บทที่ 208 - ใต้กำแพงเมืองเตียงฮัน ศึกกวนจงอุบัติ (ฟรี)

บทที่ 208 - ใต้กำแพงเมืองเตียงฮัน ศึกกวนจงอุบัติ

ด่านตงก๋วน

ค่ายทหารเสเหลียง

ในกระโจมบัญชาการกลาง เหล่าขุนพลส่งเสียงจอแจ วุ่นวายสับสน

"เล่าบู๊ครั้งนี้กริธาทัพพันธมิตรง่อ-ฉูมาด้วย กำลังพลต้องมหาศาล ม้าเมิ่งฉีนำทัพส่วนเดียวกลับไปช่วยเตียงฮัน เกรงว่าจะรับมือไม่ไหว!"

"เตียงฮันถูกเล่าบู๊ยึดครอง พวกเราตกอยู่ในสถานการณ์รับศึกสองด้านแน่นอน เช่นนี้มิสู้ถอนทัพกลับเตียงฮันก่อน ไปช่วยม้าเมิ่งฉีปราบเล่าบู๊..."

"เหลวไหล! โจเมิ่งเต๋อเจ้าเล่ห์นัก หากเขาเห็นเราถอยทัพ ย่อมต้องไล่ตีท้ายครัว เกรงว่าพวกเรายังกลับไม่ถึงเตียงฮัน ก็ต้องพ่ายแพ้ไปยกหนึ่งแล้ว ถึงตอนนั้นเจอโจและเล่าตีกระหนาบ พวกเราจะมีทางรอดหรือ"

"ไม่ว่าอย่างไร ด่านตงก๋วนจะทิ้งไม่ได้!"

"มิน่าเล่าหลายวันนี้โจเมิ่งเต๋อจู่ๆ ก็บุกตีด่านตงก๋วนอย่างบ้าคลั่ง ที่แท้ก็เพื่ออำพรางให้เล่าบู๊ ดึงความสนใจพวกเรา!"

"ถูกต้อง! ต้องเป็นเล่าบู๊กับโจโฉสมคบคิดกัน วางแผนยึดกวนจงแน่!"

ภายในกระโจม บรรยากาศแห่งความวิตกกังวลแผ่ซ่าน

ขุนพลเสเหลียงทุกคนในใจล้วนร้อนรุ่มพูดไม่ออก การเสียเมืองเตียงฮันอย่างกะทันหัน ทำให้ทุกคนตั้งตัวไม่ทัน

แผนเดิมของทหารเสเหลียงคือตายเป็นตายต้องรักษาด่านตงก๋วน ยื้อเวลาจนโจเมิ่งเต๋อทนไม่ไหวต้องถอยไปเอง แต่ใครจะคิดว่าเล่าบู๊จู่ๆ จะมุดเข้ามาทางฮันต๋ง แถมยังขโมยยึดเตียงฮันไปได้

หากม้าเฉียวกลับไปชิงเตียงฮันคืนไม่ได้โดยเร็ว เกรงว่าฝ่ายที่จะทนไม่ไหว ก็คือพวกทหารเสเหลียงนี่แหละ

ขณะนี้ แม่ทัพแต่ละส่วนของเสเหลียงเริ่มจิตใจวอกแวก หากลุกลามไปทั้งกองทัพ ด่านตงก๋วนนี้ก็ไม่ต้องรักษากันแล้ว

"ท่านแม่ทัพทั้งหลาย..." หันซุยเอ่ยปาก เขาต้องปลอบขวัญทหารก่อน "หลานรักเมิ่งฉีห้าวหาญไร้ผู้ต่อต้านมาแต่ไหนแต่ไร ครั้งนี้เขานำทหารม้าสามหมื่นกลับไปช่วย ย่อมต้องตีทัพพันธมิตรง่อ-ฉูแตกพ่าย ชิงเตียงฮันคืนมาได้แน่"

"ส่วนเรื่องโจเมิ่งเต๋อกับเล่าบู๊ร่วมมือกันนั้น เป็นเรื่องเหลวไหลสิ้นดี! ไม่ต้องพูดถึงว่าสองคนนั้นมีความแค้นต่อกัน หากโจและเล่าร่วมมือกันจริง ไยเล่าบู๊ต้องรอจนถึงวันนี้จึงเข้ากวนจง"

"เรื่องนี้ต้องมีเลศนัย!"

