ตอนที่ 60 การเติบโตของหลินซูเหวิน

"เหวินเหวิน เธออาจจะรู้สึกว่า 760,000 หยวนก็ไม่น้อยแล้วนะ แต่บริษัทของเราเปิดมาจนถึงวันนี้ก็ครึ่งเดือนแล้ว ยังไม่มีรายได้แม้แต่หยวนเดียว มีแต่ใช้เงินลงทุนของเธอไปเรื่อยๆ

อีกอย่าง เหวินเหวินเองก็เคยเขียนโค้ดเกม 2048 มาแล้ว เธอคงรู้ดีว่าเกมนี้เขียนง่ายมาก ฉันคิดว่าถ้า 2048 ดังขึ้นมาจริง ไม่เกินหนึ่งสัปดาห์ ก็จะมีเกมละเมิดลิขสิทธิ์ทุกรูปแบบออกมาเต็มตลาดแน่ๆ

ถึงตอนนั้น ช่องทางที่เราจะทำเงินได้ก็คงเหลือแค่ App Store ของ iPhone เท่านั้นแหละ แต่ถึงตอนนั้น มันก็จะเป็นการทำเงินช้าๆ แล้ว ตอนนี้เธอยังคิดว่า 760,000 หยวนนี่มันเยอะอยู่ไหม?"

พอได้ยินลั่วหมิงพูดแบบนั้น หลินซูเหวินก็ตระหนักได้ว่าเธอดีใจเร็วไปหน่อย

"แล้วลั่วหมิง เงินด่วนแบบนี้เราจะทำได้นานแค่ไหนคะ?" หลินซูเหวินถาม

"ครึ่งหนึ่งของคนที่ดาวน์โหลด 2048 ชุดแรก น่าจะเป็นแฟนคลับของเธอ ส่วนที่เหลือก็ควรจะเป็นคนที่ถูกแฟนคลับของเธอแนะนำมา นั่นหมายความว่า 2048 ตอนนี้ยังไม่ถือว่าดังจริง แค่มีชื่อเสียงในกลุ่มเล็กๆ เท่านั้น

แต่เกม 2048 เป็นเกมที่สนุกมาก ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ชื่อเสียงของมันจะขยายวงกว้างอย่างรวดเร็ว

คนเรามีนิสัยคล้อยตามผู้อื่น เมื่อเห็นคนอื่นเล่น โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีคนรอบข้างจำนวนมากเล่น เขาก็จะอดไม่ได้ที่จะดาวน์โหลด 2048 มาเล่น นั่นน่าจะเป็นช่วงพีคของ 2048 แล้วล่ะ

ฉันคาดการณ์ว่าภายในครึ่งเดือน ความนิยมของ 2048 จะพุ่งถึงจุดสูงสุด

ส่วนแฟนคลับของเธอที่ตั้งใจจะดาวน์โหลด ก็ได้ดาวน์โหลดไปแล้วในวันนี้ พรุ่งนี้ มะรืนนี้ จะไม่มีคนดาวน์โหลดเยอะขนาดนี้แล้ว แน่นอนว่าก็จะไม่ทำเงินได้มากขนาดนี้ด้วย

ตั้งแต่วันมะรืน นั่นก็คือวันเสาร์ ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ชื่อเสียงของ 2048 จะเริ่มเป็นที่รู้จักและยอดดาวน์โหลดจะเพิ่มขึ้นตามมา

ถึงตอนนั้นก็น่าจะกินเวลาประมาณ 2 สัปดาห์ที่ยอดจะเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง จากนั้นเกมละเมิดลิขสิทธิ์ก็จะเริ่มปรากฏในตลาด และช่วงเวลาที่เราจะทำเงินด่วนก็จะสิ้นสุดลง"

"แล้วเราจะฟ้องคนที่ทำเกมละเมิดลิขสิทธิ์พวกนั้นได้ไหมคะ?" หลินซูเหวินถาม

"ยากมาก หรือพูดได้ว่าแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย เธอฟ้องพวกเขา เสียเวลาเสียแรงแล้ว สุดท้ายก็จะได้แค่คำขอโทษ ส่วนค่าชดเชยทางเศรษฐกิจจริงๆ แล้วก็ได้ไม่มากหรอก"

หลินซูเหวินได้ยินก็เงียบไป ความรู้สึกที่ถูกลอกเลียนแบบแบบนี้มันไม่สบายใจเลยจริงๆ

ลั่วหมิงเดาได้ว่าหลินซูเหวินกำลังคิดอะไรอยู่ เขายิ้มแล้วพูดว่า "เหวินเหวิน อย่าเพิ่งรีบสิ อย่าลืมว่า 2048 เป็นแค่เกมทดลองของเรา 'Plants vs. Zombies' ต่างหากที่เป็นผลงานชิ้นแรกของบริษัทเรา

