ตอนที่ 9 : ไม่รู้จักบุญคุณคน!

เจิ้งเฉิง ตลาดค้าส่งหยินจี๋

เห่อเฉียงมองสวีมู่เซินที่กำลังต่อราคาอยู่กับเจ้าของร้าน

"เถ้าแก่ คิดราคาชิ้นละสามเหมาสำหรับพวกนี้ก็แล้วกัน"

"ไม่ได้หรอก แค่ต้นทุนก็ไม่พอแล้ว อย่างน้อยต้องห้าเหมา"

"นายคนละครึ่งทาง สามเหมาห้าก็แล้วกัน ถ้าตกลงผมเอาเลย"

สวีมู่เซินหยิบแบงค์แดงออกมาสองสามใบ ยัดใส่มือเถ้าแก่โดยตรง

ของที่ขายส่งที่นี่ส่วนใหญ่เป็นของใช้ในชีวิตประจำวันเล็กๆน้อยๆ ช้อน ตะเกียบ ใยขัดหม้อ หรือของแพงหน่อยก็พวกแว่นขยายขายรวมกัน

เป็นลักษณะเด่นของร้านสองหยวน

"ไม่ได้ อย่างต่ำสี่เหมา อย่างน้อยผมก็ต้องรักษาราคาต้นทุนไว้บ้าง เพิ่มอีกหน่อย..."

เถ้าแก่ส่ายหน้า แต่พอเงินตกอยู่ในมือ เขาก็กำแบงค์แดงไว้แน่น ไม่อยากส่งคืนกลับไปจริงๆ

จิตวิทยานี้ใช้ได้ผลเสมอในการต่อราคา

สวี่มู่เซินก็พูดด้วยสีหน้าจริงใจว่า

"สามเหมาห้าก็แล้วกัน พวกเราเป็นนักเรียน ที่บ้านลำบาก ออกมาตั้งแผงหาเงินค่าขนมเล็กๆ น้อยๆ ดูพี่น้องผมสิ ตากแดดจนแทบจะเป็นคนแอฟริกาแล้ว..."

สวีมู่เซินยิ่งพูดยิ่งน่าสงสาร ยังตบเห่อเฉียงอีกด้วย

เห่อเฉียง: ???

เถ้าแก่มองหน้าเห่อเฉียงที่ดำคล้ำแทบจะสะท้อนแสง ไม่ว่าจะเชื่อหรือไม่ก็ไม่กล้าขึ้นราคาต่อ

"เออๆ ก็ได้"

"เถ้าแก่ ผมเห็นว่าโต๊ะเล็กๆ ของท่านก็เก่าแล้ว ให้พวกผมไปเถอะ รถเข็นคันเล็กๆ นี่ก็ดี ถุงผ้ากระสอบนี่ก็ให้เพิ่มอีกสองใบสิ พวกเราเป็นนักเรียน..."

สวีมู่เซินมองของที่ต้องใช้ในการตั้งแผง ดวงตาเป็นประกาย อยากได้อะไรก็เอาไปให้หมด

มุมปากของเถ้าแก่กระตุก เดิมทีก็ได้กำไรไม่มาก เดี๋ยวก็จะขาดทุนจริงๆ

พอมองสวีมู่เซินที่พูดคำว่า 'ผมเป็นนักเรียน' ซ้ำๆ เขาก็ได้แต่บ่นในใจ นี่มันยังเป็นนักเรียนอยู่อีกเหรอ สัตว์เดรัจฉานยังหน้าไม่อายเท่ามันเลย

สวีมู่เซินอาศัยความหน้าด้าน ทำให้งบประมาณเดิมที่ตั้งไว้พันกว่าหยวน เหลือเงินกลับมาสองร้อยหยวน

พอสองคนเพิ่งเดินจากไป

ร่างของเหยาหมิงเยว่ก็ปรากฏขึ้นจากมุมถนน เธอก็มาดูที่แผงขายของด้วย

ของเล่นเล็กๆ น้อยๆ พวกนี้ที่มีต้นทุนอาจจะแค่ไม่กี่เฟิน ในปกติแล้วเธอคงไม่ชายตามองด้วยซ้ำ

เขาซื้อมามากมายขนาดนี้ จะเอาไปตั้งแผงขายของเหรอ?

