บทที่ 9 สัตว์ก็เหมือนกันหมดนั่นแหละ

บทที่ 9 สัตว์ก็เหมือนกันหมดนั่นแหละ

ในที่สุดหลินอี้ก็ตะครุบเงาสีขาวได้ที่ริมทะเลสาบ เมื่อกดร่างนั้นไว้ใต้ตัว เขาก็พบว่ามันคือจิ้งจอกขาวตัวหนึ่ง

หลินอี้จ้องมองจิ้งจอกขาว ในขณะที่เจ้าจิ้งจอกก็เงยหน้าขึ้นมองหลินอี้ด้วยดวงตากลมโตไร้เดียงสา

"อะฮ้า~ ดูสิ ฉันจับสัตว์วิญญาณได้แล้ว!"

ระบบร้องลั่น "ไม่ใช่ นั่นมันจิ้งจอกธรรมดาชัดๆ"

โลกใบนี้มีสัตว์วิญญาณอยู่จริง แต่ไม่ใช่สัตว์ทุกตัวจะเป็นสัตว์วิญญาณ สัตว์ธรรมดาก็มีอยู่ทั่วไป เหมือนกับหมู หมา กา ไก่ ที่ชาวบ้านเลี้ยงกันนั่นแหละ

เจ้าจิ้งจอกขาวตัวนี้ไม่รู้หลงทางมาจากไหน ถึงได้วิ่งเข้ามาในป่าซิงโต่ว

หลินอี้แก้ต่างให้ระบบ "ไม่สิ มันคือสัตว์วิญญาณ"

"ไม่ใช่จริงๆ"

"ไม่ มันใช่นะ"

"เอาเถอะ อยากพูดอะไรก็เชิญ..."

ทันใดนั้นระบบก็นึกขึ้นได้ "โฮสต์ รีบกลับไปเถอะ คุณลืมปี่ปี่ตงไปแล้วเหรอ?"

หลินอี้ไม่ได้ใส่ใจ "ชีพจรเริ่นตูของเธอถูกฉันทะลวงหมดแล้ว ไม่มีอันตรายหรอกน่า"

"คุณคิดว่านี่มันนิยายกำลังภายในหรือไง? ต่อให้ชีพจรเริ่นตูถูกทะลวง เธอก็ยังเป็นแค่เด็กหกขวบที่มีพลังวิญญาณแค่ระดับ 10 เท่านั้นนะ!"

"นั่นเพราะคุณไม่เข้าใจพลังแห่งวิชาเข็มมหาเวทย์ต่างหาก"

ระบบ: "..."

หลินอี้ก้มมองจิ้งจอกขาวใต้ร่างที่ถูกกดขาหน้าไว้จนพุงขาวๆ เปิดโล่ง เขาเคยได้ยินระบบบอกว่าวงแหวนวิญญาณสีขาวคือวงแหวนสิบปี งั้นเจ้าจิ้งจอกตัวนี้มีสีขาว มันก็ต้องเป็นสัตว์วิญญาณสิบปีสินะ?

ระบบ: "..."

สีของวงแหวนวิญญาณมันไปเกี่ยวอะไรกับสีของสัตว์วิญญาณมิทราบ?

ไม่ใช่สิ เจ้าจิ้งจอกนี่มันไม่ใช่สัตว์วิญญาณตั้งแต่แรกแล้ว!

หลินอี้รู้สึกว่าสัตว์วิญญาณสิบปีตัวเล็กเกินไป ไม่พอยาไส้เขากับปี่ปี่ตงแน่ๆ เขาจึงวางแผนจะเพาะเลี้ยงจิ้งจอกตัวนี้ให้กลายเป็นสัตว์วิญญาณร้อยปีก่อน อย่างน้อยตัวมันก็น่าจะโตขึ้นสักสิบเท่าจริงไหม?

ระบบ: "ขนาดตัวเขาไม่ได้คำนวณกันแบบนั้น..."

ทว่าเวลานี้หลินอี้หยิบเข็มออกมาแล้ว

ระบบตกใจ "คุณไปพกของแบบนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่?"

คนบ้าพกเข็มเนี่ยนะ อันตรายเกินไปแล้ว!

"เรียนรู้วิชาเข็มมหาเวทย์ ก็ต้องพกเข็มเงินติดตัวเป็นธรรมดาสิ"

ระบบ: "นั่นมันเข็มเหล็ก..."

