บทที่ 12 นักวิทยาศาสตร์

บทที่ 12 นักวิทยาศาสตร์

ระบบเหนื่อยหน่ายจนเลิกบ่นถึงพฤติกรรมออกนอกลู่นอกทางของหลินอี้ และเริ่มจะชินชาไปเองอย่างช่วยไม่ได้

ทางเข้าป่าซิงโต้วในครั้งนี้เป็นเส้นทางใหม่ โชคดีที่พื้นที่รอบนอกส่วนใหญ่มีแต่สัตว์วิญญาณอายุสิบปีและร้อยปี แม้แต่ระดับพันปีก็ยังหาตัวจับยาก

ต่อให้โชคร้ายไปเจอสัตว์วิญญาณพันปีเข้าจริงๆ ด้วยความสามารถประหลาดๆ ของปิปีตงและโฮสต์ การจะหนีเอาตัวรอดก็คงไม่ใช่ปัญหา

ระบบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ทันใดนั้น พวกเขาก็ประจันหน้าเข้ากับสัตว์วิญญาณระดับหมื่นปี

ระบบ: "..."

เวรเอ๊ย!

ดวงจะซวยอะไรขนาดนี้?!

มันตะโกนก้องในหัวของหลินอี้ "โฮสต์ หนีเร็ว!"

หลินอี้มองดูดักแด้หนอนไหมยักษ์ตรงหน้าแล้วกระพริบตาปริบๆ เขาจำได้ลางๆ ว่าผู้อำนวยการโรงพยาบาลเคยแอบกินขนมแล้วเขาไปเจอเข้า

ตอนนั้นสิ่งที่ผู้อำนวยการแอบกินดูเหมือนจะเป็นดักแด้ทอด

เจ้าตัวตรงหน้านี้ตัวใหญ่กว่าที่ผู้อำนวยการกินตั้งเยอะ รสชาติต้องเด็ดกว่าแน่นอน

คิดได้ดังนั้น หลินอี้ก็ถูมือไปมาด้วยความถูกใจแล้วพุ่งตัวเข้าไปหา

"บ้าเอ๊ย!"

ระบบสบถลั่น "นั่นมันสัตว์วิญญาณนะ สัตว์วิญญาณระดับหมื่นปีเชียวนะ!"

หลินอี้ไม่ฟังอีร้าค่าอีรม เขาพุ่งเข้าไปประชิดตัวดักแด้ยักษ์ ถลกแขนเสื้อขึ้น เตรียมจะอุ้มมันกลับบ้าน

เจ้าดักแด้บิดร่างกายอวบอ้วนของมันอย่างอุ้ยอ้าย แต่กลับแผ่คลื่นพลังจิตที่มองไม่เห็นออกมาโจมตีใส่หลินอี้

ทว่า คลื่นพลังจิตอันน่าสะพรึงกลัวนั้นกลับสลายหายไปอย่างไร้ร่องรอยทันทีที่สัมผัสถูกตัวหลินอี้

ดักแด้ยักษ์: "?"

ระบบ: "หือ?"

หลินอี้แบกดักแด้ขึ้นบ่าเดินตัวปลิว เจ้าดักแด้ผู้น่าสงสาร มันคือสัตว์วิญญาณระดับหมื่นปี แถมยังเป็นสายพลังจิตที่หายากยิ่ง อยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารในป่าซิงโต้วแห่งนี้แท้ๆ แต่เมื่อต้องมาเผชิญหน้ากับหลินอี้ มันกลับกลายเป็นแค่อาหารมื้อหนึ่ง

ปิปีตงยังหาวงแหวนวิญญาณที่เหมาะสมไม่ได้ แต่เพราะหลินอี้เอาแต่ร้องจะกินดักแด้ทอด เธอจึงจำต้องพักเรื่องหาวงแหวนไว้ก่อน แล้วลงมือก่อไฟตั้งหม้อที่ชายป่าด้านนอก

เมื่อทอดจนดักแด้เหลืองกรอบน่ากินไปทั้งตัว วงแหวนวิญญาณสีดำเลือนรางวงหนึ่งก็ลอยออกมาจากร่างของมัน

ปิปีตงตะลึงงัน เธอเป็นคนทอดมัน ก็เท่ากับว่าเธอเป็นคนฆ่ามัน นั่นหมายความว่าเธอสามารถดูดซับวงแหวนวิญญาณวงนี้ได้

แต่ทว่า... เธอจะรับมือกับวงแหวนวิญญาณหมื่นปีไหวเหรอ?

ปิปีตงหันไปขอความเห็นจากหลินอี้ หลินอี้ตบหน้าอกตัวเองดังป้าบด้วยความมั่นใจ "ไม่ต้องห่วง วิญญาณยุทธ์ของลูกพ่อได้รับการเสริมแกร่งด้วย 'เคล็ดวิชาฝังเข็มมหาอุตม์' ของพ่อแล้ว รับรองว่าไม่มีปัญหา"

ระบบ: "..."

