ตอนที่ 110 ข้าต้องการเจ้า นี่คือของหมั้น

รีบเดินไปข้างหน้าหลายร้อยจั้ง อ้อมสันเขาไป เขานั่งพิงสันเขา

แต่พอหยิบถุงน้ำออกมาจะดื่มน้ำ จู่ๆ ก็มีเศษหินร่วงลงมาจากข้างบนหัว "โครมๆ"

หลี่เฉินเงยหน้ามองขึ้นไป ก็เห็นว่านางฟ้าชุดดำตกลงมาจากฟ้าอีกครั้ง พุ่งตรงมาที่หน้าผากของเขา

ยังคงเป็นหญิงชาวเอ้อจินคนเดิม!

"โครม!"

กระแทกใส่ตัวเขาอย่างจัง

"เจ้าอีกแล้ว?"

หลี่เฉินเริ่มโกรธเล็กน้อย ทำไมถึงหลีกเลี่ยงไม่ได้สักที?

วิ่งหนีออกมาไกลขนาดนี้ นางยังสามารถกระโดดลงมาจากสันเขาข้างบนหัว มาทับเขาได้อีก?

แถมยังมาเปิดศึกประชิดหน้าอีก?

"กรี๊ด!!!"

นางฟ้าชุดดำหนีบขาสองข้าง กรีดร้องกระโดดขึ้นมา เตะเท้าออกไป

หลี่เฉินพลิกตัวหลบ พอกำลังจะพูด ก็มีเสียงฝีเท้าและเสียงตะโกนดังมาจากข้างบน

ต่อจากนั้น เศษหินก็ร่วงลงมา "โครมๆ" ตามมาด้วยเงาดำทีละร่างๆ กระโดดลงมาจากคานหินข้างบน

"แย่แล้ว!"

หลี่เฉินเข้าใจแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น

ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด หญิงชาวเอ้อจินคนนี้ เมื่อกี้หนีเตลิดเปิดเปิง ไม่รู้ว่าจงใจหรือไม่ได้จงใจ วิ่งไปถึงสันเขาที่อยู่เหนือหัวของเขา แล้วกระโดดลงมา

แต่การทำแบบนี้ ก็เป็นการลากกองทัพที่ตามล่าของพวกเป่ยหมางมาด้วย

พวกเป่ยหมางดุร้ายกระหายเลือด แถมตอนนี้ยังอยู่ในสถานะที่เป็นศัตรูกัน เป็นไปไม่ได้เลยที่จะให้โอกาสเขาได้อธิบายอะไรทั้งนั้น พอลงมาถึงพื้นก็จะฆ่าเขา

หลี่เฉินไม่ลังเลเลย

โยนเหยื่อที่ล่ามาได้ทิ้งไว้บนพื้น เขาคุกเข่าลงข้างหนึ่ง ง้างธนูขึ้นใส่ลูกศร ลูกศรพุ่งออกไปราวกับลูกปัดร้อยเรียงกัน ยิงลูกศรออกไปทีละดอก

ในหูได้ยินแต่เสียงแหวกอากาศที่แหลมคม "หวือๆ" เขายิงลูกศรต่อเนื่องแปดดอก ฆ่าพวกเป่ยหมางแปดคนที่เพิ่งกระโดดลงมา ตายคาที่บนพื้น

ในขณะที่เขากำลังจะยิงลูกศรดอกที่เก้า ความรู้สึกอันตรายก็เกิดขึ้นในใจกะทันหัน นั่นคือความตื่นตัวที่ได้รับการขัดเกลามาจากการเผชิญหน้ากับความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วน

เขาทิ้งตัวกลิ้งไปกับพื้น "ปัก" ลูกศรยาวปักลงตรงตำแหน่งที่เขาเพิ่งอยู่เมื่อกี้

เงยหน้าขึ้นมองท่ามกลางความวุ่นวาย ก็เห็นว่าบนหน้าผามีชายชาวเป่ยหมางคนหนึ่งกำลังง้างธนูขึ้นใส่ลูกศร ยิงธนูมาที่เขาอีกดอก