เหยาหมิงเยว่กัดฟัน ทั้งๆ ที่เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ เขาไม่มาอยู่กับเธอ กลับเลือกที่จะมาตั้งแผงขายของเนี่ยนะ?!?

เหยาหมิงเยว่อยากจะเอาบัตรธนาคารที่มีเงินฝากเกือบเจ็ดหลักในกระเป๋าเงินฟาดหน้าเขา!

แค่เขาอยู่กับเธอก็พอแล้ว หลังจากนี้พวกเขาสองคนอยู่ด้วยกัน เธอก็จะเลี้ยงดูเขาเอง จำเป็นด้วยเหรอที่เขาจะต้องพยายามขนาดนี้!

"ไม่รู้จักบุญคุณคน!"

เหยาหมิงเยว่แค่นเสียงเย็นชา แล้วตามต่อไป

...

ในที่สุด สวี่มู่เซินและเห่อเฉียงก็แบกกระสอบคนละใบ เข็นรถเข็นออกมา

"นี่คือที่นายบอกว่าจะพาฉันไปรวยเหรอ?"

เห่อเฉียงรู้สึกเหมือนโดนหลอก ถึงแม้ว่าตอนนี้จะเป็นช่วงบ่ายแล้ว แต่ในหน้าร้อนแบบนี้ การแบกกระสอบก็ทำให้เขามีเหงื่อเต็มตัว

นี่มันให้ไปเป็นกรรมกรหาบของขายของตามพื้นดินชัดๆ

"เริ่มต้นทุกอย่างมันยากทั้งนั้น เชื่อฉันเถอะ ไม่มีปัญหาแน่นอน ถ้าวันนี้เรื่องนี้สำเร็จนะ ฉันจะซื้อคันเบ็ดคาร์บอนไฟเบอร์ให้นายเลย!"

สวีมู่เซินก็วาดวิมานในอากาศให้เขาอย่างคล่องแคล่ว

"พอเถอะน่า ของพวกนี้เอาไปขายของตามข้างทาง วันๆ นึงจะได้เงินสักเท่าไหร่ กว่านายจะซื้อให้ฉัน บางทีฉันคงโดนฝังไปครึ่งตัวแล้วมั้ง"

เห่อเฉียงบ่นออกมา แต่ก็ช่วยยกของไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย

สวีมู่เซินมองของพวกนี้แล้วยิ้ม

"ใครบอกแกว่าจะเอาไปขายของตามข้างทางกัน?"

เห่อเฉียงชะงักไป

"ไม่ขายของตามข้างทาง แล้วแกซื้อของพวกนี้มาเยอะแยะทำไม?"

สวีมู่เซินมองไปที่ลานกว้างที่ไม่ไกลออกไป มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม

"แน่นอนว่าเอาไปแจกฟรี!"

เห่อเฉียงงงเป็นไก่ตาแตก สวีมู่เซินก็เข็นรถเข็นไปเตรียมจับจองพื้นที่ในลานกว้างแล้ว

จ่ายค่าจัดการสุขาภิบาลไปหนึ่งร้อยหยวน สวีมู่เซินก็สามารถจับจองพื้นที่ที่มีคนพลุกพล่านได้

ราตรีค่อยๆ คืบคลานเข้ามา

อากาศเริ่มไม่ร้อนเท่าไหร่แล้ว ผู้คนก็เริ่มเลิกงานออกมาเดินเล่นกัน

ทั้งสองคนเริ่มจัดของทุกอย่างให้เรียบร้อย

เห่อเฉียงยังคงสงสัยอยู่

"ฉันถามหน่อย ไอ้ที่แกบอกว่าแจกฟรีนี่มันหมายความว่ายังไง? ทำการกุศลเหรอ?"

สวีมู่เซินยิ้ม แล้วพูดกับเขาว่า

"เฉียงเอ๊ย ต่อไปแกจะเข้าใจประโยคที่ว่า ของฟรีนั่นแหละแพงที่สุด"

สวีมู่เซินพูดพลางหยิบป้ายแบนเนอร์และโปสเตอร์ที่สั่งทำจากร้านพิมพ์ออกมา

[ของขวัญสุดหรู ฟรีทั้งงาน!]

