ตอนที่ 1260 จักรพรรดินีราตรี

“อย่างไรก็ตามแท่นบูชายัญแห่งนี้ปกป้องโดยกฎสวรรค์โบราณทั้งที่แผ่นดินผืนฟ้าถูกทำลายไปแล้วก็ตาม” ปีศาจหมีดำและปีศาจหมูป่ายังคงมีข้อสงสัย แต่ความจริงที่อยู่ข้างหน้าพวกเขาโลกและมิติที่แตกสลายยังไม่ถูกปิด

“ไม่,ข้าคิดว่าเจ้าเด็กนั่นยังมีชีวิตอยู่จริงๆ” บุรุษหนุ่มผู้ดื้อรั้นยกหัวข้อนี้ขึ้นพูด

“เจ้าลองบ่งบอกเหตุผลของเจ้าก่อน”  ปีศาจเก้าหัวมองดูเขาอย่างแปลกประหลาด

“ข้าเห็นไม่ชัดเจน แต่ข้ามีสัญชาตญาณรู้สึกว่าเย่ว์ไตตันยังไม่ตายแน่  แต่ซ่อนตัวอยู่ที่นั่น เจ้าเด็กนั่นไม่ใช่คนที่จะตายตั้งแต่อายุยังน้อย ถ้าไม่ฆ่าเขาให้ตายข้าจะไม่สบายใจ ถ้าข้าฆ่าได้ ข้าทำเองไปแล้ว ข้าไม่ชอบคนที่ดูดีกว่าข้า  เจ้าเด็กนี่ไม่เพียงแต่หล่อกว่าข้าเท่านั้นแต่ยังฉลาดมากอีกด้วย สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือเขาเป็นคนโชคดีข้ารู้สึกอิจฉาแทบคลั่ง ในเมื่อเขาไม่ยอมออกมา ข้าก็ต้องหาทางเข้าไปสู้กับเขาให้ได้ ไม่อย่างนั้นคงไม่สามารถกำจัดความโกรธเกลียดในใจของข้าไปได้” คำพูดของบุรุษหนุ่มผู้ดื้อด้านไม่ได้รับการยอมรับจากมังกรสองหัว

สัญชาตญาณ?

มนุษย์อย่างนี้มีสัญชาตญาณด้วยหรือ?

ถ้าความรู้สึกสัญชาตญาณของผู้นี้มีประโยชน์  โลกนี้จะมีสตรีไว้เพื่ออะไร?

เรื่องที่เจ้าเด็กนี่พูดเป็นเรื่องตลก  เกี่ยวอะไรกับความเป็นความตาย?คนมีอายุยืนถึงจะดูหล่อหรือ? ยิ่งมีอายุสั้นก็ยิ่งน่าเกลียด? ไร้เหตุผลสิ้นดี! ถ้าพูดกันอย่างนี้เด็กเผ่าปีศาจอย่างเจ้าก็ควรตายไปนานแล้วไม่ควรมีชีวิตมายืนอยู่ต่อหน้าได้!

ปีศาจเก้าหัวฟังและยิ้มโดยไม่ได้แสดงอาการยอมรับหรือปฏิเสธ

“เด็กน้อยนี่พูดเรื่องไร้สาระ สัญชาตญาณไม่ได้บอกเจ้าใช่ไหมว่าตอนนี้เจ้ากำลังตกอยู่ในความยุ่งยาก?” นักสู้ราชาเผ่ามังกรฟ้าเตรียมพร้อมลงมืออยู่นานแล้ว เขาเยาะเย้ยศัตรูตรงหน้าอย่างไม่เกรงใจและเตรียมลงมืออย่างโหดเหี้ยมอำมหิต

“ข้าไม่มีหายนะใดๆ เลย แต่ตัวเจ้าข้ากล้าพูดว่าเจ้าไม่มีทางรอดพ้นวันนี้ไปได้แน่นอน”  บุรุษหนุ่มดื้อรั้นเชิดหน้าขึ้นโดยไม่รู้สึกกลัว

“หาที่ตาย!” นักสู้ระดับราชาเผ่ามังกรฟ้ายกมือขวาเตรียมใช้ไม้ตายฆ่าเด็กหนุ่มเผ่าปีศาจทันที

“รอเดี๋ยว”

