ตอนที่ 1355 มิตรภาพหนักแน่นแข็งแกร่ง

ในเส้นทางโบราณ

ภายในอุโมงค์ห้วงมิติเวลาไม่มีที่สิ้นสุดม่านพลังมิติที่บิดเบี้ยวทำให้มังกรปีศาจซึ่งเป็นพี่ใหญ่ที่ดีถึงกับหลงทาง

ในการเลือกตำแหน่งทิศทางที่น่าพิศวงอารมณ์ของมังกรปีศาจเต็มไปด้วยความมั่นใจตั้งแต่แรกเริ่มว่าต้องเป็นเส้นทางนี้จึงจะถูกต้อง  เขาไม่ค่อยแน่ใจอีกครั้ง ‘มันน่าจะเป็นทางนี้ เคยเดินทางผ่านมาเมื่อแสนปีที่แล้ว’  จากนั้นก็พูดว่า ‘ไม่น่าจะผิด เห็นได้ชัดว่านี่คือเส้นทางที่น่าจะผ่านไปได้’ หากระบุตำแหน่งที่ต้องการไปได้ทุกที่แต่ดูเหมือนจะมีจุดหมายเดียวเท่านั้น ในที่สุดเขาก็โมโห ‘ใครช่วยบอกข้าที นี่มันเส้นทางบ้าอะไร?  เส้นทางโบราณเหล่านี้อันตรายมากพอแล้วทำไมต้องซับซ้อนขนาดนี้ รู้ไหมว่าข้าไม่ได้ผ่านมาตั้งแสนปีแล้ว จะจำได้ชัดเจนอย่างไรกัน?

“ข้ารู้สึกเหมือนว่าเราเดินวนหรือเปล่า?”  ครั้งหนึ่งในตอนที่ศึกษาวิชาเทเลพอร์ตอยู่ในสถาบันเย่ว์หยางลองเทเลพอร์ตไปเพื่อจีบสาวๆ แต่ก็พบว่าเขาเทเลพอร์ตไปผิดทาง

“อย่างนั้นหรือ? มิติในเส้นทางโบราณดูคล้ายกันหมดมันควรจะคล้ายกันด้วยหรือ?” พี่ใหญ่รู้สึกผิด

“บนหินนี้มีเหรียญทอง เจ้าจะอธิบายอย่างไร?  อย่าบอกข้านะว่ายุคโบราณมีคนช่างสงสัยเหมือนอย่างข้า เขาทิ้งเหรียญทองไว้ครึ่งหนึ่ง อย่างนั้นเหรียญทองที่เขาทิ้งไว้ก็เหมือนกับของข้า”  เย่ว์หยางหยิบเหรียญทองขึ้นมาทันใดนั้นเขาพบว่าเป็นรูปฮุยไท่หลางกำลังเชิดหัวหอนเห็นได้ชัดว่านี่คือเหรียญของทวีปมังกรทะยานที่ทำเป็นพิเศษเพื่อยกย่องผู้ป้องกันการรุกรานจากแดนสวรรค์หลายครั้งฮุยไท่หลาง หมาป่าปีศาจล้างโลกพยายามปกป้องอยู่หลายครั้ง นี่เป็นเหรียญรุ่นหมาป่าปีศาจล้างโลกซึ่งมีอยู่หลายเหรียญ

“ก็ได้, ข้ายอมรับว่าข้าหลงทางไอ้เส้นทางบ้านี่ข้าไม่ได้ผ่านมาตั้งแสนปีแล้ว ข้าจะจำได้ชัดเจนได้อย่างไร!” ผู้เป็นพี่ใหญ่บางคนพยายามปัดความรับผิดชอบ

“แต่ตอนแรกข้าจำได้ว่าดูเหมือนเจ้าไม่ได้พูดอย่างนั้น”  เย่ว์หยางจำได้ว่าสีหน้าของผู้เป็นพี่ใหญ่ตอนนั้นมีความมั่นใจมาก

