บทที่ 17 คนอย่างต้วนหมิงตง ไม่มีวันรับของทาน!

บทที่ 17 คนอย่างต้วนหมิงตง ไม่มีวันรับของทาน!

เหล่าหญิงสาวหันมาสบตากัน ใบหน้าเปื้อนยิ้มด้วยความปิติ ท่าทีของซ่งอี๋หานบ่งบอกชัดเจนว่าเรื่องระหว่างเธอกับกูเจ๋อยังพอมีหนทางให้เจรจาปรับความเข้าใจกันได้

เพื่อนสาวคนที่พูดเก่งที่สุดในกลุ่มจึงรวบรวมความกล้าเอ่ยขึ้นอย่างระมัดระวัง

"อี๋หาน อันที่จริงเรื่องของเธอกับกูเจ๋อก็ไม่ได้ถึงขั้นคอขาดบาดตายอะไรสักหน่อย! ที่ครั้งก่อนกูเจ๋อขอเลิกกับเธอ สาเหตุก็เป็นเพราะว่า..."

"อี๋หาน! เร็วเข้า โรงอาหารเพิ่งเปิดร้านชานมกับขนมหวานเจ้าใหม่ รีบไปลองกันเถอะ!"

"เย้! ตงตง รอด้วย ฉันไปเดี๋ยวนี้แหละ!"

ยังไม่ทันที่เพื่อนร่วมห้องจะพูดจบประโยค เสียงตะโกนเรียกของต้วนหมิงตงก็ดังข้ามโถงทางเดินมาแต่ไกล เขาโบกไม้โบกมือเรียกซ่งอี๋หานอย่างออกนอกหน้า ราวกับกลัวว่าคนอื่นจะไม่รู้ว่าเขาสนิทสนมกับเธอมากแค่ไหน

ซ่งอี๋หานไม่ได้แสดงท่าทีรังเกียจแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำพฤติกรรมของเธอกับต้วนหมิงตงยังดูเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยไม่ต่างจากคู่รัก

การกระทำของซ่งอี๋หานครั้งนี้ แม้แต่กับเพื่อนที่พยายามพูดไกล่เกลี่ยด้วยความหวังดี ก็ยังรู้สึกว่ามัน 'เกินไป' จริงๆ

"อี๋หาน เธอไม่รู้จริงๆ เหรอว่าปัญหาของเธอกับกูเจ๋อคืออะไรกันแน่"

ทว่าซ่งอี๋หานได้เดินเคียงคู่ไปกับต้วนหมิงตงเสียแล้ว

"เอาน่า ไม่ว่าเรื่องอะไร เดี๋ยวค่อยกลับไปคุยกันที่หอก็ได้! สาวๆ เดี๋ยวฉันซื้อชานมไปฝากนะ!"

พูดจบ ซ่งอี๋หานก็เดินจากไปพร้อมกับต้วนหมิงตงโดยไม่สนใจใคร เพื่อนร่วมห้องที่ยืนมองอยู่ด้านหลังต่างมองหน้ากันด้วยความรู้สึกอึดอัดเหมือนมีก้อนแข็งๆ จุกอยู่ที่คอ

เด็กสาวที่เพิ่งพยายามเกลี้ยกล่อมซ่งอี๋หานหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยความโมโห ก่อนจะพิมพ์ข้อความร่างเตรียมส่งหาซ่งอี๋หาน

"ใครอยากกินชานมนั่นก็กินไปเถอะ! แต่ฉันคนหนึ่งล่ะที่ขยะแขยง!"

เมื่อระบายอารมณ์เสร็จ เธอก็เดินกระแทกเท้าจากไป เพื่อนสาวอีกสองคนที่เหลือต่างหันมองหน้ากัน ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโดยพร้อมเพรียง

คนที่มีอุดมการณ์ต่างกัน ย่อมไม่อาจร่วมทางเดิน

ไม่จำเป็นต้องเสแสร้งแกล้งทำดีกับคนที่มีศีลไม่เสมอกันอีกต่อไป

อีกด้านหนึ่ง ซ่งอี๋หานที่เดินมาถึงบันไดทางลง เล่าเรื่องที่เพื่อนร่วมห้องพูดกับเธอเมื่อครู่ให้ต้วนหมิงตงฟัง

"ตงตง ทำไมฉันรู้สึกเหมือนพวกนั้นพยายามจะบอกอะไรบางอย่าง เหมือนกับว่าพวกเขามีอคติกับฉันยังไงก็ไม่รู้"

คุณหนูครับ เป็นไปได้ไหมว่า... ปัญหามันอยู่ที่ตัวคุณเองนั่นแหละ?

