บทที่ 50 - คนที่ข้ายิงตกม้าคือโจเมิ่งเต๋อ! (ฟรี)

บทที่ 50 - คนที่ข้ายิงตกม้าคือโจเมิ่งเต๋อ!

กังตั๋ง เมืองเกียนเงียบ

"ขุนพลพวกข้าละทิ้งกองทัพโดยพละการ มีความผิดไม่อาจให้อภัย! ขอท่านเจ้าแคว้นลงโทษด้วย" ภายในค่ายทหารน้ำ สิบสองขุนพลที่เพิ่งกลับถึงกังตั๋ง คุกเข่าลงพร้อมกันต่อหน้าซุนกวนเพื่อขอรับโทษ

"ลุกขึ้นเถิด" ซุนกวนโบกมือ "เรื่องความสัมพันธ์ของพวกท่านกับโจรซีเหลง ข้ารู้อยู่แล้ว ยกโทษให้พวกท่าน"

เรื่องที่ขุนพลกังตั๋งอาศัยขบวนเรือขนส่งชาวซานเยว่ของโลซกลอบไปซีเหลง หากซุนกวนไม่ระแคะระคายเลยสักนิด เขาคงไม่ต้องนั่งเก้าอี้เจ้าเมืองกังตั๋งแล้ว

แต่เขาเชื่อใจในความภักดีที่ขุนพลเฒ่าเหล่านี้มีต่อกังตั๋ง และรู้ว่าศึกเขาสินเตงในปีนั้นเป็นปมในใจพวกเขามาตลอด ดังนั้นจึงแกล้งทำเป็นปิดตาข้างหนึ่งปล่อยให้พวกเขาไป

เห็นเจ้านายไม่เอาความ เหล่าขุนพลต่างถอนหายใจโล่งอก "ขอบพระคุณท่านเจ้าแคว้น"

"ตอนพวกท่านกลับกังตั๋ง สถานการณ์ที่ซีเหลงเป็นอย่างไรบ้าง?" ซุนกวนถามถึงเรื่องที่ตนห่วงที่สุด

เทียเภาชะงัก นึกถึงฉากที่เห็นตอนลงเรือ "ตอนพวกข้าลงเรือ เห็นทัพใหญ่ยกมาจากทิศเหนือ เกรียงไกรสุดลูกหูลูกตา ทั้งหมดชูธง 'โจ' น่าจะเป็นทัพใหญ่โจโฉมาถึงแล้ว คาดว่าป่านนี้คงเปิดศึกดุเดือดกันไปหลายยกแล้ว"

มาแล้ว

ทัพโจโฉมาถึงซีเหลงแล้วจริงๆ แผนการของกังตั๋งเริ่มได้!

ซุนกวนจิตใจฮึกเหิม เอ่ยเสียงเข้ม "ไม่นานมานี้ ข้าให้จิวยี่เป็นแม่ทัพใหญ่ ไทสูจู้เป็นรองแม่ทัพ นำทัพเรือกังตั๋งทัพหนึ่งมุ่งหน้าสู่ซีเหลงแล้ว!"

จิวยี่นำทัพเรือกังตั๋งบุกซีเหลงแล้ว?!

สิบสองขุนพลกังตั๋งตกตะลึง ข่าวนี้ทำเอาพวกเขาตั้งตัวไม่ติด เรื่องใหญ่ขนาดนี้พวกเขาระดับขุนพลสำคัญของกังตั๋งกลับไม่ระแคะระคายมาก่อน?

"ท่านเจ้าแคว้น!" แม่ทัพเฒ่าอุยกายรีบประสานมือ "เวลานี้โจโฉล้อมตีซีเหลง การสู้รบทั้งสองฝ่ายต้องดุเดือดเลือดพล่าน หากกังตั๋งเข้าร่วมศึกซีเหลงในเวลานี้ เกรงว่าจะไม่ใช่โอกาสดี"

ซุนกวนเอ่ยเรียบๆ "ใครบอกว่ากังตั๋งส่งทหารไปเพราะเล็งเป้าที่ซีเหลง?"

เจตนาของกังตั๋งไม่ได้อยู่ที่ซีเหลง?

สิบสองขุนพลหน้ามึนงง งั้นจิวยี่พาบริวารไปซีเหลงเพื่ออะไร?