“ในตอนนั้นข้าพบเส้นทางที่แน่นอนมันไม่ได้ยากสำหรับข้าเลย” มังกรปีศาจหดหู่อย่างมาก

เขาต้องการอวดบารมีต่อหน้าผู้เป็นน้องเล็กซึ่งเขาไม่สามารถเอาชนะได้

ใครกันเล่าที่อยากให้เป็นแบบนี้

เย่ว์หยางพูดไม่ออก

โธ่เอ๋ยพี่ใหญ่นี่มันเรื่องเร่งด่วน เจ้าจริงจังกว่านี้ได้ไหม?

ถ้าทำไม่ได้ก็บอกมาตรงๆเสียตั้งแต่ทีแรกจะได้ช่วยกันคิดหาทางอื่นตอนนี้มาถึงครึ่งทางแต่เจ้าก็ไม่สามารถหาเส้นทางที่ถูกต้องได้รู้ไหมว่าทำร้ายจิตใจคนอื่นแค่ไหน? ในตอนแรกเขาอุตส่าห์รวบรวมความกล้าสนับสนุนพี่ใหญ่ด้วยการให้ความไว้วางใจถึงหนึ่งในสิบ คิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าทำให้คนอื่นต้องผิดหวังอย่างไร้น้ำใจ  พี่ใหญ่ทำกันได้อย่างนี้หรือ?

มังกรปีศาจเงื้อมือตบหน้าผากตนเอง“ให้เวลาข้าบ้าง ดูซิว่าข้าจะต้องจำได้แน่นอน

เย่ว์หยางรู้สึกทันทีว่าอาศัยเจ้าผู้นี้ไม่ใช่เรื่องดีแน่

เจ้าผู้นี้ในหัวมีแต่กล้ามเนื้อ

ต่อสู้ได้ไม่เลว

แต่เรื่องอื่นไม่มีอะไร

เขาจำได้ว่าสามสาวเทวทูตผู้สร้างผู้ทำลายและผู้นิรันดร์พูดไว้ว่าสถิติการฝึกในคัมภีร์เทพที่นานที่สุดในโลกไร้ที่สิ้นสุดใช้เวลาถึงหนึ่งล้านปีเป็นของเจ้าผู้นี้และสติปัญญาเขาค่อนข้าง ‘สูง’ เลยทีเดียว

“ให้ข้านำทางก็ได้!” ตอนนี้เย่ว์หยางคิดว่าครูของเขาเป็นบัณฑิตที่เก่งกาจในด้านเทเลพอร์ตผ่านมิติปัญหาเดียวก็คือพื้นที่มิติของหอทงเทียนโดยเฉพาะอย่างยิ่งทวีปมังกรทะยานเทียบไม่ได้กับความซับซ้อนในแดนสวรรค์โดยเฉพาะในเส้นทางโบราณ  บางทีในหมู่บ้านเล็กๆในชนบทที่มีเส้นทางสองสามทางอย่างทวีปมังกรทะยาน อาจารย์จิ้งจอกเจ้าเล่ห์สุ่ยตงหลิวอาจเป็นผู้เชี่ยวชาญในปฏิบัติการผ่านมิติแต่หากต้องการนำทฤษฎีของเขามาใช้ที่นี่ซึ่งมีเส้นทางแตกต่างกันนับหมื่นตามรูปแบบของแดนสวรรค์นำมาใช้เข้ากับทฤษฎีของเขายิ่งไปกว่านั้นยังเป็นการฝึกฝนที่มิอาจล้มเหลวได้ ดูเหมือนจะยากกว่าอยู่บ้าง

“เจ้าจะมานำทางหรือ?  ถ้าเจ้าต้องการนำเรากลับไปหาเทพพิทักษ์ภูเขากวงหมิง  ข้าค่อยเรียกใช้เจ้า!”   มังกรปีศาจหงุดหงิดไม่พอใจแม้ว่าเขาจะจำตำแหน่งทิศทางไม่ได้ แต่เขาก็ยังแข็งแกร่งกว่าเจ้าเด็กนี่เป็นหมื่นเท่าใช่ไหม?

