บทที่ 12 - จะเป็นจิ้งจอกผู้ดีหรือจิ้งจอกจอมทำลายล้าง ก็ขึ้นอยู่กับวิธีใช้งานของมินา

บทที่ 12 - จะเป็นจิ้งจอกผู้ดีหรือจิ้งจอกจอมทำลายล้าง ก็ขึ้นอยู่กับวิธีใช้งานของมินา

เอาล่ะ โต๊ะกินข้าวที่บ้านมีเก้าอี้ทั้งหมดสี่ตัว ตอนนี้เหลือแค่สาม

กวาดเศษไม้ที่เกลื่อนพื้น

มินาไปหาหมอนอิงโซฟามาให้จิ้งจอกน้อยอีกหลายใบ ของพวกนี้เบา ชนไปก็ไม่เป็นไร

ผลปรากฏว่ามินายังอ่อนหัดนัก

จิ้งจอกน้อยฝึกไปสองชั่วโมง มินาเสียหมอนอิงไปสามใบ หมอนหนุนอีกหนึ่งใบ

จิ้งจอกน้อยทำหน้าไร้เดียงสา เธอก็พยายามคุมน้ำหนักมือแล้วนะ

แต่บางทีมันก็เผลอ...

มินาก็ไม่ได้โทษเธอหรอก เย็บๆ ปะๆ ยัดไส้กลับเข้าไป ก็ได้หมอนดีๆ เหมือนเดิม แต่ขนที่ร่วงเต็มห้องนี่สิ อยู่ไม่ได้แล้ว

ทำน้ำอัดลมแห่งความสุขมาดื่มแก้เครียดสักขวด

แต่มินาก็ฉุกคิดขึ้นได้ เดี๋ยวนะ

เขาไม่มีตู้เย็น แต่มีจิ้งจอกน้อยนี่นา

มินาเรียกจิ้งจอกน้อยที่กำลังหอบแฮกๆ มาหา

ชี้ไปที่น้ำเวทมนตร์ "มา แช่เย็นหน่อย"

ก่อนหน้านี้จิ้งจอกน้อยเคยได้ยินมินาบ่นว่าอยากกินน้ำเวทมนตร์เย็นเจี๊ยบ

ตอนนี้ มินามาขอร้องเธอแล้ว ได้เวลาโชว์ฝีมือให้เขาประทับใจ

ดู คมมีดน้ำแข็ง ของเธอซะ

ฉึบ!

มินากะพริบตา เห็นขนสีเทากระจุกหนึ่งร่วงลงมาในสายตา ผนังด้านหลังมีเสียงดังปึก

คมมีดน้ำแข็งปักคาอยู่

เพล้ง...

เสียงน้ำไหลโจ๊ก

น้ำเวทมนตร์นองเต็มพื้น

มินาหันขวับไปมองจิ้งจอกอัญมณี ตัวแข็งทื่อ

"จิ๊ดๆๆๆ~~~"

จิ้งจอกอัญมณีกระดกหางน้อยๆ หันหลังกลับเตรียมชิ่งไปที่โซฟา แต่เดินไปได้ครึ่งทาง ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าตามมา

มินาตามมาแล้ว

จิ้งจอกน้อยหางจุกตูด มุดหายเข้าไปหลังโซฟาทันที

มินาถอนหายใจ ดูท่าหนทางที่จะได้กินน้ำอัดลมแห่งความสุขแช่เย็นเจี๊ยบ ยังอีกยาวไกล

หลายวันต่อมา มินาใช้ขนมปังแสนอร่อยเป็นของล่อใจ พาจิ้งจอกน้อยฝึกซ้อมด้วยกัน

เขาวิดพื้น จิ้งจอกน้อยก็วิ่งรอบตัวเขา

เขาออกไปวิ่งสิบกิโลเมตร

จิ้งจอกน้อยก็ต้องวิ่งไปกลับ ก้าวพริบตา อยู่ข้างหน้าเขา

ตอนอยู่หน้าบ้าน ก็ต้องโยนคมมีดน้ำแข็งขึ้นฟ้า พยายามรับให้ได้สักครั้งในสิบครั้ง

มินาเห็นจิ้งจอกน้อยฝึกคมมีดน้ำแข็งอย่างขยันขันแข็ง

ก็เลยไปห้าง ร้านขายนมแสนอร่อยเจ้าเดิม ซื้อผงอาหารเสริมสูตรเฉพาะธาตุน้ำแข็งมาหนึ่งห่อ

