ตอนที่ 1216 ต้องการเล่น

เย่ว์หยางกลับมาอย่างอ่อนใจ

ทุกคนมองดูเขา

แม้แต่เย่ว์หวี่ยังรู้สึกแปลกเนื่องจากทั้งสองฝ่ายใจเปิด อย่างนั้นหลายอย่างก็ควรทำได้สำเร็จ  เขากลับมาได้อย่างไร?

อู๋เหินผู้รอบคอบพบว่าริมฝีปากของเด็กหนุ่มผิดปกติเล็กน้อยเหมือนกับว่าถูกกัด ทุกคนเป็นอันเข้าใจได้ทันที สาเหตุเป็นเช่นนี้นั่นเอง!  จุ้ยมาวอี้ยกนิ้วให้เย่ว์หยาง ยกย่องการกระทำที่ไม่หวั่นเกรงและกล้าหาญของเย่ว์หยางหญิงสาวอย่างเทวีเสรีภาพยากนักจะจูบได้องค์หญิงเชี่ยนเชี่ยนตรวจพบอาการก้าวร้าวเหิมเกริมนั้นได้ นางค้อนด้วยความไม่พอใจแม้ว่าจะไม่ได้ดังหวังแต่ถ้าเปลี่ยนเป็นนางถ้าไม่ทุบเขาเสียบ้างก็คงเป็นเรื่องแปลก

“พักก่อนเถอะ!” เย่ว์หวี่ปลอบใจน้องชายที่รีบออกไปด้านประตูหลัง จากนั้นนางยิ้มหวานตราบใดที่ทำได้สำเร็จก็ไม่ต้องรีบกลับไป คาดว่าเทวีเสรีภาพพบว่ามีคนมากมายที่แอบฟังอยู่นางใบหน้าบอบบางจึงไล่เขาให้ออกไป!

“ตุ้บ”องค์หญิงเชี่ยนเชี่ยนแกล้งทำเป็นยืนอ่านหนังสือและเดินเอาหนังสือชนศีรษะเย่ว์หยาง

“แม่เสือสาว!  เจ้าจะทำอะไร?”  เย่ว์หยางหลั่งเหงื่อ

ตอนนี้เขาพบว่าแม่สาวนี้ทำไม่ถูกปกตินางไม่ค่อยอ่านหนังสือ นางไม่รู้หรือว่าเสวี่ยอู๋เสียอ่านอย่างไร?

ปรากฏว่านางต้องการใช้หนังสือนี้ตีตัวเขานี่เป็นความคิดแบบไหน?  นี่ทำกันเกินไปแล้วต้องการสร้างแรงบันดาลใจให้สามีด้วยวิธีที่แข็งกร้าวแบบนี้หมายความว่าไง?

องค์หญิงเชี่ยนเชี่ยนเตรียมอธิบายแต่นางชะงักไว้เล็กน้อย “ข้าเพิ่งจะอ่านหนังสือและเห็นหนังสือเขียนอธิบายเรื่องความสุข การหัวเราะอย่างโง่เขลาแล้วรู้สึกไม่พอใจ คนงี่เง่าเขียนคำที่น่ารังเกียจนี้ออกมาได้ยังไง....”

หมดกันแค่เขาตะโกนใส่อิงหลัวทำให้แม่เสือสาวนี่ได้ยินไปด้วย

เย่ว์หยางปาดเหงื่อ

แต่ถ้านางต้องการจะคัดค้านให้จนนางพูดได้โดยตรง ทำไมต้องเสแสร้งแกล้งใช้หนังสือ?

เด็กหนุ่มผู้มีผิวหน้าหนายิ่งกว่ากำแพงเมืองรีบปรับอารมณ์อย่างรวดเร็วใช้กลยุทธ์อีกโลกหนึ่งเบี่ยงเบนหัวข้อสนทนาทันที  “เฮ้, แล้วเจ้าต้องทุบตีคนด้วยหรือถ้าเจ้าไม่พอใจ!”

“เมื่อครู่นี้ข้าทุบตีคนหรือ?”  แม่เสือสาวไม่เพียงแต่ป่าเถื่อนบางครั้งก็แกล้งหาเรื่องด้วย แน่นอนนางชอบทำเช่นนี้กับเย่ว์หยาง

“ดูเหมือนว่า..” จุ้ยมาวอี้เหมือนกับให้ท้ายสามีหนุ่มน้อยของนางบ้างเล็กน้อยแต่คนอื่นไม่ช่วยเลย