หลี่เฉินกลิ้งไปกับพื้นอีกครั้ง วิ่งไปข้างหน้า วิ่งแบบซิกแซก

แต่พอวิ่งออกไปได้ประมาณสิบก้าว จู่ๆ ก็กระโดดขึ้นไปในอากาศ เงยหน้ากลับมาง้างธนูในทันที

เข้าสู่สภาวะสงบนิ่งและจดจ่อในชั่วพริบตา กระทั่งเขารู้สึกว่าสามารถมองเห็นสีหน้าดุร้ายบนใบหน้าของคนคนนั้นได้อย่างชัดเจน

ในเวลานี้ ทุกสิ่งเงียบสงัด ธนูโค้งเหมือนพระจันทร์เต็มดวง ลูกศรพุ่งออกไป

ในตอนนั้นเอง ชายชาวเป่ยหมางกำลังเล็งเขาอยู่ ชักสายยิงธนูอีกครั้ง ธนูพุ่งราวกับดาวตก

ในวินาทีต่อมา ธนูทั้งสองดอกกลับพุ่งชนกันกลางอากาศ แต่ธนูของหลี่เฉินกลับ "ฉีก" พุ่งทะลุลูกธนูของเขาออกมา

"ผลั่ก" ลูกธนูพุ่งทะลุคอ

ในดวงตาของชายชาวเป่ยหมางเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ เอามือกุมคอ ล้มลงมาจากคานหิน กองอยู่บนพื้น เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด

หลี่เฉินคุกเข่าอยู่ตรงนั้น หายใจหอบอย่างรุนแรง แขนขวาของเขาสั่นไม่หยุด

ก่อนหน้านี้ในป่ายิงธนูไปกว่าสามสิบครั้ง เดิมทีพละกำลังเพิ่งฟื้นคืนมาได้แค่ครึ่งเดียว ตอนนี้กลับมายิงธนูเก้าดอกติดต่อกันด้วยความเร็วสูงในสถานการณ์ฉุกเฉินแบบนี้ ความรุนแรงเกือบจะเป็นสองเท่าของการฝึกซ้อมง้างธนูตามปกติ พละกำลังหมดไปแทบจะในทันที

โดยเฉพาะอย่างยิ่งลูกศรดอกที่เก้า เขาเจอเข้ากับนักยิงธนูที่แข็งแกร่งมาก ต้องใช้สมาธิและพละกำลังทั้งหมด

การต่อสู้กันของคนเก่ง ชีวิตและความตายขึ้นอยู่กับชั่วพริบตาเดียว

สุดท้าย ลูกศรดอกที่เก้าก็สูบพละกำลังและพลังงานที่เหลืออยู่ของเขาออกไปเกือบหมด

แขนขวาอ่อนแรงอย่างมาก ต้องใช้เวลาอย่างน้อยสิบลมหายใจถึงจะฟื้นคืนสติได้

แต่ในเวลานั้นเอง มีเสียงคำรามดังมาจากข้างหลัง ชายชาวเป่ยหมางคนหนึ่งถือดาบยาวพุ่งเข้ามา ฟันลงมาโดยไม่พูดอะไรสักคำ ตั้งใจจะฟันเขาให้ขาดเป็นสองท่อน!

ดวงตาของหลี่เฉินแข็งกร้าว ชายชาวเป่ยหมางรู้สึกหนาวเยือกไปถึงขั้วหัวใจ กลับแข็งทื่อไปตรงนั้น หลี่เฉินกำลังจะใช้ความพยายามที่เหลืออยู่ทั้งหมด ชักมีดออกมาฆ่าเขา

"ผลั่ก!"