มันอยากจะแย้งอะไรสักอย่างตามสัญชาตญาณ แต่พอคิดดูอีกที ก็ตัดสินใจเงียบปากไว้

มันเหนื่อยแล้ว จะเป็นไงก็ช่างหัวมันเถอะ!

ดังนั้นปิปีตงจึงเริ่มดูดซับวงแหวนวิญญาณ ส่วนหลินอี้ก็แคะเนื้อดักแด้ออกมา แบ่งครึ่งหนึ่งแจกจ่ายให้ชาวบ้าน และเก็บอีกครึ่งไว้รอปิปีตงตื่นมากิน

ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา ปิปีตงลืมตาขึ้นแล้วร้องบอกอย่างดีใจ "พ่อจ๋า หนูทำสำเร็จแล้ว!"

ระบบ: "มันทำได้จริงดิ?"

หลินอี้พยักหน้ามองดูปิปีตง ในจังหวะนี้เอง เธอได้ปลดปล่อยวงแหวนวิญญาณออกมา วงแรกเป็นสีม่วงเข้ม ลักษณะทึบตันเหมือนจานดิสก์

ส่วนวงที่สอง เป็นวงแหวนสีดำโปร่งตามปกติ

หลินอี้มองวงแหวนที่สองด้วยความไม่พอใจแล้วบ่นพึมพำ "ไว้วันหลังพ่อจะหาอะไรมาถมให้มันเต็มนะ"

ดวงตาของปิปีตงโค้งลงเป็นรูปจันทร์เสี้ยว "ค่า~"

ระบบ: "..."

วงแหวนวิญญาณบ้านไหนเขาทึบตันกันบ้างห๊ะ?

นี่เขาไม่เข้าใจความหมายของคำว่า "แหวน" หรือไง?

หลังจากกินดื่มกันจนอิ่มหนำ ปิปีตงก็กลับเข้าไปในป่าซิงโต้วอีกครั้ง จัดการอัดสัตว์วิญญาณสิบปีจนน่วมเพื่อให้ชาวบ้านคนอื่นได้จัดการปิดฉากและได้รับวงแหวนวิญญาณของตัวเอง

สุดท้าย ปิปีตงล่าหมูป่าหนึ่งตัวเพื่อนำกลับไปเป็นเสบียงสำหรับไม่กี่วันข้างหน้า จากนั้นขบวนของพวกเขาก็เดินทางกลับหมู่บ้าน

"อ้อ จริงสิโฮสต์ คุณยังไม่ได้ถามปิปีตงเลยว่าทักษะวิญญาณที่สองของเธอคืออะไร?"

หลินอี้จึงเอ่ยถาม

"พ่อจ๋า ทักษะที่สองของหนูคือ [ตรวจสอบ] พอกดใช้ปุ๊บ ทุกเสียงกระซิบและความเคลื่อนไหวรอบตัวจะปรากฏขึ้นมาในหัวหนูหมดเลย~"

ระบบถามต่อ "แล้วทักษะวิญญาณที่สองของโฮสต์ล่ะครับ?"

หลินอี้ตอบสวนกลับ "นายนี่น่ารำคาญจริงๆ"

ระบบ: "..."

...

ณ สำนักวิญญาณยุทธ์

เชียนสวินจี๋ขมวดคิ้วมุ่น กู่เจียและกู่อี้หายไปนานเกินไปแล้ว หรือว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับพวกเขา?

แต่มันจะเป็นไปได้ยังไง!

ทั้งกู่เจียและกู่อี้ต่างก็เป็นถึงปรมาจารย์วิญญาณระดับ 40 ขึ้นไป อย่าว่าแต่รับมือกับหลินอี้คนเดียวเลย ต่อให้ชาวบ้านหมู่บ้านเซี่ยอวิ๋นทั้งหมดมัดรวมกันเข้ามา ก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกเขา

แล้ว... มันเกิดผิดพลาดตรงไหนกันแน่?

เชียนสวินจี๋คิดยังไงก็ไม่เข้าใจ จึงตัดสินใจส่งคนไปสืบดูที่หมู่บ้านเซี่ยอวิ๋น

"ฉินเหยียน"

"ข้าน้อยอยู่นี่ขอรับ"

"กู่เจียกับกู่อี้ขาดการติดต่อไปที่หมู่บ้านเซี่ยอวิ๋น เจ้าจงไปสืบดูว่าเกิดอะไรขึ้น... แล้วก็ ห้ามทำร้ายเด็กผู้หญิงที่ชื่อปิปีตงเด็ดขาด"

"รับทราบ"

...