“แล้วเดินวนกลับมาที่เดิมเล่า?”  เย่ว์หยางโบกมืออย่างอ่อนแรง  “เจ้าไปเถอะ!”

“อะไรของเจ้า?”  มังกรปีศาจถลึงตา

“ข้าจะรออยู่ที่นี่”  เย่ว์หยางดึงน่องไก่ออกมาและเริ่มกิน  “ยังไงก็ตามเดี๋ยวเจ้าก็วนกลับมาตรงนี้อยู่แล้ว!”

“เจ้ายั่วโมโหข้าเด็กน้อยเจ้าหยิ่งเกินไปแล้ว กล้าดูถูกข้าหรือ? ก็ได้ข้าไม่หวงที่จะให้เจ้าได้เห็นมัน ดูให้ดี!” มังกรปีศาจโมโห และเขาเรียกมังกรแสงบาดาลออกมา

ตอนแรกเขาเขียนเครื่องหมายอักษรรูนพิเศษบนหัวมังกรแสงบาดาล

จากนั้นปล่อยออกไปด้วยความมั่นใจ

มันบินออกไปทันที

ในที่สุดเขาเลิกคิ้วมองดูเย่ว์หยางอย่างมีชัย  “เห็นไหม? ข้าพบตำแหน่งเส้นทางที่ถูกต้องแล้วนี่คือมังกรแสงบาดาล มันสามารถข้ามผ่านมิติได้อย่างไม่มีปัญหา”

เย่ว์หยางไม่มีอารมณ์จะโกรธ  “เจ้ามีอสูรด้วยหรือ?  ทำไมไม่ใช้แต่แรกแต่กลับพยายามอวดความทรงจำทั้งที่เวลาเปลี่ยนไป!”

มังกรปีศาจใช้มือตบไหล่เย่ว์หยางค่อนข้างแรงและพูดอย่างจริงจัง  “เจ้ายังเด็กเกินไปที่จะออกกำลังเรี่ยวแรงเช่นเดียวกับข้าที่อยู่ในทุกที่ทุกเวลาข้าไม่ลืมออกพลังกายเปลี่ยนความเครียดให้เป็นแรงจูงใจ  เปลี่ยนแรงจูงใจให้เป็นความสามารถเพื่อให้ฝีมือก้าวหน้าอย่างต่อเนื่อง! นอกจากนี้ ข้าไม่ได้ทำผิด ข้าทำเพียงเพื่อให้ศัตรูสับสน ข้าตั้งใจวนไปรอบๆ สองสามรอบเพื่อให้ศัตรูสับสนและจำกัดการไล่ตาม!  เจ้าก็เห็นว่าเทพพิทักษ์แห่งเขากวงหมิงถูกข้าหลอกได้ใช่ไหม?  เขาไม่สามารถบอกได้ว่าข้ากำลังทำอะไรอยู่และข้าก็โยนปัญหานี้ออกไปอย่างง่ายดาย

เด็กหนุ่มจากโลกอื่นคิดว่าการคุยโม้โอ้อวดนี้คงทำให้แดนสวรรค์แตกแน่

เขาหยุดชะงัก  “ดีละ ในเมื่อเราสร้างความสับสนให้ศัตรู และข้าก็อยู่ในเส้นทางแล้วแต่ข้าก็ยังรู้สึกกังวลอยู่เล็กน้อยว่า เรื่องคงจะไม่ง่าย”

