ตอนที่ 6 : วิธีหาเงิน!

ความวุ่นวายในกลุ่มห้องไม่ได้ทำให้สีหน้าของสวีมู่เซินเปลี่ยนแปลงไปแม้แต่น้อย

ชาติที่แล้วเขาอายุหลายสิบปีแล้ว เรื่องไร้สาระของเด็ก ๆ แค่นี้เขาชินชาไปนานแล้ว

เขารู้ว่าเหยาหมิงเยว่ต้องการอะไร แค่เตือนให้เขาส่งข้อความไปอธิบายหรือขอโทษเธอ

แต่เสียใจด้วย สวีมู่เซินคนปัจจุบันจะไม่ตกหลุมพรางผู้หญิงพวกนี้อีกต่อไป!

เกิดใหม่แล้ว ใครมันจะไปเป็นไอ้ขี้แพ้?

เขาเปลี่ยนโทรศัพท์เป็นโหมดเงียบ โยนมันไปข้าง ๆ ฮัมเพลงเตรียมไปอาบน้ำและนอนหลับแต่หัวค่ำ

อีกด้านหนึ่งของเขตวิลล่า

เหยาหมิงเยว่จ้องหน้าจอโทรศัพท์อีกนาน

สุดท้ายก็โกรธจนหน้าแดง

เขาเห็นชัด ๆ ว่ามีผู้ชายคนอื่นอยากจีบเธอ เมื่อก่อนเขาคงทะเลาะกับผู้ชายคนนั้นไปแล้ว

แต่ครั้งนี้เขากลับไม่รู้สึกอะไรเลย!

ดี! ดี!

เธอหวังว่าเขาจะไม่ส่งข้อความหาเธอไปตลอดชีวิต!

เหยาหมิงเยว่โกรธจนหน้าแดงก่ำ เธอลุกขึ้นยืนอย่างขุ่นเคือง

"หมิงเยว่ ยังไม่ได้ทานอาหารเย็นเลยนะ"

แม่บ้านพูดขึ้น

"ไม่หิว ไม่กินแล้ว"

เหยาหมิงเยว่รู้สึกไม่ดีจริง ๆ หันหลังเดินขึ้นชั้นบนไป

แม่บ้านมองอาหารเต็มโต๊ะ ถอนหายใจออกมา หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออก

ไม่กี่วินาทีต่อมา ปลายสายก็มีเสียงผู้หญิงที่ดูฉลาดและสง่างามดังขึ้น

"ว่าไง เสี่ยวซ่ง มีอะไรเหรอ?"

"ท่านประธานหลิว วันนี้หมิงเยว่ไม่ได้ทานอาหารเย็น ดูเหมือนอารมณ์จะไม่ค่อยดี น่าจะเกี่ยวกับ…"

"อืม ฉันรู้แล้ว เอาไว้แค่นี้ก่อนนะ อีกสองวันฉันจะกลับไป"

ดูเหมือนผู้หญิงในสายจะรู้ทุกอย่างแล้ว

อาคารสำนักงานใจกลางเมืองที่พลุกพล่าน ในห้องทำงานขนาดใหญ่ ร่างสูงโปร่งยืนอยู่หน้าหน้าต่าง

เธอสวมชุดกี่เพ้าสั่งตัดลายดอกเหมยสีอ่อน ถือถ้วยชาหอมกรุ่นจิบเบา ๆ

กี่เพ้าเป็นชุดที่เลือกรูปร่างมาก แต่เมื่ออยู่บนร่างเธอ กลับขับเน้นความสง่างามของกี่เพ้าออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ

กระดุมด้านข้างตรงหน้าอกแทบจะทานทนความอวบอิ่มไม่ไหว เมื่อมองตามส่วนโค้งเว้า หน้าท้องแบนราบไม่มีไขมันส่วนเกิน

สะโพกกลมกลึงปิดท้ายได้อย่างสมบูรณ์แบบ รอยผ่าของกี่เพ้าไม่ได้สูงมาก

เรียวขาสีขาวเนียนละเอียดราวกับเด็กสาวเผยให้เห็นราง ๆ ใต้เท้าสวมรองเท้าส้นสูงสีแดงอ่อน

ใบหน้าของเธอคล้ายกับเหยาหมิงเยว่ถึงเจ็ดแปดส่วน แต่เห็นได้ชัดว่าเธอเป็นผู้ใหญ่มากกว่า ทั้งตัวเต็มไปด้วยความสง่างามของผู้หญิงที่โตเต็มวัย

ดวงตาหงส์เหมือนกับเหยาหมิงเยว่ยิ่งแสดงออกถึงความสูงศักดิ์ เธอจิบชา มองไปยังทิศทางของบ้าน อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจเบา ๆ

"ลูกสาวโง่ของฉัน ทำเกินไปมันจะไม่ดีเอานะ…"

