บทที่ 4 ความฉลาดที่ผิดวิสัย

บทที่ 4 ความฉลาดที่ผิดวิสัย

หลินอี้จับซาดาโกะอาบน้ำจนสะอาดเอี่ยมอ่อง เปลี่ยนชุดเจ้าหญิงที่เตรียมไว้ให้เรียบร้อย เขาพิจารณาดูผลงานแล้วพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

นับตั้งแต่รู้ว่าลูกของตนเป็นลูกสาว หลินอี้ก็ไปหาซื้อชุดเจ้าหญิงชุดนี้มา รอคอยวันที่จะได้พบลูกสาวและสวมมันให้กับเธอ

ส่วนเงินมาจากไหนน่ะเหรอ...

แน่นอนว่าภรรยาเป็นคนให้มา

แล้วสาวปากฉีกไปเอาเงินมาจากไหน... ในเวลานี้ พนักงานส่งของคนหนึ่งที่กำลังซ่อนตัวอยู่ในบ้านไม่กล้าออกไปไหน กลับรู้สึกโชคดีอย่างน่าประหลาด เขาไม่คิดเลยว่าจะรอดชีวิตจากการเผชิญหน้ากับสาวปากฉีกในตำนานมาได้ โดยต้องแลกกับการเสียกระเป๋าสตางค์ไปเท่านั้น

...

หลินอี้กำลังใช้ไดร์เป่าผมให้ซาดาโกะ สาวปากฉีกยืนมองภาพตรงหน้าด้วยความอิจฉาริษยาเล็กๆ หลินอี้ไม่เคยเป่าผมให้เธอเลยนะ!

ทว่าซาดาโกะผู้กำลังถูกเป่าผมกลับไม่ได้รู้สึกยินดีสักนิด เธอทำแก้มป่องอย่างไม่สบอารมณ์ ไม่เข้าใจว่าทำไมสาวปากฉีกถึงต้องไปช่วยเหลือมนุษย์ด้วย

ถ้าไม่ใช่เพราะสาวปากฉีก ป่านนี้เธอฆ่าหลินอี้ตายไปนานแล้ว

ดวงตาของซาดาโกะกลอกไปมา ทันใดนั้นเธอก็พูดขึ้นว่า "พ่อคะ ร่างของซาดาโกะยังอยู่ในบ่อน้ำ พ่อช่วยไปงมหนูขึ้นมาแล้วฝังให้หน่อยได้ไหม?"

ระบบตะโกนลั่นทันที "โฮสต์ อย่าไปตกลงนะ! มันเป็นกับดักชัดๆ!"

มันรู้อยู่เต็มอกว่าตอนนี้ซาดาโกะอยากฆ่าหลินอี้ใจจะขาด แล้วจู่ๆ จะมาเรียกเขาว่า 'พ่อ' อย่างว่านอนสอนง่ายได้ยังไง?

หลินอี้รวบผมของซาดาโกะมัดเป็นหางม้าทรงสูงแสนน่ารักพลางตอบกลับว่า "ได้สิ!"

ระบบ: "..."

บ้าเอ๊ย!

ซาดาโกะเร่งเร้าให้หลินอี้รีบไปที่บ่อน้ำเพื่อกู้ร่างของเธอ แต่หลินอี้กลับยังไม่ขยับตัว "พ่อต้องหาโรงเรียนให้ลูกก่อน เด็กจะไม่ไปโรงเรียนได้ยังไง"

ซาดาโกะ: "?"

"พ่อคะ พ่อก็รู้ว่าหนูไม่ใช่คนนะ"

หลินอี้ลูบหัวซาดาโกะด้วยความรักใคร่เอ็นดู "พ่อไม่อนุญาตให้ลูกพูดถึงตัวเองแบบนั้น"

ซาดาโกะ: "..."

ในที่สุดหลินอี้ก็ส่งซาดาโกะเข้าโรงเรียนจนได้ แต่เนื่องจากคนอื่นมองไม่เห็นซาดาโกะ จึงไม่ได้สร้างความแตกตื่นใดๆ

ซาดาโกะยืนแข็งทื่อราวกับรูปปั้นอยู่หลังห้องเรียน จ้องมองครูที่กำลังสอนอยู่หน้าชั้นเงียบๆ

ทุกครั้งที่ครูหันหลังให้นักเรียน เขาจะรู้สึกเสียวสันหลังวาบอย่างบอกไม่ถูก

เขาหันไปมองนอกห้องเรียน อืม... แดดก็ออกเปรี้ยงปร้างดีนี่นา

"แปลกจริงแฮะ..."