ขณะที่มังกรปีศาจพี่ใหญ่เตรียมโม้น้ำลายแตกฟอง

เตรียมพร้อมจะออกเดินทาง

มังกรแสงบาดาลก็กลับมา

ทิศทางที่เจ้านายและเย่ว์หยางเดินผ่านไปเจ้ามังกรกลับมาอย่างรวดเร็วในตอนนี้

“เกิดอะไรขึ้น?”มังกรปีศาจตะลึง “เราเดินเข้าไปใกล้แดนสวรรค์หรือ?”   เฉพาะในสถานที่นั้นเท่านั้นที่ทำให้ผู้คนเดินวนซ้ำเส้นทางได้อย่างไม่สิ้นสุด แต่มันไม่ถูกต้องเราไม่ได้เบี่ยงเบนไปไกลมากขนาดนั้น

“ก่อนที่ข้าจะขาดสติและไม่บีบคอเจ้าให้ตายให้ข้าเป็นคนนำทางเป็นไง”  เย่ว์หยางยกมือขึ้น

“เจ้าโง่ข้าถูกแล้ว!” มังกรปีศาจร้องขึ้นทันที

“เจ้ายังมีหน้ามาพูดอีกหรือ?”  เย่ว์หยางคว้าคอเขาเหมือนคนโง่  โง่อย่างนี้ควรรีบตายและไปเกิดใหม่เร็วๆ

“ฟังข้าดีๆ  ข้าตั้งใจมาที่นี่จริงๆ”  มังกรปีศาจรีบอธิบายว่าเขากำลังหลงและเขาถอนหายใจอธิบายให้เย่ว์หยางฟังอย่างอดทน “เรามาถึงที่นี่ได้ง่ายเพราะอะไร? เส้นทางแดนสวรรค์ เส้นทางที่พวกเทพไม่ยินดีจะผ่านมา อย่ากังวล และฟังข้าเพราะไม่มีใครยินดีจะมา จึงไม่ต้องกลัวอะไร ดังนั้นเราปลอดภัยมาก!”

“ปลอดภัยกะผีน่ะสิ!”  เย่ว์หยางตัดสินใจไม่เชื่อคำของเขา

“เดี๋ยวก่อน,มีข้อดีอีกอย่างที่มาถึงที่นี่” มังกรปีศาจกลัวเล็กน้อยเมื่อเห็นผู้น้องทำท่าจะกินเลือดกินเนื้อ  “เส้นทางโบราณแดนสวรรค์นี้ไม่มีใครสามารถออกไปได้  ใครก็ตามที่มาถึงและไม่สามารถออกไปได้ก็ไม่มีคนอื่นมาถึงได้เป็นธรรมดา ไม่ต้องกังวล ข้าหมายความว่าข้ามาถูกแล้วเราถึงได้มาถึงที่นี่”

“นี่หรือถูก?”  เย่ว์หยางรู้สึกเหมือนกับว่ากำลังฟังคนบอกว่าพระจันทร์เป็นสี่เหลี่ยมคิดว่าเขาโง่อย่างนั้นหรือ?

“ถูกต้อง!” มังกรปีศาจพูดไม่ทันจบเขาถูกเย่ว์หยางรวบตัวทันที

เย่ว์หยางตั้งใจจะฝังเจ้าผู้นี้ทั้งเป็น

ความตายราคาถูก

บัดซบ!

สถานที่ผีสางแบบนี้ทุกคนจะตายที่นี่และไม่มีวันออกไปได้  ทั้งยังบอกว่ามาถูกแล้ว  ถ้าไม่ฝังเขาแล้วยังจะรออะไรอยู่อีก

มังกรปีศาจกลัวจนน้ำตาตกรีบร้องบอกทันที “ข้าจริงจังนะ ข้าไม่ได้พูดความจริงหลายครั้งในชีวิตโธ่เว้ย.. พอจะพูดอะไรที่เป็นความจริงหน่อย เจ้ากลับไม่เชื่อ!”