เสียงดังขึ้นมาจากท้องฟ้า

เสียงไพเราะราวกับน้ำใสไหลเย็นในป่าให้ความชุ่มชื่นหัวใจ

เสียงไพเราะจับจิตใจแม้แต่คนอารมณ์ร้ายที่สุดในโลกเมื่อได้ยินเสียงหวานนุ่มอารมณ์โกรธก็คลายหายไปทันที

พวกเขาไม่สามารถเห็นเงาร่างได้  เห็นแต่ดวงดาวประกายแสง

ยอดฝีมือที่แข็งแกร่งชั้นแนวหน้าอย่างมังกรสองหัวแค่มองเห็นได้แต่เงาลางๆ ในท่ามกลางดวงดาวนับไม่ถ้วน  แต่เขาไม่สามารถมองเห็นลักษณะที่แท้จริงได้เลยไม่ต้องพูดถึงตำแหน่งที่อยู่ของบุคคลที่เพิ่งมาถึง  จากทางตอนกลางของแท่นบูชายัญที่แยกออกช้าๆ  แสดงจากดวงดาวเปล่งประกายระยิบระยับในไม่ช้าก็เปลี่ยนภาพที่เห็นให้กลายเป็นท้องฟ้าที่งดงามเหมือนฝัน

“ในฐานะเจ้าบ้านคนหนึ่งข้ามักคร้านจะเข้าไปยุ่งกับกิจกรรมของคนต่างถิ่น ที่สำคัญหลังจากบุรุษรับหน้าที่ดูแลอย่างเป็นทางการ สตรีตัวเล็กๆอย่างข้าไม่เหมาะจะเข้ามาดูแลเรื่องที่ไม่เหมาะสมเหล่านี้  นอกจากนี้บุคลิกของข้าก็สบายๆไม่ค่อยกระตือรือร้นเรื่องการต่อสู้ข้ามักจะเป็นฝ่ายยอมถอยก้าวหนึ่งเสมอแม้จะถูกรังแกกลั่นแกล้งจนแทบทนไม่ได้  แต่วันนี้คุณชายเย่ว์ไม่ได้อยู่ที่นี่ข้าต้องออกมาทักทายอาคันตุกะแทน” เสียงสตรีไพเราะเหมือนเสียงกระซิบใกล้หูชั่วขณะแรกที่ได้ยินราวกับอยู่นอกท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวลึกลับ

“เฮอะ!  ไม่ต้องแกล้งทำเป็นภูตผีที่นี่เลยไสหัวออกมาให้เราเห็นเดี๋ยวนี้!”  คนเดียวในกลุ่มที่รู้สึกไม่สบายใจคือราชินีเหม่ยเยี่ยนว่านกูซูผู้ทรงเสน่ห์ที่ซ่อนร่างอยู่ในเปลวไฟ

เหตุผลของความเกลียดของนางเพราะคล้ายๆกับผู้ชายหล่อๆ ก็คือสตรีงามทุกคนคือศัตรูของนาง

ไม่ว่าจะเป็นสาวใหญ่หรือสาวน้อยตราบเท่าที่เป็นสาวสวย อย่างนั้นก็เป็นศัตรูของนาง

นอกจากนั้นจะต้องพบจุดจบกับความตาย

ราชินีว่านกูซูโกรธนางโบกมือไปไปที่ทะเลดวงดาวและพ่นไฟมังกรกระจายไปทุกที่

แม้ว่านางจะไม่สามารถฆ่าฝ่ายตรงข้ามได้ทันที แต่ก็ต้องแผดเผาฝ่ายตรงข้ามให้มอดไหม้มากที่สุดเท่าที่ทำได้  ถ้านางสามารถเผาฝ่ายตรงข้ามได้ นั่นจะยิ่งดี

แต่น่าเสียดายที่ไฟมังกรไฟที่เผาทุกอย่างในโลกได้กลับจมหายไปในทะเลดวงดาวอย่างไร้ร่องรอย

ราชินีว่านกูซูผู้อำมหิตทำให้มังกรสองหัวถึงกับขมวดคิ้ว

แต่เขาไม่ห้าม

ปล่อยให้สหายผู้หุนหันพลันแล่นพิสูจน์พลังฝีมือคู่ต่อสู้โดยตรง

อย่างไรก็ตามผลลัพธ์ของการหยั่งตรวจสอบทำให้เขาขมวดคิ้วมากขึ้น พลังไฟมังกรที่สามารถเผาผลาญทุกอย่างได้กลับไม่ส่งผลแต่อย่างใดแต่ถูกกลืนหายไปราวกับว่าไม่มีอยู่ มันระเหยหายไปหรืออาจจะถูกดูดซับหายไปโดยอธิบายไม่ได้มังกรสองหัวพบว่าตนเองมีนัยน์ตาที่คมกล้าแต่กลับมองไม่เห็นลักษณะของอีกฝ่ายได้ชัดเจน

น่างุนงงสับสน!

