บทที่ 4 - ผมซื้อไม่ไหวแต่พี่สาวผมซื้อไหว

บทที่ 4 - ผมซื้อไม่ไหวแต่พี่สาวผมซื้อไหว

ห้างสรรพสินค้าหมิงจู

ทันทีที่ซูชิงเยว่ปรากฏตัว เธอก็กลายเป็นจุดสนใจของมหาชน สายตาของผู้ชายแทบจะถอนออกจากร่างเธอไม่ได้ แม้แต่ผู้หญิงด้วยกัน ยังอดไม่ได้ที่จะเกิดความคิดอยากจะเข้าไปสนิทสนมด้วย

การมีพี่สาวเป็นสาวงามล่มเมืองขนาดนี้ ต้องยอมรับเลยว่า เฉินเหว่ยรู้สึกกดดันมาก

เห็นได้ชัดว่า หลายคนมองเขาเป็นจุดด่างพร้อยเดียวที่ยืนอยู่ข้างกายซูชิงเยว่

"ไอ้หมอนั่นเป็นใคร? ทำไมถึงได้สนิทสนมกับท่านประธานซูขนาดนั้น?"

"ว้าว! อิจฉาตาร้อนจะตายอยู่แล้ว!"

"ชาติที่แล้วเขาต้องกู้โลกมาแน่ๆ ไม่สิ ต้องกู้มาทั้งกาแล็กซีเลยมั้ง!"

ชาติที่แล้วกู้กาแล็กซี?

ถ้าเป็นคนอื่น คงไม่กล้าตอบคำถามนี้ได้เต็มปาก แต่เฉินเหว่ยต่างออกไป เขาจำได้แม่นเลยว่า ชาติที่แล้วของเขาแสนจะธรรมดา เผลอๆ จะซวยซ้ำซวยซ้อนด้วยซ้ำ ไม่งั้นคงไม่โดนรถชนตายหรอก...

"พี่จะไปช่วยพวกเธอเลือกของขวัญที่พวกเธอชอบ เธอเลือกเสื้อผ้าเสร็จแล้ว รอพี่กลับมาจ่ายเงินนะจ๊ะ" ซูชิงเยว่พาเฉินเหว่ยมาที่ร้านเสื้อผ้าแบรนด์เนมวัยรุ่น ก่อนจะเดินแยกไป ยังไม่วายกำชับซ้ำแล้วซ้ำอีก

"ทราบแล้วครับพี่" เฉินเหว่ยรู้สึกเหมือนโดนมองเป็นเด็กน้อย แต่ความรู้สึกแบบนี้... ก็ไม่เลวแฮะ

เขาหันกลับไปมองร้านเสื้อผ้าแบรนด์เนมที่เมื่อก่อนเขาทำได้แค่เดินอ้อมหนี แล้วถอนหายใจ "มีระบบนี่มันดีจริงๆ ปลุกพลังแค่วันเดียว มีค่าเท่ากับความพยายามยี่สิบปีของฉันเลย"

เดินเข้าไปในร้าน

ถึงพี่สาวจะเป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของเมืองเจียง แต่เฉินเหว่ยก็มีศักดิ์ศรีของลูกผู้ชาย จะให้ใช้เงินคนอื่นสุรุ่ยสุร่ายตามใจชอบคงไม่ได้ เขาตั้งใจจะเลือกเสื้อผ้าที่ราคาถูกที่สุด ไว้รอวันหน้ามีกำลังทรัพย์ ค่อยหาทางตอบแทนซูชิงเยว่ให้สาสม

อย่างน้อยตอนนี้ ก็ต้องไม่ทำให้พี่สาวอีกสามคนดูถูกเอาได้!

"ยินดีต้อนระ..."

พนักงานขายยิ้มแย้มแจ่มใสเมื่อเห็นลูกค้าเดินเข้ามา

แต่พอเงยหน้าขึ้นเห็นการแต่งตัวของเฉินเหว่ยชัดๆ สีหน้าก็เปลี่ยนเร็วยิ่งกว่าพลิกฝ่ามือ เต็มไปด้วยความรังเกียจ "ขอโทษนะคะคุณลูกค้า ที่นี่เป็นร้านเสื้อผ้าไฮเอนด์ ถ้าคุณจะซื้อเสื้อผ้า เชิญร้านฝั่งตรงข้ามดีกว่าไหมคะ ตรงนั้นกำลังลดล้างสต็อกสามสิบเปอร์เซ็นต์อยู่พอดี"

สังคมสมัยนี้ มันช่างวัตถุนิยมจริงๆ

"ไม่ครับ ผมจะซื้อที่นี่แหละ" เฉินเหว่ยยืนยันเสียงแข็ง

"จะซื้อที่นี่? มีปัญญาจ่ายเหรอ?" พนักงานขายแค่นหัวเราะ เดิมทีกะว่าจะพูดดีๆ ให้เฉินเหว่ยรู้ตัวแล้วถอยไปเอง ใครจะคิดว่าหมอนี่จะหน้าด้านขนาดนี้