ครูพึมพำกับตัวเองแล้วสอนต่อ

ไม่ใช่ว่าซาดาโกะไม่คิดจะหนีในระหว่างที่หลินอี้กับสาวปากฉีกไม่อยู่ แต่พอนึกถึงสิ่งที่หลินอี้ทำกับเธอแล้ว เธอก็รู้สึกว่าการหนีไปดื้อๆ มันน่าขายหน้าเกินไป

เธอต้องฆ่าหลินอี้ให้ได้!

หลินอี้รับปากแล้วว่าหลังเลิกเรียนจะพาเธอไปกู้ร่างที่บ่อน้ำ ทันทีที่ร่างต้นของเธอหลุดพ้นจากบ่อ พลังของเธอจะทวีคูณขึ้นทันที

ถึงตอนนั้น...

หึหึ!

ซาดาโกะหัวเราะเสียงเย็นยะเยือก ทำเอาคนทั้งห้องเรียนตัวสั่นโดยไม่ทราบสาเหตุ

...

ในที่สุดก็ถึงเวลาเลิกเรียน ซาดาโกะถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก

เวลานี้ดวงอาทิตย์จวนเจียนจะลับขอบฟ้า ซาดาโกะรอเงียบๆ จนกระทั่งคนอื่นในโรงเรียนกลับไปหมด

เมื่อท้องฟ้ามืดสนิท หลินอี้ก็มาถึงโรงเรียนด้วยท่าทางเหนื่อยล้า ข้างกายเขามีสาวปากฉีกเดินแนบชิด ใบหน้าแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย

ซาดาโกะมองภาพนั้นแล้วก่นด่าในใจว่าคู่รักชายชั่วหญิงเลว แต่ใบหน้ากลับฉีกยิ้มหวานหยดย้อย "พ่อคะ เราจะไปเอาร่างหนูได้หรือยัง?"

"ไปกันเดี๋ยวนี้แหละ"

ซาดาโกะข่มความตื่นเต้นในใจ ปั้นหน้านิ่งแล้วเดินนำทางพาหลินอี้และสาวปากฉีกไปยังโรงแรมแห่งหนึ่ง

นี่คือโรงแรมที่โทโมโกะเคยมาพักระหว่างท่องเที่ยว และบ่อน้ำที่ร่างของซาดาโกะจมอยู่ก็ตั้งอยู่ในสวนหลังโรงแรมแห่งนี้

ต่างจากในม้วนวิดีโอ ปากบ่อที่นี่ถูกปิดทับด้วยแผ่นปูนซีเมนต์ หลินอี้ต้องออกแรงงัดอยู่นานกว่าจะยกแผ่นปูนออกได้

ความตื่นเต้นของซาดาโกะแทบจะปิดไม่มิด เธอกล่าวอย่างกระตือรือร้น "พ่อคะ ไต่เชือกลงไปเลย ร่างหนูอยู่ก้นบ่อ"

จังหวะที่หลินอี้กำลังจะลงไป เขาก็ถูกสาวปากฉีกห้ามไว้

ซาดาโกะใจหายวาบ นึกว่าสาวปากฉีกจับพิรุธได้ แต่แล้วเธอก็ได้ยินสาวปากฉีกพูดว่า "สามีคะ เรื่องสกปรกแบบนี้จะให้คุณทำเองได้ยังไง?"

สาวปากฉีกไม่ได้ขยับตัวทำท่าทางอะไร แต่จู่ๆ หมอกสีขาวหนาทึบก็ปกคลุมทั่วสวนหลังโรงแรม แทบจะในทันที ทัศนวิสัยก็แย่ลงจนมองไม่เห็นอะไรเกินระยะหนึ่งเมตร

ทันใดนั้น สาวปากฉีกยกมือขึ้นเล็กน้อย โครงกระดูกร่างหนึ่งก็ลอยลิ่วขึ้นมาจากก้นบ่อทันที

โครงกระดูกนั้นมีขนาดเล็ก ใกล้เคียงกับขนาดตัวของซาดาโกะมาก

ซาดาโกะสัมผัสได้ถึงขุมพลังที่พลุ่งพล่านในกาย เธอมองไปที่สาวปากฉีก จากนั้นก็นั่งลงกอดเข่า แล้วเริ่มร้องไห้โฮ

เธอเก่งขึ้นแล้วแท้ๆ แต่ก็ยังสู้ยัยผู้หญิงน่ารังเกียจคนนี้ไม่ได้อยู่ดี...

...