หอทงเทียนไปได้นักสู้แข็งแกร่งมาจากไหน?

หอทงเทียนยังมียอดฝีมือที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าเย่ว์ไตตันอีกหรือ?

สตรีผู้นี้เป็นใครกันแน่?  นางคือจื้อจุนที่ตงฟางเคยพูดถึงหรือไม่?  แต่ไม่ถูกต้อง ความสามารถของจื้อจุนชาวมนุษย์ตามที่ได้รับรายงานจากข่าวกรองนั้นเป็นนักรบระยะประชิดเด่นในด้านการใช้ดาบกระบี่ แตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากสตรีที่ปรากฏบนท้องฟ้า...

แต่จื้อจุนชาวมนุษย์ไม่มีเหตุผลใดว่าน่าจะทรงพลังเลย

นางเป็นใคร?

“เราเผ่าเก้าหัวได้รับคำเชิญของตงฟางมาจากแดนสวรรค์  ก่อนหน้านี้ ข้าได้เดิมพันกับเย่ว์ไตตันไว้เพียงแต่ระหว่างนั้นจักรพรรดิทองเข้ามาแทรกแซงในระหว่างนั้นและไม่ทราบว่าเย่ว์ไตตันไปที่ใด ไม่อย่างนั้นสิ่งที่เข้าในผิดจะต้องอธิบายให้ชัดเจน”  อสูรเก้าหัวค่อนข้างมารยาทดีเขาคำนับไปทางกลุ่มดวงดาวเล็กน้อย

“ในเมื่อเจ้าพนันกับคุณชายเย่ว์โปรดหลบไปรอจนกว่าเขาจะกลับมา” เสียงไพเราะกังวานดังขึ้นอีกครั้ง “ตอนนี้ข้าขอทักทายอาคันตุกะที่ไม่ได้รับเชิญก่อน”

“กลับมา? คนที่ถูกพลังเทพฆ่าตายไปแล้วยังจะกลับมาได้อีกหรือ?” นักสู้ระดับราชาจากเผ่ามังกรฟ้าที่ยืนอยู่ข้างบุรุษหนุ่มดื้อด้านหัวเราะ

“ถ้าเขาสามารถกลับมาได้ข้าจะกินจมูกตัวเองและใช้มือเดินต่างเท้า!”  คนเผ่ามังกรฟ้าที่ยืนอยู่ข้างหลังหัวเราะ

“เจ้าก็แค่คิดด้วยก้นพล่ามด้วยปากกลับกลายเป็นขยะชิ้นหนึ่ง”บุรุษหนุ่มเผ่าปีศาจเยาะเย้ยอย่างไม่เกรงใจแม้ว่าเขาจะไม่ใช่สหายของเย่ว์หยางก็ตาม  เขาไม่สนใจนักสู้ชั้นราชาผู้นี้แต่มองไปทางศูนย์กลางกลุ่มดวงดาวและถามตรงๆ “เจ้าเป็นคนดีหรือคนเถื่อน?”

“ข้าน่ะหรือ? ไม่ใช่คนดี แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่คนเถื่อน!”  เสียงกังวานไพเราะหัวเราะดังขึ้น

“ไม่เป็นไร!”  บุรุษดื้อด้านทำหน้าเสียดาย

“ถ้าข้าเป็นคนดีเล่า?”  เสียงไพเราะนั้นตั้งสมมติฐานแปลกประหลาด

“ข้าเกลียดคนดีที่สุด  ถ้าเจ้าเป็นคนดี อย่างนั้นข้าจะทุบตีเจ้า ถ้าเจ้าเป็นบุรุษข้าจะกัดจมูกเจ้าและทำให้เจ้าเงยหน้าไม่ได้ตลอดชีวิต!” นับว่าเป็นบุรุษหนุ่มผู้ดื้อด้านจริงๆ

“โชคดีที่ข้าไม่ใช่คนดี...แล้วคนป่าเถื่อนเล่า?” เสียงไพเราะจากกลุ่มดวงดาวดังถามเหตุผลอีก