มู่โถวจัดการเรื่องการอนุมัติต่างๆ เรียบร้อยแล้ว เราจะพัฒนาเกมให้เสร็จก่อนปีใหม่ จากนั้นก็จะเริ่มโปรโมท และวางจำหน่ายเกมหลังปีใหม่

ตอนนั้นนักเรียนซึ่งเป็นกลุ่มผู้บริโภคหลักของเกมก็จะปิดเทอมแล้ว นั่นแหละคือเวลาที่เราจะทำเงินก้อนใหญ่ได้

แค่ 2048 ยังสามารถนำรายได้มาให้เราได้มากขนาดนี้แล้ว 'Plants vs. Zombies' ต้องทำเงินได้มากกว่านี้แน่นอน"

"คุณพูดถูกค่ะ! 'Plants vs. Zombies' คือจุดสำคัญของเรา ฉันจะไปพยายามทำงานต่อ เพื่อที่จะได้มีส่วนร่วมในการพัฒนาเกมให้เร็วที่สุด" หลินซูเหวินพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

สองวันต่อมา ลั่วหมิงก็เข้าร่วมงานอีเวนต์เชิงพาณิชย์อีกสองครั้งที่เซี่ยงไฮ้

บ่ายวันศุกร์ หลังจากงานอีเวนต์เสร็จสิ้น พี่ช่านก็โอนค่าตัวจากการแสดง 4 ครั้ง รวม 160,000 หยวนเข้าบัญชีโดยตรง

ตอนนี้วิกฤตเศรษฐกิจของหลินซูเหวินก็คลี่คลายลงชั่วคราวแล้ว

ส่วนทางหลินซูเหวินเอง ในที่สุดก็มีส่วนร่วมในการผลิตเกมในวันศุกร์นี้

เช้าวันนั้น หลินซูเหวินก็ปรากฏตัวที่โซนทำงานของทีมเทคนิคอย่างกะทันหัน

เมื่อเห็นหลินซูเหวินมา จ้าวหนิงหยวนก็ลองถามว่า "ผู้จัดการลั่ว งานทางนั้นยุ่งเสร็จแล้วเหรอครับ?"

"ยังไม่เสร็จค่ะ แต่เหลือน้อยแล้ว พี่จ้าววันนี้ก็สามารถมอบหมายงานให้ผมได้นะ ถ้าผมมีเวลาผมจะจัดการให้"

"ดีเลยครับ! งั้นประธานลั่วช่วยปรับทรัพยากรศิลปะสำหรับระดับ 4-8 และ 4-9 ให้หน่อยนะครับ!"

หลินซูเหวินพยักหน้าตอบรับ

ทรัพยากรศิลปะที่จ้าวหนิงหยวนพูดถึงในเกม Plants vs. Zombies ส่วนใหญ่หมายถึงขนาดของพื้นผิวฉากหลังของสภาพแวดล้อม, จำนวนโครงกระดูกของซอมบี้, จำนวนวัตถุทรงกลมสำหรับวัสดุของพืช และปริมาณอนุภาคในสภาพแวดล้อมโดยรวม

พูดให้เข้าใจง่ายๆ ก็คือ ในหนึ่งด่านของเกม ถ้ามองซอมบี้เป็นตัวละคร การจัดเรียงก็จะมีหลายหมื่นหน้าตา วัตถุทรงกลมของพืชมีหลายแสนหน้าตา ถ้าคัดลอกทรัพยากรมาโดยตรง ก็จะมีแต่รูปภาพที่จัดเรียงไม่เป็นระเบียบขนาด 1024 พิกเซล และ 2048 พิกเซลเต็มไปหมด

โครงกระดูกของแอนิเมชั่นมีจำนวนมากถึงหลักร้อย ในสภาพแวดล้อมทรัพยากรแบบนี้ การจัดระเบียบพื้นผิวใหม่เป็นสิ่งจำเป็น และยังมีการปรับแต่งรายละเอียดเพิ่มเติมอีกมากมายในภายหลัง เพื่อให้ด่านย่อยในแต่ละด่านหลักดูไม่แตกต่างกันมากนัก เพื่อป้องกันไม่ให้ทรัพยากรศิลปะขยายตัวมากเกินไป

งานเหล่านี้ไม่ได้มีความยากทางเทคนิคมากนัก และก็ไม่ได้ใช้เวลามากเกินไป หากเป็นลั่วหมิง เขาก็คงใช้เวลาประมาณ 2 ชั่วโมงก็จัดการทรัพยากรเกมของสองด่านนี้ได้เสร็จแล้ว

แต่หลินซูเหวินใช้เวลาตั้งแต่ 10 โมงเช้าไปจนถึง 4 โมงเย็นกว่าจะเสร็จ

ยกเว้นช่วงพักเที่ยงถึงบ่ายโมงที่ออกไปกินข้าว นอกนั้นเธอก็ทุ่มเททำงานอย่างหนักตลอด

ในที่สุดก็ทำงานที่จ้าวหนิงหยวนมอบหมายให้เสร็จ หลินซูเหวินรู้สึกเพียงอย่างเดียวคือความรู้สึกประสบความสำเร็จอย่างท่วมท้น

เธอคัดลอกงานที่ทำเสร็จแล้ว ถือ USB drive มาที่โต๊ะทำงานของจ้าวหนิงหยวน

"พี่จ้าว ผมหาเวลาทำเสร็จแล้ว พี่ลองดูนะ!"