เหมือนเดิม ต้องกินคู่กับนมแสนอร่อย

พนักงานสาวนึกว่ารอบนี้มินาจะมาซื้อนมแล้ว

ผลคือมินาก็ยังซื้อแค่ผงอาหารเสริมสำหรับหนึ่งเดือนเหมือนเดิม

พนักงานสาวถึงกับไปไม่เป็น

จิ้งจอกน้อยชอบนมแสนอร่อยแบบเย็นเจี๊ยบที่ชงผสมกันนี้มาก

นมเย็นหนึ่งคำ นมบำรุงหนึ่งคำ

ห้าวันผ่านไป ร่างกายผอมแห้งเหมือนถั่วงอกของจิ้งจอกน้อยก็มีเนื้อมีหนังขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

สีขนก็ดูดีขึ้นกว่าเดิมเยอะ

พอจับอาบน้ำปะแป้ง จิ้งจอกน้อยก็ดูเปล่งปลั่งมีออร่า

เทียบกับตอนพามาเมื่ออาทิตย์ก่อน เหมือนจิ้งจอกคนละตัว

เช้าตรู่ มินาก็ได้รับจดหมายตอบกลับจาก หัตถ์สีเงิน

เริ่มแรกก็แสดงความยินดีกับนักเรียนมินาที่ผ่านเกณฑ์การรับสมัครขั้นต่ำ

อายุเพียง 16 ปี

พลังเวทระดับสี่ จอมเวทระดับกลาง

แถมยังมีสกิลระดับเงิน เวทเสกอาหาร อีกหนึ่งสกิล

จอมเวทที่ยอดเยี่ยมแบบนี้คือสิ่งที่หัตถ์สีเงินต้องการ...

อะไรทำนองนี้

เป็นจดหมายตอบกลับตามแบบฟอร์ม

สรุปใจความสำคัญก็คือเตรียมตัวมาสัมภาษณ์ได้แล้ว

เวลานัดคือสัปดาห์หน้า

สถานที่ก็คือสำนักงานที่ไปสมัครครั้งก่อน

มินาตื่นเต้นมาก เดิมทีนึกว่าจะยื้อไปถึงเดือนหน้า ไม่นึกว่าอาทิตย์หน้าก็จะรู้ผลแล้ว

ถ้าผ่านสัมภาษณ์ ก็จะได้เป็นสมาชิก หัตถ์สีเงิน ภาคสมทบ

ส่วนการสอบบรรจุเป็นข้าราชการ ต้องรอทางกองอัศวินรักษาพระองค์จัดสอบรวม ปีที่แล้วสอบช่วงปลายสิงหาต้นกันยา ปีนี้ไม่รู้ยังไง แต่น่าจะช่วงสองเดือนนี้แหละ

ถ้าสอบผ่านถึงจะได้บรรจุ มินาก็เข้าใจได้ สมัยนี้อะไรที่มีคำว่าข้าราชการมันไม่ได้เป็นกันง่ายๆ

"พรุ่งนี้วันจันทร์ งั้นไปพรุ่งนี้เลยละกัน"

มินาอุ้มจิ้งจอกอัญมณีขึ้นมา เจ้าตัวเล็กกำลังเดินวนรอบขวดน้ำเวทมนตร์อยู่พอดี

"จิ๊ดๆๆๆ~"

ตอนโดนอุ้ม ขาทั้งสี่ของเจ้าตัวเล็กยังตะกายอากาศยิกๆ

เมื่อกี้เธอเริ่มจับจุดได้แล้ว คราวนี้คมมีดน้ำแข็งต้องไม่ทำขวดแตกแน่!

จากการฝึกฝนหลายวันมานี้ ร่างกายและพลังเวทของเจ้าตัวเล็กพัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็ว

โดยเฉพาะพลังเวท ฟื้นฟูกลับมาจุดสูงสุดแล้ว แถมเกือบจะแตะระดับสาม

ส่วน ก้าวพริบตา ก็พัฒนาขึ้นไม่น้อย อย่างน้อยก็เลี้ยวตอนเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงได้แล้ว

แต่สิ่งที่ทำให้มินาดีใจที่สุด ก็คือ คมมีดน้ำแข็ง

ในที่สุดความพยายามตลอดหลายวันก็สัมฤทธิผล เลื่อนขั้นเป็นระดับทองแดงจนได้

น่ายินดีจริงๆ

แต่เพราะเพิ่งเลื่อนขั้น ยังควบคุมได้ไม่คล่อง มินาที่นึกว่าจะได้กินน้ำอัดลมแห่งความสุขแช่เย็นเจี๊ยบสักที ก็พบว่าตัวเองคิดตื้นเขินเกินไป

จริงสิ!