ภายใต้การกดดันของสาวปากฉีก ซาดาโกะจึงทำตัวว่านอนสอนง่ายมาตลอด

ทุกเช้า ซาดาโกะจะถูกหลินอี้ส่งไปโรงเรียน ขณะที่ยืนอยู่หลังห้องเรียน เธอก็เฝ้าครุ่นคิดว่าป่านนี้คู่รักคู่นั้นกำลังทำอะไรกันอยู่

จู่ๆ ซาดาโกะก็ชะงัก

เดี๋ยวสิ ยังไงเธอก็สู้สาวปากฉีกไม่ได้อยู่แล้ว ทำไมไม่ฉวยโอกาสนี้หนีไปซะล่ะ?

มุมปากของซาดาโกะฉีกยิ้มกว้างจนดูตลก แล้วเธอก็ออกตัววิ่งทันที

เธอจะหนีไปจากเมืองนี้ ไปยังที่ที่หลินอี้ไม่มีวันหาเธอเจอ จากนี้ไปท้องฟ้าจะกว้างใหญ่ไร้ขอบเขตสำหรับเธอ

ยามพระอาทิตย์ตกดิน ซาดาโกะยืนอยู่บนดาดฟ้าตึกสูง มองไปทางทิศที่ตั้งของ "บ้าน" หลังเดิม มือเท้าเอวหัวเราะอย่างผู้ชนะ

ป่านนี้หลินอี้น่าจะรู้แล้วว่าเธอไม่อยู่ที่โรงเรียน เธออยากเห็นสีหน้าของเขาตอนนื้จริงๆ!

ซาดาโกะกำลังจินตนาการอย่างเพลิดเพลิน ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกว่างโหวงในใจอย่างประหลาด อดไม่ได้ที่จะนึกถึงตอนที่หลินอี้อาบน้ำและเป่าผมให้เธอ

ไม่นานซาดาโกะก็ส่ายหน้า สะบัดความคิดฟุ้งซ่านเหล่านั้นทิ้งไป

เพิ่งจะได้อิสรภาพมา จะมาใจลอยได้ยังไง?

ซาดาโกะกำลังจะวิ่งหนีไปให้ไกลกว่าเดิม แต่จู่ๆ เธอก็สัมผัสได้ถึงการเรียกหา

เธอสะดุ้งโหยง ก่อนจะตระหนักถึงบางอย่าง ใบหน้าฉายแววตื่นตระหนกสุดขีด

...

ในบ้านเก่าร้าง หลินอี้กำลังเปิดม้วนวิดีโอเทป ภาพที่คุ้นเคยฉายอยู่บนจอทีวี และหยุดนิ่งอยู่ที่ภาพบ่อน้ำ

เมื่อตอนเย็น หลินอี้ไปรับซาดาโกะที่โรงเรียน แต่รออยู่นานซาดาโกะก็ไม่ออกมา ระบบตะโกนลั่นในหัวหลินอี้ "โฮสต์ ตามไปสิ! ซาดาโกะหนีไปแล้ว!"

ในฐานะเป้าหมายภารกิจ ระบบสามารถระบุตำแหน่งของเธอได้

ทว่าหลินอี้ไม่ได้ไล่ตามไป เขากลับมาที่บ้านร้างแล้วเริ่มเปิดวิดีโอเทปแทน

เขาสามารถติดต่อซาดาโกะผ่านวิดีโอเทปได้

ในเมืองที่ห่างไกลออกไป เสียงของหลินอี้ดังขึ้นข้างหูซาดาโกะ เมื่อได้ยินเขาบอกตำแหน่งที่อยู่ของเธอได้อย่างแม่นยำ ซาดาโกะก็หมดสิ้นความหวังโดยสิ้นเชิง

เธอกลับมายังบ้านเก่าร้างอย่างจำนนต่อโชคชะตา ทว่าลึกๆ ในใจกลับมีความยินดีสายหนึ่งที่แม้แต่ตัวเธอเองก็ไม่อยากยอมรับ

แม่ของเธอตายตั้งแต่เธอยังเล็ก ส่วนพ่อก็ไม่เคยไยดี แต่จากตัวหลินอี้ เธอสัมผัสได้ถึงความรักของพ่อแบบที่เธอทั้งเกลียดและโหยหา...

ในหัวของหลินอี้ ระบบเงียบไปนานก่อนจะเอ่ยถามช้าๆ "คุณนึกยังไงถึงใช้วิดีโอเทปติดต่อซาดาโกะ?"

"เรื่องแค่นี้ต้องใช้สมองด้วยเหรอ?"

ระบบเงียบกริบ

มันรู้สึกเหมือนโดนด่าเข้าอย่างจัง และรู้สึกรางๆ ว่านี่ไม่น่าใช่ความฉลาดที่หลินอี้ควรจะมี...