บทที่ 16 เรื่องอื้อฉาวเบื้องหลังตระกูลเซียว

บทที่ 16 เรื่องอื้อฉาวเบื้องหลังตระกูลเซียว

เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของเซี่ยเจิ้นเทียนก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

"ลูกอกตัญญู เรื่องทั้งหมดนี้เป็นเพราะเจ้าคนเดียว"

หลี่หว่านหรูที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ได้ยินคำถามของเซี่ยชิงเสวี่ย ใบหน้าของนางก็บึ้งตึงทันที "เพื่อสั่งสอนตระกูลเซี่ยของเรา ซูเฉินสั่งให้คนตัดมือซ้ายของพ่อเจ้าทิ้งโดยตรง"

"ท่านพ่อ ท่านแม่ ลูกขอโทษ เป็นความผิดของลูกเอง ตีลูกเถอะ ตีลูกให้ตายไปเลย ยังไงซะลูกก็ไม่สมควรมีชีวิตอยู่ในโลกนี้อีกแล้ว"

เซี่ยชิงเสวี่ยคุกเข่าลงกับพื้น น้ำตาไหลพรากอาบแก้ม ร่ำไห้ออกมาด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว

นางรู้ดีว่าทุกอย่างเกิดจากความเอาแต่ใจของนางเอง จะโทษใครไม่ได้

หากย้อนเวลากลับไปได้ นางคงตกลงปลงใจกับซูเฉินและเป็นผู้หญิงของเขาไปแล้ว

แต่ตอนนี้ จะพูดอะไรไปก็สายเกินแก้!

ทันทีที่ศัตรูคู่อริของตระกูลเซี่ยในทวีปตงหัวรู้ข่าวว่าซูเฉินถอนหมั้นกับนาง พวกมันจะต้องดาหน้าเข้ามาแก้แค้นอย่างดุเดือดแน่

เวลานี้ บิดาของนางซึ่งเป็นยอดฝีมือขอบเขตมหาปราชญ์เพียงหนึ่งเดียวของตระกูล ต้องสูญเสียมือไปข้างหนึ่ง พลังการต่อสู้ย่อมลดทอนลงไปอย่างมาก

หากสงครามปะทุขึ้น แทบไม่ต้องคิดเลยว่าจุดจบของตระกูลเซี่ยจะเป็นเช่นไร

สีหน้าของคนตระกูลเซี่ยคนอื่นๆ ในโถงเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง หากไร้ร่มเงาของต้นไม้ใหญ่อย่างตระกูลซูคุ้มกะลาหัว ชะตากรรมของพวกเขาย่อมทุกข์ระทมแสนสาหัส

"เฮ้อ ทั้งหมดเป็นเพราะนังหนูชิงเสวี่ยคนนี้แท้ๆ นางเอาแต่ใจเกินไป"

"นั่นสิ ปกตินางก็เชิดหน้าชูคอ ไม่เห็นหัวใครอยู่แล้ว ดูตอนนี้สิ..."

"นังหนูชิงเสวี่ย เจ้าทำพวกเราเดือดร้อนหนักจริงๆ!"

ทุกคนต่างถอนหายใจและส่ายหน้า พลางบ่นอุบอิบ

ปกติพวกเขาไม่กล้าปริปากวิจารณ์นิสัยเย่อหยิ่งจองหองและเอาแต่ใจของเซี่ยชิงเสวี่ย แต่นาทีนี้ ความอัดอั้นตันใจระเบิดออกมาดั่งเขื่อนแตก

เมื่อได้ยินคำกล่าวโทษรอบกาย น้ำตาของเซี่ยชิงเสวี่ยก็ร่วงหล่นราวไข่มุกขาดสาย นางก้มหน้าต่ำ ไม่กล้าสู้หน้าสมาชิกในตระกูลที่มาชุมนุมกัน

นาทีนี้ นางตระหนักได้ว่าไม่มีที่ยืนสำหรับนางในตระกูลนี้อีกต่อไปแล้ว

การสูญเสียความรักจากซูเฉิน ทำให้นางสูญเสียสิ่งต่างๆ ไปมากเกินกว่าจะรับไหว

วูบ~

เหนือคฤหาสน์ตระกูลเซี่ย ห้วงมิติเกิดการสั่นไหว ทันใดนั้นกลุ่มทหารเกราะทองก็ค่อยๆ ลอยลงมาจากความว่างเปล่า

พวกเขาถืออาวุธครบมือ สีหน้าเย็นชา แผ่กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวออกมา

เมื่อเห็นทหารเกราะทองเหล่านี้ ฝูงชนที่กำลังส่งเสียงจอแจก็เงียบกริบทันที แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