“ข้าชอบคนป่าเถื่อนที่สุด  แม้ว่าเจ้าจะเป็นสตรีแต่ถ้าเจ้าเป็นคนป่าเถื่อนข้าจะต่อสู้กับทุกคนเพื่อเจ้าข้าจะถลกหนังเลาะกระดูกกระชากเส้นเอ็นเจ้าพวกนั้นให้หมด  แต่ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะยืนยันว่าเจ้าเป็นคนป่าเถื่อนในโลกนั้นอย่างนั้นข้าจะให้กำลังใจและเชียร์เจ้า!” บุรุษหัวดื้อเผ่าปีศาจส่ายหน้าด้วยความเสียใจและถอนหายใจ  “น่าเสียดายเจ้าไม่ใช่คนป่าเถื่อน ไม่เช่นนั้นข้าสามารถช่วยเจ้าได้! หรือว่าเจ้าจะเริ่มทำตัวป่าเถื่อนก็ได้ ข้าจะได้มีแรงบันดาลใจและเหตุผลเพียงพอช่วยเจ้าสู้”

“ขอบคุณมาก และข้าเสียใจมากข้าคิดว่ากำลังเริ่มตัดสินใจเป็นเหมือนคนป่าเถื่อนตอนนี้  แต่ข้าขอคิดดูก่อน ถ้ามีวันหนึ่งข้าคิดเรื่องนี้และตัดสินใจเป็นคนป่าเถื่อนข้าจะแจ้งให้เจ้าทราบอีกครั้ง!”

“เอาอย่างนั้นก็ได้!” บุรุษดื้อด้านยักไหล่อย่างผิดหวัง ฝ่ายตรงข้ามไม่ใช่คนป่าเถื่อน เขาไม่อาจช่วยได้  ดังนั้นเขาได้แต่ดูกลุ่มนักสู้จากเผ่ามังกรฟ้า

เขาสามารถโจมตีได้ก่อน

แต่น่าเสียดายที่คนอื่นเป็นเจ้าบ้านเขาไม่ชอบจักรพรรดิทอง เข้าไม่ต้องการแทรกแซงโจมตีต่อหน้ายอดฝีมือ

ถ้าเป็นเช่นนั้น

จะเสียมารยาทเกินไป

เผ่าภูตบูรพานั้นโหดร้ายน่าสะพรึงกลัวมากแต่ไม่สามารถเสียมารยาทได้ถ้าเป็นอย่างนั้นคนอื่นจะคิดว่าเผ่าภูตบูรพาไม่มีการศึกษาซึ่งส่งผลต่อภาพลักษณ์ของเผ่าพันธุ์

ราชินีว่านกูซูส่งสัญญาณและแค่นเสียงเย็นชาอยู่หลายครั้ง “ตอนนี้ไม่ใช่เวลาสนทนาหากไม่รีบนำของขวัญชิ้นโตมาให้ก็เท่ากับเจ้าภาพลืมไปว่าเรายังมีอยู่!  ซ่างหลง, ข่งหลงเจ้าทั้งสองคนเป็นราชาแห่งแดนสวรรค์ปกครองแดนสวรรค์บนถ้าเทียบกับแดนสวรรค์ล่างเจ้าก็ระดับเดียวกับจักรพรรดิ เจ้ามาถึงบ้านนอกเล็กๆอย่างหอทงเทียนผู้คนกลับไม่สนใจเจ้า เจ้ารู้สึกอายบ้างไหม? หากเจ้ายังรักเกียรติศักดิ์ศรีจงแสดงพลังที่แท้จริงของเจ้าแสดงให้สาวใหญ่เจ้าบ้านหอทงเทียนนี้ได้ประหลาดใจ!”

“เจ้าเล่า ดีแต่ใช้ปากพล่ามอย่างเดียวหรือไง?มันน่าแปลกหรือเปล่า?” บุรุษผู้ดื้อด้านต้องการสู้กับราชาแห่งเผ่ามังกรฟ้าตราบเท่าที่เขามีเหตุผลลงมือต่อยตี ดังนั้นการแสดงออกของเขาจึงเต็มไปด้วยการยั่วยุหยิ่งยโสเขาแทบอดใจรอไม่ไหวที่จะเป็นฝ่ายเริ่ม มังกรสองหัวกู่อั๋งส่ายหน้าให้สหายของเขาแสดงให้เห็นว่าสหายของเขาไม่ควรตอแยเจ้าเด็กปีศาจนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในกรณีที่มีสุดยอดฝีมือของหอทงเทียนอยู่ข้างหน้าอย่าเพิ่งลงมือก่อน

“พวกเขาจะไม่มีโอกาสได้แสดงออก  เพราะพวกเขาจะตายในไม่ช้า!”