เย่ว์หยางตั้งหน้าตั้งตาขุดหลุมราวกับว่าไม่ได้ยิน

“มีมหาเทพถูกฝังอยู่ในเส้นทางสวรรค์โบราณแม้ว่าจะไม่ใช่มหาเทพในตำนาน แต่ตอนที่ข้ายังเป็นเด็กเล่นโคลนอยู่เขาก็น่ากลัวอยู่แล้ว”  มังกรปีศาจพูดจบเย่ว์หยางหยุดและมองด้วยความสงสัยทันที มังกรปีศาจพบว่าได้ผลเขารีบเสริมต่อทันที  มาตรงนี้ เรากำลังมองหาสถานที่นั้นอยู่แล้วปลุกให้เขาช่วยส่งเราออกไป เจ้าดูสิ มันง่ายกว่า!”

“เจ้าแน่ใจนะว่ามหาเทพนั้นถูกเราปลุกขึ้นมาแล้วจะไม่โกรธลุกขึ้นมาตบเราจนเป็นเนื้อแหลกเหลว?” เย่ว์หยางสงสัยความเป็นไปได้อื่น

“เหลวไหล,ไม่มีเรื่องแบบนั้นแน่นอน!” มังกรปีศาจในตอนใช้ท่าทางกวนโมโหอีก “ข้ากับเขาคล้ายกัน  คล้ายกันมากแม้ว่าไม่ใช่พี่น้อง แต่ก็เหมือนสหาย และเป็นสหายที่แสนดี!”

“แน่ใจนะว่าเป็นสหายที่แสนดี?”  เย่ว์หยางสงสัยเจ้าโง่ผู้นี้มีสหายในแดนสวรรค์ด้วยหรือ?” เป็นไปไม่ได้เลยตามหลักวิทยาศาสตร์

“เป็นมิตรภาพที่แนบแน่นกล้าแกร่ง!”  มังกรปีศาจตบอกรับรอง

“งั้นก็รีบเลย!”  เย่ว์หยางถอนหายใจโล่งอกในเมื่อเป็นสหาย ไม่ใช่ศัตรู ต่อให้โกรธก็คงไม่ถึงกับใช้มือยักษ์ตบหน้าเขา

“ดี, เจ้าดูนะข้าจะระเบิดพลังเทพก่อนและลองดูว่าจะปลุกเขาได้ไหม!”  มังกรปีศาจทำท่าทางไม่เหมือนกับคนที่จะไปปลุกแต่เหมือนกับคนที่ไปเคาะประตูบ้านเพื่อยั่วยุแก้แค้นมากกว่า เย่ว์หยางมองดูอยู่ข้างๆรู้สึกเยือกเย็นจับใจ หรือว่าเขาสะเพร่าเกินไปหลงเชื่อคำผิดๆ ! ตอนนี้เขาได้แต่หวังว่ามหาเทพนี้จะเป็นสหายมีมิตรภาพที่แนบแน่นกับเขาจริงๆ  มิฉะนั้นผลที่ตามมาคงเลวร้ายสุดคาดคิด

เขาไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด

เหมือนกับว่าเป็นความฝันร้ายดูเหมือนเขากำลังหาว

อย่างไรก็ตามมีเสียงงัวเงียดังออกมาจากในที่ว่างเปล่าดังมาถึงโสตประสาทของเย่ว์หยาง  “เจ้าอีกแล้ว เจ้าเลิกทำอย่างนี้ได้ไหม?”

เย่ว์หยางกระพริบตาโต  “ข้า..ทำไม? ข้าเคยอยู่ที่นี่มาก่อนอย่างนั้นหรือ?”

เสียงงัวเงียดังชัดขึ้นมาอีกเล็กน้อย  “ก็พวกเจ้ายังอยู่ในระเบียงทางเดินของข้ามาสามวันแล้วไม่ใช่หรือ?  พวกเจ้าเดินวนเวียนอยู่ในบ้านข้าและพวกเจ้าก็หนวกหูกวนใจคนอื่นจะนอน นี่มันมากไปหรือเปล่า? มังกรปีศาจ เจ้าหน้าโง่เจ้าไปหอทงเทียนไม่ใช่หรือ? เจ้ามาทำอะไรที่บ้านข้าผู้เป็นเทพนี่?”