หลินอี้ค้นพบวิธีใช้งานรถไถรูปแบบใหม่ นั่นคือการไถนา

เพียงแค่ติดตั้งคันไถไว้ด้านหลังรถไถ แล้วให้ชาวบ้านเป็นคนบังคับ ประสิทธิภาพในการไถนาก็เพิ่มขึ้นหลายเท่าตัว

ชาวบ้านต่างตัวสั่นเทิ้มด้วยความตื่นเต้นเมื่อเห็นภาพนี้ ช่างตีเหล็กและช่างไม้แห่งหมู่บ้านพากันมากอดขาหลินอี้แล้วอ้อนวอน "พวกเราขอชำแหละวิญญาณยุทธ์ของท่านเพื่อศึกษาได้หรือไม่?"

พลังวิญญาณของพวกเขาแตะระดับ 12 แล้ว ตั้งแต่ที่หลินอี้จับพวกเขาฝังเข็ม วิญญาณยุทธ์ขยะก็ไม่ใช่ข้อจำกัดสำหรับชาวบ้านอีกต่อไป ขอแค่ขยันฝึกฝน พวกเขาก็สามารถเป็นวิญญาจารย์ได้เช่นกัน

ตอนนี้หลินอี้กำลังเห่อของเล่นใหม่และหมกมุ่นอยู่กับการทำนาทุกวี่วันจนถอนตัวไม่ขึ้น เขาไม่ได้ฟังสิ่งที่ช่างตีเหล็กกับช่างไม้พูดให้ชัดเจน จึงโบกมืออนุญาตไปส่งๆ

ดังนั้น ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา รถไถจึงกลายสภาพเป็นกองชิ้นส่วน

ช่างตีเหล็กขมวดคิ้ว "ชิ้นส่วนพวกนี้ละเอียดอ่อนเกินไป ต่อให้ข้าตีขึ้นมาได้ ก็ไม่รับประกันว่าจะประกอบเข้ากันได้สนิท"

ช่างไม้เอ่ยขึ้น "เรื่องความละเอียดปล่อยให้เป็นหน้าที่ข้าเอง ข้าจะขัดแต่งให้เอง"

"ตกลง"

ทั้งสองมองตากัน ดวงตาเปี่ยมไปด้วยความคาดหวังถึงอนาคต

ขั้นตอนต่อไปคือ... ต้องประกอบรถไถกลับคืนสภาพเดิมให้ได้ก่อน

หลังจากประกอบรถไถเสร็จ ช่างตีเหล็กและช่างไม้ก็ถือแบบแปลนที่วาดไว้วิ่งกลับบ้านทันที พวกเขามีลางสังหรณ์ว่า พวกเขากำลังจะเปลี่ยนแปลงโลกใบนี้ไปตลอดกาล

...

"โฮสต์ โฮสต์ที่รัก ได้โปรดเถอะ บอกผมหน่อยว่าทักษะวิญญาณที่สองของคุณคืออะไร!"

ระบบเก็บความอยากรู้อยากเห็นไว้ไม่ไหวจริงๆ มันพล่ามอยู่ในหัวหลินอี้มาหลายชั่วโมงแล้ว หลินอี้เองก็มีความอดทนสูงส่ง เขาทำเมินเฉยใส่ระบบโดยสิ้นเชิง จนกระทั่งระบบวาดแผนที่ขึ้นมาในหัวของเขาอีกครั้ง

บนแผนที่มีจุดสีแดงปรากฏขึ้น ระบบพูดด้วยความตื่นเต้น "โฮสต์ ปรมาจารย์วิญญาณอีกคนโผล่มาแล้ว!"

"อ้อ"

หลินอี้ไม่มีเจตนาจะออกไปหาปรมาจารย์วิญญาณคนนั้น เขาฝังเมล็ดพันธุ์เม็ดสุดท้ายลงดิน ลูบท้องที่กำลังร้องจ๊อกๆ แล้วหันหลังวิ่งกลับบ้าน

ระบบ: "..."

...

ฉินเหยียนมองดูหมู่บ้านเซี่ยอวิ๋นที่อยู่ไม่ไกล เขาครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะเรียกวิญญาณยุทธ์ออกมา วงแหวนวิญญาณที่สามสว่างวาบ ร่างกายของเขาค่อยๆ เลือนหายไป

ทักษะวิญญาณที่สาม: ล่องหน

ยังไงเสียเขาก็มาเพื่อสืบข่าว ไม่สมควรทำอะไรเอิกเกริก การซ่อนตัวในเงามืดเท่านั้นที่จะช่วยให้ค้นพบความจริง

ในเมื่อองค์สังฆราชกำชับถึงชื่อปิปีตงเป็นพิเศษ งั้นการหายตัวไปของกู่เจียและกู่อี้ก็น่าจะเกี่ยวข้องกับเธอ เขาจะไปหาเธอก่อนเพื่อดูลาดเลา...