หลังตอบระบบ หลินอี้ก็จิ้มเข็มลงไปบนตัวจิ้งจอกขาวทันที

ระบบ: "ต่อให้คุณฟลุคทะลวงชีพจรปี่ปี่ตงสำเร็จ แต่ชีพจรของจิ้งจอกกับคนมันไม่เหมือนกันนะ"

หลินอี้เมินเสียงในหัวโดยสิ้นเชิง ไม่มีใครกังขาในวิชาเข็มมหาเวทย์ที่เขาเพิ่งเรียนรู้มาได้หรอก ครั้งนี้เขาจิ้มไปทั้งหมดร้อยแปดทีก่อนจะหยุดมือ

หลินอี้ปล่อยจิ้งจอกขาวที่นอนร่อแร่ใกล้ตาย รออยู่ครู่หนึ่ง แล้วเกาหัวด้วยความสงสัย "ทำไมตัวไม่เห็นโตขึ้นเลยล่ะ?"

ระบบ: "เหอๆ..."

ขณะที่หลินอี้กำลังลังเลว่าจะกินมันทั้งอย่างนี้เลยดีไหม เขาก็เหลือบไปเห็นหมูป่าขนาดยักษ์สูงกว่าสิบเมตรวิ่งผ่านไปไม่ไกล

ดวงตาของหลินอี้เป็นประกาย "ฮี่ๆ สัตว์วิญญาณตัวนั้นเนื้อเยอะดีแฮะ!"

ว่าแล้วเขาก็ไม่สนใจจิ้งจอกขาวบนพื้นอีกต่อไป รีบวิ่งไล่กวดหมูป่าหายลับไปในป่าลึก

ระบบรีบเตือนในหัวหลินอี้อย่างลนลาน "โฮสต์ นั่นมันสัตว์วิญญาณร้อยปีนะ! คุณสู้มันไม่ได้หรอก"

"แต่เนื้อเยอะนะ"

"เนื้อเยอะแล้วไง อยู่ที่ว่าใครจะกินใครต่างหาก!"

หลินอี้ครุ่นคิดครู่หนึ่ง แววตาฉายประกายแห่งปัญญา "ฉันแกล้งให้มันกินก่อนก็ได้ แล้วค่อยเรียกรถไถออกมาในท้องมัน ให้มันท้องแตกตายไปเลย"

"บ้าเอ๊ย หมูป่าไม่ใช่,งูนะ มันไม่ได้กลืนคนลงไปทั้งตัว คุณจะแหลกละเอียดก่อนจะถึงกระเพาะมันซะอีก!"

หลินอี้แค่นหัวเราะ "ระดับสติปัญญาอย่างคุณ ย่อมไม่เข้าใจความคิดของฉันหรอก"

ระบบ: "..."

มันทำเวรทำกรรมอะไรไว้?

ทำไมถึงเลือกโฮสต์แบบนี้มาได้นะ?

อย่างไรก็ตาม ระบบก็โล่งอกไปเปราะหนึ่ง เพราะสุดท้ายหลินอี้ก็ไล่ตามหมูป่าไม่ทัน ตอนที่เขากลับมาที่ริมทะเลสาบ จิ้งจอกขาวที่นอนอยู่บนพื้นก็หายไปแล้ว

เห็นท่าทางห่อเหี่ยวของหลินอี้ ระบบกลับรู้สึกสะใจอย่างบอกไม่ถูก...

เมื่อหลินอี้กลับมาหาปี่ปี่ตง ก็เห็นเธอนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น กำลังดูดซับวงแหวนวิญญาณสีเหลือง ข้างกายเธอมีซากงูหลามเผือกขนาดใหญ่ทอดตัวยาวเหยียด

หลินอี้นับนิ้ว: วงแหวนสีขาวคือสิบปี สีเหลืองคือร้อยปี สีม่วงคือพันปี สีดำคือหมื่นปี และสีแดงคือแสนปี

งั้นคำถามคือ ทำไมงูหลามยักษ์สีขาวถึงให้วงแหวนร้อยปีล่ะ?

ระบบ: "..."

สิบนาทีต่อมา ปี่ปี่ตงดูดซับวงแหวนวิญญาณเสร็จสิ้น เธอลืมตาขึ้น พอเห็นหลินอี้ก็รีบวิ่งเข้ามากอดด้วยความดีใจ

"ป่ะป๊า หนูได้วงแหวนวิญญาณวงแรกแล้วค่ะ!"

หลินอี้พยักหน้าส่งๆ เขารู้สึกเหมือนมีพลังบางอย่างในร่างกายพลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างรุนแรง

ระบบกล่าวอย่างภูมิใจ "การบำเพ็ญเพียรของปี่ปี่ตงจะส่งผลสะท้อนกลับมายังโฮสต์ด้วย หลังจากจบภารกิจ พลังนี้ก็จะยังคงอยู่ ดังนั้นโฮสต์ต้องดูแลปี่ปี่ตงให้ดีๆ นะ!"

ระบบเร่งเร้า "โฮสต์ รีบถามปี่ปี่ตงสิว่าทักษะวิญญาณแรกของเธอคืออะไร"

หลินอี้จึงเอ่ยถาม "ทักษะวิญญาณแรกของลูกคืออะไร?"

