ตอนที่ 8 - คำเชิญและสัญญาของออเรเลีย!

“ขอบคุณที่ช่วยข้าไว้, ท่านนักรบ!”

ออเรเลียขอบคุณเย่เทียนพร้อมกับเดินไปหาเขาอย่างช้าๆ. รูปร่างอันเซ็กซี่ของเธอมันบิดไปมา ทำให้รู้สึกถึงความเป็นผู้ใหญ่และอารมณ์ที่ยั่วยวน.

ตอนนี้, เธอได้ใจเย็นลงแล้ว. ท่าทาง มารยาทของเธอนั้นดูสูงส่ง, งดงามและเปล่งประกาย. นั่นเป็นเพราะเธอมาจากตระกูลชั้นสูง ดังนั้นเธอก็คงมีท่าทางที่ดูสูงส่งโดยธรรมชาติอยู่แล้ว.

“นี่คือเจตจำนงของพระเจ้า, และก็เป็นเกียติของข้า ทั้งสตรีผู้สูงส่งและงดงาม ทุกอย่างในเวลาเดียวกัน. ข้าเชื่ออย่างงั้นเพราะสเน่ห์ที่เป็นเอกลักษณ์ของท่าน, เทพธิดาแห่งโชคคงสถิตอยู่กับท่านเป็นแน่แท้. ถึงข้าจะไม่ได้ช่วยท่านเอาไว้ ท่านก็คงปลอดภัยและรอดจากการลอบสังหารอยู่ดีขอรับ”

เย่เทียนยิ้มเบาๆ ดูให้เกียรติ. ที่เขาพูดออกไปไม่ใช่ทั้งความสุภาพหรือความยโสทั้งนั้น, ขณะเดียวกันคำพูดหวานๆก็ทำให้ออเรเลียมีความสุข.

“ข้าดูงดงามดังเจ้าพูดจริงๆ หรือ?”

สำหรับออเรเลีย, นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอถูกชมจากคนอื่น. แม้แต่ตาแก่ในสภาก็ชมและน้ำลายหกกับความงามของเธอ. แต่คำพูดของชายผู้นี้โดนใจเธอจริงๆ.

ถ้าหากค่าCharm (เสน่ห์) ของเย่เทียนมากกว่านี้ล่ะก็, นางคงทนนัดกับเจอเย่เทียนแทบไม่ไหว.

โรมสมัยโบราณไม่ได้แค่ป่าเถื่อนสำหรับพวกผู้ชายเท่านั้น มันยังเป็นสถานที่ท้าทายและเปิดเผยสำหรับ

พวกผู้หญิงด้วย. แน่นอนว่าการนั้นก็คือพวกนักรบจะต้องมัดใจของสาวๆให้ได้.

ถึงกระนั้น, การลงทัณฑ์ของโรมสมัยโบราณนั้นค่อนข้างรุนแรงสำหรับหญิงที่มีชู้.

“ที่ข้ากล่าวไปนั้นเทียบไม่ถึง1ใน10ของความงามท่านเลยขอรับ…” เย่เทียนยิ้มและกล่าวออกไปอย่างจริงใจ.

“เจ้าชื่ออะไร?”

ออเรเลียรู้ว่าเธอไม่สามารถคุยเรื่องนี้กับเย่เทียนต่อได้. เพราะมันคงไม่ดีถ้าหากคำพูดพวกนี้ไปถึงหูของสามีเธอ. พวกโรคจิตคงแพร่ข่าวลือว่าเธอมีชู้กับชายที่หนุ่มและแข็งแรง มันส์มือแน่ๆ. ถึงแม้สามีเธอจะไม่ค่อยอยู่

ก็ตาม.

“เซตาน เย่เทียน!” เย่เทียนพูดเบาๆ, น้ำเสียงก็ยังคงไม่ใช่ทั้งสุภาพหรือยโสแต่อย่างใด.

“เอาล่ะ, เซตาน, เจ้าจะยินดีเป็นอัศวินอารักขาให้ข้าหรือไม่? ข้าจะให้เกียรติยศที่ไม่มีสิ่งใดเทียมจากตระกูล

ออเรเลียสค็อตต้า!” ออเรเลียถามด้วยรอยยิ้ม.

นางได้เห็นความแข็งแกร่งของเย่เทียนด้วยตาสองข้าง. หากเย่เทียนอยู่ข้างกายเธอ, ความปลอดภัยของเธอและซีซาร์จะต้องดีเป็นแน่.

“ขอบพระคุณสำหรับเจตนาอันดีขอรับ, แต่ข้าอยากจะเป็นนายทาสและประชาชนที่เคารพกฏหมายมากกว่า. ข้าได้เห็นการฆ่ามาเยอะแล้ว, ฉะนั้นข้าอยากดื่มด่ำกับความสงบสุข อาทิตย์ขึ้น อาทิตย์ลงมากกว่าขอรับ.”

เย่เทียนปฏิเสธไปตรงๆ.

เป็นอัศวินอารักขาเธองั้นหรอ? ถ้างั้นมันก็เหมือนขายตัวเราให้เธอไม่ใช่รึไง? ถ้าเราเป็นอัศวินของเธอ เราจะได้ตั้มกับเธอปะ?

