บทที่ 238 - ขงเบ้งรับตำแหน่งอุปราช ท่านช่างบังอาจนัก (ฟรี)

บทที่ 238 - ขงเบ้งรับตำแหน่งอุปราช ท่านช่างบังอาจนัก

เมืองฮูโต๋ ภายในพระราชวัง

ฮี้

รถศึกปักธงวุยอ๋อง หยุดลงที่หน้าพระที่นั่งเฉิงกวง

ตึก ตึก

โจเมิ่งเต๋อสวมชุดขุนนางชั้นอ๋อง คาดกระบี่ยาว ค่อยๆ ก้าวลงจากรถ

เขาหันกลับไปมอง สีหน้ามืดครึ้ม...

ไกลออกไป ขงเบ้งและจิวยี่ กำลังเดินเท้าทีละก้าวเข้ามายังพระที่นั่งเฉิงกวง โดยมีจูล่งเป็นผู้นำทาง

ตนเป็นวุยอ๋อง มีความชอบใหญ่หลวงต่อราชสำนัก ย่อมสามารถนั่งรถเข้าวังได้ คนอื่นไม่มีความชอบต่อราชสำนัก ต่อราชวงศ์ฮั่นแม้แต่น้อย ในพระราชวังแห่งนี้ ก็ต้องเดินเท้าเข้ามาทีละก้าว

จูกัดขงเบ้ง จิวยี่กงจิ่น

สองคนนี้ต่อให้มีสติปัญญาเลิศล้ำเพียงใด แล้วจะทำไม ในเมื่อเข้าวังมาแล้ว ก็ต้องรักษากฎระเบียบของราชสำนัก รักษากฎระเบียบของข้าโจเมิ่งเต๋อ

โจโฉแค่นยิ้มเย็นชา หันหลังเดินเข้าสู่พระที่นั่งเฉิงกวง "เข้าเฝ้า"

...

"มีพระบรมราชโองการ เบิกตัวจิวยี่แม่ทัพใหญ่กังตั๋ง ขงเบ้งบัณฑิตแห่งเกงจิ๋ว เข้าเฝ้า"

ในพระที่นั่งเฉิงกวง ขุนนางพร้อมหน้า ฮ่องเต้ประทับบนบัลลังก์

เสียงขันทีประกาศก้องกังวานไปทั่วพระที่นั่งเฉิงกวง

ตึก ตึก ตึก

สองร่างเดินเข้ามาในท้องพระโรงอย่างช้าๆ

พรึ่บ

ขุนนางเต็มราชสำนักหันขวับไปมองพร้อมกัน เหมือนคลื่นในแม่น้ำกระเพื่อมไหว

สายตานับไม่ถ้วน จับจ้องไปที่สองคนนั้นทันที

"ข้าน้อย จิวยี่แม่ทัพใหญ่กังตั๋ง..."

"ข้าน้อย ขงเบ้งคนป่าชาวนาแห่งลำหยง..."

"ถวายบังคมฝ่าบาท ขอทรงพระเจริญหมื่นปี"

จิวยี่แห่งกังตั๋ง จิวยี่กงจิ่น

อาจารย์ฮกหลง ขงเบ้ง

"เล่าลือกันว่า ฮกหลงและฮองซู ได้หนึ่งในสองครองได้ทั้งแผ่นดิน นี่คือฮกหลงหรือ"

"เพลงผิด จิวยี่เหลียว จิวยี่กงจิ่นผู้นี้สมเป็นยอดบุรุษเจ้าเสน่ห์อันดับหนึ่งแห่งกังตั๋งจริงๆ"

"สองคนนี้ล้วนเป็นยอดคนแห่งยุค สติปัญญาเป็นเลิศ สมเป็นคู่ปรับฟ้าประทาน ชื่อเสียงสมคำร่ำลือจริงๆ"

"ตอนศึกผาแดง ก็เป็นสองคนนี้แหละที่ร่วมมือกัน..."

