บทที่ 131 - เรียกพวก

บทที่ 131 - เรียกพวก

บทละครฉากนี้ผิดจากที่อันเธอร์คาดการณ์ไว้โดยสิ้นเชิง

ค่ายทหารแอมน์ส่วนใหญ่เป็นคนธรรมดา ผู้มีอาชีพเป็นเพียงส่วนน้อย มีไว้เพื่อต่อกรกับกองทัพมนุษย์เป็นหลัก โดยทั่วไปจะไม่มีอาวุธสำหรับจัดการสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่กลางอากาศ

หน้าไม้ใหญ่อาจจะมี แต่มุมเงยมีจำกัด ยากที่จะคุกคามมังกรดำที่เกือบจะโตเต็มวัยได้

นอกจากความอัปยศแห่งเผ่าพันธุ์มังกรแล้ว มังกรเผ่าอื่นๆ ล้วนเจ้าเล่ห์เพทุบายยิ่งกว่ากัน พวกมันโอหังแต่ไม่โง่แน่นอน

ตามทฤษฎีแล้ว มังกรดำลอบโจมตีค่ายทหารยามวิกาลเพื่อชิงสมบัติคืน ชาวแอมน์น่าจะเสียหายหนักสิ

'เว้นเสียแต่ว่า... พวกเขาตรวจสอบสมบัติที่ร่วงหล่นมาจากฟ้าพวกนั้นแล้ว และเตรียมการรับมือไว้ล่วงหน้า' อันเธอร์รู้สึกว่าการคาดเดาของเขาน่าจะถูกแปดเก้าส่วน

ยังไงซะ ฝนตก หิมะตก ลูกเห็บตก ก็เป็นเรื่องปกติ แต่ไม่เคยได้ยินว่ามีเงินตกจากฟ้า คนโง่ยังรู้เลยว่าต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากล

สันดานมนุษย์นั้นโลภมาก เรื่องแอบซุกเงินย่อมเลี่ยงไม่ได้ แต่กองทัพก็คือกองทัพ ภายใต้กฎเหล็ก การควบคุมย่อมง่ายกว่าชาวบ้านร้านตลาด

การตรวจพบคำสาปคลังสมบัติมังกรเป็นเพียงก้าวแรก การใช่มันวางกับดักต่างหากคือหัวใจสำคัญ

'แอมน์มียอดคนแฮะ แต่พวกเขาจะมั่นใจได้ยังไงว่ามังกรจะมาแน่'

ในฐานะผู้ถือครองกระเป๋าหนังมังกร อันเธอร์เองยังไม่รู้เลยว่าสมบัติมาจากคลังมังกรเผ่าไหน มังกรจะตามมาเจอหรือไม่

จู่ๆ เขาก็นึกขึ้นได้เรื่องที่ชาวแอมน์ชักนำมังกรเขียวให้โจมตีดูรากเพื่อเล่นงานสโตล เรื่องนี้คงไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แสดงว่าชาวแอมน์มีความเข้าใจในเผ่าพันธุ์มังกรลึกซึ้งกว่าใครๆ

'จะไปดูดีไหมนะ' เขามองเข้าไปในความมืดมิดของป่าลึก ลังเลใจ

เมื่อกี้มังกรดำโฉบผ่านไปแวบเดียว ไม่รู้ระดับความแข็งแกร่งและอาการบาดเจ็บ ขืนบุ่มบ่ามเข้าไป อาจโดนมังกรดำเจ้าเล่ห์ลอบโจมตี แล้วกลายเป็นให้พวกแอมน์ชุบมือเปิบไปซะงั้น

ในความมืด แสงไฟยาวเหยียดนั้นชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

เขายกกล้องส่องทางไกลขึ้นอีกครั้ง สังเกตแสงไฟที่คดเคี้ยวในทุ่งร้างนั้นอย่างละเอียด

'คนอย่างน้อยนับพัน ต้องมียอดฝีมือระดับสูงแน่ จัดเต็มขนาดนี้... ไม่เปิดโอกาสให้คนอื่นเลยนี่หว่า'

ดูรากในฐานะเมืองนักผจญภัย มีประชากรแฝงค่อนข้างมาก ประชากรประจำไม่ถึงหนึ่งหมื่นคน กองกำลังทหารยามรักษาระดับไว้ที่สามร้อยห้าสิบนายตลอดทั้งปี กองกำลังชาวบ้านมีนับพันแต่ยามสงบไม่เรียกระดมพล ปกติทำไร่ไถนาเป็นหลัก พลังการรบและยุทโธปกรณ์ไม่ได้เรื่อง