"ข้าคาดว่าโจเมิ่งเต๋อยังไม่รู้เรื่องเล่าบู๊เข้าด่าน..."

"ท่านแม่ทัพหัน!" นายทหารลาดตระเวนคนเดิม นำทหารโจโฉคนหนึ่งเข้ามาในกระโจม "โจเมิ่งเต๋อส่งคนมา ขอพบท่านแม่ทัพ"

โจโฉส่งคนมาพบตนเองหรือ

หันซุยชะงัก ขุนพลเสเหลียงคนอื่นก็งงงัน

"ข้าน้อยคารวะท่านแม่ทัพหัน" ไม่รอให้หันซุยเอ่ยปาก ทหารผู้นั้นก็ก้าวเข้ามาคารวะ "ท่านมหาอุปราชของข้ากล่าวว่า ในอดีตเมื่อครั้งท่านแม่ทัพหันเข้าลกเอี๋ยงเข้าพบท่านแม่ทัพใหญ่โฮจิ๋น ท่านมหาอุปราชกับท่านแม่ทัพพบกันครั้งแรกก็ถูกชะตา สนทนากันอย่างถูกคอ"

"บัดนี้ในสนามรบ กลับได้พบสหายเก่า ท่านมหาอุปราชรู้สึกสะท้อนใจยิ่งนัก จึงเขียนจดหมายด้วยลายมือตนเองมาถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ สั่งให้ข้าน้อยนำมามอบให้ท่านแม่ทัพ"

ทหารโจโฉหยิบถุงแพรออกมา ประคองส่งให้ด้วยสองมือ

โจโฉนำทัพมาถึงหน้าด่านตงก๋วน สองทัพรบกันมาสิบกว่ายก เขาไม่เคยถามไถ่ ไยเจาะจงมาเขียนจดหมายถามไถ่เอาตอนนี้

หันซุยสีหน้าประหลาดใจ องครักษ์รับถุงแพรมา ส่งให้ถึงมือเขา

หันซุยแกะถุงแพร หยิบจดหมายผ้าไหมออกมาอ่าน เพียงแวบเดียวก็ตัวแข็งทื่อ

"ท่านแม่ทัพหัน"

"ท่านบุนเยียก ในจดหมายเขียนว่าอย่างไร"

เห็นหันซุยจ้องจดหมายด้วยสีหน้าพิกล ทุกคนอดถามไม่ได้

แม่ทัพใจร้อนบางคนถึงกับทนไม่ไหว ลุกขึ้นเดินเข้าไปชะโงกดูข้างตัวหันซุย พอได้เห็น ก็ตะลึงงันไปเช่นกัน

สิ่งที่ปรากฏแก่สายตา จดหมายดีๆ ฉบับหนึ่ง กลับถูกขีดฆ่าทาสีจนเละเทะยุ่งเหยิง อ่านไม่รู้เรื่องเลยว่าโจโฉเขียนอะไรมา

หันซุยถือจดหมายผ้าไหมด้วยใบหน้าว่างเปล่า "เจ้าโจอามานคนนี้ มันเล่นลูกไม้อะไรของมัน"

...