“เหรอ?”  แม่เสือสาวตอบอย่างไม่ใส่ใจ

“ไม่มีทางที่เจ้าจะขอโทษใครหรอกเจ้ามีเหตุผลกับเขาด้วยหรือ?” เย่ว์หยางรู้สึกอึดอัด

“เจ้าต้องการเหตุผลในการทุบตีคนไหม?”  แม่เสือสาวใช้ตาเสือของนางจ้องมองความต้องการของเด็กหนุ่มข้ามโลกได้ทั้งหมด

“ไม่ต้องก็ได้มั้ง?”เย่ว์หยางชักหวั่นเกรงก้มหน้าแล้วใช้สองนิ้วแตะหน้าถามอย่างอ่อนแรง

“เจ้าจำเป็นต้องทำด้วยหรือ?”  แม่เสือสาวภูมิใจมากที่ข่มตัวลามกใหญ่ในบ้านได้ เป็นหนึ่งในความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของนางยกเว้นสาวหิมะไม่มีใครในบ้านที่สร้างแรงกดดันได้มากเท่านาง นางดูหมิ่นเหยียดหยามคนที่เอาแต่ดูโดยไม่คำนึงถึงสิ่งที่น่ารังเกียจเล็กๆน้อยๆ ที่ตัวลามกใหญ่นี่ก่อขึ้น  “ทุบตีเป็นเรื่องง่ายๆ อยู่แล้ว!”  ถ้าไม่ใช่เพราะนางรู้สึกว่าภาพพจน์จะดูไม่ดีนางคงหัวเราะไปแล้ว

“ดี”เย่ว์หยางเมื่อได้ยินก็ลงมือทันทีเขาจับตัวองค์หญิงเชี่ยนเชี่ยนที่ไม่ทันป้องกันตัวคุกเข่าและเงื้อมือตีก้นนางสามครั้ง

เย่ว์หวี่และอู๋เหินเห็นเช่นนั้นก็ตกตะลึง

เรื่องอะไรกันนี่?

วันนี้เจ้าเด็กนี่ไปเอาขวัญเทียมฟ้ามาจากไหน?

กล้าลงมือกับแม่เสือสาวให้อับอายต่อหน้าทุกคนเชียวหรือ?

เหลือเชื่อเกินไปแล้วภาพแบบนี้พูดไปก็ไม่มีใครเชื่อ จุ้ยมาวอี้ขยี้ตาอีกครั้งแต่นางก็ยังงงอยู่ดี

องค์หญิงเชี่ยนเชี่ยนถูกจับกดและตีก้นยังคงตะลึงนางไม่มีเวลาตั้งหลัก เมื่อนางหันกลับมาชักดาบเทพพยัคฆราชตั้งท่าเตรียมฟันเย่ว์หยางว่องไวยิ่งกว่าจรวดหายไปไม่เห็นแม้แต่เงาทิ้งไว้แต่คำพูดล่องลอยในอากาศ “เจ้าพูดเองนะว่าต้องการเล่นด้วย ข้าทำตามความปรารถนาของเจ้าอย่างเคร่งครัด!”

องค์หญิงเชี่ยนเชี่ยนโกรธและอายนางชูดาบเทพกวัดแกว่งอยู่ในอากาศด้วยความโมโห

นางกัดฟันกล่าว  “อย่าให้ข้าจับเจ้าได้ก็แล้วกันไม่อย่างนั้นเจ้าตาย!”

เย่ว์หวี่และอู๋เหินได้แต่แอบขำ

นางมักเห็นองค์หญิงเชี่ยนเชี่ยนแม่เสือสาวมักจะข่มเหงเย่ว์หยางที่มักจะพูดว่ามีเสือตัวหนึ่งอยู่ที่ท้ายเขาและตอนนี้กลับตรงกันข้ามกลายเป็นที่ท้ายภูเขาแม่เสือสาวถูกตีถูกกลั่นแกล้งกล่าวว่าเป็นการถือโอกาสแก้ลำ

“อะแฮ่ม..เขาทำไม่ถูก ข้าจะต้องว่ากล่าวตักเตือนเขา” เย่ว์หวี่ฝืนใจกลั้นหัวเราะปลอบโยนองค์หญิงเชี่ยนเชี่ยนที่ตัวสั่น

“ไม่เป็นไร,ดูเหมือนจะทะเลาะกันไม่หนักเท่าใด!”จุ้ยมาวอี้ค่อนข้างให้ความสนใจ

“ไม่หนักอะไรกัน  เจ้าลองบ้างไหม!”  องค์หญิงเชี่ยนเชี่ยนโมโห

ตีคงไม่หนักเท่าใด

แต่เรื่องอายเป็นอีกเรื่องหนึ่งแอบตีลับๆ ก็น่าขายหน้าพออยู่แล้ว นี่เขากลับทำต่อหน้าทุกคน