เพราะกลุ่มทหารเกราะทองนี้คือกองทัพของมณฑลโจว ทวีปตงหัว

เมื่อเห็นการจัดทัพเช่นนี้ ชัดเจนว่าไม่ใช่ลางดีแน่

คนในตระกูลเซี่ย ตั้งแต่เบื้องบนถึงเบื้องล่าง ไม่มีใครกล้าส่งเสียงแม้แต่แอะเดียว

ชายร่างกำยำสวมหมวกเกราะพู่แดงและชุดเกราะทองเดินตรงไปหาเซี่ยเจิ้นเทียน ประสานมือคารวะแล้วกล่าวว่า "ท่านประมุขตระกูลเซี่ย พวกข้ามาเพื่อประกาศคำสั่งท่านเจ้าเมือง"

พูดจบ เขาก็หยิบม้วนกระดาษออกมาจากอกเสื้อ โยนไปข้างกายเซี่ยเจิ้นเทียน แล้วกล่าวต่อว่า "เนื่องจากตระกูลเซี่ยลักลอบขุดเหมืองหินวิญญาณอย่างผิดกฎหมาย ท่านเจ้าเมืองจึงมีคำสั่งให้ตระกูลเซี่ยส่งมอบทรัพย์สินทั้งหมดภายในสามวัน สมาชิกตระกูลเซี่ยทุกคนจะถูกขับไล่ออกจากพื้นที่ และห้ามเหยียบย่างเข้าสู่ทวีปตงหัวแม้แต่ครึ่งก้าว"

สิ้นเสียงของเขา ทุกคนต่างตกตะลึงจนหน้าถอดสี

เข่าของเซี่ยชิงเสวี่ยอ่อนยวบ นางทรุดฮวบลงกับพื้น ประกายในดวงตามัวหมอง หัวใจปวดร้าวราวกับถูกมีดกรีดเฉือน

ทรัพย์สินของตระกูลเซี่ยถูกสั่งสมมาอย่างยากลำบากโดยบรรพบุรุษทีละเล็กทีละน้อย ตลอดหลายปีที่ผ่านมา พวกเขาทุ่มเทแรงกายแรงใจไปมากมายเพื่อสร้างฐานะและความมั่งคั่งในปัจจุบัน

แต่ตอนนี้ เพียงชั่วข้ามคืน พวกเขากำลังจะสูญเสียทุกอย่างไปงั้นหรือ?

"กลับ!"

แม่ทัพเกราะทองไม่สนใจคนตระกูลเซี่ย เพียงปรายตามองเซี่ยชิงเสวี่ยที่กองอยู่กับพื้นด้วยแววตาเหยียดหยาม

นางมีโอกาสก้าวขึ้นสวรรค์เพียงก้าวเดียวเพื่อเป็นนายหญิงในอนาคตของตระกูลซูผู้ยิ่งใหญ่ แต่นางกลับรนหาที่ตาย ทำให้คุณชายซูไม่พอใจ จนนำมาสู่จุดจบในวันนี้

ช่างเป็นพวกคนรนหาที่ตายโดยแท้

แม่ทัพเกราะทองละสายตา หันหลังกลับและนำพลพรรคจากไป

ภายในโถง เหลือเพียงกลุ่มคนตระกูลเซี่ยที่หน้าซีดเผือด

เซี่ยเจิ้นเทียนมองดูข้อความในกระดาษ คิ้วขมวดมุ่นด้วยความโศกเศร้าและคับแค้นใจ

ตระกูลเซี่ยอันยิ่งใหญ่ถูกทำลายย่อยยับด้วยน้ำมือของเขาเอง

"ท่านพี่ รีบคิดหาวิธีเร็วเข้า ข้าไม่อยากถูกไล่ออกจากทวีปตงหัวนะเจ้าคะ" หลี่หว่านหรูร้องเรียกอย่างร้อนรน

"ใช่แล้ว ท่านประมุข ท่านต้องช่วยพวกเรานะ"

คนอื่นๆ รีบส่งเสียงสนับสนุนทันทีที่ได้ยินหลี่หว่านหรูพูด

"ท่านพ่อ ท่านแม่ ลูก..."

เซี่ยชิงเสวี่ยเงยหน้าขึ้น ดวงตาคลอหน่วยด้วยน้ำตา เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและไม่ยินยอม "ลูกจะไปขอร้องซูเฉินเดี๋ยวนี้ จะขอให้เขาช่วยตระกูลเซี่ยของเรา..."

นางเข้าใจแล้วว่า ณ เวลานี้ ในทั่วทั้งทวีปเทียนเสวียน มีเพียงซูเฉินเท่านั้นที่สามารถช่วยตระกูลเซี่ยได้

"เจ้ามาเข้าใจตอนนี้จะมีประโยชน์อะไร?"