"อะแฮ่ม"

ขุนนางทั้งราชสำนัก มองดูสองคนกลางท้องพระโรง ต่างกระซิบกระซาบวิพากษ์วิจารณ์กันไป

ชื่อเสียงของสองคนนี้โด่งดังเกินไปแล้ว

แน่นอน ชื่อเสียงของพวกเขาส่วนใหญ่ได้มาจากการเผาทัพโจโฉแปดสิบหมื่นในศึกผาแดง ไฟกองนั้น เผาทหารโจโฉไปแปดสิบหมื่น วุยอ๋องกับสองคนนี้ มีหนี้เลือดต่อกัน

ขุนนางหลายคนแอบชำเลืองมองไปยังร่างที่สวมกระบี่ใส่รองเท้าเข้าเฝ้า แต่อีกฝ่ายกลับดูเหมือนไม่สะทกสะท้าน

ขุนนางฝ่ายฮั่นที่มีอยู่ไม่มากนัก ลมหายใจเริ่มถี่กระชั้น สายตาจับจ้องไปที่ขงเบ้งแน่น...

สองคนนี้วันนี้เข้าเฝ้าด้วยเรื่องใด ขุนนางฝ่ายฮั่นได้ข่าวมานานแล้ว

หากเรื่องในวันนี้สำเร็จ ต่อให้โจรโจโฉจะยังคงคุมอำนาจในราชสำนัก แต่อย่างน้อยตั้งแต่วันนี้ไป ผู้ที่จงรักภักดีต่อราชวงศ์ฮั่น ก็สามารถยืนหยัดในราชสำนักได้อย่างแท้จริงเสียที

"ข้าน้อยรับบัญชาท่านอ๋องแห่งฉู่ ท่านอ๋องแห่งง่อ ให้นำฎีกาถวายแด่ฝ่าบาท" ชูม้วนไม้ไผ่ขึ้นเหนือหัว

พระเจ้าเหี้ยนเต้บนบัลลังก์สูดลมหายใจลึก ขงเบ้งพูดคลุมเครือ เรื่องในวันนี้ เล่าบู๊ได้ส่งข่าวมาบอกล่วงหน้าแล้ว พระองค์ย่อมรู้ว่าในม้วนไม้ไผ่นั้นเขียนอะไร

วูบ

ที่หน้าบันไดมังกร โจเมิ่งเต๋อที่หลับตาพักผ่อนอยู่ จู่ๆ ก็ลืมตาโพลง นัยน์ตาฝ้าฟางฉายแววอำมหิต

"ส่งขึ้นมา"

พระเจ้าเหี้ยนเต้รับม้วนไม้ไผ่มา อ่านผ่านๆ แล้วตรัสทันที "อ๋องแห่งง่อและฉู่ถวายฎีกา ความว่า ท่านอุปราชโจรับตำแหน่งอุปราชมานาน ทำงานหามรุ่งหามค่ำ ตรากตรำงานหนักเพื่อราชการ นำทัพทำศึกทั่วทิศ เหน็ดเหนื่อยสาหัส"

"บัดนี้ท่านอุปราชโจได้รับแต่งตั้งเป็นวุยอ๋อง ยิ่งกังวลราชการแผ่นดินมากขึ้น อ๋องทั้งสองเห็นว่า ท่านวุยอ๋องเป็นเสาหลักค้ำจุนราชวงศ์ฮั่น ไม่อาจตรากตรำเกินไป จึงขอเสนอชื่อจูกัดขงเบ้งเป็นอุปราชฮั่น รับตำแหน่งอุปราชต่อจากท่านวุยอ๋อง เพื่อแบ่งเบาภาระของท่านอุปราช..."