นี่เป็นเรื่องปกติของทวีปเฟรูน กำลังการผลิตมีจำกัด ทหารอาชีพไม่ใช่ใครก็เลี้ยงไหว มีแต่อาณาจักรแอมน์ที่เงินหนาถึงมีกำลังพลมหาศาล

แต่ค่ายทหารแอมน์อยู่ห่างจากป่าเขี้ยวสัตว์พอสมควร ม้าแตกตื่น พวกเขาคงต้องวิ่งมา

อันเธอร์คำนวณดู ชาวแอมน์วิ่งมาถึงชายป่าอย่างน้อยต้องใช้เวลาสองชั่วโมง ในป่ายิ่งเดินยาก ต่อให้ระบุตำแหน่งมังกรดำได้แม่นยำ ถ้าไม่มีเวลาสักชั่วโมงสองชั่วโมงก็คงหาตัวยาก

เขาหยิบนาฬิกาพกออกมา ดีดฝาเปิด เข็มสั้นเพิ่งเลยเลขสาม

'เวลามีเหลือเฟือ เรียกพวก!'

เขารีบกลับไปที่หอคอยทมิฬ ขึ้นไปชั้นสี่ โบกคาทาพิทักษ์ภัย ห้องหลายห้องสว่างวาบๆ แสงกะพริบปลุกคนหลายคนให้ตื่น

นี่เป็นหนึ่งในคุณสมบัติของหอคอยทมิฬ แหล่งกำเนิดแสงมาจากตัวหอคอยเอง ผู้ถือตราประทับสามารถปรับความสว่างได้เอง แต่เจ้าของหอคอยมีสิทธิ์ควบคุมทั้งหมด

ซาไลยัน บลาทท์ และคนอื่นๆ วิ่งออกมาจากห้องอย่างรีบร้อน เดินตามระเบียงมายังโถงกลางที่สว่างไสว เห็นอันเธอร์ยืนตัวตรงรออยู่

"ขอโทษที่รบกวนเวลาฝันหวานของทุกคน แต่ข้างนอกเกิดเหตุไม่คาดฝัน ฉันต้องการความช่วยเหลือจากทุกคน" อันเธอร์โค้งคำนับเล็กน้อย

พวกเขาเพิ่งจะได้นอนหลับอย่างสบายใจวันแรกก็โดนเขาป่วนซะแล้ว รู้สึกผิดจริงๆ

ซาไลยันกลับดูโล่งอก "ฉันก็นึกว่าศัตรูบุกเข้ามาซะอีก เกิดอะไรขึ้น"

อันเธอร์เห็นตัวหลักๆ มาครบแล้ว ก็รีบอธิบายสถานการณ์ "มังกรดำตัวหนึ่งลอบโจมตีค่ายทหารแอมน์ ตกลงไปในป่าเขี้ยวสัตว์ ชาวแอมน์กำลังไล่ล่า..."

"มังกรดำวัยรุ่นที่บาดเจ็บ..." ทุกคนตาโต ทั้งตกใจทั้งดีใจ

"อาจจะตัวเต็มวัยแล้วก็ได้" อันเธอร์เสริม มังกรก็มีความแตกต่างเฉพาะตัว ขนาดตัวมีทั้งใหญ่ทั้งเล็ก

"ถ้ามนุษย์ต้นไม้ยอมช่วย โอกาสของเรามีสูงมาก" ซาไลยันเดินเท้าเปล่าวนไปวนมา แววตาเป็นประกายวูบวาบ

"ต้องลองดู" อันเธอร์กวาดตามองทุกคน "ฟินน์ ฉันต้องการให้นายกับเหยี่ยวสีเทาช่วยค้นหาร่องรอยมังกรดำ

บลาทท์ นายขี่นอร์นอสไปที่ปราสาทแจ็คเกอลีน แจ้งข่าวนี้ให้อิลิสรู้

คาเลโน นายกับเจ้าหางยักษ์ไปที่สมาพันธ์ พวกเขารู้จักเจ้าหางยักษ์ บอกควินตินหรือหัวหน้าทหารยามว่ากองทัพแอมน์กำลังมา ให้พวกเขารวบรวมกำลังพล เตรียมพร้อมรบ

กัปตันซาไลยัน นี่คือ [เนตรพันลี้] สามารถสังเกตการณ์ระยะไกลได้ นายช่วยฉันจับตาดูความเคลื่อนไหวของชาวแอมน์ รับหน้าที่รองผู้บัญชาการ

