ตอนที่ 375 คำขอที่ไม่สมควรนัก

"รับทราบ!"

ทหารเผ่าโม่สิบกว่าคนที่ติดตามเขาเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายมาตลอด ต่างก็คุ้นเคยกับการปฏิบัติตามคำสั่งของเขาแล้ว เงื้อค้อนใหญ่ขึ้น ทุบลงไปยังหินวิญญาณนั้น

"โครมๆๆๆ..." ค้อนใหญ่สิบกว่าอันออกแรงพร้อมกัน ต่อให้หินหยกนั้นจะแข็งแกร่งเพียงใด ก็ไม่สามารถต้านทานการทุบเช่นนี้ได้

ยิ่งไปกว่านั้น ข้างในก็ยังกลวงอีกด้วย

เมื่อถูกทุบไปหลายสิบครั้ง หินวิญญาณก็ถูกทุบจนแหลกละเอียด พังทลายลงมา

"โอ้สวรรค์ เขา เขาทำอะไรกัน? นี่เป็นการดูหมิ่นเทพเจ้า ต้องถูกชำระล้าง ท่านหัวหน้าเผ่า รีบห้ามเขา..."

ผู้นำชนเผ่าและผู้อาวุโสที่อยู่ข้างๆ มองอย่างงุนงง ก่อนจะตกใจอย่างมาก คำรามออกมา

บรรดาประชาชนที่อยู่ข้างล่างก็ส่งเสียงร้องอุทานออกมาเช่นกัน โอ้สวรรค์ หลี่เฉินไม่ได้ทุบทำลายแค่หินวิญญาณก้อนหนึ่งเท่านั้น เขาทำลายหัวใจของเทพเจ้า ทำลายศรัทธาของเผ่าโม่ทั้งหมดของพวกเขาต่างหาก

ในทันทีนั้น กลุ่มคนข้างล่างก็อลหม่านไปหมด ต่างก็ร้องออกมา ตะโกนด่า ว่ากำลังจะแห่กันเข้ามาขัดขวางหลี่เฉิน แต่แถวหน้ามีทหารเผ่าโม่ยืนเรียงรายถืออาวุธ กั้นพวกเขาเอาไว้ ผู้ใดกล้าพุ่งเข้ามา จะถูกตีกลับไปโดยไม่ปราณี

"เงียบกันก่อน! ข้ารู้ว่าพวกท่านโกรธมาก แต่ข้าจะบอกพวกท่านว่า เทพเจ้าที่ว่า หินวิญญาณที่ว่า หัวใจของเทพเจ้าที่ว่า รวมถึงหมิงหลานมหาปุโรหิตคนก่อนหน้า ล้วนเป็นของปลอม ล้วนหลอกลวงพวกเจ้าทั้งสิ้น เพื่อที่จะใช้วิธีหลอกลวงต่างๆ ทำให้พวกท่านเชื่อว่าเทพเจ้ามีอยู่จริง จากนั้นก็จะใช้สิ่งที่เรียกว่าศรัทธาควบคุมพวกท่าน ทำให้พวกเขาเชื่อฟังคำสั่งของนาง

หากไม่เชื่อ เชิญพวกท่านมาดู!"

หลี่เฉินคำราม ชี้ไปยังหินวิญญาณที่อยู่ไกลออกไป

ตงลวี่และกลุ่มคนของเขาในขณะนี้ถูกนำทางมา ยังข้างๆ หินวิญญาณที่ถูกทุบทำลาย มองลงไปข้างล่าง ในทันทีนั้น ก็อุทานออกมาอีกครั้ง

"ท่านหัวหน้าเผ่าตงลวี่ บอกข้ามา ว่าท่านเห็นอะไร?"

หลี่เฉินตะโกนเสียงดัง

"ข้างล่างนี้ คือ คือกลไก ข้างในกลับมีคน"

ตงลวี่กล่าวด้วยน้ำเสียงที่ฝืดเคือง

ทันทีที่พูดถึงตรงนี้ คนที่อยู่ข้างในก็โยนผงอะไรบางอย่างลงบนเตาถ่าน นั่นคือผงพิเศษที่ใช้สำหรับช่วยในการเผาไหม้โดยเฉพาะ

เปลวไฟลุกโชนขึ้นอย่างบ้าคลั่ง พุ่งสูงขึ้นโดยตรงมากกว่าหนึ่งจั้ง สะท้อนไปยังกำแพงหินวิญญาณที่เหลืออยู่ สว่างไสวอย่างงดงาม

ตราบใดที่ไม่ใช่คนโง่ ใครๆ ก็มองออกว่าเรื่องราวทั้งหมดเป็นอย่างไร

"ท่านหัวหน้าเผ่าตงลวี่ บอกข้ามาอีก ว่าท่านเห็นอะไร?"