ชิ้ง!~

ซุนกวนชักกระบี่ออกจากฝัก ชี้ไปที่จุดหนึ่งบนแผนที่ด้านหลัง ปลายกระบี่ชี้ไปที่คำว่า 'หับป๋า' (เหอเฝย)

"เจตนาของกังตั๋งในครั้งนี้ อยู่ที่หับป๋า!"

สีหน้าเหล่าขุนพลยิ่งงุนงงหนักเข้าไปอีก พวกเขาไม่เข้าใจเลยว่าท่านเจ้าแคว้นต้องการจะสื่ออะไร

ซุนกวนกล่าวต่อไม่หยุด "กังตั๋งเราสืบทอดรากฐานมาสามรุ่น สิ่งที่คิดที่กังวล ก็หนีไม่พ้นการยกทัพข้ามแม่น้ำ บุกชิงชัยในภาคกลาง"

ชิงชัยในภาคกลาง!

สี่คำนี้ทำเอาหัวใจเหล่าขุนพลเต้นแรง ตอนนั้นพวกเขาติดตามอดีตนายท่านซุนเซ็ก รวบรวมกังตั๋ง เป้าหมายก็เพื่อชิงชัยในภาคกลาง สร้างผลงานชั่วกัลปาวสานไม่ใช่หรือ?

"กังตั๋งหากต้องการบุกขึ้นเหนือสู่ภาคกลาง เส้นทางที่เป็นไปได้มีแค่สองทาง ไม่ยึดซงหยงและอ้วนเสีย ก็ต้องตีหับป๋า..." ซุนกวนหันหลังให้ขุนพล สายตาจับจ้องไปที่ซงหยงและหับป๋า

"หากทัพเรายึดซงหยง แม้กังตั๋งจะได้ครอบครองเกงจิ๋วทั้งมณฑล แต่หากจะรุกคืบยึดฮูโต๋และลกเอี๋ยง ก็ไม่มีทางน้ำให้เดินเรือ ทัพเรือกังตั๋งก็ต้องรบบนบก ปะทะกับทหารม้าเหล็กทัพโจในที่ราบแดนเหนือ"

"เช่นนั้น ทัพเรือกังตั๋งไม่มีทางสู้ทหารม้าเหล็กทัพโจได้แน่!"

"แต่หากตีหับป๋า ยึดชิวฉุน (โซ่วชุน) ทัพเรือกังตั๋งข้าก็สามารถล่องจากแม่น้ำใหญ่ ขึ้นเหนือเข้าสู่แม่น้ำหวยสุ่ย..."

ปลายกระบี่ของซุนกวนลากไล่ไปตามแม่น้ำบนแผนที่ รุกคืบขึ้นไปเรื่อยๆ "จากนั้นอาศัยแม่น้ำสาขาของหวยสุ่ย เช่น ซีสุ่ย กั้วสุ่ย หงสุ่ย หรูสุ่ย คมดาบจ่อคอหอยแคว้นเฉงจิ๋วกุนจิ๋วอิจิ๋ว ตลอดจนฮูโต๋และลกเอี๋ยงในภาคกลาง!"

"ถึงตอนนั้น กังตั๋งข้าต้องสร้างความเสียหายหนักให้รากฐานโจโจร ตัดกำลังมันได้แน่ เช่นนี้ กังตั๋งจะทำการใหญ่ไม่สำเร็จได้อย่างไร?!"

ซุนกวนพูดจาฉะฉานเร้าใจ

แม่ทัพเฒ่าเทียเภาได้แต่ยิ้มขมขื่น "ท่านเจ้าแคว้นกล่าวถูกต้อง แต่อนิจจาหับป๋ามีทหารหนักของโจโจรเฝ้ารักษา กังตั๋งจะยึดหับป๋า ยากเย็นแสนเข็ญ"

ยึดหับป๋า ตีชิวฉุน สุดท้ายอาศัยความสะดวกของแม่น้ำหวยสุ่ย ให้ทัพเรือกังตั๋งรุกเข้าภาคกลาง!

ยุทธศาสตร์เช่นนี้ ขุนพลในที่นั้นย่อมรู้ดี แต่รู้ก็เรื่องหนึ่ง ทำได้จริงหรือไม่ก็อีกเรื่องหนึ่ง

ซุนกวนยิ้มบางๆ "เมื่อก่อนจะยึดหับป๋า อาจจะยากมาก แต่บัดนี้โอกาสที่กังตั๋งจะยึดหับป๋ามาถึงแล้ว!"