“น่าเสียดาย…”

ออเรเลียเห็นความตั้งใจของเย่เทียน เธอเลยส่ายหัวด้วยความผิดหวัง.

“ยังไง, ข้าก็อยากขอบคุณเจ้า. เพราะเจ้าช่วยข้ากับลูกชายไว้ ตระกูลเราจะไม่ทิฐิ, และรางวัลจะส่งไปที่บ้านของเจ้าเร็วนี้! แล้วก็ หากเจ้าต้องการความช่วยเหลือ เจ้าสามารถมาหาข้าได้ที่ตระกูลซีซาร์.”

“สรรเสริญแด่ท่าน, นายหญิงผู้โอบอ้อมอารี, สรรเสริญแด่ซีซาร์. ขอให้พระเจ้าคุ้มครองท่าน”

เย่เทียนยิ้มอย่างมีความสุขที่ได้รางวัลและคำสัญญาจากออเรเลีย.

แต่เขาก็รู้ว่าตระกูลซีซาร์นั้นจะเริ่มตกต่ำลงหลังจากพ่อและลุงของซีซาร์ตายไป. ในไม่กี่ปี, ซีซาร์จะพึ่งพาได้แต่กำลังของปู่(ไม่ก็ตา) กับสามีของป้าเขาเท่านั้น.

“ข้าคิดจริงๆนะว่าเจ้าสามารถเป็นอัศวินที่แข็งแกร่งได้. เจ้าสามารถสร้างชื่อเสียงและตระกูลที่รุ่งโรจน์กับพวกเราได้. ข้อเสนอของข้าพร้อมเสมอสำหรับเจ้า.” ขณะเธอกำลังจากไป, ออเรเลียพูดทิ้งท้ายไว้หวังว่าจะหลอกล่อเย่เทียนได้.

“ข้าจะพิจารณาอย่างถี่ถ้วนขอรับ. ข้าจะไปพบท่านหลังจากข้าไตร่ตรองดีแล้ว!”

เย่เทียนยิ้มและมองไปทางแผ่นหลังอันยั่วยวนของออเรเลีย.

หลังเธอจากไป ฝูงชนก็มองมาที่เย่เทียนด้วยความอิจฉา. ขณะเดียวกันเขาก็รู้สึกเสียดายที่เย่เทียนโง่จัดๆที่ปฏิเสธโอกาสที่ดีที่จะได้กลายเป็น คนดูดีมีชาติตระกูล.

ยิ่งกว่านั้น ได้เป็นถึงอัศวินพิทักษ์สาวงามแบบออเรเลีย. บางที อาจจะได้ทำอะไรดีๆกับเธอด้วย!

“มองอะไรกัน?” เย่เทียนตะโกนอย่างดัง ทำให้ฝูงชนกลัวถอยไปอย่างไว.

“ขยะ!” เย่เทียนพูดเบาๆด้วยความแขยง.

ในที่สุด เขาก็กลับมาอยู่ข้างแองเจล่า จับมือเธอแล้วพาเธอเดินเข้าไปในตลาดทาส.

วันนี้ไม่ค่อยมีทาสขายในตลาด เกือบทั้งหมดเป็นชาวเมืองจากอิตาลี จากชัยชนะต่อเนื่องของโรมันบนสนามรบ พวกค้าทาสเลยไม่สามารถหาซื้อเฉลยศึกได้.

แม้ว่าพวกเขาจะมีช่องทางซื้อนักโทษชาวโรมันจาก ‘กองทัพพันธมิตร’ แต่จะมีความกล้าพอที่จะทำไหมล่ะ.

ด้วยเหตุนี้ ขณะเดินถนนอยู่ เย่เทียนค่อนข้างจะผิดหวัง. แต่ถึงอย่างงั้นเขาก็หวังว่าเขาจะหาซื้อทาสสาวน่ารักๆไว้ดูแลบ้าน และเคียงข้างบนเตียงพร้อมๆกับพัฒนาความภักดีเพื่อทำให้เขาแข็งแกร่งขึ้นได้.

ถึงแม้เย่เทียนจะแข็งแกร่งมากแล้วก็ตาม เขาก็ไม่ได้แข็งแกร่งที่สุด และแน่นอนว่าเขายังไปไม่ถึงลิมิตของ

ร่างกายมนุษย์ เขาไม่ได้เป็นอมตะและยังคงตายได้เช่นกัน.

เพื่อจะไปถึงจุดนั้น เขาต้องพัฒนาความภักดีเหล่าทาสของเขา. ทาสหญิงคือตัวเลือกแรก, เอาสวยๆไว้ก่อนด้วย.

มาถึงบ้านป่าเมืองเถื่อนๆแท้ๆ ได้หญิงมาแค่คนเดียวเองหรอ?

บ้าชัดๆ! เป็นไปไม่ได้เกิ๊น!

ความงาม, ในยุคนี้น่ะมันคือทรัพย์สินส่วนตัวสำหรับชายที่แข็งแกร่งโว้ย!