พวกนายรีบไปใส่เกราะ ฉันจะส่งพวกนายออกไป แล้วฉันจะไปคุยกับมนุษย์ต้นไม้"

"ไม่มีปัญหา..." หลายคนไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบกลับห้องทันที

คนอื่นเริ่มไม่พอใจ ต้นหนคอลินผลักลูกครึ่งมังกรเขียวตัวใหญ่ที่ขวางทางออก นกฮูกกูริบนไหล่ตายังปรืออยู่ "แล้วฉันล่ะ ฝีมือยิงธนูของฉันก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ากัปตัน... สักเท่าไหร่หรอกนะ"

ฮาล์ฟลิงคอลินเป็นดรูอิดเลเวล 4 สมาคมแห่งท้องทะเล แม้ความสามารถร่ายเวทย์จะไม่ไหวแล้ว แต่แปลงร่างเป็นสัตว์ได้หลากหลาย ฝีมือยิงธนูดี เหมาะกับสภาพป่าดงดิบ

อันเธอร์คิดครู่หนึ่งจึงตอบ "งั้นนับนายด้วยอีกคน แต่นายต้องฟังคำสั่งกัปตัน ห้ามฉายเดี่ยว"

"ได้เลย" คอลินหัวเราะร่า รีบกลับไปหยิบอุปกรณ์

"ฉันด้วย ฉันด้วย..." คนส่วนใหญ่ตื่นกันหมดแล้ว พอได้ยินข่าวก็ตื่นเต้นกันใหญ่

นี่เป็นโอกาสฆ่ามังกรเชียวนะ ใครจะอยากพลาด

"ทุกคนใจเย็นๆ" อันเธอร์ยกมือห้าม "สถานการณ์ยังไม่ชัดเจน ทุกคนกลับไปพักผ่อนเถอะ ถ้าจำเป็นฉันจะเรียก"

ถ้าต้องสู้กันจริง อาชีพทั่วไปคงเอาตัวไม่รอด เลเวล 4 คือขีดต่ำสุดที่เขารับได้

ฟินน์กับบลาทท์ก็แค่ทำหน้าที่สนับสนุน ไม่ได้ไปปะทะกับมังกรดำหรือพวกแอมน์ตรงๆ

"ก็ได้..." คนอื่นไม่ค่อยเต็มใจแต่ก็ไม่ตอแย

ไม่กี่นาทีต่อมา ทั้งหกคนก็กลับมาพร้อมอาวุธครบมือ

"ไป!"

อันเธอร์ส่งทั้งหกคนออกไปพร้อมกัน ส่ง [เนตรพันลี้] ให้ซาไลยัน ชี้ทิศทางคร่าวๆ ให้ฟินน์ แล้วกลับเข้าฮอลล์เรเวนอีกครั้ง

ทุกคนแยกย้ายไปทำหน้าที่ เริ่มปฏิบัติการทันที

บลาทท์ขี่นอร์นอสครั้งแรก ตื่นเต้นจนไม่รู้จะวางมือไว้ตรงไหน มือข้างหนึ่งเผลอไปลูบเกราะคออันแหลมคมของนอร์นอส เลยโดนมองค้อนใส่

ณ ฮอลล์เรเวน อันเธอร์ไปหามนุษย์ต้นไม้กู่ไถที่นอนอยู่ริมลานกว้าง

พอเขาบอกจุดประสงค์ มนุษย์ต้นไม้ก็ตอบตกลงทันทีโดยไม่ต้องคิด ไม่ต้องเปลืองน้ำลาย

สำหรับกู่ไถ อันเธอร์เคยช่วยชีวิตมันไว้ เป็นทั้งพันธมิตรและเพื่อน อีกอย่างศัตรูของพาลาดินย่อมสมควรตาย ยิ่งเป็นมังกรดำผู้ชั่วร้ายด้วยแล้ว

อันเธอร์ไม่ได้ส่งมันออกไปทันที แต่ให้มันเตรียมตัวให้พร้อม การปรากฏตัวของมันต้องเป็นจังหวะตัดสินเกมเท่านั้น

สั่งการทุกอย่างเสร็จ เขากลับขึ้นไปห้องพักชั้นบนสุดของหอคอยทมิฬ

เวลายังเหลืออีกเยอะ เขาต้องรอให้อิลิสกับพวกควินตินมาถึงก่อน ค่อยวางแผนปฏิบัติการร่วมกัน