หลี่เฉินตะโกนเสียงดัง

"ข้า ข้าเห็นแล้ว หินวิญญาณนี้เหมือนจะมีปัญหา ถูกคนทำอะไรบางอย่าง หินวิญญาณเปล่งประกาย แท้จริงแล้วสามารถตัดสินได้ตามเจตจำนงของหมิงหลาน ว่าจะให้สว่างหรือไม่..."

ตงลวี่กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก กล่าวพึมพำ

"เสียงดังหน่อย ข้าไม่ได้ยิน ไม่สิ ประชาชนเผ่าโม่ทั้งหมด ไม่ได้ยิน!"

หลี่เฉินตะโกนอีกครั้ง

"หมิงหลานกำลังเล่นกลหลอกลวงผู้คน สิ่งที่เรียกว่าเทพเจ้า หัวใจของเทพเจ้า ล้วนเป็นของปลอม ทั้งหมดเป็นของปลอม หัวหน้าเผ่า รวมถึงบรรดาผู้อาวุโสและผู้นำชนเผ่าของเผ่าโม่ทั้งหมด ล้วนถูกพวกเขาหลอก ถูกหลอกแล้ว!

แถมหมิงหลานที่สมควรตายคนนั้น ก็ตรวจสอบจนกระจ่างแล้วว่านางและหยางเหอผู้เป็นปุโรหิตใต้บังคับบัญชาของนาง ล้วนเป็นคนของซินจี๋หลัว เป็นสายลับของซินจี๋หลัว..."

ในที่สุดตงลวี่ก็รู้สึกตัวขึ้น เดินขึ้นไปบนแท่น โบกมือทั้งสองข้าง ตะโกนอย่างเดือดดาลและเจ็บปวด

ประชาชนเผ่าโม่ทั้งหมดต่างก็งงงวย ให้ตายสิ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? เทพเจ้า กลับกลายเป็นเทพเจ้าปลอมไป? และหัวใจของเทพเจ้า ก็เป็นเพียงกลลวงที่ถูกควบคุมโดยมนุษย์เท่านั้น?

"ให้พวกเขาเข้ามา พวกเขาสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจนว่า เรื่องราวทั้งหมดเป็นอย่างไร!"

หลี่เฉินโบกมือไล่ทหารเผ่าโม่เหล่านั้นออกไป ให้ประชาชนเหล่านั้นเข้ามาดูด้วยตนเองว่าเกิดอะไรขึ้น

ในชั่วขณะหนึ่ง ลานหินวิญญาณก็อลหม่านไปหมด ประชาชนจำนวนนับไม่ถ้วนแห่กันเข้าไป อยากจะมองให้เห็นว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

หากหลี่เฉินไม่ได้สั่งให้ทหารเผ่าโม่เหล่านั้นรักษาระเบียบไว้ก่อนล่วงหน้า เกรงว่าตอนนี้คงเกิดเหตุการณ์เหยียบกันตายไปแล้ว

ข้อเท็จจริงปรากฏอยู่ตรงหน้า ชาวเผ่าโม่จึงไม่สามารถไม่เชื่อได้

การทำลายความงมงายในระบอบศักดินา ถึงแม้ว่าภาระจะหนักอึ้ง แต่สำหรับหลี่เฉินแล้ว หนทางกลับไม่ได้อยู่ไกล!

เป็นแค่เรื่องของการทุบไม่กี่ทีเท่านั้น

...

"น้องเฉิน ท่าน ท่านค้นพบความผิดปกติของหินวิญญาณตั้งแต่เมื่อไหร่?"

ภายในจวนหัวหน้าเผ่า ตงลวี่มองไปยังหลี่เฉิน แทบจะโง่ไปแล้ว

พูดตามตรง ตลอดเวลานานขนาดนี้ เขาถูกหมิงหลานหลอกมาโดยตลอด ไม่รู้เลยว่าหินวิญญาณกลับมีปัญหามากมายขนาดนี้

"เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ก็ต้องขอบคุณเด็กคนหนึ่ง"

หลี่เฉินถอนหายใจเบาๆ เล่าถึงเรื่องของหลางหลาง

"เป็นเช่นนี้นี่เอง..." ตงลวี่ตระหนักได้

"ตอนนี้ พิษร้ายของหมิงหลานถูกกำจัดไปแล้ว ความงมงายทั้งหมดถูกทำลายไปแล้ว เผ่าโม่ ถึงเวลาที่จะต้องเปลี่ยนแปลงและเกิดใหม่แล้ว"

หลี่เฉินกล่าวกับตงลวี่

"แล้ว แล้วพวกเราควรทำอย่างไร?" ตงลวี่มองไปยังหลี่เฉินด้วยสายตาที่รอคอย ภายในดวงตาฉายแววสับสนที่บอกไม่ถูก