มีเสียงเบาดังขึ้น

ร่างของชายชาวเป่ยหมางสั่นคลอน มือคลายออก ดาบยาวร่วงลง เลือดพุ่งกระฉูดออกมา ล้มลงไปกองกับพื้น

หลี่เฉินอ่อนแรง หลบไม่ทัน ถูกเลือดสาดใส่เต็มหน้า ด่าทออยู่ในใจ "ซวยชะมัด!"

หญิงชาวเอ้อจินปรากฏตัวอยู่ข้างหลังของเขา นางกำลังดึงมีดสั้นออกจากแผ่นหลังของชายชาวเป่ยหมาง เช็ดคราบเลือดที่เสื้อผ้าอย่างไม่ใส่ใจ

หลี่เฉินที่ยังไม่ได้สติคืนมา ค่อยๆ ถอนหายใจออกมา กำลังจะพูด

แต่ในวินาทีนั้นเอง หญิงชาวเอ้อจินก็หมุนตัวมาอยู่ข้างๆ เขา มีดในมือชี้มาที่คอของเขา

หลี่เฉินอยู่ในสภาพที่พละกำลังหมดแรง จิตใจเหนื่อยล้า ทำไม่ได้ถึงขั้นฆ่าในดาบเดียว ดังนั้นจึงไม่ขัดขืน เพียงแค่ยกมือขึ้น หลี่ตาลง "ธนูให้เจ้า ปล่อยข้าไป!"

ไม่ว่าสถานการณ์จะเป็นอย่างไร เขาต้องประวิงเวลาไว้ก่อน รอให้ฟื้นตัวก่อนแล้วค่อยคิดบัญชี

สตรีคนนี้ต้องเป็นยอดฝีมือ ห้ามผลีผลามจนกว่าจะฟื้นฟูพละกำลัง

"ข้าไม่ต้องการธนู ข้าต้องการเจ้า!"

หญิงชาวเอ้อจินจ้องหลี่เฉิน ดวงตาแสดงความกล้าหาญและดูเหมือนจะมีประกายบางอย่าง!

"ต้องการข้า?"

หลี่เฉินสงสัยว่าหูฝาดไป

"ยิงธนูรวดเดียวสังหาร ยิงธนูสวนกลับกลางอากาศ กระทั่งใช้ธนูหักธนู ยิงไม่พลาดเป้า แถมยังใช้ธนูสำหรับล่าสัตว์ที่ไม่ได้เรื่องแบบนี้?

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเจ้ายังสังหารนักธนูระดับเจ๋อเป๋ตัวน้อยในราชสำนักเป่ยหมางได้ด้วย!

เจ้าแทบจะเป็นนักแม่นธนูที่หาได้ยากในรอบร้อยปี ไม่สิ เป็นเทพแห่งธนู เด็กที่เกิดจากเจ้า จะต้องเป็นเทพแห่งธนูคนต่อไป จะช่วยให้ชนเผ่าของข้ากลับมารุ่งเรืองได้!

แถมเจ้ายังอยู่ใกล้ชิดกับข้าแล้ว ข้าไม่สามารถแต่งงานกับคนอื่นได้อีก

ดังนั้น เจ้าต้องไปกับข้า กลับไปยังทุ่งหญ้า แต่งงานกับข้า มีลูก!"

หญิงชาวเอ้อจินจ้องเขา ไม่มีท่าทีเขินอายแม้แต่น้อย มีแต่สายตาที่กล้าหาญเปิดเผยและต้องการจะครอบครอง!

หลี่เฉิน: "#￥%……"

วิกฤตการณ์ความเป็นความตายยังไม่คลี่คลาย

นางคิดถึงแต่เรื่องมีลูกกับเขา?

ไข่แดงขึ้นสมอง?

"ไป!"