ก่อนจะถึงตอนนั้น เขาเตรียมจะเพิ่มความแข็งแกร่งให้ตัวเองสักหน่อย

ในเฟรูน การเลื่อนขั้นระหว่างต่อสู้เป็นแค่ตำนาน การอัปเลเวลก็เช่นกัน ตอนเลเวลต่ำการเปลี่ยนแปลงน้อยใช้เวลาสั้น แต่หลังเลเวล 5 ทุกครั้งที่อัปเลเวลต้องใช้เวลา นานหลายนาทีไปจนถึงหลายสิบนาที วันข้างหน้าอาจนานกว่านี้

ดังนั้นต่อให้เขาได้รับค่าประสบการณ์เพียงพอระหว่างต่อสู้ ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะอัปเลเวลทันทีตรงนั้น

ในเมื่อเป็นอย่างนั้น สู้เพิ่มเลเวลพาลาดินก่อนดีกว่า ได้คุณสมบัติอาชีพย่อยที่แข็งแกร่ง เพิ่มพลังต่อสู้ในทันที แผนเดิมเขาจะเก็บค่าประสบการณ์ไว้อัปเลเวล 7 แต่แผนการไม่ทันการเปลี่ยนแปลง

จิตสำนึกของเขาดำดิ่งเข้าสู่ห้วงความคิด เรียกหน้าต่างตัวละคร กดที่ช่องพาลาดิน

[ต้องการเพิ่มเลเวลหรือไม่]

"ตกลง"

ค่าประสบการณ์ในคลังไหลออกไปราวกับสายน้ำ

[เลเวลอัป: พาลาดินเลเวล 3]

[ท่านได้รับคุณสมบัติอาชีพใหม่: [ชักนำพลังเทพ] ท่านสามารถเรียนเวทมนตร์สายพลังงานได้หนึ่งบท]

[ท่านได้รับคุณสมบัติอาชีพย่อย: [ทัณฑ์ธาตุ] [เวทมนตร์ภูตยักษ์] [ประกายแสงภูตยักษ์]]

[ชักนำพลังเทพ]: ท่านได้รับความสามารถในการชักนำพลังงานศักดิ์สิทธิ์จากมิตินอกโดยตรง และสามารถใช้พลังงานเหล่านี้สร้างผลทางเวทมนตร์ได้ วันละสองครั้ง ฟื้นฟูหนึ่งครั้งหลังการพักระยะสั้น

ผลของชักนำพลังเทพที่ครอบครองในปัจจุบัน: สัมผัสศักดิ์สิทธิ์

สัมผัสศักดิ์สิทธิ์: ขยายจิตสำนึกของตนด้วยพลังงานศักดิ์สิทธิ์ ตรวจจับตำแหน่งและประเภทของสิ่งมีชีวิตเผ่าพันธุ์ชาวสวรรค์ ปีศาจ และอันเดด รวมถึงสถานที่หรือวัตถุใดๆ ที่ได้รับพรหรือถูกลบหลู่จากเวทมนตร์ประเภทพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์

ระยะเวลาพื้นฐาน 10 นาที ระยะพื้นฐาน 60 ฟุต (18 เมตร)

[ทัณฑ์ธาตุ]: ท่านเคารพในอำนาจแห่งมิติธาตุ และได้รับการตอบรับจากพลังธาตุเช่นกัน

หลังใช้ทัณฑ์ศักดิ์สิทธิ์ ท่านสามารถใช้สิทธิ์ชักนำพลังเทพหนึ่งครั้งเพื่อกระตุ้นผลของธาตุชนิดหนึ่งได้ทันที

[เวทมนตร์ภูตยักษ์]: เมื่อระดับเลเวลเพิ่มขึ้น ท่านจะเชี่ยวชาญเวทมนตร์ธาตุมากขึ้น

เวทมนตร์ปัจจุบัน: ศาสตร์จตุรธาตุ ทัณฑ์เปลวเพลิง ทัณฑ์สายฟ้า ท่านได้เตรียมเวทมนตร์เหล่านี้ไว้ตลอดเวลา สามารถร่ายได้ทุกเมื่อ

[ประกายแสงภูตยักษ์]: อำนาจแห่งธาตุที่ทั้งงดงามและมีพลังทำลายล้างห้อมล้อมท่าน ก่อเกิดเป็นประกายแสงธาตุอันทรงพลัง

การข่มขู่ +1

หากท่านไม่สวมเกราะกลางหรือเกราะหนัก ระดับเกราะจะเพิ่มขึ้น โดยได้รับโบนัสเท่ากับค่าปรับเสน่ห์ อย่างน้อย +1

[จบแล้ว]