"ทำไมคุณถึงคิดว่าผมไม่มีปัญญาจ่ายล่ะ?" เฉินเหว่ยถามด้วยความสงสัย

พนักงานขายกวาดตามองเขาหัวจรดเท้า แล้ววิเคราะห์อย่างมีหลักการ "ทั้งเนื้อทั้งตัวคุณรวมกัน ราคาไม่น่าจะเกินร้อยหยวน เงินเดือนน่าจะประมาณสามพัน ส่วนร้านเรา กางเกงที่ถูกที่สุดตัวนึง ราคาก็ปาไปเกือบครึ่งปีของเงินเดือนคุณแล้ว คุณบอกมาสิ ว่าคุณจะมีปัญญาจ่ายไหม?"

"ผมซื้อไม่ไหวหรอกครับ แต่พี่สาวผมซื้อไหว" เฉินเหว่ยตอบกลับ

"พี่สาว? พี่สาวคุณเป็นใครมาจากไหนกันเชียว? รู้จักเจียมตัวแล้วเดินออกไปซะ ไม่งั้นฉันจะเรียก รปภ. แล้วนะ" พนักงานขายพูดอย่างดูแคลน

น้องชายแต่งตัวซอมซ่อขนาดนี้ พี่สาวจะรวยสักแค่ไหนเชียว?

ตึก! ตึก! ตึก!

เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นถี่รัว

ซู... ซูชิงเยว่!

พนักงานขายมักจะเห็นรูปซูชิงเยว่บนปกนิตยสารการเงินอยู่บ่อยๆ จำได้แม่นในปราดเดียว

นี่มันบุคคลระดับบิ๊กเบิ้มเลยนะ!

ถ้าปิดการขายได้สักยอด วันเดียวก็ได้ค่าคอมมิชชั่นเท่าเงินเดือนทั้งปีแล้ว

"คุณหนูซู..."

เพียะ!

ความเจ็บปวดแสบชาแล่นริ้วขึ้นมาบนใบหน้า พนักงานขายยืนงงเป็นไก่ตาแตก ฉันทำอะไรผิด?

เธอจำไม่ได้ว่าไปล่วงเกินซูชิงเยว่ตอนไหน แถมให้ตายก็ไม่กล้าด้วย

"น้องรัก โลกนี้มันมีพวกตาต่ำมองคนแค่เปลือกนอกอยู่เยอะ เมื่อกี้พี่คิดน้อยไปหน่อย บัตรใบนี้เธอเอาไปนะ รูดได้ไม่อั้นจ้ะ"

แบล็คการ์ด!

บัตรธนาคารระดับสูงสุดที่ต้องมีสินทรัพย์ระดับแสนล้านถึงจะมีสิทธิ์ครอบครอง!

ผู้ชายแต่งตัวปอนๆ คนนี้ ดันเป็นน้องชายของซูชิงเยว่ ประธานสาวผู้โด่งดังคนนั้น!

คราวนี้ พนักงานขายถึงได้เข้าใจความหมายของคำพูดเฉินเหว่ยที่ว่า 'ผมซื้อไม่ไหว แต่พี่สาวผมซื้อไหว' อย่างถ่องแท้

"คุณหนูซู ต้องขอประทานโทษจริงๆ ครับที่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ผมขอแสดงความเสียใจกับท่านทั้งสองจากใจจริง เพื่อเป็นการชดเชย วันนี้สินค้าทุกชิ้นที่ท่านเลือกในร้านเรา ผมขอมอบให้ฟรีครับ" ผู้จัดการร้านเห็นท่าไม่ดี รีบวิ่งออกมาโค้งคำนับขอโทษซูชิงเยว่กับเฉินเหว่ย

ขืนปล่อยไว้ ตัวเองคงได้ตกงานแน่

เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาอันเย็นเยียบของผู้จัดการร้านที่จ้องมองมา พนักงานขายก็พูดตะกุกตะกัก "ผู้จัดการคะ ฉัน..."

"ไม่ต้องมาฉันเชินอะไรทั้งนั้น เก็บของแล้วไสหัวไปซะ!"

เฉินเหว่ยเลือกเสื้อผ้าที่พอดีตัวมาสองสามชุด ถึงผู้จัดการร้านจะบอกว่าให้ฟรี แต่เขาไม่อยากเอาเปรียบใคร เดี๋ยวจะกลายเป็นขี้ปากชาวบ้าน ทำให้ซูชิงเยว่เสียชื่อเสียงเปล่าๆ

"ทั้งหมดสองแสนสามหมื่นหยวนครับ ขอบพระคุณคุณเฉินและคุณหนูซูที่มาอุดหนุนครับ" ผู้จัดการร้านส่งบัตรคืนให้เฉินเหว่ยด้วยสองมือ

สองแสนสามหมื่น!