ในท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาวสดใสเสียงที่ไพเราะกังวานไม่มีใดเทียบดังขึ้น “คุณชายเย่ว์ไม่อยู่ที่นั่น เรื่องทั้งหมดก็สุมลงที่ตัวข้า น่าโมโหจริงๆข้าเกลียดปัญหา!  ไม่ต้องกังวลข้าโกรธเร็วหายเร็ว ตราบเท่าที่ฆ่าคนสักหลายคน ความโกรธของข้าจะหายไปได้ในที่สุด”

คนที่ได้ยินได้ฟังตะลึง

พวกเขาได้ยินผิดหรือเปล่า?

นี่คือสิ่งที่สาวใหญ่พูดหรือ?

ต่อสู้และเข่นฆ่านี่ดูเหมือนจะเป็นมารยาทสตรีหรือ?

บุรุษดื้อด้านที่ยืนอยู่ข้างหน้าตัวเหมือนเนินเขา  นักสู้ระดับราชาเผ่ามังกรฟ้าที่ราชินีเหม่ยเยี่ยนเรียกว่าซ่างหลงจากนั้นหัวเราะลั่นจนน้ำตาไหลโดยมิอาจกลั้นไว้ได้ “ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ข้าขำจะตายอยู่แล้ว มีคนโง่อยู่บนท้องฟ้าหรือ? ความสามารถพิเศษของพวกบ้านนอกนี่คือคุยโม้โอ้อวดใช่ไหม?คนมีพรสวรรค์อย่างเย่ว์ไตตันเคลื่อนไหวไปแล้ว ยังมีเด็กหญิงตัวเล็กๆออกมาโอ้อวดไม่รู้จักเจียมตน คนหอทงเทียนไม่รู้ตัวเองเลยหรือ? ฮ่าฮ่าฮ่า  ข้ายืนอยู่ตรงนี้แล้ว  เจ้ามีความสามารถก็มาฆ่าข้าได้เลย  ข้าต้องการดูว่าเจ้าจะฆ่าข้าได้อย่างไร สัญญาได้ว่าข้าจะไม่โต้ตอบ  จะดูว่าเจ้าจะฆ่าข้าได้อย่างไร!”

“อย่างนั้นจงดูให้ดี!”

ข้างตัวซ่างหลงแห่งเผ่ามังกรฟ้าไม่ทราบว่ามีดวงดาวหลายสิบดวงตั้งแต่เมื่อใด

ดวงดาวมีขนาดเล็กแต่ฉายประกายสว่างไสวแต่ละดวงเหมือนถูกคนโยนลงมาดูยุ่งเหยิง แต่เมื่อมองอย่างระมัดระวัง เหมือนกับจะมีมือวิเศษที่มองไม่เห็นคอยปรับตำแหน่งอย่างเงียบงันจัดเรียงด้วยรูปแบบที่สวยงามและคาดเดาไม่ได้....  ซ่างหลงแห่งเผ่ามังกรฟ้าอยากจะหัวเราะเยาะเย้ยกลุ่มดาวเพียงแค่นี้น่ะหรือจะใช้ฆ่าเขา อย่างไรก็ตามเขาไม่มีเวลาเปล่งเสียงออกมาจากลำคอก็พบว่าร่างของเขาถูกแบ่งแยกเป็นส่วนๆด้วยพลังที่น่าทึ่ง ร่างของเขากระจายเป็นส่วนๆ นับพันๆชิ้นและถูกเหวี่ยงขึ้นในอากาศในสภาพไร้น้ำหนัก

ไม่เจ็บปวด

หรืออาจจะช้าเกินกว่าจะรู้สึกเจ็บปวด

ซ่างหลงพบว่าร่างของเขาถูกแยกส่วนและที่น่าประหลาดใจคือเขาไม่ได้หมดสติเขามองเห็นกระบวนการกระจายตัวของชิ้นส่วนร่างกายของเขาอย่างชัดเจน เขาไม่สามารถเข้าใจได้ว่าทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้  และสิ่งใดทำให้เกิดพลังเช่นนี้  แต่เขารู้ว่านี่ไม่ใช่เป็นภาพลวงตานี่เป็นความจริง.... ขณะที่ซ่างหลงแห่งเผ่ามังกรฟ้าตะโกนได้คำเดียว ‘ไม่’เขาพบว่าชิ้นส่วนร่างกายของเขาถูกกลืนหายเข้าไปในในหลุมดำที่น่ากลัวซึ่งซ่อนอยู่ในท้องฟ้าที่ดารดาษไปด้วยดวงดาว