นอกเมืองเตียงฮัน ห่างออกไปหลายลี้

กองทัพดำทะมึน กำลังเคลื่อนพลเข้าหาเมืองเตียงฮัน

ธงทิวปลิวไสว ทหารหนาแน่นดุจฝูงมด ผู้คนเบียดเสียดดั่งภูเขาดั่งทะเล

คมหอกคมดาบ แสงเย็นวาบวับ รังสีฆ่าฟันพุ่งพล่าน กระเพื่อมไหวไม่หยุดยั้งตามการเคลื่อนของกองทัพ

โล่ใหญ่สีดำทมึน เปรียบเสมือนกำแพงเหล็กซ้อนกันเป็นชั้นๆ เคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างไม่หยุดยั้ง

ธงราชวัตร "ฉู่" ขนาดเท่าถังข้าว ตั้งตระหง่านอยู่กลางทัพ นำขบวนทหารเคลื่อนตัวไปอย่างช้าๆ

นี่เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ตั๋งโต๊ะจับกุมฮ่องเต้ย้ายเมืองหลวงไปทางตะวันตก ที่มีกองทัพราชสำนักฮั่นยกมาถึงหน้าเมืองเตียงฮัน

ใต้ธงราชวัตร

คือขนนกขาวและพู่ขาวหนาทึบ ขาวโพลนสะดุดตา เฉินเต้านำทหารหน่วยไป๋เอ๋อคุ้มกันเล่าบู๊ไว้อย่างแน่นหนา

กุบกับ กุบกับ

เล่าบู๊ขี่ม้า เมืองใหญ่เบื้องหน้าสะท้อนอยู่ในสายตาของเขา

เตียงฮัน

เมืองใหญ่นี้ในยุคฉินและฮั่น เป็นตัวแทนแห่งเกียรติยศอันไร้ที่สิ้นสุด ในบทกวีของชนรุ่นหลังนับไม่ถ้วน เป็นตัวแทนแห่งยุคทองของชาวฮั่น บัดนี้อยู่ตรงหน้าเขาแล้ว

ฟื้นฟูราชวงศ์ฮั่น คืนสู่เมืองหลวงเก่า!

ประโยคนี้ สำหรับเล่าบู๊แล้ว ไม่ใช่คำพูดลอยๆ อีกต่อไป

รอเพียงเล่าบู๊เข้าเตียงฮัน เขาจะขับไล่ทหารเสเหลียงให้สิ้นซาก คืนความสงบสุขให้แก่กวนจง ให้ทุ่งราบพันลี้แห่งกวนจงกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง

เขาจะเปลี่ยนรากฐานแห่งราชันแห่งนี้ ให้กลายเป็นกำลังหนุนอันยิ่งใหญ่ของตน!

ส่วนท่านมหาอุปราชโจ...

กวนจงมีฉู่อ๋องก็เพียงพอแล้ว ท่านวุยอ๋องเชิญกลับฮูโต๋ ไปเป็นมหาอุปราชของท่านต่อไปเถิด

กองทัพเข้าใกล้เมืองเตียงฮันเข้าไปทุกที...

ครืน!

ด้านหนึ่งของนอกเมืองเตียงฮัน จู่ๆ ก็มีเสียงดังสนั่นหวั่นไหว

"เสียงอะไร"

"มีข้าศึกบุก!"

"คุ้มกันท่านฉู่อ๋อง!"

ทหารหน่วยไป๋เอ๋อห้าพันนายเตรียมพร้อมรบ ล้อมรอบเล่าบู๊จนน้ำก็ไม่อาจเล็ดลอด

เล่าบู๊สีหน้าไม่เปลี่ยน เพียงหันหน้าไปมอง...

ฝุ่นเหลืองตลบฟุ้งดั่งมังกร ม้วนตัวมาจากทางด่านตงก๋วน

เห็นเพียงม้านับหมื่นควบตะบึง พลังดุจสายฟ้าฟาด ราวกับพายุฝนอันบ้าคลั่งโหมกระหน่ำมา

ทหารม้า!

ทหารม้าอย่างน้อยหมื่นนาย กำลังควบตะบึงเข้าหาเมืองเตียงฮัน!

