เราไม่เผยแพร่ผลงานที่มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทย หากท่านพบเนื้อหาที่ละเมิดลิขสิทธิ์ แจ้งได้ที่เพจ Facebook NovelStore เราจะลบให้โดยเร็ว
ปัญหาการใช้งานเว็บไซต์ ติดต่อได้ที่เพจดังกล่าว
We do not publish or distribute copyrighted works in Thailand. To report infringing content, contact us via our Facebook page and we will remove it promptly. For other issues, use the same channel.

ตอนที่ 334 - ไขความลับของแม่มด

ตอนที่ 334 - ไขความลับของแม่มด

ตอนที่ 334 - ไขความลับของแม่มด


“ช่วยละเอียดหน่อยได้หรือไม่? ข้าอยากรู้ว่าข้าเดาถูกหรือไม่”

เย่เทียนถามอย่างสงสัย.

“บอกข้าว่าท่านคิดอย่างไรก่อน, ข้าขอดูปัญญาของท่านหน่อยเถอะ!”

นางสูดหายใจเข้าลึกๆแล้วกล่าวช้าๆ.

“ดี, ข้าคิดว่า, งู, แมงมุม, แมงป่องและสัตว์มีพิษเหล่านั้นถูกเจ้าเลี้ยงมาด้วยพืชมีพิษหลากชนิดและแม้แต่พิษที่อันตราย. พวกมันถูกเลี้ยงดูมาอย่างระมัดระวังเพื่อที่พิษของพวกมันจะได้แรงขึ้นเรื่อยๆ. พิษของพวกมันถึงตาย หากใครถูกกัดคงจะไม่มีโอกาสรอดเป็นแน่!”

เย่เทียนกล่าวอย่างสุขุม.

“ถูกต้อง, ท่านพูดถูกทุกอย่าง!”

นางแม่มดพยักหน้าให้.

“และสัตว์มีพิษเหล่านั้นก็ถูกเลี้ยงดูมาจากรุ่นสู่รุ่น, เพราะแม้พวกมันจะมีพิษร้ายแรง พวกมันก็ทนพิษที่น่ากลัวเหล่านั้นในเวลาสั้นๆไม่ได้...”

เย่เทียนกล่าวต่อ, แมลงพวกนี้ทุกตัวน่าจะกลายพันธ์ไปเป็นสัตว์มีพิษแล้ว. การจะทำให้สัตว์มีพิษกลายพันธ์นั้นไม่ใช่เรื่องง่ายๆ, แถมยังเป็นจำนวนมากอีกต่างหาก พวกมันสามารถเป็นสปีชี่ส์ใหม่ได้เลย.

“ถูกต้อง. มันคือความลำบากนับไม่ถ้วนจากรุ่นสู่รุ่น. แต่ถึงอย่างนั้นโอกาสรอดของพวกมันก็ต่ำมาก. ดังนั้นหากจะเพิ่มโอกาสรอดให้พวกมันก็จะต้องใช้แมงมุมมีพิษ, แมงป่อง, งู, และอื่นๆชนิดใหม่เพื่อผสมพันธ์ลูก”

นางแม่มดอธิบาย.

“ผลลัพธ์คงไม่เป็นดังที่คิดนัก, เพราะพิษของพวกมันไม่สามารถทนพิษของสัตว์เหล่านั้นได้ และก็อาจจะกลายไปเป็นอาหารเสียเองอีกด้วย...”

เย่เทียนกล่าวต่อว่าการส่งต่อการกลายพันธ์ไปสู่ลูกไม่ใช่เรื่องง่ายๆ, และพิษที่สะสมอยู่ในตัวก็ทำลายระบบสืบพันธ์ด้วย.

การสร้างสัตว์กลายพันธ์แบบนี้ล้มเหลวตั้งแต่เริ่มแล้ว เพราะการคัดเลือกโดยธรรมชาติและการอยู่รอดคนผู้ที่แกร่งที่สุดคือกฎตายของโลกใบนี้.

การวิวัฒนาการของแต่ละสปีชี่ส์จำเป็นต้องใช้เวลาเพื่อให้มันปรับตัวอย่างช้าๆ.

การบังคับให้วิวัฒนาการย่อมมีราคาแน่นอน.

“ข้านึกว่ากำลังสนทนาอยู่กับปราชญ์เลยหนา...”

นางแม่มดมองเย่เทียนพร้อมกับสายตาที่สงสัย.

เวทย์มนต์ดำปลอมๆของนางที่มีไว้ควบคุมแมลงมีพิษนั้นมีเหตุผลทางวิทยาศาสตร์อยู่.

“เจ้ามียาอย่างน้อย3ประเภทอยู่กับตัว. เจ้าควบคุมพวกมันโดยใช้ยาพวกนี้ ซึ่งเจ้าได้ป้อนให้พวกมันกินจากรุ่นสู่รุ่นจนมันกลายเป็นสัญชาติญาณสินะ! ประเภทแรกที่หยดบนตัวข้าคงเป็นกลิ่นโปรดของพวกมันไม่ก็พวกมันจะกินเฉพาะกลิ่นนี้เท่านั้น. ประเภทที่สองคงมีไว้ให้พวกมันเริ่มลงมือ! ส่วนประเภทสุดท้ายคงเป็นกลิ่นที่พวกมันกลัวที่สุด. หากไม่มีอย่างสุดท้ายนั้นเจ้าเองก็คงกลายเป็นอาหารของพวกมันไปแล้ว....”