"ข้าได้วางแผนกับกงจินแล้ว ครั้งนี้โจโฉตีซีเหลง หากโจโฉแพ้ กงจินจะนำทหารกังตั๋งขึ้นฝั่งทันที รวมกำลังกับซีเหลง ไล่ตีทหารแพ้ทัพของโจโฉ ทำให้มันพะว้าพะวัง"

"ส่วนข้าจะนำขุนพลทั้งหลายและทัพเรืออีกสาย บุกตีหับป๋า..."

ฉวยโอกาสที่โจโฉพ่ายแพ้ที่ซีเหลง ถูกจิวยี่และเล่าบู๊ไล่ล่า ไม่มีเวลามาห่วงหน้าพะวงหลัง กังตั๋งบุกตีหับป๋า!

ยอดเยี่ยม!

ดวงตาของเหล่าขุนพลที่เดิมทียังคิดไม่ตกพลันสว่างวาบ ขอเพียงโจโฉแพ้ยับเยินจนไม่อาจมาช่วยหับป๋าได้ กังตั๋งยกทัพใหญ่บุกตี ยึดหับป๋าก็ไม่ใช่เรื่องยาก

ดูท่าแล้ว เวลานี้จะเป็นโอกาสทองในการยึดหับป๋าจริงๆ!

มีเพียงจิวท่ายที่สีหน้าลังเล "แต่ แต่ถ้าโจโจรชนะเล่า พวกเราจะทำอย่างไร?"

"ถ้าโจโจรชนะ ก็ยิ่งดีไม่ใช่หรือ?" แม่ทัพเฒ่าเทียเภาสมกับเป็นผู้อาวุโสในกองทัพ เขาเข้าใจแผนการของจิวยี่และซุนกวนได้ในทันที

"โจโจรชนะ ก็ต้องเข้าเมือง ถึงตอนนั้นจิวยี่ก็สามารถยกทัพใหญ่ล้อมเมือง ขังโจโจรให้ตายในซีเหลง!"

ลมหายใจของเทียเภาเริ่มหอบถี่ หน้าแดงก่ำ "เช่นนี้ กังตั๋งไม่เพียงยึดหับป๋าได้ แถมยังอาจสังหารโจโจรได้อีก นี่สวรรค์ประทานให้กังตั๋งข้าแท้ๆ!"

ยึดหับป๋า ฆ่าโจโฉ!

โอกาสสร้างผลงานชั่วกัลปาวสานหล่นทับหัวกังตั๋งเข้าจังๆ อะไรคือลิขิตสวรรค์? นี่แหละลิขิตสวรรค์!

เทียเภา อุยกาย ฮันต๋ง และขุนพลคนอื่นๆ ต่างตื่นเต้นเลือดร้อนพลุ่งพล่าน

แต่ทันใดนั้น บางคนก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้...

เพียงแต่ถ้าเป็นเช่นนี้ สหายเก่าในเมืองซีเหลงผู้นั้น เกรงว่าครั้งนี้คงต้องตายสถานเดียว

แม่ทัพเฒ่าหลายคนใจหายวูบ แต่ความรู้สึกนี้ก็เป็นเพียงชั่ววูบ เมื่อเทียบกับการใหญ่ของกังตั๋ง ชีวิตของสหายเก่าในอดีตผู้นี้ จะนับเป็นอะไรได้?

ซุนกวนจ้องเขม็งไปที่คำว่า 'หับป๋า' บนแผนที่ เขานึกถึงคำสั่งเสียของพี่ชายตอนมอบตราตั้งกังตั๋งให้ตน...

【ระดมพลกังตั๋ง ตัดสินแพ้ชนะในสมรภูมิ ชิงชัยใต้หล้า เจ้าสู้ข้าไม่ได้; แต่การเลือกใช้คนเก่ง ให้แต่ละคนได้แสดงความสามารถเต็มที่เพื่อรักษากังตั๋ง ข้าสู้เจ้าไม่ได้!】

แต่ครั้งนี้ ข้าจะบอกพี่ใหญ่ว่า ข้าซุนจงโหมวก็มีคุณสมบัติที่จะชิงชัยใต้หล้าเช่นกัน!

ชิ้ง!~

ปลายกระบี่ของซุนกวน ปักลงบนตำแหน่ง 'หับป๋า' บนแผนที่อย่างแรง "ศึกนี้ไม่ว่าโจโจรจะแพ้หรือชนะ กังตั๋งต้องยึดหับป๋าให้ได้!!"