ปี่ปี่ตงยื่นมือขวาออกมาอย่างภาคภูมิใจ วิญญาณยุทธ์ของเธอปรากฏขึ้น จากแมงมุมสีม่วงคล้ำหน้าตาดุร้าย ตอนนี้กลับกลายเป็นสีขาวนวลตา ดวงตากลมโตสีแดงสด ดูน่ารักน่าเอ็นดูขึ้นจมหู

"ฮี่ๆ วิญญาณยุทธ์ของหนูสวยขึ้นแล้ว!"

หลินอี้พยักหน้าอย่างพอใจ "เยี่ยมมาก!"

ระบบ: "???"

แค่สวยขึ้นเนี่ยนะ?

จบกัน ปี่ปี่ตงโดนตามใจจนเสียคนแล้ว แบบนี้จะเป็นเทพได้ยังไง?

โชคดีที่ปี่ปี่ตงยังพูดไม่จบ "ป่ะป๊า ทักษะวิญญาณแรกของหนูคือ [เลียนแบบ] ค่ะ ตราบใดที่หนูเห็นทักษะวิญญาณด้วยตา หนูจะเลียนแบบได้หมดเลย แต่เพราะวงแหวนหนูเป็นแค่ระดับร้อยปี หนูเลยเลียนแบบทักษะที่เกินระดับร้อยปีไม่ได้"

ระบบถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก ทักษะวิญญาณนี้ค่อนข้างร้ายกาจทีเดียว น่าเสียดายที่เป็นแค่ระดับร้อยปี ถ้าเป็นระดับหมื่นปี ทักษะนี้คงจะมีประโยชน์มหาศาล

หลินอี้ลูบหัวปี่ปี่ตง "ไม่เป็นไร เดี๋ยวเราค่อยหาวงแหวนวิญญาณที่มีทักษะ [วิวัฒนาการ] มาเพิ่มก็ได้"

"ป่ะป๊า ทักษะ [วิวัฒนาการ] คืออะไรคะ?"

"ก็ทักษะที่ทำให้วงแหวนวิญญาณของลูกอัปเกรดจากร้อยปีเป็นแสนปีได้ไง"

"แต่ป่ะป๊าคะ ทักษะแบบนั้นมีอยู่จริงเหรอ?"

น้ำเสียงของหลินอี้หนักแน่นและมั่นคง "มีสิ!"

ระบบ: "..."

ช่างกล้าโม้นะ!

สองพ่อลูกเดินออกจากป่าซิงโต่วอย่างมีความสุข หลินอี้ลากซากงูหลามยักษ์ขึ้นไปไว้บนรถไถ กะว่ากลับไปถึงจะให้ปี่ปี่ตงต้มซุปงูหม้อใหญ่ให้กิน

ระหว่างทาง ระบบถามขึ้นว่า "โฮสต์ คุณไม่ลองเช็คดูหน่อยเหรอว่าทักษะวิญญาณแรกของคุณคืออะไร?"

ตอนนี้พลังวิญญาณของปี่ปี่ตงอยู่ที่ระดับ 18 ซึ่งทำให้พลังวิญญาณของหลินอี้เพิ่มขึ้นเป็นระดับ 18 ด้วยเช่นกัน ปี่ปี่ตงต้องล่าสัตว์วิญญาณเพื่อดูดซับวงแหวน แต่ด้วยความสามารถของระบบ วงแหวนวิญญาณของหลินอี้จะถูกสร้างขึ้นมาเองโดยอัตโนมัติให้เหมาะสมกับเขาที่สุด

หลินอี้ปลดปล่อยวงแหวนวิญญาณของเขาออกมา มันเป็นวงแหวนสีเหลืองระดับร้อยปีเช่นกัน เพราะขีดจำกัดสูงสุดในการดูดซับวงแหวนแรกอยู่ที่ 423 ปี หากอายุวงแหวนมากเกินไป ร่างกายจะรับไม่ไหว จนอาจบาดเจ็บสาหัสหรือถึงตายได้

เมื่อระดับการบำเพ็ญเพียรสูงขึ้น ขีดจำกัดอายุวงแหวนที่ดูดซับได้ก็จะเพิ่มตาม วงแหวนที่สองจะสามารถดูดซับได้เกิน 700 ปี

แน่นอนว่าถ้าคนดวงดีไม่กลัวตาย จะลองดูดซับวงแหวนข้ามขั้นก็ได้ เผื่อจะฟลุคสำเร็จ

หลินอี้ลองใช้ทักษะวิญญาณดู ทันใดนั้นรถไถก็เร่งเครื่องพุ่งทะยาน ความเร็วแตะ 150 ไมล์ต่อชั่วโมงในพริบตา...