หลี่หว่านหรูหันขวับ จ้องเขม็งไปที่เซี่ยชิงเสวี่ยอย่างดุร้าย กัดฟันกรอดพลางกล่าวว่า "เจ้าไปขอร้องเขาก็ไร้ประโยชน์ ตอนนี้ไม่ใช่แค่ซูเฉินที่ต้องการจัดการตระกูลเซี่ย แต่เป็นทั้งทวีปตงหัว มีเพียงทางเดียวที่จะช่วยตระกูลเซี่ยได้ คือเจ้าต้องยอมเป็นผู้หญิงของเขา"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ร่างบอบบางของเซี่ยชิงเสวี่ยก็สั่นสะท้าน เข้าใจความหมายแฝงในคำพูดของมารดาดี

ทว่า เพื่ออนาคตของคนทั้งตระกูล นางกัดฟันแน่นแล้วยันกายลุกขึ้นจากพื้น "ท่านแม่ ลูกเข้าใจแล้วว่าต้องทำอย่างไร..."

ตระกูลซู

"เหม่ยเอ๋อร์ การสืบข่าวเรื่องตระกูลเซียวเป็นอย่างไรบ้าง?"

ซูเฉินนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หวายในลานบ้าน เอ่ยถามซูเหม่ยเอ๋อร์ที่กำลังนวดหลังให้เขา

"คุณชายช่างปราดเปรื่องยิ่งนัก ตระกูลเซียวดูสงบนิ่งแค่ภายนอก แต่ภายในนั้นคลื่นใต้น้ำกำลังโหมกระหน่ำเจ้าค่ะ"

ริมฝีปากของซูเหม่ยเอ๋อร์โค้งขึ้นเล็กน้อย "เซียวรั่วอวี่ บุตรสาวคนโต และเซียวเทียนเฉิง คุณชายรองของตระกูลเซียว กลายเป็นศัตรูกันอย่างลับๆ มานานแล้ว เพื่อแย่งชิงตำแหน่งประมุขตระกูลคนต่อไป"

"แม้เซียวเทียนเฉิงจะไม่ได้มีความสามารถมากนัก แต่เขาจิตใจโหดเหี้ยมอำมหิต และแอบลอบกัดเซียวรั่วอวี่มาแล้วหลายครั้ง หากเซียวรั่วอวี่ไม่มีวรยุทธ์สูงส่ง นางคงถูกวางยาพิษตายไปนานแล้วเจ้าค่ะ"

พูดจบ นางก็ยื่นมือมานวดไหล่ซูเฉินพร้อมรอยยิ้ม "เจ้าเซียวเทียนเฉิงนั่นไม่ใช่คนดีเลยจริงๆ เขาถึงขนาดแอบเป็นชู้กับอนุภรรยาของพ่อตัวเอง สวมหมวกเขียวใบใหญ่ให้พ่อตัวเองอย่างลับๆ"

"หึหึ ในตระกูลใหญ่แบบนี้ เรื่องบัดสีบัดเถลิงแบบนี้ไม่ใช่เรื่องแปลกหรอก"

เมื่อได้ยินดังนั้น ซูเฉินโบกมือแล้วกล่าวว่า "คนอย่างเซียวเทียนเฉิงโหดเหี้ยมขนาดฆ่าพ่อตัวเองได้ เรื่องเป็นชู้กับแม่เลี้ยงก็นับเป็นอะไรได้"

เขาจำได้แม่นว่าในนิยายต้นฉบับ เพื่อที่จะได้ครอบครองตระกูลเซียวให้เร็วที่สุด เมื่อตาแก่แสดงท่าทีไม่ยอมสละตำแหน่งประมุขแต่เนิ่นๆ เซียวเทียนเฉิงก็ไม่ลังเลที่จะสังหารบิดาบังเกิดเกล้าของตนต่อหน้าธารกำนัล

ในวินาทีนั้น จิตใจของมันไม่มีความรู้สึกผิดหรือหวาดหวั่นแม้แต่น้อย

มันคิดเพียงว่าสิ่งที่ทำลงไปล้วนเพื่อผลประโยชน์ของตระกูลเซียว

แต่ความจริงแล้ว เรื่องราวมันไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่ตาเห็น

เซียวฮั่นซาน ประมุขตระกูลเซียว ได้ฟูมฟักเซียวรั่วอวี่มาโดยตลอดและหวังจะให้นางสืบทอดตำแหน่งประมุขต่อจากเขา

แม้ในตอนที่เซียวเทียนเฉิงสามารถเอาชนะเซียวรั่วอวี่และจ่อจะได้ครองตำแหน่งประมุข สาเหตุที่เซียวฮั่นซานยังลังเลที่จะมอบป้ายคำสั่งประมุขให้ ก็เพราะเซียวฮั่นซานได้ล่วงรู้ความลับอันน่าตกตะลึงเรื่องหนึ่ง

แท้จริงแล้ว เซียวเทียนเฉิงคือ...