จ้าวหนิงหยวนได้ยินก็เสียบ USB drive เพื่อตรวจสอบ จากนั้นก็ชื่นชมว่า "ไม่เสียชื่อประธานลั่วเลยครับ สมบูรณ์แบบมาก"

มุมปากของหลินซูเหวินยกยิ้มเล็กน้อย

แม้กระทั่งศีรษะก็เงยขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว

ในที่สุดเธอก็ได้มีส่วนร่วมในการผลิตเกมแล้ว!

แน่นอนว่า ดีใจก็ดีใจ หลินซูเหวินไม่ได้เหลิงจนเกินไป เธอยิ้มแล้วพูดว่า "พี่จ้าวชมเกินไปแล้ว งานที่ค้างอยู่ในมือของผมยังไม่เสร็จเลย ผมขอตัวกลับก่อนนะ พรุ่งนี้ถ้ามีเวลา ผมจะมาช่วยพวกพี่อีก"

"ครับ ประธานลั่ว กลับดีๆ นะครับ"

หลังจากมองส่งหลินซูเหวินจากไปแล้ว จ้าวหนิงหยวนก็ดูทรัพยากรศิลปะที่จัดเรียงไว้เสร็จเรียบร้อยอีกครั้ง แล้วก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจว่า "น้องชายคนนี้นอกจากเทคนิคจะดีแล้ว ยังรอบคอบอีกด้วย จัดเรียงพื้นผิวทั้งหมดนี้ ไม่มีผิดพลาดเลยแม้แต่น้อย"

"หัวหน้าครับ ประธานลั่วเก่งขนาดนั้นเลยเหรอครับ!" ซูเจียเล่อ ซึ่งเป็นพนักงานใหม่คนเดียวในบริษัทและเพิ่งเรียนจบ ก็เดินเข้ามาถาม

"อย่างน้อยฝีมือของประธานลั่วก็เหนือกว่าผม"

"แต่ประธานลั่วก็เพิ่งเรียนจบปีนี้เหมือนผมไม่ใช่เหรอครับ? ทำไมเขาถึงได้เก่งขนาดนั้น?" ซูเจียเล่อเกาศีรษะ ดวงตาเต็มไปด้วยความสับสน

"ประธานลั่วกับประธานหรงตอนเรียนก็เข้าร่วมแข่งขันและได้รับรางวัลมามากมายแล้วนะ นายเด็กน้อย เคยได้รางวัลอะไรบ้างไหม?"

"ทำไมจะไม่ได้ล่ะครับ! หัวหน้าอย่าดูถูกผมเชียวนะครับ! ผมเป็นแชมป์ทีม CS ของมหาวิทยาลัยปักกิ่งเลยนะครับ"

จ้าวหนิงหยวนได้ยินก็กระตุกมุมปาก เขารู้สึกไม่น่าจะมีความคาดหวังกับเด็กคนนี้เลย ตอนแรกที่ได้ยินเด็กคนนี้บอกว่า "ทำไมจะไม่ได้" เขาก็จริงจังไปบ้าง ไม่คิดว่าจะได้รางวัลจากการเล่นเกม

"ไป๊! ไปให้พ้น! อย่ามาเกะกะสายตาฉันตรงนี้ รีบไปทำงานเลย ฉันให้เวลานายอีกหนึ่งสัปดาห์ ถ้ายังไม่สามารถทำงานเองได้ ก็เก็บของออกไปได้เลย!"

"อย่าเลยครับหัวหน้า อย่าเลยเด็ดขาด! ผมจะพยายามให้เต็มที่ครับ!" พูดจบซูเจียเล่อก็รีบวิ่งกลับไปที่โต๊ะทำงานของตัวเอง แล้วจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ไม่กะพริบตา

จ้าวหนิงหยวนส่ายหน้าอย่างช่วยไม่ได้ หนุ่มคนนี้ก็มีพรสวรรค์ในการเขียนโปรแกรมอยู่ไม่น้อย แต่ใจยังไม่สงบ ไม่สามารถทุ่มเทให้กับการทำงานได้อย่างเต็มที่