ตอนที่ 123 ท่ากระบี่ตกลงทั้งก้น

ชายชุดดำขมวดคิ้วแน่นขึ้นทันที เขารับรู้ได้ว่ากระบี่ของซุยเจี้ยนพลันเปลี่ยนไปมากมาย บางครั้งดาบยาวในมือเขาฟันใส่ กลับถูกซุยเจี้ยนใช้กระบี่รับไว้ได้อย่างแยบยล หลายครั้งถึงขั้นทำเอาเขาอยากปรบมือให้เลยด้วยซ้ำ

จู่ ๆ ชายชุดดำพลิกดาบยาว หมุนเอวบิดกาย พลังสะสมทะลักขึ้นมาถึงสองแขน เขากระแทกดาบเบี่ยงหลบคมกระบี่ที่แทงตรงมา แล้วฉวยจังหวะที่ข้อมือซุยเจี้ยนยังไม่ทันดึงกลับ หันข้างพลิกตัวลงดาบเฉือนตรงลงมา เป้าหมายคือตัดข้อมือขวาที่จับกระบี่ให้ขาด!

ซุยเจี้ยนเผชิญสถานการณ์คับขันถึงที่สุด แต่กลับใจสงบอย่างประหลาด มือสะบัดดีดกระบี่ในมือขึ้นสูง ลอยหมุนกลางอากาศราวกับปล่อยทิ้งอย่างร้อนลน แล้วข้อมือก็หดกลับอย่างว่องไว รอดพ้นจากคมดาบฉิวเฉียด

หลังหลบสำเร็จ เหงื่อเย็นผุดเต็มแผ่นหลัง <เชี่ยเอ๊ย เกือบข้อมือขาดแล้วกู!> แต่ซุยเจี้ยนก็ไม่รอช้า เห็นคู่ต่อสู้ใช้ท่าไปแล้วช่องว่างเปิด เขาทิ้งกระบี่ที่ยังลอยกลางอากาศไม่สนใจ ร่างก้มต่ำพุ่งติดประชิด คว้าข้อมืออีกฝ่ายทั้งสองข้างใช้นิ้วกดลงบนเส้นประสาท

“อ้ากก!” ชายชุดดำร้องลั่น มืออ่อนแรงปล่อยดาบยาวร่วงดังเคร้ง

เขาแทบไม่คาดคิดว่าซุยเจี้ยนจะกล้าทิ้งกระบี่มาเล่นหมัดเปล่า แถมทันทีที่แรงเจ็บแล่นเข้าไป ซุยเจี้ยนก็อัดศอกกระแทกซี่โครงอีกฝ่ายจนร้องสะดุ้งทั้งร่าง

แม้จะเจ็บจนหายใจไม่ทั่วท้อง ชายชุดดำยังฝืนรวบแรง ย่อตัวถีบขาพุ่งศอกใส่หน้าซุยเจี้ยนหวังตัดเกม

ทว่าเขาประเมินผิด ซุยเจี้ยนโน้มกายต่ำทันทีเหมือนแมวหมอบ ก้าวข้างเหมือนสไลด์เลื่อนไปด้านหลังคู่ต่อสู้ สองแขนสอดรัดจากด้านหลังล็อกคอแน่น ขาพาดซัดตรงหัวเข่า ตวัดถีบจนร่างคู่ต่อสู้ล้มกระแทกพื้นเต็มแรง

ร่างทั้งร่างถูกพลิกล็อกเป็น “กิโยตินพื้น” สำเร็จในพริบตา การรุกไล่ การล็อก การถีบพลิก—all in one—ไม่เกินสามวินาที ซุยเจี้ยนใส่แรงสุดชีวิต เส้นเลือดคอและขมับปูดโปน หน้าแดงก่ำ หมายมั่นจะล็อกจนอีกฝ่ายขาดใจ

แต่แล้วสายตาเขาก็เหลือบขึ้น เห็นกระบี่ที่ถูกดีดขึ้นสูงก่อนหน้านี้ กำลังหมุนลงมาด้วยปลายคมตั้งตรง!