มินาที่กำลังดูจิ้งจอกน้อยฝึกซ้อมจู่ๆ ก็ฉุกคิดขึ้นได้

เขากลับมาเกือบสองอาทิตย์แล้ว เหมือนจะยังไม่เคยกลับไปโรงเรียนเลยสักครั้ง

อีกไม่กี่วันสถาบันตะวันฉายก็น่าจะปิดเทอมแล้ว

งั้นพรุ่งนี้เช้าแวะไปหน่อยดีกว่า

ไปรับใบจบการศึกษาอะไรพวกนั้น กลับมาจะได้ไปสัมภาษณ์ที่ หัตถ์สีเงิน พอดี

"พรุ่งนี้พวกเราต้องกลับโรงเรียนแล้วสินะ"

ที่ร้านกาแฟยูโน บีฟรีดูตื่นเต้นมาก ที่พรุ่งนี้จะได้ยืนบนเวทีหอประชุมของสถาบันตะวันฉาย ในฐานะศิษย์เก่าดีเด่น

แถมได้ยินว่าพรุ่งนี้จะมีจอมเวทฝึกสัตว์อสูรระดับสูงจากกองอัศวินชั้นยอด ดวงตามังกรขาว มาให้คำแนะนำ ในฐานะจอมเวทฝึกสัตว์อสูรเพียงคนเดียวในทีม เธออาจจะได้ประลองกระชับมิตรกับรุ่นน้อง และอาจจะมีโอกาสได้พูดคุยแลกเปลี่ยนกับจอมเวทระดับสูงท่านนั้นด้วย

บีฟรีรู้สึกว่าคืนนี้คงนอนไม่หลับแน่ๆ

เซลีน่าเองก็ดีใจมาก

ทางโรงเรียนช่วยขัดเกลาโปรไฟล์ของพวกเธอจนหรูหรา

หลังจบงานพรุ่งนี้ ก็เอาโปรไฟล์นี้ไปยื่นสมัครตามกองอัศวินต่างๆ ได้เลย

ผลการทดสอบอาชีพระดับ C บวกกับประวัติการเรียนที่สมบูรณ์แบบในสถาบันตะวันฉาย

ต่อให้เข้ากองอัศวินระดับท็อปอย่าง หัตถ์สีเงิน ไม่ได้ แต่พวกกองอัศวินชั้นนำในเมืองหลวง ก็น่าจะเข้าได้สบายๆ

เซลีน่ารู้สึกว่าเธอขยับเข้าใกล้ความฝันไปอีกก้าวแล้ว

"จริงสิ เธอได้ยินเรื่องพี่ไกเซอร์หรือยัง?"

บีฟรีพูดขึ้นมา พอเอ่ยถึงไกเซอร์ แววตาของบีฟรีก็ฉายแววหลงใหลอย่างปิดไม่มิด

เซลีน่าเห็นทุกอย่าง

เธอยิ้มออกมาอย่างถูกจังหวะ "อ๋อ เรื่องที่พี่ไกเซอร์ตัดสินใจจะไปสมัครหัตถ์สีเงินพรุ่งนี้น่ะเหรอ?"

"ใช่ๆ" บีฟรีพยักหน้ารัวๆ "เก่งจริงๆ เลยนะ พวกเราแค่จะสมัครยังไม่กล้าเลย"

เซลีน่า "พี่ไกเซอร์ยังไม่มีสกิลระดับเงินไม่ใช่เหรอ?"

"ใช่จ้ะ แต่เห็นว่ามีโควตาพิเศษอะไรสักอย่าง ถ้าเงื่อนไขผ่าน ก็จะได้สิทธิ์ฝึกงาน ทำผลงานดีๆ สักสองสามปีอาจจะได้บรรจุเป็นภาคสมทบ ยังไงพรุ่งนี้ฉันก็อยากไปดู"

บีฟรีตัดสินใจแน่วแน่ แล้วก็คนกาแฟเล่น วาดฝันถึงเรื่องราวในวันพรุ่งนี้

ส่วนเซลีน่าชะงักถ้วยกาแฟค้างไว้กลางอากาศ แววตาเป็นประกายวูบหนึ่ง สิทธิ์ฝึกงานของหัตถ์สีเงิน...

"โอ๊ย ขนมปังพวกนี้รสชาติห่วยแตกชะมัด! ไม่อยากได้แล้ว!"

[จบแล้ว]