"เหล่าขุนนาง... และท่านวุยอ๋อง มีความเห็นเช่นไร"

ท้องพระโรงอันกว้างใหญ่ เงียบกริบในพริบตา

เรื่องที่เล่าบู๊ใช้ชีวิตอิกิ๋มและโจหยินบีบให้โจโฉมอบตำแหน่งอุปราชฮั่นที่หน้าด่านหานกู่ ทหารโจโฉเห็นกันมากมาย ปิดไม่มิดหรอก

แม้แต่กองทัพโจโฉยังมาไม่ถึงนอกเมืองฮูโต๋ ขุนนางผู้ใหญ่ในเมืองฮูโต๋ ต่างก็ได้ข่าวผ่านช่องทางของตนเองกันหมดแล้ว

เวลานั้น

ไม่รู้มีขุนนางกี่คนที่ตกตะลึงอ้าปากค้าง

ไม่รู้มีขุนนางฝ่ายฮั่นกี่คนที่ตื่นเต้นจนน้ำตาไหลพราก

และไม่รู้มีขุนนางที่เข้ากับฝ่ายโจโฉกี่คน ที่ใจคอว้าวุ่น...

แม้พวกเขาจะรู้ข่าวมาก่อนแล้ว แต่พอได้ยินกับหูจากพระโอษฐ์ของฮ่องเต้ ความสั่นสะเทือนในใจก็ยังคงท่วมท้น

ตำแหน่งอุปราชฮั่น หมายถึงอะไร พวกเขารู้ดีที่สุด

หลายปีมานี้

โจโฉรวบรวมอำนาจได้ขนาดนี้ สามารถกลืนกินฝ่ายต่างๆ ได้อย่างชอบธรรม ก็เพราะได้ตำแหน่งอุปราชช่วยไว้มาก

บัดนี้ ท่านวุยอ๋องจะยอมมอบตำแหน่งอุปราชให้จริงๆ หรือ

การมอบตำแหน่งนี้ออกไป

เท่ากับเป็นการประกาศให้ทั่วหล้ารู้ว่า ราชสำนักฮั่นแห่งนี้ ไม่ใช่ที่ที่วุยอ๋องจะทำตามอำเภอใจได้อีกต่อไป

เท่ากับเป็นการยอมรับต่อทั่วหล้าว่า ราชสำนักฮั่นแห่งนี้ มีขั้วอำนาจที่กล้าต่อกรกับวุยอ๋องเกิดขึ้นแล้ว

อาจถึงขั้นทำให้คนคิดว่า อำนาจของวุยอ๋องในราชสำนัก เริ่มถดถอยลงแล้ว

เช่นนี้ จะไม่ทำให้คนที่ยอมก้มหัวให้วุยอ๋องไปแล้ว และขั้วอำนาจต่างๆ กลับมามีความหวังอีกครั้งหรือ...

ขุนนางฝ่ายฮั่นตื่นเต้นแค่ไหน ขุนนางฝ่ายโจโฉก็ใจคอไม่ดีแค่นั้น...

เล่าจื่อเลี่ยช่างร้ายกาจ นี่ไหนเลยจะเป็นการบีบให้วุยอ๋องสละตำแหน่งอุปราช นี่มันจงใจจะทำลาย "พรรคพวกโจโฉ" ทั่วหล้าชัดๆ

กรอด

มือของโจโฉที่จับด้ามกระบี่ข้างเอว เส้นเลือดปูดโปน

เขาจ้องมองขงเบ้ง ยิ้มเหมือนไม่ยิ้ม "หึหึ ช่างลำบากอ๋องแห่งง่อและฉู่ที่อุตส่าห์เป็นห่วง อ๋องทั้งสองล้วนเป็นขุนนางผู้ภักดีแห่งราชวงศ์ฮั่น สิ่งที่คิดอ่านช่างเป็นธรรมและไม่เห็นแก่ตัว เพื่อบ้านเมืองจริงๆ..."