ซุยเจี้ยนตวัดตาแวววาว หายใจฮึดหนึ่งเฮือก รีบใช้เท้าดันกายเอียงหลบไปด้านข้าง

ชายชุดดำเองก็เห็นเช่นกัน ดวงตาเบิกโพลง พยายามดิ้นสุดแรงเพื่อหนี แต่ติดล็อกแน่นหนาไม่มีทางขยับ

พรึ่บ!

คมกระบี่เสียบตรงกลางอกทะลุเหมือนปักเต้าหู้ ไม่เพียงเจาะผ่านหัวใจของชายชุดดำ ยังเฉือนเสื้อซุยเจี้ยนขาดแล้วจมลงสู่ดิน

แรงดิ้นของชายชุดดำค่อย ๆ เบาลง…จนสิ้นสภาพ

ซุยเจี้ยนคลายแขนออก ผลักร่างอีกฝ่ายกลิ้งลงพื้น หอบหายใจเฮือกใหญ่ ร่างกายสั่นสะท้าน สีหน้าซีดเผือด

เมื่อครู่คน ๆ นี้ยังยืนต่อสู้สุดชีวิต แต่ตอนนี้กลับนอนนิ่งเป็นศพ ความรู้สึกสะเทือนใจถาโถมไม่หยุด

เขาพิงต้นไม้แล้วนั่งลงช้า ๆ หอบหายใจแรง ต้องใช้เวลาเรียกสติกลับมา

【อ้า ฮา! สปาร์ตันเจอศัตรู ไม่มีหวั่นไหว! เจ้าฆ่าศัตรูสำเร็จ! ภารกิจบรรลุ ได้รับแต้มความชำนาญอิสระ 800! เจ้าคือสปาร์ตันฝึกหัดที่ก้าวใกล้อีกขั้น!】

เสียงระบบคำรามอยู่ในหัว แต่ซุยเจี้ยนไม่แม้แต่จะแก้คำพูดผิดพลาด เขามองศพตรงหน้าด้วยความรู้สึกซับซ้อน

ถึงแม้เป็นครั้งแรกที่ฆ่าคน แต่เขาไม่ได้รู้สึกเสียใจเลยสักนิด <เล่นเอาดาบจ่อคอขนาดนั้น จะให้ฉันใจบุญเหรอวะ ฝันไปเถอะ!>

เขากัดฟันยอมรับความจริง ระบบมันพูดถูก—ศัตรูหมายเอาชีวิต ก็ต้องเอาชีวิตมันคืน แค่นั้นเอง

ใช้เวลาสักพัก ซุยเจี้ยนจึงลุกขึ้น เดินไปพลิกร่างตรวจสอบศพ แม้ใจรู้สึกแหยงแต่ก็ต้องทำ จู่ ๆ เขาก็ขมวดคิ้วขึ้น <ฉันไปมีเรื่องกับใครเมื่อไหร่กันวะ? ทำไมถึงส่งมือสังหารมาฆ่า?>

คนเดียวที่นึกออกก็มีแค่…หลี่หรงหาว ตอนนั้นสายตาที่มันมองมาก่อนจะยอมขอโทษยังเต็มไปด้วยความเย็นชา

ซุยเจี้ยนยิ่งมั่นใจว่าไม่น่าจะผิดตัวแน่

เขาสูดหายใจแรง ยื่นมือคลำตามตัวศพ รู้สึกขยะแขยงสุด ๆ แต่ก็ยังข่มใจทำ

ไม่นานก็เจอของหนึ่งชิ้น—โทรศัพท์มือถือ

หน้าจอล็อกอยู่ ต้องใช้ลายนิ้วมือ เขาจึงจับมือศพมาทาบทีละนิ้ว จนกระทั่งกดตรงนิ้วชี้แล้วเครื่องสั่นเบา ๆ ปลดล็อกได้สำเร็จ

ซุยเจี้ยนรีบปล่อยมือศพออกทันที ก่อนจะก้มลงเปิดดูข้อมูลข้างในเงียบ ๆ

【จบตอนที่ 123】