…

วันอาทิตย์

สวีมู่เซินตื่นขึ้นมาอย่างเป็นธรรมชาติ พ่อแม่ของเขาออกไปทำงานแล้ว

เขาเข้าไปล้างหน้าในห้องน้ำ มองตัวเองในกระจก สวีมู่เซินในวัยสิบแปดปี สูงหนึ่งเมตรแปดสิบสอง คิ้วคมเข้ม ดวงตาเป็นประกาย

ถึงจะไม่หล่อเหลาเท่านักแสดง แต่ส่วนประกอบบนใบหน้าก็เข้ากันได้ดี จัดว่าเป็นหนุ่มหล่อคนหนึ่ง เพียงแต่ทรงผมหน้าม้าที่ฮิตในหมู่นักเรียนมัธยมปลายลดความหล่อเหลาไปบ้าง

สวีมู่เซินไม่ได้สวมเสื้อ มองรูปร่างผอมบางของตัวเอง ชาติที่แล้วทนให้เหยาหมิงเยว่ใช้งานทุกวันได้ยังไงก็ถือว่าเป็นเรื่องมหัศจรรย์แล้ว

สิ่งที่ทำหลังเกิดใหม่ ออกกำลังกาย ฟิตร่างกาย เรียนให้เก่ง เปลี่ยนทรงผม

ดูเหมือนว่าก็ยังมีข้อดีอยู่บ้าง

เขาออกมาที่ห้องนั่งเล่น บนโต๊ะยังมีอาหารเช้าวางอยู่

ตอนที่สวีมู่เซินเก็บจานไปล้าง เขาถึงได้สังเกตว่าใต้จานมีแบงค์แดงวางอยู่

สวีมู่เซินชะงักไป พ่อแม่ของเขาปกติให้เงินค่าขนมครั้งละสิบยี่สิบหยวน

ดูเหมือนว่าคำพูดของเขาเมื่อวาน ทำให้พวกท่านคิดมากอีกแล้ว

สวีมู่เซินหยิบเงินขึ้นมา แม้ว่าตอนนี้ที่บ้านจะไม่ถึงกับไม่มีจะกิน แต่ก็ประหยัดได้ก็ต้องประหยัด

ในสังคมที่รายได้เฉลี่ยสองสามพันหยวน เงินค่าขนมจำนวนนี้ถือว่าไม่น้อย

สวีมู่เซินเก็บเงินไว้

ชาตินี้ เขาจะไม่ยอมให้พ่อแม่ต้องหน้าดำคร่ำเครียดเพราะเรื่องเงินอีกต่อไป

เขาเปลี่ยนเสื้อผ้า หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เมื่อคืนเขาปิดเสียงไว้

มีหลายคนส่งข้อความมาหาเขา

เห็นได้ชัดว่าความวุ่นวายในกลุ่มห้องเมื่อคืนยังไม่จบ

แน่นอนว่าทุกคนเข้ามาอยากเผือกทั้งนั้น

สวีมู่เซินขี้เกียจสนใจพวกเขา เดินออกจากบ้านไปเลย

ตอนที่เดินผ่านเขตวิลล่า สวีมู่เซินอดไม่ได้ที่จะมองวิลล่าหลังหนึ่ง

บ้านของเหยาหมิงเยว่

สวีมู่เซินมองเห็นผ้าม่านสีชมพูในห้องของเธอ เขาคงทำให้เธอโกรธไม่น้อยจากเรื่องเมื่อวาน

เขาและเธออยู่ด้วยกันมาหลายปี แม้จะเลิกกันแล้ว

พอนึกถึงว่าเมื่อคืนเธออาจจะนอนไม่หลับเพราะโกรธ สวีมู่เซินก็รู้สึก…

สบายใจจังเลย!!

สวีมู่เซินฮัมเพลงออกไปขึ้นรถไปบ้านเห่อเฉียง

แต่ตอนที่เขาเพิ่งจากไป

ผ้าม่านสีชมพูนั้นก็มีแสงสว่างขึ้นมา

เมื่อมองดูดี ๆ กลับเป็นกล้องส่องทางไกล

หลังผ้าม่าน เหยาหมิงเยว่ที่ยังสวมชุดนอนกัดฟัน มองตามแผ่นหลังของสวีมู่เซิน ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความอับอายและโกรธเคือง

เมื่อก่อน วันหยุดสุดสัปดาห์เขาจะตามติดเธอไปเดินเล่นด้วยกันตลอด

เธอมองโทรศัพท์อีกครั้ง ทั้งวันแล้ว เขาไม่ได้ส่งข้อความหาเธอเลย!

เธอรู้ว่าสวีมู่เซินไปหาเห่อเฉียง

ผู้ชายด้วยกันคงไม่…

แต่พอนึกถึงภาพที่พวกเขาสองคนคล้องคอกัน เธอก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา

ร่างกายของสวีมู่เซินต้องเป็นของเธอคนเดียว!

เธอยิ่งคิดก็ยิ่งโกรธ ดวงตาของเธอเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ เธอโยนกล้องส่องทางไกลลงบนพื้นอย่างโกรธจัด

"สวีมู่เซิน! ฉันจะให้โอกาสนายแก้ตัวแค่วันสุดท้ายเท่านั้น!"