“เรากำลังจะไปหอทงเทียนแต่ตอนนี้เราหลงทาง ท่านช่วยเราหน่อยได้ไหม!” มังกรปีศาจขยิบตาให้เย่ว์หยางทำนองว่า เรื่องแบบนี้ง่ายมาก!

“ม่ายเอา!”  มหาเทพที่เพิ่งตื่นปฏิเสธโดยไม่ลังเล

“ท่านทำไม่ได้หรือ?”  มังกรปีศาจตะลึง

“เพราะ....เราผู้เป็นเทพไม่สนิทกับเจ้าเท่าใดนัก!” มหาเทพที่เพิ่งตื่นกล่าวหาว่ามังกรปีศาจโกหก

“เจ้าบอกว่าเจ้ากับเขามีมิตรภาพที่แนบแน่นมากไม่ใช่หรือ?”  เย่ว์หยางโมโห ถ้าเจ้าไม่คุ้นเคยกับเขา เจ้ากล้าไปปลุกคนอื่น ทั้งยังขอให้ผู้อื่นส่งตนเองออกไป หนังหน้าหนาขนาดนี้ช่างบังอาจจริงๆ!

“ฮ่าฮ่าฮ่าเจ้าคิดว่าเจ้าจะมีมิตรภาพแนบแน่นกับนักโทษที่เพิ่งพบกันเมื่อแสนกว่าปีก่อนและไม่ได้พบหน้ามาเป็นเวลาแสนปีหรือ? แม้จะมีเวลาถึงแสนปี แต่ก็เพียงพอทำให้เหล็กผุกร่อนได้!  เมื่อได้เห็นการแบ่งปันและความรู้เข้าใจของพวกเจ้าแล้ว เราผู้เป็นเทพนี้ไม่ถือสาความผิดของพวกเจ้า  ไปซะเถอะ!” มหาเทพที่เพิ่งตื่นหลับต่อไป

“ถ้าท่านไม่ส่งเราออกไปเราก็จะต้องเถียงกันส่งเสียงดังที่นี่ตลอดเวลาเสียงดังก็ทำให้ท่านหลับไม่ได้อยู่ดี!” มังกรปีศาจกลั้นหายใจ และแม้ว่าจะไม่มีมิตรภาพที่แน่นแฟ้น นั่นเป็นเรื่องน่าขำหรือ? ข้ายังคิดถึงเจ้าได้เลยหลังจากที่เวลาผ่านไปถึงแสนปี

“.....”  เย่ว์หยางพูดไม่ออกนี่เขาทำตัวเหมือนพี่ใหญ่หรือเปล่า? ดูแล้วคล้ายอันธพาลมากกว่า!

“ก็ได้เพื่อจะได้นอนหลับอย่างสบายใจ เราผู้เป็นเทพจะส่งเจ้าให้ก็ได้!”  มหาเทพผู้ตื่นขึ้นรู้สึกจนใจ  เขามีความรู้สึกเช่นเดียวกับเย่ว์หยางถ้าเปลี่ยนเป็นเย่ว์หยาง เขาคงไม่ยอมรับเจ้าขี้โกงนี่เป็นสหาย ทั้งยังคุยโอ้อวดว่ามีมิตรภาพแนบแน่น

“เราไม่ต้องการกลับไปทางหอทงเทียนอาจจะพบกับเทียนอี้รออยู่ มันไม่ปลอดภัย ช่วยส่งเราไปที่ประตูชะตาที!”  มังกรปีศาจร้องขอเงื่อนไข

