลลัพธ์อาจจะดีกว่าด้วยซ้ำ

ที่นั่งข้างๆ ยังไม่ค่อยมีคน หนิงลั่วจึงลดปัญหาเรื่องการแสร้งทำเป็นเข้าสังคมลงไปได้ นั่งสังเกตคู่แข่งเงียบๆ

เขาไม่มีบริษัท ก็ย่อมไม่มีใครช่วยสืบประวัติคู่แข่งให้ ทำได้แค่มาเร่งอ่านหนังสือหน้าห้องสอบเอาเอง

เมื่อเด็กฝึกทยอยกันเข้ามาเรื่อยๆ หนิงลั่วก็เริ่มติดป้ายชื่อในใจให้กับผู้เข้าแข่งขันที่อาจจะเป็นภัยคุกคาม

สี่หนุ่มคุนอิน สไตล์โดดเด่น บริษัทมีความสามารถพอตัว

บานาน่าเอนเตอร์เทนเมนท์ ของเสี่ยหวัง

เสี่ยวผี จากกั๋วหรานเทียนคง (Guoran Skies) แร็ปเปอร์จากรายการ The Rap of China

เจ็ดเทพบุตรเย่ว์หัว มืออาชีพ ฟ่านเฉิงเฉิง (น้องชายฟ่านปิงปิง) บริษัททรงอิทธิพลมาก

ไช่สวี่คุน เด็กฝึกอิสระ มีฐานแฟนคลับแข็งแกร่งที่สุด ระดับภัยคุกคาม S!

เพราะหมอนั่นดันใส่เสื้อตาข่าย แถมแม่งยังใส่ปลอกคอด้วย!

นี่แหละคือสิ่งที่หนิงลั่วหวาดระแวงที่สุด

นี่แสดงว่า หมอนี่เพื่อจะดังแล้ว ยอมทำได้ทุกอย่างจริงๆ

สุดท้ายบวกเพิ่ม เฉินลี่หนง ที่ยังดูไม่ออกว่าเป็นไงมาไง แต่ยิ้มแล้วทำให้เขาคลื่นไส้

ข้างต้นคือเป้าหมายที่หนิงลั่วให้ความสนใจเป็นพิเศษในขณะนี้

แม้จะไม่รู้ว่าความสามารถเป็นอย่างไร แต่ชัดเจนว่า พวกเขามีคาแรคเตอร์ที่ชัดเจนแล้ว

และสำหรับอาชีพไอดอล คาแรคเตอร์คือสิ่งที่สำคัญที่สุด สำคัญยิ่งกว่าทุกสิ่งนอกเหนือจากหน้าตา!

เมื่อคนมาครบ ทีมเมนเทอร์นำโดยจางอี้ซิง ก็เดินเข้าสู่สนามท่ามกลางเสียงปรบมืออันจริงใจ (หรอ) และคำอวยไส้แตกของเหล่าเด็กฝึก

รอให้สถานการณ์สงบลงเล็กน้อย จางอี้ซิงก็แนะนำเมนเทอร์แต่ละคนด้วยรอยยิ้ม

หลี่หรงเฮ่า, แจ็คสัน หวัง (หวังเจียเอ๋อร์), เอ็มซีจิน (โอวหยางจิ้ง), โจวเจี๋ยฉยง และ เฉิงเซียว

เหล่าเมนเทอร์ก็โบกมือทักทายอย่างเป็นกันเอง ตอบรับเสียงเชียร์ของเหล่าเด็กฝึก

หนิงลั่วปรบมือไปพลาง พิจารณาเฉิงเซียวและโจวเจี๋ยฉยงที่อยู่ใกล้เขาที่สุด สุดท้ายก็ล็อคเป้าไปที่คนแรกที่ถูกสเปคเขามากกว่า

หญิงสาวสวมเสื้อลายดอกคอวีสีดำ เผยให้เห็นส่วนโค้งเว้าที่อวบอิ่มบริเวณหน้าอก จับคู่กับกระโปรงสั้นสีแดงสด ยิ่งขับให้ผิวพรรณดูขาวผ่องยิ่งขึ้น

ภายใต้หน้าม้าซีทรูบางเบา ดวงตากลมโตคู่ใหญ่เป็นประกายสดใส บนลำคอระหงมีโชกเกอร์แถบกว้างลายเดียวกับเสื้อพันรอบ รับกับรอยยิ้มบนใบหน้าของหญิงสาว ความหวานแฝงไว้ด้วยความยั่วยวนเล็กๆ ที่ดึงดูดใจ

อืม แจ่มมาก

หนิงลั่วไม่ได้มีความคิดลามกสกปรกอะไร แค่ชื่นชมความงาม ผ่อนคลายอารมณ์ที่ตึงเครียดเล็กน้อยเท่านั้น

เขาเป็นเด็กหนุ่มผู้สดใสและร่าเริง

(จบแล้ว)