เฉินเหว่ยยังคงตกใจกับราคานี้ไม่น้อย

"น้องรัก พี่ว่าพอเธอแต่งตัวดีๆ แล้ว หล่อกว่าเมื่อกี้ตั้งเยอะแน่ะ!" ดวงตาของซูชิงเยว่เป็นประกายวิบวับเหมือนมีดาวดวงน้อยๆ คำพูดนี้ไม่ได้แกล้งอวย แต่มาจากใจจริง

"ถ้าพี่ชอบ เงินแค่นี้ก็ถือว่าคุ้มค่าครับ"

"ชอบสิ ชอบที่สุดเลย!" ซูชิงเยว่กอดแขนเฉินเหว่ยแน่น น้องชายคนนี้ ยิ่งมองยิ่งถูกชะตา

หลังจากนั้น ภายใต้การนำของซูชิงเยว่ พวกเขาก็ไปเลือกซื้อของขวัญให้พี่สาวอีกสามคนคนละชิ้น

ในฐานะพี่คนโต ซูชิงเยว่รู้รสนิยมของน้องสาวแต่ละคนเป็นอย่างดี ของขวัญพวกนี้ถ้าส่งไปถึงมือ รับรองว่าต้องได้คะแนนบวกเพิ่มเพียบ

เห็นซูชิงเยว่จ่ายเงินเพื่อเขา สะบัดมือทีเดียวหลายล้านตาไม่กะพริบ ในใจของเฉินเหว่ยก็เริ่มมีแผนการบางอย่าง "พี่ครับ รอผมตรงนี้เดี๋ยวเดียวนะ ผมขอเข้าไปซื้อของหน่อย"

ร้านขายยา?

"โอเคจ้ะ" ซูชิงเยว่นึกไม่ออกว่าเฉินเหว่ยจะเข้าร้านขายยาไปทำไม แถมยังไม่เอาบัตรเครดิตไปอีก

ไม่นาน เฉินเหว่ยก็เดินออกมาจากร้านขายยา

เขายื่นกล่องยาเล็กๆ ให้ซูชิงเยว่ "พี่ครับ พี่ทำงานนั่งออฟฟิศทั้งวัน ไหล่คงจะปวดเมื่อยมากใช่ไหมครับ? ยาแปะตัวนี้ผมเคยใช้ ได้ผลดีมากเลย ตอนนี้น้องชายยังไม่รวย ซื้อของแพงๆ ให้พี่ไม่ได้ ไว้ผมรวยเมื่อไหร่ จะซื้อของดีๆ มาชดเชยให้นะครับ"

แผ่นแปะแก้ปวดตรามังกรพยัคฆ์

ซูชิงเยว่จ้องมองมันอยู่นาน น้ำตาเม็ดโตก็ร่วงเผาะลงมา

"พี่ครับ! พี่ร้องไห้ทำไม! หรือว่าของขวัญที่ผมให้มัน..."

"เปล่า! พี่แค่ดีใจเกินไปต่างหาก ที่มีน้องชายแสนดีที่รู้ใจขนาดนี้" ซูชิงเยว่ส่ายหน้า โผเข้ากอดเฉินเหว่ยแน่น เขย่งปลายเท้า จุมพิตเบาๆ ที่หน้าผากของเขา

ซูชิงเยว่คาดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าเฉินเหว่ยจะใส่ใจรายละเอียดขนาดนี้

"พี่ครับ คนมองกันเต็มเลย" เฉินเหว่ยหน้าแดงก่ำ รู้สึกเขินอายเล็กน้อย

"กลัวอะไร? ฉันจูบน้องชายตัวเอง หนักหัวใครตรงไหน? ถ้าไม่พอใจก็กลับไปจูบน้องชายตัวเองสิ" ซูชิงเยว่ประกาศศักดา

"เรากลับบ้านกันก่อนเถอะครับ" ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่เฉินเหว่ยก็ยังรู้สึกทำตัวไม่ถูกอยู่ดี

"ได้จ้ะ เชื่อเธอทุกอย่างเลย" ซูชิงเยว่พยักหน้าอย่างว่าง่าย

บนรถ

ซูชิงเยว่ปลดสายชุดเดรสลง ปัดผมยาวสลวยไปด้านข้าง เผยให้เห็นไหล่ขาวเนียนดุจหยก เอ่ยปากว่า "มาสิ น้องรัก ช่วยแปะให้พี่หน่อย"

พี่ครับ! นี่พี่กำลังบีบให้ผมก่ออาชญากรรมอยู่นะ!

แม้แต่คนขับรถหญิงเหลือบมองกระจกหลัง ยังต้องลอบกลืนน้ำลายเอือกใหญ่

(จบแล้ว)