“ยุ่งยากวุ่นวายจริงโว้ยพับผ่า!” มหาเทพที่เพิ่งตื่นยื่นมือขนาดมหึมาออกมาจากความว่างเปล่าและกวาดกดไปทางมังกรปีศาจและเย่ว์หยาง “แต่เราผู้เป็นเทพนี้รู้สึกได้ว่าพวกเจ้าไปไหนก็ไม่มีประโยชน์และแม้ว่าพวกเจ้าจะเข้าประตูแห่งชะตา พวกเจ้าจะยิ่งอันตรายมากขึ้นไปอีกเพราะโลกแห่งแกนสมดุลโลก อยู่ในระหว่างการเผชิญหน้านั่นเป็นชะตากรรมที่คนรุ่นอาวุโสได้ก่อไว้ข้างใน มันยังไม่จบสิ้น  เว้นแต่ชะตากรรมจะสิ้นสลายไป ภูเขาจะทลายทะเลมรณะจะระเหยเหือดแห้งไป โชคชะตาเจ้าไม่ได้อยู่ในเงื้อมมือเจ้าทั้งหมด เป็นไปไม่ได้ที่จะแก้ปัญหาด้วยสติปัญญาและความกล้าหาญของเจ้า...”

“ขอผู้อาวุโสช่วยคลี่คลายความสงสัยของข้าด้วย”  เย่ว์หยางมีเวลาแค่พูดประโยคนี้และเขารู้สึกว่าโลกหมุนติ้ว เขาถูกเทเลพอร์ตออกไปไกลหลายพันล้านกิโลเมตรทันที

ในความคิดของเขา

คลุมเครือ

มีร่องรอยบ่งชี้ว่าสิ่งที่เทพแสดงนั้นอาจมีอยู่จริงหรือไม่จริงบูชายัญ

เมื่อเย่ว์หยางตื่นขึ้นเขาพบว่าตนเองมายืนอยู่ข้างหน้าประตูเทพยักษ์สูงสามแสนเมตร กว้างสองแสนเมตร

มังกรปีศาจที่ยืนอยู่ด้านข้างปรบมือดีใจ  “โอว, เป็นที่นี่เอง สถานที่เราตามหาอยู่มันอยู่ที่นี่เอง! เป็นยังไงบ้างเจ้าเด็กน้อย ประตูชะตายุคโบราณถึงกับทำให้เจ้าตกใจเลยใช่ไหม?  ไม่เป็นไร เมื่อมีพี่ใหญ่อย่างข้าคุ้มกันรับประกันความปลอดภัยของเจ้าได้ ทุกอย่างจะราบรื่น!”

เย่ว์หยางควงค้อนยักษ์อยู่ข้างหลังเขาเงียบๆ  เขายิ้มและถามอย่างเยือกเย็น  “มหาเทพที่เพิ่งส่งเรามาที่นี่คือใคร?”

“เขาคือเกิ้นกู่เป็นเทพพิทักษ์แดนสวรรค์ ข้าไม่รู้ว่าเขามีอายุอยู่มานานแค่ไหนแล้วคาดว่าคงหลายแสนปี เป็นเทพที่ประหลาดและเฉื่อยชาไม่ค่อยอยากทำอะไรเลย  งานถนัดที่สุดของเขาก็คือนอนหลับ!” มังกรปีศาจในตอนนี้กล่าวด้วยความยินดี “เด็กน้อย ข้าจะบอกอะไรเจ้า ข้ารู้จักเขามามากกว่าหมื่นปีแล้ว และข้าก็มีมิตรภาพที่ดีกับเขา  ถ้าเจ้าไม่พบเจอข้าเขาจะส่งเรามาที่นี่หรือ? อย่างไรก็ตามคนผู้นี้นับวันชอบทำตัวเหมือนเด็กมากขึ้นเรื่อยๆ   เขาชอบกลั่นแกล้งคน และนิสัยตลกมาก ไม่น่าเชื่อเลยว่าข้ากับเขามีมิตรภาพที่ดีต่อกันจริงๆ  ... เจ้าทำไมทำท่าอย่างนั้น?  อย่าหาเรื่องข้า ไม่เอาๆ  ข้ารู้จักเขาจริงๆ”

**** **** ****