พูดตามตรง เมื่อก่อนมีหมิงหลาน มีตำหนักเทพ มีศรัทธาในเทพเจ้า เขากลับไม่ได้สับสนเช่นนี้

ตอนนี้ ทุกสิ่งถูกทำลายไปแล้ว เขากลับสับสนขึ้นมา กลับพบว่าเส้นทางข้างหน้าไม่รู้ว่าจะต้องเดินไปอย่างไร

"สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือ จะต้องสร้างระบบการบริหารจัดการทั้งชุด สามารถบริหารจัดการได้อย่างมีประสิทธิภาพ

ขณะเดียวกัน ก็ต้องปรับปรุงพื้นที่ที่มีดินเค็ม ให้ที่นี่สามารถปลูกธัญพืชได้ แก้ปัญหาปากท้องของประชาชน

อีกครั้ง จับการฝึกทหารมา เฝ้าระวังการโจมตีของกองทัพใหญ่ซินจี๋หลัวอยู่เสมอ..."

หลี่เฉินพูดต่อไปเรื่อยๆ

แต่เมื่อพูดไปได้สักพัก ก็เห็นว่าตงลวี่มีเหงื่อท่วมหน้า เขารู้สึกแปลกใจเล็กน้อย อดไม่ได้ที่จะถาม "เป็นอะไรไป พี่ตงลวี่?"

"น้องเฉิน สิ่งที่ท่านพูดมา ข้าเข้าใจได้ทั้งหมด และเข้าใจถึงความปรารถนาดีของท่านด้วย

แต่ แต่ตอนนี้ทั้งเผ่าโม่ ต่อให้หาคนที่อ่านออกเขียนได้สองสามคนก็ยังไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

นับประสาอะไรกับการสร้างระบบบริหารจัดการทั้งชุดตามที่ท่านกล่าวมา...

พวกเรา ไม่มีคนที่มีความสามารถเช่นนั้น"

ตงลวี่กล่าวด้วยสีหน้าที่เศร้าสร้อย

หลี่เฉินรู้ว่าเขาพูดความจริง ท้ายที่สุดแล้ว กลุ่มชาวป่าที่เพิ่งวิ่งออกมาจากภูเขาได้ไม่นาน เพิ่งจะมารวมตัวกันได้ ถึงขนาดสามารถสร้างเมืองขึ้นมาเพื่ออยู่อาศัยได้ก็ถือว่ายากมากแล้ว นับประสาอะไรกับการสร้างระบอบการปกครองท้องถิ่นที่คล้ายคลึงกับรัฐ จะต้องมีคนที่เข้มแข็งมากถึงจะทำได้

อย่างไรก็ตาม ทุกสิ่งทุกอย่างอยู่ในความคาดหมายของเขา

เขายิ้มเล็กน้อย มองไปยังตงลวี่ กล่าวว่า "ไม่เป็นไร ข้าช่วยท่านเอง ทางด้านแม่น้ำยวี่หลงของพวกเรา ยังพอมีคนที่มีความสามารถอยู่บ้าง ก่อนหน้านี้ข้าได้สั่งให้คนเร่งรีบเดินทางไปแล้ว คัดเลือกคนมาสองสามคนอย่างพิถีพิถัน ให้พวกเขามาช่วยท่านก็แล้วกัน"

"ดีมาก น้องเฉิน!"

ตงลวี่รอคอยคำพูดนี้ของเขาอยู่ เมื่อได้ยินแล้ว ก็รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง

หลังจากนั้น จับมือทั้งสองข้างของหลี่เฉิน มองไปยังดวงตาของเขา กัดฟัน ในดวงตาฉายแววที่แน่วแน่และเด็ดเดี่ยว

"น้องเฉิน พี่ชายมีความประสงค์อย่างหนึ่ง จะขอให้ท่านช่วย ท่านจะตอบรับได้หรือไม่?"

"พี่ชายบอกมาได้เลย ตราบใดที่ทำได้ ข้าจะต้องทำอย่างสุดความสามารถ!"

หลี่เฉินพยักหน้ายิ้ม

"ข้า ขอสละตำแหน่งเจ้าผู้ปกครองดินแดน[1]ให้กับท่าน น้องเฉิน โปรดอย่าปฏิเสธ ข้า ขอเป็นตัวแทนของเผ่าโม่ทั้งหมด ขอร้องท่าน!"

ตงลวี่จับมือของเขาไว้ เสนอคำขอนี้อีกครั้ง

[1]大領主 (dà lǐng zhǔ) เจ้าผู้ปกครองดินแดน ก่อนหน้านี้ผมแปลผิดเป็นหัวหน้าเผ่า