ส่วนบนโปสเตอร์นั้น มีรูปคิวอาร์โค้ดเกมติดไว้

พอแขวนป้ายแบนเนอร์ออกไป ก็ดึงดูดความสนใจของผู้คนได้ทันที

ความคลั่งไคล้ในของฟรีของคนจีนไม่เคยลดลงเลย

สวีมู่เซินหยิบโทรโข่งออกมาด้วย สิ่งนี้เขาเคยใช้ตอนสารภาพรักกับเหยาหมิงเยว่

เมื่อก่อนใช้เพื่อความรัก ตอนนี้ใช้เพื่อธุรกิจ เขาปรับปุ่มปรับระดับเสียง เตรียมที่จะบันทึกคำพูดเชิญชวน แต่พอกดลงไป ก็มีเสียงดังออกมา

"หมิงเยว่! ผมรักคุณ!"

สวีมู่เซิน: ...

ฉิบหาย! ลืมลบสิ่งที่บันทึกไว้ก่อนหน้านี้

ฝูงชนที่มุงดูอยู่รอบๆ ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

เห่อเฉียงก็งงไปเหมือนกัน น้องชายไม่ได้บอกว่าจะไม่เลียแล้วเหรอ?

"ผิดพลาดๆ..." สวีมู่เซินหน้าแดง รีบลบแล้วบันทึกใหม่

แต่ทว่า ในร้านกาแฟที่อยู่ห่างออกไปไม่กี่สิบเมตร เหยาหมิงเยว่เกือบทำกาแฟในมือหลุดมือ

ดวงตาเรียวคมของเธอที่มักจะดูมีอำนาจ ในตอนนี้กลับดูมีความน่ารักแบบเด็กสาวอยู่บ้าง ดูเหมือนจะมีความสุขกับช่วงเวลานี้เป็นอย่างมาก

เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ถ่ายรูปสวี่มู่เซินที่กำลังทำอะไรไม่ถูกในตอนนี้...

การตั้งแผงขายของเข้าสู่ภาวะปกติ

ถึงแม้ว่าของบนแผงจะไม่แพง แต่ก็เป็นของใช้จำเป็นในชีวิตประจำวัน ทุกบ้านต้องได้ใช้

"หนุ่มน้อย ของพวกนี้แจกฟรีจริงๆ เหรอ?"

"ของปลอมมั้ง สมัยนี้จะมีของฟรีให้เก็บได้ยังไง"

มีคนเริ่มถาม

"แน่นอน ฟรีทั้งงานครับ" สวีมู่เซินพูดด้วยรอยยิ้ม

ผู้คนต่างก็เตรียมตัวเลือกของ สวีมู่เซินกลับพูดขึ้นมาอีกว่า

"ทุกคนรอก่อนนะครับ ของพวกนี้ฟรีจริงๆ แต่ว่าตรงนี้ต้องสแกนคิวอาร์โค้ดก่อนนะครับ แค่ตรวจสอบข้อมูลเสร็จ ก็สามารถรับของได้ฟรีหนึ่งชิ้นครับ"

สวีมู่เซินยกคิวอาร์โค้ดที่พิมพ์ไว้ออกมา

"ว่าแล้วเชียว ไม่มีทางให้รับของฟรีๆ หรอก"

"นี่มันอะไรกัน จะหลอกลวงรึเปล่า..."

ในยุคนี้ หลายคนยังมีความรู้สึกถึงความลึกลับเกี่ยวกับแนวคิดของการสแกนคิวอาร์โค้ด ต่างก็ยืนดู

สวีมู่เซินอธิบายว่านี่เป็นแค่เกมเกมหนึ่ง และยังบอกถึงคุณสมบัติที่ไม่ต้องลงทะเบียน ไม่ต้องดาวน์โหลดด้วย

และยังระบุด้วยว่าเป็นความร่วมมือกับ Q ซึ่งมีบริษัทใหญ่คอยรับประกัน ความน่าเชื่อถือก็จะสูงขึ้นโดยธรรมชาติ

และตอนนี้ผู้คนก็ไม่ได้ตระหนักถึงความปลอดภัยของโทรศัพท์มือถือมากนัก... ผลก็คือ มีเด็กนักเรียนมัธยมต้นคนหนึ่งอดใจไม่ไหว สแกนเข้าไป

พอมองหน้าเกมที่ปรากฏขึ้นมา ถึงแม้ว่าภาพจะดูธรรมดา แต่รูปแบบการเล่นที่ไม่เหมือนใครก็ดึงดูดเขาได้

"เอ๊ะ เล่นได้จริงๆ ด้วย!"