ไม่มีอะไรเหลือ

ยกเว้นศีรษะทุกส่วนร่างกายหายไปอย่างไร้ร่องรอย

ทำไมต้องเหลือศีรษะของเขาไว้ด้วย?  ซ่างหลงกำลังคิดถึงปัญหานี้...อย่างไรก็ตามวินาทีต่อมาเขาเริ่มเข้าใจ

เพราะยอดฝีมือของหอทงเทียนที่ยังคงอยู่ในทะเลดวงดาวต้องการเปลี่ยนศีรษะของเขาให้เป็นดาวตก! และพุ่งชนเป้าหมายที่กำลังใกล้เข้ามาด้วยความเร็วสูง  เมื่อเข้าใกล้เขาจึงพบว่าดวงดาวที่มีขนาดเล็กมากขยายขนาดใหญ่โตมหึมายิ่งขึ้นเป็นดาวเคราะห์ขนาดใหญ่ไม่มีใดเทียบ

ศีรษะของเขาพุ่งเข้าไปหาดวงดาวนั้นเขารู้ผลได้โดยไม่ต้องคิด

“บึ้ม!”

ในพริบตาที่ชนปะทะซ่างหลงรู้สึกว่าวิญญาณของเขาแตกสลาย

จากนั้นเกิดการระเบิดใหญ่และทุกสิ่งอย่างสูญสลายหายไปไม่เหลือ....

ในมุมมองของซ่างหลงนี่เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริง แต่ในสายตาของคนเผ่ามังกรฟ้าอย่างมังกรสองหัวและราชินีว่านกูซู ซ่างหลงต้านทานได้ไม่ถึงเสี้ยววินาทีก็ถูกหลุมดำกลืนหายและศีรษะระเบิดกระจายเป็นผุยผงอย่าว่าแต่ช่วยเหลือ แค่มองยังไม่ทันได้กระพริบตาซ่างหลงนักสู้ระดับราชาแห่งแดนสวรรค์บนก็ระเบิดกลายเป็นฝุ่นธุลีไปอย่างคาดไม่ถึง

แม้ว่าจะยังไม่รุนแรงเท่ากับพลังเทพที่น่ากลัวของจักรพรรดิทอง  แต่นี่เป็นการสังหารทันที ไม่มีอะไรผิดพลาด!

อยู่ต่อหน้าหญิงงามผู้ซ่อนตัวอยู่ในกลุ่มดาราและมีพลังสามารถฆ่านักสู้จากแดนสวรรค์ได้ทันทีด้วยหรือ?  เป็นไปได้อย่างไรกัน?

“เป็นไปได้ยังไง?” ข่งหลงผู้เตรียมโจมตีพร้อมกับซ่างหลงหวาดกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อเขาร้องลั่นและหลบไปซ่อนตัวหลังมังกรสองหัว กลัวว่าจะก้าวตามรอยเท้าของสหายและถูกสังหารทันที

“เจ้าชื่ออะไร?”  มังกรสองหัวมีสีหน้าเปลี่ยนไปเขาพยายามสงบจิตใจที่กำลังเต้นอย่างบ้าคลั่งและกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก

“ข้าคือจักรพรรดินีราตรีแค่คนชื่อเสียงเล็กน้อยในหอทงเทียน คุณชายเย่ว์ไม่อยู่ที่นี่ จื้อจุนยังไม่กลับลงมาดังนั้นข้าจึงเรียกพวกเจ้าทุกคนว่าอาคันตุกะ นี่เป็นแค่เสริฟอาหารจานเล็กพลังหมื่นดวงดาว ถ้าพวกเจ้าไม่ถือสาข้ายังมีพลังดวงดาวเพิ่มอีกแสนเท่า สองแสนเท่าและสามแสนเท่ามาต้อนรับก็ได้ ข้าคิดว่าวิธีนี้จะทำให้พวกเจ้าพอใจอย่างแน่นอน!” ทันทีที่เสียงไพเราะกังวานดังขึ้น คนเผ่ามังกรฟ้า มังกรสองหัว ราชินีว่านกูซูรวมทั้งคนที่เหลือเหาะขึ้นฟ้าและหนีไปจากดารารายที่น่ากลัว