วาจาเสียดสีแดกดันของโจเมิ่งเต๋อ ขุนนางเต็มราชสำนัก ใครจะฟังไม่ออก

"เพียงแต่..." โจโฉเปลี่ยนเรื่อง "หานเฟยจื่อกล่าวไว้ว่า [อุปราชต้องลุกขึ้นมาจากหัวเมือง แม่ทัพต้องเติบโตมาจากพลทหาร] หากแม้แต่ความสามารถในการปกครองเมืองและมณฑลยังไม่มี จะมาพูดเรื่องเป็นอุปราช ปกครองประเทศได้อย่างไร"

"อ๋องทั้งสองเสนอชื่อท่านขงเบ้งเป็นอุปราช ท่านขงเบ้งต้องเคยเป็นเจ้าเมืองเจ้ามณฑล ปกครองท้องถิ่นจนเจริญรุ่งเรืองมาแล้วแน่ ขอถามท่านขงเบ้ง ปัจจุบันดำรงตำแหน่งใด"

โจโฉรับปากเล่าบู๊ว่าจะมอบตำแหน่งอุปราชฮั่นให้ขงเบ้งจริง

และเขาก็ไม่ได้คิดจะผิดคำพูด...

แต่ตนเองทุ่มเทแรงกายแรงใจไปตั้งเท่าไหร่กว่าจะนั่งเก้าอี้อุปราชนี้ได้มั่นคง ขงเบ้งไม่ลงทุนอะไรเลย จะมานั่งเก้าอี้ตน เขาโจเมิ่งเต๋อจะยอมง่ายๆ ได้อย่างไร

ขงเบ้งสีหน้าเรียบเฉย "ข้าเป็นสามัญชน"

ตอนเล่าปี่ครองสี่หัวเมืองเกงจิ๋วใต้ ขงเบ้งยังมีตำแหน่งเป็นกุนซือจงหลางเจี้ยง บัดนี้รากฐานของเล่าปี่ล่มสลายไปนานแล้ว เขาจึงกลายเป็นคนธรรมดาที่ไม่มีตำแหน่งขุนนางอีกครั้ง

โจโฉหน้าตึง "คนธรรมดา ท่านล้อเล่นกระมัง มีที่ไหนให้คนธรรมดามาเป็นอุปราช"

"ท่านวุยอ๋องกล่าวผิดแล้ว..." ขงเบ้งมองตาโจโฉ "ในอดีตพระเจ้าอู่ติงตั้งให้อิอินผู้เป็นทาสก่อสร้างเป็นอุปราช จิวบุนอ๋องพบเจียงจื่อหยาที่ริมแม่น้ำเว่ย ไป่หลี่ซีเป็นเพียงทาสเลี้ยงสัตว์ ซุนซูเอ๋าเร้นกายอยู่ชายทะเล..."

"คนเหล่านี้ล้วนเป็นสามัญชนที่กลายเป็นยอดอุปราชในประวัติศาสตร์ ท่านวุยอ๋องเหตุไฉนจึงกล่าวว่า คนธรรมดาเป็นอุปราชไม่ได้"

"อีกอย่าง อุปราชคือหัวหน้าขุนนาง เป็นแบบอย่างของขุนนาง... ผู้เป็นอุปราช ไม่เพียงต้องรู้วิธีปกครองบ้านเมือง แต่ยังต้องรู้วิธีรับใช้ฮ่องเต้ด้วยความภักดี"

ขุนนางฝ่ายโจโฉในท้องพระโรง ต่างก้มหน้าเงียบกริบ

มีเพียงขุนนางฝ่ายฮั่น ที่แววตาอันหลุบต่ำฉายแววเยาะเย้ย...