เย่เทียนสูดหายใจเข้าลึกๆแล้วกล่าวช้าๆขณะที่ในใจก็เริ่มรู้สึกนับถือขึ้นมา.

“ท่านนี่น่ากลัวจริงๆ. ไม่อยากเชื่อเลยว่าท่านจะมองออกหมด...”

นางแม่มดดูจะคอตก. วิชาแม่มดที่ลึกลับและน่าเกรงขามนั้นกลับถูกเด็กหนุ่มคนนี้มองออกในแว่บแรก. ดูแล้วน่ากลัวนัก.

ในสายตาของทั้งโลกแล้ว ผู้คนหวาดกลัวกับมันมาก. พวกเขาตราหน้าแม่มดว่าเป็นพวกที่ใช้มนต์ดำ. แต่พอความลับของพวกเขาถูกเผยแล้วก็ไม่ต่างอะไรกับคนปกติเลย.

นางรู้สึกยกย่องเย่เทียนขึ้นมาในใจ. เขาคือคนแรกที่ไขความลับออก.

นางไม่มีตัวเลือกอื่นนอกจากต้องยอมสิโรราบให้เด็กหนุ่มคนนี้และรับใช้เขา. เพื่อที่จะให้เขารักษาความลับนี้ต่อไป.

“ข้าเองก็นับถือท่านเช่นกัน! โดยเฉพาะคนคนแรกที่คิดเรื่องนี้ได้ นางเองก็คงน่าเกรงขามไม่น้อยเลย...”

เย่เทียนสูดหายใจเข้าลึกๆแล้วกล่าวอย่างสุขุม.

“ทีนี้ท่านจะยอมภักดีกับข้าหรือไม่?”

เย่เทียนยิ้มแล้วถาม.

“ข้ามีตัวเลือกด้วยรึ?”

นางถามด้วยรอยยิ้มที่ขมขื่น.

“คงจะไม่มี!”

เย่เทียนกล่าวอย่างภาคภูมิแต่ก็โอหัง.

“ข้าจะยอมภักดีและรับใช้ท่านก็ได้ แต่ท่านต้องสัญญากับข้าข้อหนึ่งก่อน!”

นางสูดหายใจเข้าลึกๆแล้วกล่าวช้าๆ.

“โทษที ข้าไม่เคยประณีประนอมและข้าก็ไม่ยอมรับเงื่อนไขเจ้าด้วย! ดังนั้นเจ้าไม่ต้องพูดแล้ว! ข้ารู้ว่าต้องทำอะไร!”

เย่เทียนส่ายหัวแล้วกล่าวอย่างไม่ใยดี.

“ข้าเข้าใจแล้ว..”

นางแม่มดเกือบจะระเบิดความโกรธออกมา. นางจะยอมภักดีกับเขาแล้วแท้ๆ แต่ทำไมต้องทำตัวอวดเบ่งนัก.

นางเครียดหน่อยๆจนถึงขั้นอยากจะรีบๆแก่ตายไป. คนคนนี้ชอบเบ่งเกินไปและไม่มีวันยอมให้ผู้อื่นขัดขืน.

“ข้าชื่อว่าซาตาน, เป็นที่รู้จักในนามเทพสงคราม!”

เย่เทียนยิ้มแล้วกล่าว.

“ข้าชื่อว่ามีเดีย, ข้ายอมติดตามและรับใช้ท่าน, ลอร์ดซาตาน...”

นางแม่มดแนะนำตัวเองแล้วกล่าวสวามิภักดิ์สั้นๆให้เย่เทียน.

“มีเดียรึ? จากวรรณคดีของกรีกรึเปล่า?”

เย่เทียนตะลึงงันไป เพราะมีเดียคือแม่มดผู้โด่งดังในวรรณคดีโบราณของกรีก.

“มีเดียคือชื่อของเราเสมอ. บันทึกเรื่องลึกลับพวกนั้นก็คือเรา แต่ความจริงแล้วต่างไปนัก...”

มีเดียกล่าวเบาๆพร้อมความพอใจในตัวเองที่สายตา.

“ข้าเข้าใจแล้ว ถึงว่าทำไมแม่มดถึงมีชีวิตยืนยาวนัก...”

เย่เทียนยิ้มให้. ดูเหมือนว่าแม่มดในอดีตจะใช้ชื่อที่เหมือนกันเพื่อที่ชื่อเสียงจะได้ดูน่าเกรงขามและน่ากลัว.

แม้เย่เทียนจะไขความลับของแม่มดได้แล้วก็ตาม เขาก็อดคิดไม่ได้ว่า

พวกแม่มดทั้งหลายนี่คงไม่มีพลังเหนือธรรมชาติรึเปล่านะ?      

จบบทที่ ตอนที่ 334 - ไขความลับของแม่มด

คัดลอกลิงก์แล้ว