…

ตอนนี้ สวีมู่เซินนั่งรถเมล์ไปถึงบ้านเห่อเฉียงแล้ว

มีบ่อปลาหลายบ่อ ข้างถนนยังมีรถจอดอยู่หลายคัน ทุกคนมาตกปลา

"มาทางนี้!"

เห่อเฉียงที่เริ่มตกปลาแล้วกวักมือเรียกเขา

"ฉันผูกเบ็ดให้แกแล้ว รีบ ๆ จ้องไว้"

สวีมู่เซินเดินไปนั่งข้าง ๆ เขา

"เฮ้ เรื่องในกลุ่มห้องเมื่อวานเป็นเรื่องใหญ่เลยนะ ขนาดเหยาหมิงเยว่ยังส่งข้อความในกลุ่มเลยนะ นี่เป็นครั้งแรกเลยนะ"

เห่อเฉียงเริ่มซุบซิบทันที ขยิบตาให้เขา

"อืม"

สวี่มู่เซินพยักหน้า

"อืม? แกไม่คิดอะไรหน่อยเหรอ ข้อความของเหยาหมิงเยว่ชัดเจนว่าส่งให้แกดูนะ!"

"ฉันบอกไปแล้วไง ว่าฉันกับเธอไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันแล้ว"

สวีมู่เซินยิ้ม

แกคิดว่าฉันพูดเล่นเหรอว่าฉันจะไม่ตามตื้อแล้ว?

เห่อเฉียงมองหน้าเพื่อนสนิทของตัวเองด้วยสีหน้ามึนงง สุดท้ายก็ส่งเสียง "เชอะ" สองครั้ง

"แกนี่มัน… คบกันมาตั้งแต่เด็ก บอกจะไม่จีบก็ไม่จีบ แม้แต่คนแปลกหน้าแกยังไม่ใจร้ายขนาดนี้เลย"

สวีมู่เซินส่ายหน้า เรื่องความรักมันไร้สาระเกินไป

ตอนนี้ในหัวของเขามีแต่เรื่องหาเงิน

วันนี้เห่อเฉียงดวงไม่ดี สายเบ็ดขาดไปหลายเส้น ตอนที่รอเปลี่ยนสาย เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นแก้เบื่อ

"โว้ย! โทรศัพท์ห่วย ๆ พอถึงช่วงสำคัญก็ค้าง สงสัยความจำจะไม่พออีกแล้วมั้ง"

เห่อเฉียงบ่นออกมา สวีมู่เซินเข้าไปดู

พบว่าเขากำลังเล่นเกมแข่งรถ

เป็นเกมมือถือขนาดใหญ่เกมแรก ๆ ในยุคสมาร์ทโฟน

"ความจำโทรศัพท์ไม่พอจริง ๆ ด้วย เกมเดียวก็กินไปสองสามกิก ฉันต้องลบแอปในโทรศัพท์ทิ้งไปเยอะเลยนะถึงจะเล่นเกมนี้ได้"

เห่อเฉียงบ่นพลางหาวิธีลบแอปอื่น ๆ เพื่อเคลียร์ความจำ

สวีมู่เซินชี้ไปที่เบราว์เซอร์ของเขา

"ลบไฟล์สื่อการเรียนรู้ห้ากิกในนั้นทิ้งก็จบแล้วมั้ง?"

"ไม่ได้เด็ดขาด!"

หน้าของเห่อเฉียงแดงก่ำ

"นี่มันของสะสมของฉันเลยนะ…"

สวีมู่เซินหัวเราะ โทรศัพท์ในยุคนี้แม้จะเป็นสมาร์ทโฟนแล้ว แต่ความจำยังน้อยมาก แถมยังใช้ SD Card เพิ่มความจำได้อีกด้วย โดยทั่วไปก็ประมาณสิบกิก ถ้าโหลดอะไรเยอะ ๆ พื้นที่ไม่พอจริง ๆ

"แถมโทรศัพท์ฉันเล่นเกมใหญ่ ๆ พวกนี้แล้วมันค้าง ถ้ามีเกมที่ไม่ต้องโหลด กินพื้นที่น้อย ๆ ก็คงจะดี…"

เห่อเฉียงพึมพำ

"ไม่ต้องโหลด ไม่กินสเปก…"

สวีมู่เซินพึมพำตาม สองคำนี้ทำให้ดวงตาของเขาสว่างวาบขึ้นมา เขาทุบขาตัวเอง

"ใช่แล้ว!"

"โว้ย! แกจะเสียงดังอะไรนักหนาเนี่ย!"

เห่อเฉียงตกใจจนเกือบจะโยนโทรศัพท์ลงบ่อปลาไปแล้ว

แต่ตอนนี้ดวงตาของสวีมู่เซินเป็นประกาย โอกาสในการทำเงินก้อนแรกปรากฏขึ้นในหัวของเขาแล้ว!

(จบตอน)