เด็กชายตาเป็นประกายทันที ยังไม่ได้หยิบของก็เริ่มเล่นแล้ว

สวีมู่เซินรีบหยิบโทรโข่งขึ้นมาตะโกนว่า

"ขอแสดงความยินดีด้วย คุณคือผู้ใช้คนแรกที่สแกนคิวอาร์โค้ดในวันนี้ สามารถเลือกของขวัญเพิ่มได้อีกสามชิ้น!

100 คนแรกที่สแกนคิวอาร์โค้ด สามารถรับของขวัญเพิ่มได้ฟรีหนึ่งชิ้น มาก่อนได้ก่อน จนกว่าของจะหมดนะครับ!"

คำพูดนี้ ทำให้หลายคนรู้สึกว่าถ้าไม่รับก็เหมือนขาดทุน ทันใดนั้นหลายคนก็เริ่มสแกนคิวอาร์โค้ดกัน

เห่อเฉียงอุทานในใจ

พูดตามตรงว่า การตั้งแผงขายของเป็นครั้งแรก เขายังรู้สึกอายๆ อยู่

แต่สวีมู่เซินไม่ว่าจะเป็นคำพูดหรือกลเม็ด ก็เล่นได้เป็นชุดๆ

ภายในเวลาแค่ครึ่งชั่วโมง จำนวนคนที่สแกนและเข้าสู่ระบบก็ทะลุหนึ่งสองร้อยคน

สวีมู่เซินดูข้อมูลเบื้องหลังบนโทรศัพท์มือถือ ของขวัญถูกส่งออกไปเกือบครึ่งแล้ว

แต่เขากลับยิ้มกว้างกว่าเดิม

ในสัญญาที่เซ็นไว้ ตราบใดที่ดึงผู้ใช้ให้เข้าสู่ระบบได้หนึ่งคน ก็จะได้รับค่าคอมมิชชั่นสองหยวน

นั่นก็คือ ยิ่งเขาขาดทุนมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งได้กำไรมากขึ้นเท่านั้น!

ท้องฟ้าค่อยๆ มืดลง

ของเล็กๆ น้อยๆ บนแผงถูกส่งออกไปเกือบหมดแล้ว จำนวนคนที่สแกนและเข้าสู่ระบบก็มีถึงสามสี่ร้อยคน

นั่นก็คือ วันนี้แค่ขูดรีดขนแกะจากแพลตฟอร์ม ก็มีรายได้เกือบพันหยวนแล้ว

แน่นอนว่าเงินจำนวนเล็กน้อยนี้ไม่ใช่เป้าหมายของสวีมู่เซิน

เห่อเฉียงกระซิบข้างหูว่า

"ของขวัญแจกไปเกือบหมดแล้ว ขาดทุนไปหลายร้อยหยวนแล้วนะ"

สวีมู่เซินอดไม่ได้ที่จะยิ้ม แล้วตบไหล่เขา

"นี่มันแค่เริ่มต้นเท่านั้น ฉันจะแจกเงินต่อไปอีก!"

เห่อเฉียงยังไม่เข้าใจความหมาย

เห็นแค่สวีมู่เซินถือเครื่องขยายเสียง แล้วตะโกนว่า

"ทุกคนฟังผมพูดอีกเรื่องนะครับ จริงๆ แล้วผมยังมีของขวัญอีกชิ้นที่จะมอบให้ทุกคนครับ!"

พอได้ยินว่ายังมีของให้ คนก็รีบมารวมตัวกันอีกครั้ง

"ทุกคนคงได้เห็นเกมที่เล่นไปเมื่อกี้แล้ว ไม่ต้องดาวน์โหลด ไม่ต้องลงทะเบียนเบอร์โทรศัพท์ แค่มีโทรศัพท์ก็เล่นได้ เพื่อตอบแทนแฟนคลับและครอบครัว เราจึงพยายามอย่างเต็มที่เพื่อให้ได้สิทธิพิเศษใหม่ๆ! ในหน้าแชร์ของเกม จะมีลิงก์เฉพาะของทุกคน ตราบใดที่แชร์ให้ผู้ใช้ใหม่ ก็สามารถร่วมลุ้นรับรางวัลได้ การันตีว่าจะได้รับรางวัลเงินสด 100 หยวน!"

ใช่แล้ว มันคือโหมดอั่งเปาของ Pinduoduo ที่โด่งดัง!

(จบตอน)