...

ภายในเมืองซีเหลง

อุยเอี๋ยน โกซุ่น และคนอื่นๆ มารวมตัวกันที่จวนเจ้าเมือง ใบหน้าทุกคนเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า สองวันมานี้การบุกของทัพโจยิ่งมายิ่งรุนแรง ทหารโจโฉบุกขึ้นกำแพงเมืองได้หลายครั้ง หากไม่ใช่เล่าบู๊คอยช่วยหนุนบนกำแพง เกรงว่าซีเหลงสี่ประตูคงแตกไปแล้ว

เมื่อครู่ทัพโจผ่อนการบุก นายท่านจึงเรียกพวกเขามาหารือที่นี่

นึกถึงความสูญเสียของทหารซานเยว่บนกำแพงเมือง นึกถึงภาพทหารโจโฉไต่กำแพงเมืองยั้วเยี้ยตอนตีเมือง ในใจทุกคนพลันเกิดความรู้สึกสับสน

เมืองซีเหลงนี้ จะรักษาไว้ได้จริงๆ หรือ?

ตึก ตึก ตึก!~

เสียงฝีเท้าหน้าโถงขัดจังหวะความคิดทุกคน เล่าบู๊เดินอาดๆ เข้ามาในโถง ทุกคนประสานมือคารวะ

"นายท่าน"

"จื่อเลี่ย"

เล่าบู๊เพียงพยักหน้าเบาๆ นั่งคุกเข่าลงหลังที่นั่งประธาน เขาถามคำถามที่เร่งด่วนที่สุดของซีเหลงในยามนี้ทันที "ทหารรักษาเมืองซีเหลงเสียหายไปเท่าไร?"

บรรยากาศในโถงเคร่งเครียดขึ้นมาทันที

ลกซุนอ้าปาก แล้วก็ลุกขึ้นตอบ "เรียนนายท่าน ทัพโจตีสี่ประตูหนักหน่วง ทหารในเมืองแบ่งกำลังไปสี่ทิศ บาดเจ็บล้มตายสาหัส"

"ทหารซานเยว่รักษาเมือง เวลานี้เหลือเพียงสามพัน"

อุยเอี๋ยนตามมาติดๆ เสียงทุ้มต่ำ "ทหารใต้สังกัดข้าก็เสียหายไปพันคน"

หลังศึกโจหยิน ซีเหลงเอาเชลยทัพโจแลกชาวซานเยว่มาห้าพัน รวมเป็นแปดพันคน ตั้งแต่รบกับโจโฉจนถึงตอนนี้ ทหารซานเยว่ที่เหลือรอดมีไม่ถึงครึ่ง

และตั้งแต่เปิดศึกซีเหลง ทหารรักษาเมืองส่วนใหญ่ก็ใช้ชาวซานเยว่ ทหารห้าพันของอุยเอี๋ยนไม่ค่อยได้ลงสนาม ถึงอย่างนั้นก็ยังเสียหายไปหนึ่งพันนาย...

ความโหดร้ายของศึกนี้ เห็นได้ชัดเจน

สิ้นเสียงทั้งสองคน บรรยากาศในโถงยิ่งหนักอึ้ง

หลังเงียบไปครู่หนึ่ง จู่ๆ เล่าบู๊ก็เอ่ยขึ้น "เมื่อคืนตอนข้าอยู่บนกำแพงเมือง เจอทหารโจมาสอดแนม"

ทหารโจสอดแนม?

ทุกคนเงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง ศึกนี้สู้มาถึงขั้นนี้แล้ว สถานการณ์ในเมืองซีเหลงทัพโจยังไม่รู้อีกหรือ? ยังจำเป็นต้องสอดแนมอีก?

อีกอย่างเรื่องนี้มันเกี่ยวอะไรกับสถานการณ์รบที่ซีเหลงในตอนนี้หรือ? ถึงคุ้มค่าให้นายท่านเอ่ยถึงอย่างจริงจังขนาดนี้?

ลกซุนและคนอื่นหน้าตาเต็มไปด้วยความสงสัย ไม่เข้าใจเลยว่าเจ้านายต้องการจะสื่ออะไร

น้ำเสียงเล่าบู๊ราบเรียบดุจน้ำ "ข้าได้ยินเสียงคนสอดแนม น่าจะเป็น..."

"โจเมิ่งเต๋อ"

โจเมิ่งเต๋อ?