แต่ต้วนหมิงตงกลับส่ายหน้าอย่างมั่นใจแล้วพูดว่า "โธ่ อี๋หาน เธอก็รู้นี่นาว่าผู้หญิงพวกนั้นขี้อิจฉาจะตายไป เธอทั้งสวยทั้งเก่ง ตอนปีหนึ่งก็ได้รางวัลตั้งมากมาย การบ้านก็ดีเลิศ ผลการเรียนก็ไร้ที่ติ แถมยังจัดกิจกรรมเจ๋งๆ ตั้งหลายงาน พวกนั้นจะไม่อิจฉาเธอได้ยังไงไหว"

เมื่อได้ยินคำเยินยอของต้วนหมิงตง ซ่งอี๋หานก็เชิดหน้าขึ้นด้วยความภาคภูมิใจ

"อืม... จริงๆ ฉันก็คิดว่าพวกเธอไม่ใช่คนเลวร้ายอะไรหรอก น่าเสียดายที่บางครั้งคนเราก็คงควบคุมความริษยาเล็กๆ น้อยๆ ในใจไม่ได้สินะ ธรรมชาติของมนุษย์ก็แบบนี้แหละ"

ท่าทางหลงตัวเองของซ่งอี๋หานทำให้ดูเหมือนเธอลืมไปแล้วว่า 'ความสำเร็จ' ทั้งหมดที่กล่าวมา นอกจากความสวยที่พ่อแม่ให้มาแล้ว ไม่มีอย่างอื่นเลยที่เธอทำด้วยตัวเอง

โครงการที่ได้รับรางวัลทั้งหมดล้วนเป็นฝีมือของกูเจ๋อ เธอแค่มีชื่อห้อยท้ายอยู่ตอนจบเท่านั้น

ช่วงแรกๆ เธอยังกระตือรือร้นช่วยกูเจ๋อทำสไลด์นำเสนออยู่บ้าง แต่พอเข้าเทอมสอง เรื่องราวมันก็เริ่มพิลึกกึกกือขึ้นเรื่อยๆ ถึงขนาดที่ว่ากูเจ๋อนั่งเขียนโค้ดหลังขดหลังแข็ง แต่เธอกลับหนีไปเดินช้อปปิ้งกับต้วนหมิงตงหน้าตาเฉย

และเมื่อกูเจ๋อถามหาเหตุผล เธอก็ยังตอบกลับด้วยตรรกะวิบัติที่ฟังดูชอบธรรมเสียเหลือเกิน

"ก็ฉันเห็นนายยุ่งอยู่ ฉันไม่อยากกวนสมาธินาย ก็เลยออกไปรบกวนคนอื่นแทนไง"

"ฉันอุตส่าห์หวังดีขนาดนี้ นายยังจะมาโทษฉันอีก นายมันเกินไปจริงๆ"

เจอชุดคำพูดแบบนี้เข้าไป กูเจ๋อก็ได้แต่พูดไม่ออก

ความรู้สึกนั้นไม่ใช่ความโกรธ แต่เป็นความเหนื่อยหน่ายและหมดแรง

มันคือความสิ้นหวังที่ทำได้เพียงมองดูตัวเองร่วงหล่นจากที่สูงโดยไม่อาจแก้ไขอะไรได้

นับแต่นั้นมา กูเจ๋อก็หมดไฟที่จะเข้าร่วมการแข่งขันใดๆ โครงการที่ยังค้างคาอยู่อีกสองงานที่อาจารย์ที่ปรึกษาเคยพูดถึง ก็ถูกพับเก็บไปในช่วงนั้นเช่นกัน

ส่วนเรื่องผลการเรียน ยิ่งไม่ต้องพูดถึง

ปกติซ่งอี๋หานเป็นคนรักสนุก ถ้าไม่ได้กูเจ๋อคอยอดหลับอดนอนติวข้อสอบเก่าและสรุปประเด็นสำคัญให้อ่าน มีหรือที่เธอจะได้คะแนนสูงขนาดนั้น

แน่นอนว่าเรื่องพวกนี้เธอไม่เคยเล่าให้เพื่อนร่วมห้องฟัง และไม่เคยพูดให้ใครรู้

อย่าถามเลย... เพราะคำตอบคือเจ้าหญิงผู้เลอโฉมย่อมเปล่งประกายด้วยตัวเองเสมอ

"จริงสิ อี๋หาน มีอีกเรื่องหนึ่ง ปีนี้เราอยู่ปีสองแล้ว สามารถลงแข่งรายการระดับสูงขึ้นได้ เธอสนใจบ้างไหม"

ต้วนหมิงตงแสร้งทำเป็นถามซ่งอี๋หานเหมือนชวนคุยเรื่องดินฟ้าอากาศ แต่ความจริงแล้ว นี่คือจุดประสงค์หลักที่เขามาหาเธอในวันนี้