รับใช้ฮ่องเต้ด้วยความภักดีหรือ

โจเมิ่งเต๋อต้อนรับฮ่องเต้สู่เมืองฮูโต๋ ก็ผูกขาดอำนาจ ข่มเหงฮ่องเต้ ถึงขั้นสั่งให้รัดคอพระสนมตังที่ตั้งครรภ์มังกรต่อหน้าพระพักตร์ฮ่องเต้

เรื่องราวเหล่านี้ เรื่องไหนบ้างที่เฉียดคำว่า "ภักดี"

ขงเบ้งพูดต่อหน้าโจโฉ ว่าคนเป็นอุปราชต้องรู้จักร้บใช้ฮ่องเต้ด้วยความภักดี มิเท่ากับตบหน้าไอ้โจรโจโฉต่อหน้าขุนนางทั้งราชสำนักหรอกหรือ

"เจ้า เจ้าเล่นลิ้นเก่งนัก" โจโฉหน้าแดงก่ำ ขงเบ้งพูดจาเสียดสีตนต่อหน้าธารกำนัล เขาจะฟังไม่ออกได้อย่างไร

แต่ขงเบ้งเอาหลักการขุนนางมาข่ม เขาจะเถียงกลับตรงๆ ก็ลำบาก

ได้แต่อัดอั้นตันใจไว้ "ไม่ว่าอย่างไร ตำแหน่งอุปราชฮั่นมีความสำคัญยิ่ง จะทำเป็นเรื่องเล่นๆ ได้อย่างไร ขงเบ้งเข้ามาดูงานในราชสำนักก่อนก็ได้ ข้าจะรักษาการแทนเจ้าไปพลางๆ รอเจ้าคุ้นเคยกับงานราชการ ข้าค่อยมอบตำแหน่งอุปราชให้เจ้า"

"ชื่อไม่ตรงคำพูดก็ไม่ถูก ในเมื่อท่านวุยอ๋องประกาศชัดเจนว่าจะยกตำแหน่งอุปราชให้ จะมาบอกว่ารักษาการแทนได้อย่างไร"

"เจ้าเป็นแค่คนธรรมดา ไม่เคยปกครองท้องถิ่น จะให้เจ้ากุมอำนาจอุปราชทันทีได้อย่างไร"

"หึหึ ท่านวุยอ๋องคงจะเสียดายอำนาจราชสำนัก ไม่อยากปล่อยมือกระมัง"

"ไอ้เด็กขงเบ้ง เจ้ากล้า..."

ในท้องพระโรง สองคนโต้เถียงกันดุเดือด ไม่มีใครยอมใคร

ขุนนางทั้งราชสำนักมองตาค้าง

ครั้งสุดท้ายที่มีคนกล้าพูดจาเสียดสีโจโฉต่อหน้าขุนนางทั้งราชสำนักแบบนี้ ก็คือยีเอ๋ง

แน่นอน

หญ้าบนหลุมศพยีเอ๋ง น่าจะสูงท่วมหัวคนแล้วมั้ง

ปัง

เสียงดังสนั่น ดังมาจากบัลลังก์มังกร

พระที่นั่งเฉิงกวงเงียบกริบทันที ทุกคนหันไปมองเงาร่างบนบัลลังก์...

"ท่านวุยอ๋องหลายปีมานี้ทำศึกเหนือใต้ สร้างความดีความชอบให้ราชวงศ์ฮั่นมากมาย มีคุณธรรมเทียบเท่าจิวคง..." ฮ่องเต้ตบโต๊ะ ตวาดใส่ขงเบ้งเสียงดัง

ขุนนางในท้องพระโรงทำหน้างง ฮ่องเต้ช่วยพูดให้โจโฉหรือ

โจโฉสีหน้าซับซ้อน ตนทุ่มเทเพื่อราชวงศ์ฮั่นมาหลายปี ฮ่องเต้ก็ยังมองเห็นอยู่บ้าง

แต่ครู่ต่อมา หน้าของโจเมิ่งเต๋อก็กลับดำสนิท...

พระเจ้าเหี้ยนเต้มองขงเบ้ง ยิ่งมายิ่งโกรธ "เจ้ากล้าดียังไงมาล่วงเกินท่านวุยอ๋อง ท่านอุปราชจูกัด ท่านช่างบังอาจนัก"

[จบแล้ว]