หญิงชาวเอ้อจินใช้มีดจี้เขา ตะโกนเบาๆ

แต่ในเวลานั้นเอง เสียงฝีเท้าที่วุ่นวายก็ดังขึ้นมาจากระยะไกลอีกครั้ง แถมยังมีเสียงตะโกนด้วย

คราวนี้ เป็นสำเนียงของอาณาจักรต้าเหยียน

"พวกเป่ยหมางวิ่งมาทางนี้ เมื่อกี้ยังมีเสียงต่อสู้ด้วย กองหนึ่งประจำการ กองสองและกองสามโอบล้อมจากซ้ายขวา ผู้ต่อต้านฆ่าทิ้งตรงนั้น!"

หลี่เฉินฮึกเหิมขึ้นมา หันไปมองหญิงชาวเอ้อจิน "ทหารของต้าเหยียนของพวกเรามาแล้ว เจ้ายังจะจับตัวข้าไปอีกหรือไม่?"

หญิงชาวเอ้อจินจ้องมองไปที่ระยะไกลอย่างดุดัน กัดฟัน จู่ๆ ก็ถอดปิ่นทองคำที่ด้านหลังศีรษะออก เสียบลงบนต้นขาขวาของหลี่เฉินอย่างรวดเร็ว

ดวงตาของหลี่เฉินแข็งทื่อ

"นี่คือสินสอด เจ้าเป็นของข้า ข้าจะกลับมาหาเจ้า!"

พูดจบ หญิงสาวก็ปีนขึ้นไปบนคานหินอย่างคล่องแคล่วราวกับลิง ใช้เถาวัลย์ "ซู่ๆ" ไม่กี่ครั้งก็หายลับสายตาไป

หลี่เฉินจ้องมองแผ่นหลังที่จากไปของนาง ขมวดคิ้ว มีดสั้นที่เลื่อนออกมาจากแขนเสื้ออย่างเงียบๆ ก็ถูกเก็บกลับเข้าไป

เมื่อกี้เขาก็เตรียมจะแทงคอนางไปแล้ว แต่ไม่คิดว่านางไม่ได้จะทำร้ายเขา แต่กลับ… มั่นสินสอด?

นี่ก็ทำให้การเคลื่อนไหวของเขาชะงักไปเล็กน้อย ถึงทำให้นางหนีรอดไปได้

ดึงปิ่นทองคำออกมา บนนั้นยังมีรอยเลือดจางๆ เป็นของเขา

นี่เป็นการได้รับบาดเจ็บครั้งแรกหลังจากมายังโลกใบนี้ ไม่คิดว่าจะบาดเจ็บจากการได้รับสินสอดจากสาวงามชาวเอ้อจินที่มีฐานะที่ไม่ธรรมดา

นี่เป็นความอัปยศหรือเกียรติกันแน่?

อารมณ์ของเขาสับสนอย่างมาก

คลำๆ ต้นขาขวา โชคดีที่บาดแผลไม่น่าจะลึก แต่จะต้องทิ้งรอยแผลเป็นไว้อย่างแน่นอน

แต่ในใจเขารู้สึกหนักใจ สตรีคนนี้เด็ดเดี่ยวแน่วแน่ ไม่ใช่คนธรรมดา ต้องพูดจริงทำจริง

แถมยังว่ากันว่าในหมู่ชาวเอ้อจินมีขนบธรรมเนียมที่เปิดเผยแบบนี้จริงๆ หากหญิงที่ยังไม่แต่งงานปิ๊งชายใดเข้า ก็สามารถจับตัวเขามาเข้าหอได้โดยตรง จนกระทั่งคลอดลูกเสร็จแล้วถึงจะมีสิทธิ์ปล่อยตัวไป

"ข้าจะคืนให้เจ้าด้วยมือของข้าเอง!"

หลี่เฉินเก็บปิ่นทองคำใส่ไว้ในอก ดวงตาเย็นเยียบลง

ในเวลานั้นเอง ก็มีเงาร่างจำนวนมากปรากฏขึ้นรอบๆ ตัวเขาแล้ว