ตอนปีหนึ่ง ซ่งอี๋หานเคยถามเขาว่าอยากให้ใส่ชื่อเขาลงไปในงานกลุ่มของกูเจ๋อด้วยไหม

ตอนนั้นต้วนหมิงตงยังพอมีศักดิ์ศรีลูกผู้ชายหลงเหลืออยู่บ้าง แม้ผลงานปีหนึ่งของเขาจะเป็นศูนย์ แต่เขาก็ลั่นวาจาไว้ว่า 'ไม่มีวันรับของทานจากใคร'

ผลปรากฏว่า พอเห็นเครดิต 'พัฒนาอิสระ' ยาวเหยียดต่อท้ายชื่อซ่งอี๋หานตอนปลายเทอม ต้วนหมิงตงก็นึกเสียใจจนแทบกระอักเลือด

ด้วยความสามารถอันน้อยนิดของเขา อย่าว่าแต่จะเป็นตัวถ่วงเลย แค่จะพยุงตัวเองให้รอดยังยาก

ภาควิชาวิทยาการคอมพิวเตอร์ของมหาวิทยาลัยเจียงโจวมีข้อกำหนดเรื่องหน่วยกิตภาคปฏิบัติที่เข้มงวด

ตอนนี้ต้วนหมิงตงเริ่มกลัวจริงๆ แล้วว่ากูเจ๋อจะเลิกกับซ่งอี๋หานอย่างเด็ดขาด

บ้าเอ๊ย เขายังไม่ได้เกาะกูเจ๋อทำโปรเจกต์สักงานเลยนะ!

ไม่ได้การละ!

ต่อให้สุดท้ายต้องเลิกกัน อย่างน้อยขอให้เขาได้ลิ้มรสความหวานชื่นจากผลงานของกูเจ๋อสักครั้งก่อนเถอะ!

ทันทีที่ต้วนหมิงตงเอ่ยปาก ซ่งอี๋หานก็โบกมืออย่างรำคาญใจ

"โอ๊ย อย่าพูดถึงมันเลย! ก็เพราะกูเจ๋อนั่นแหละ ดันมาหาเรื่องทะเลาะกับฉันช่วงนี้พอดี! ปกติกูเจ๋อชอบทำงานพวกนี้จะตาย ฉันก็แค่รอใส่ชื่อตอนท้ายสวยๆ"

"ดูสิ ฮึ! คราวนี้เขาเลยอดทำสิ่งที่ถนัดเลย คอยดูนะ เดี๋ยวฉันต้องให้เขามาอธิบายเรื่องนี้ให้รู้เรื่อง!"

ต้วนหมิงตงถึงกับเหงื่อตก

คุณหนูครับ... การที่กูเจ๋อทำงานรับใช้คุณ มันถือเป็นเกียรติยศของเขาตรงไหนไม่ทราบ?

บางครั้ง แม้แต่คนที่มีตรรกะพังพินาศอย่างต้วนหมิงตง ก็ยังอดตกใจกับความคิดของซ่งอี๋หานไม่ได้

"อี๋หาน จริงๆ แล้วฉันว่าเรื่องคราวก่อนคงทำให้กูเจ๋อเสียใจมากจริงๆ นะ"

"ดูสิ เขาไม่มาเข้าเรียนเลยด้วยซ้ำ เห็นชัดๆ ว่ากำลังเศร้าหนัก"

"ถ้าเกิดมีผู้หญิงไม่ดีฉวยโอกาสตอนที่จิตใจเขาอ่อนแอ..."

ต้วนหมิงตงรู้จักนิสัยซ่งอี๋หานดี

เธอก็แค่ผู้หญิงที่วางฟอร์มจัด ยึดติดกับศักดิ์ศรีค้ำคอ

เธอต้องอยู่เหนือคนอื่น คอยเสพความรักและการเอาอกเอาใจจากคนรอบข้าง

แม้ลึกๆ ในใจเธอจะแคร์กูเจ๋อแค่ไหน แต่เธอก็ไม่มีวันยอมลดตัวลงไปก่อนเด็ดขาด

และเป็นไปตามคาด พอได้ยินคำว่า 'ผู้หญิงไม่ดี' ซ่งอี๋หานก็นั่งไม่ติดทันที

ใบหน้าใสซื่อของหลินนั่วเอ๋อร์ลอยเข้ามาในหัวของเธอ

"แล้ว... แล้วฉันต้องทำยังไงดีล่ะ หรือจะซื้อชานมไปง้อกูเจ๋อดีไหม"

ต้วนหมิงตงพยักหน้ารัวๆ ด้วยความดีใจ "ใช่ๆ! ความคิดดีมาก! เธอลองทักไปบอกเขาก่อนสิว่าซื้อชานมมาฝาก"

ซ่งอี๋หานหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างลังเล สีหน้าดูอึกอักชอบกล

"คือ... เมื่อไม่กี่วันก่อนฉันเพิ่งลบเพื่อนเขาไป... แล้วก็ยังไม่ได้แอดกลับเลยน่ะสิ"