ท่ามกลางฝุ่นเหลืองตลบ ธงรบอักษร "ม้า" โบกสะบัดอย่างอวดดี ดึงดูดสายตาผู้คน

"นายท่าน!" กำเหลงควบม้าฝ่าวงล้อมหน่วยไป๋เอ๋อเข้ามาอย่างยากลำบาก มาหยุดตรงหน้าเล่าบู๊ "ที่มาคือทหารม้าเสเหลียง ม้าเฉียวนำทัพกลับมาแล้ว!"

...

ฮี้!

"ย่าห์!"

"เร่งฝีเท้าไปให้ถึงหน้าเมืองเตียงฮัน ชิงเตียงฮันกลับคืนมา!"

ทหารม้าเสเหลียงสามหมื่นนาย ยิ่งใหญ่เกรียงไกร ควบตะบึงมุ่งหน้าสู่เมืองเตียงฮัน

กีบม้าเหล็กหนาทึบ ย่ำลงบนพื้นดิน ราวกับเสียงฟ้าร้องคำรามต่ำๆ ที่ขอบฟ้าในฤดูร้อน พื้นดินนอกเมืองเตียงฮันสั่นสะเทือนเบาๆ

ม้าเฉียวมือหนึ่งถือทวน มือหนึ่งกุมบังเหียน ใบหน้าเคร่งเครียด

นับตั้งแต่นำทหารม้าสามหมื่นในสังกัดออกเดินทาง เขาก็ออกคำสั่งว่าหากไม่เห็นเตียงฮัน ห้ามลงจากหลังม้า

เดินทางข้ามวันข้ามคืน ในที่สุดเขาก็เห็นเมืองเตียงฮันอยู่เบื้องหน้า ม้าเฉียวผ่อนลมหายใจลงเล็กน้อย...

ตลอดทางมานี้ เขาได้รับข่าวจากม้าเร็วเมืองเตียงฮันหลายระลอก

ผู้ที่ยึดครองเตียงฮัน ดูเหมือนจะไม่ใช่ทัพหลักของเล่าบู๊ เป็นเพียงกองหน้าส่วนหนึ่งของเขา มีทหารม้าเพียงห้าพันเท่านั้น บัดนี้ตนนำทหารม้าสามหมื่นกลับมา การชิงเมืองเตียงฮันคืนย่อมไม่มีปัญหา

แต่ในเมื่อกองหน้าของเล่าบู๊มาถึงแล้ว คาดว่าทัพหลักของเขาก็คงอยู่ห่างจากเตียงฮันไม่ไกล

"เล่าจื่อเลี่ย!" ดวงตาของม้าเฉียวฉายแววอำมหิต "ไอ้พยัคฆ์ทึ่มคุยโม้สรรพคุณเจ้าไว้เสียเลิศเลอ ข้าอยากจะเห็นนักว่าเจ้าจะมีน้ำยาแค่ไหน"

ครืน

ความเคลื่อนไหวใหญ่โต ทำลายภวังค์ความคิดของม้าเฉียว

ที่อีกด้านหนึ่งของกองทหารม้าเสเหลียง กองทัพหนึ่งกำลังรุกคืบเข้าหาเมืองเตียงฮันดั่งเกลียวคลื่น...

อาวุธยุทโธปกรณ์ครบครัน จัดทัพน่าเกรงขาม

กลิ่นอายเหล็กและเลือดที่ผ่านการฆ่าฟันมานับหมื่นศึก แผ่ซ่านไปทั่วทิศแปดทาง!

ธงราชวัตรอักษร "ฉู่" ที่ตั้งอยู่กลางทัพฝ่ายตรงข้าม ช่างสะดุดตาเหลือเกิน

บังเต๊ก ขุนพลใต้สังกัดม้าเฉียว ตะโกนก้องมาแต่ไกล "นายท่าน! นั่นคือธงราชวัตรของเล่าบู๊ เล่าบู๊ต้องอยู่ในกองทัพนั้นแน่!"

ใบหน้าของม้าเมิ่งฉีพลันดำทะมึน...

ทัพหลักของเล่าบู๊มาถึงแล้ว!

...

[จบแล้ว]