โจเมิ่งเต๋อ!

เมื่อคืนโจเมิ่งเต๋อมาสอดแนมเมืองด้วยตัวเอง?!

ตูม!~

ชั่วพริบตา ทุกคนในโถงผุดลุกขึ้นยืนพร้อมกัน แทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง ไม่รู้ว่าเมื่อกี้หูฝาด หรือเมื่อคืนนายท่านหูฝาดกันแน่!

"โจเมิ่งเต๋อเป็นเจ้าแห่งแดนเหนือ กุมทหารใหญ่ เขา เขาจะมาทำเรื่องเสี่ยงตายพรรค์นี้ได้อย่างไร?!"

"นี่ หรือว่าโจโจรจะมีแผนชั่วอะไรอีก?"

"นายท่าน นายท่านกลางวันฆ่าทะลุสี่ประตู กลางคืนอาจจะเหนื่อยเกินไป เลยฟังผิดหรือเปล่า?"

เหลือเชื่อ!

เหลือเชื่อเกินไปจริงๆ!

แม้ลกซุนและคนอื่นๆ จะไม่อยากยอมรับ แต่พวกเขาก็ต้องยอมรับว่า โจเมิ่งเต๋อในยามนี้แบกรับแปดมณฑลราชวงศ์ฮั่น ตำแหน่งสูงส่งอำนาจล้นฟ้า ดูยังไงก็ไม่น่าจะทำเรื่องบ้าบิ่นอย่างการลอบสอดแนมเมืองข้าศึกในยามวิกาลได้

ถอยสักก้าว ต่อให้โจโฉมาสอดแนมจริง แต่เรื่องแบบนี้ต้องให้แม่ทัพใหญ่คุมทัพอย่างเขาลงมือเองด้วยหรือ?

"นายท่าน!" ลกซุนประสานมือคารวะเล่าบู๊ สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย "นายท่านไม่เคยสนทนากับโจโฉผู้นั้น จะรู้ได้อย่างไรว่าเสียงคนสอดแนมคือเสียงโจโฉ?"

เล่าบู๊ "เมื่อก่อนตอนอยู่ฮูโต๋ ข้าเคยแอบเจอโจเมิ่งเต๋อ เคยได้ยินเสียงเขา"

นายท่านเคยไปฮูโต๋ด้วย?

ลกซุนชะงัก แต่พอนึกถึงฐานะของเจ้านาย ลกซุนก็นึกขึ้นได้ ปีนั้นเล่าเหี้ยนเต๊กก็เคยถูกโจโจรพาตัวไปฮูโต๋ นายท่านเคยได้ยินเสียงโจโฉก็ไม่แปลก

แต่ถ้าพูดอย่างนี้ ก็แปลว่าเมื่อคืนมีความเป็นไปได้สูงที่จะเป็นโจโฉมาสอดแนมจริงๆ?

ลกซุนรู้สึกคอแห้งผาก หากเมื่อคืนนายท่าน...

"เมื่อคืนนายท่านได้ส่งทหารไปไล่ตามหรือไม่?" โกซุ่นถามคำถามที่ลกซุนอยากถาม

เล่าบู๊ส่ายหน้า "ตอนนั้นข้าได้ยินเสียง ก็ง้างธนูพาดลูก ยิงออกไปสองดอก แว่วเสียงร้องโหยหวนและเสียงตกม้า คิดว่า โจเมิ่งเต๋อน่าจะถูกยิงตกม้าแล้ว"

เสียงเล่าบู๊ราบเรียบมาก ในน้ำเสียงไม่มีอารมณ์ใดๆ เจือปน

แต่ประโยคนี้ ราวกับสายฟ้าฟาดในเมฆดำฤดูร้อน ระเบิดตูมขึ้นกลางใจทุกคนในโถงทันที!

จิตใจพวกเขาสั่นสะท้าน เลือดในกายร้อนระอุขึ้นอย่างรวดเร็ว หูอื้ออึงไปหมด!

โจเมิ่งเต๋อ ถูกนายท่านยิงตกม้าแล้ว!

โจเมิ่งเต๋อผู้รวบรวมแดนเหนือ เชิดชูโอรสสวรรค์เพื่อบัญชาเหล่าขุนศึก ผู้มีอำนาจล้นฟ้าผู้นั้น กลับถูกนายท่านยิงตกม้าแล้ว!!

[จบแล้ว]