จุ้ยมาวอี้ไม่โกรธได้แต่หัวเราะเสียงดัง “ข้าก็ตีกับเขาบ่อยอยู่เหมือนกันและเขามักถือโอกาสหยอกเจ้าคืนอย่างนี้ เมื่อเจ้ายังเป็นเด็กน้อยข้ายังต้องคอยยั้งมือกลัวพลาดท่าตีเจ้าจนก้นบวม” นางบอกเป็นนัยว่าองค์หญิงเชี่ยนเชี่ยนหยิ่งเกินไปและชอบหาเรื่องประจันหน้ากับเขาแทบทุกเรื่อง  นางไม่รู้ว่าการบอกใบ้ของนางจะได้ผลหรือไม่แต่นางวิจารณ์ในเรื่องที่ควรวิจารณ์ สรรเสริญในเรื่องที่ควรสรรเสริญ  นางยืนกรานเมื่อแน่วแน่เป็นฝ่ายถูก แต่ว่าง่ายเมื่อถึงเวลาต้องเชื่อฟังไม่อาจเอาแต่คัดค้านอย่างเดียวได้ตลอดเวลา ถ้าคนของเขาไม่เป็นทุกข์ ใครอื่นยังจะทำให้เขาทุกข์ใจได้

องค์หญิงเชี่ยนเชี่ยนฟังทีแรกอึ้งไปสักพักจากนั้นนางอยากจะเถียง

แต่ความโกรธหายไปหมดแล้ว

นางเก็บดาบ

มองผิวเผินนางไม่ยอมแพ้และลอบกำหมัดกัดฟัน  “เจ้าทำธุระของเจ้าก่อนเถอะ  คอยดูข้าจะต้องแก้มือให้ได้ ฮึ่ม..”

เมื่อเห็นแม่เสือสาวยอมรับความพ่ายแพ้ล่าถอยทุกคนแอบดีใจ เย่ว์หยางลงมือตีก้นองค์หญิงเชี่ยนเชี่ยนโดยไม่คาดคิดแต่ก็รู้ว่าคงจะแค่วันนี้ เพราะเขากับนางเกิดมาเป็นคู่กัดกันหากไม่หาเรื่องทะเลาะกันสักวันคงจะไม่มีความสุข การแสดงออกของทุกคนแตกต่างกัน บางทีอารมณ์ของนางก็เป็นแบบนี้!

พอองค์หญิงเชี่ยนเชี่ยนแยกออกไปสาวงามโล่วฮัวรีบเข้ามากระซิบกับจุ้ยมาวอี้ทันที “เจ้าตีกับเขาบ่อยๆ จริงหรือ? หลังจากเขาตีเจ้าแล้ว มีอะไรพิเศษต่อหรือเปล่า?”

จุ้ยมาวอี้หน้าแดงโบกมือพัลวัล  “ไม่ไม่ อะแฮ่ม.. ถามพี่อู๋เหินเถอะ นางเข้าใจดีที่สุด!”

“?????”  ทุกคนมองดูสุ่ยอู๋เหินอีกครั้ง

“ข้าไม่เข้าใจ ไม่ต้องมองข้าเลย!” ครั้งนี้เป็นอู๋เหินบ้างที่อายนางได้แต่ส่ายหน้า  “เขาไม่เคยตีข้าคาดว่าอาหงและไห่หลานอาจจะมีบ้างสองสามครั้งที่สำคัญคือร่างกายพวกนางแข็งแรงกว่าทนกว่าข้า”

“เป็นอย่างนี้เองหรือข้าอยากลองบ้างเหมือนกัน แต่ข้าหวั่นเกรงเล็กน้อย...” โล่วฮัวคาดหวัง

“ความจริงไม่ได้เจ็บปวดอะไรนักอะแฮ่ม.. เป็นเรื่องแปลกที่ข้าไม่สามารถพูดให้ชัดเจนได้ อย่ามองข้าอย่างนั้นข้าไม่ได้ทำบ่อยๆ มันเกิดขึ้นเป็นครั้งคราวเท่านั้น!” จุ้ยมาวอี้พูดขณะที่นางลูบบั้นท้ายตนเองโดยไม่รู้ตัวการสนทนาหัวข้อนี้เตือนให้นางนึกถึงความลับส่วนตัวบางอย่างที่ฝังลึกอยู่ในใจนางซึ่งไม่ควรให้คนอื่นรู้

“ข้าง่วงแล้ว” เย่ว์หวี่พูดไม่ออก พวกนางเอาเรื่องความสุขในชีวิตรักมาคุยตรงนี้ได้อย่างไร?

ไม่เพียงแต่เป็นเรื่องที่น่าอายเท่านั้นแต่เด็กๆ จะจำเป็นตัวอย่างที่ไม่ดีอีกด้วย

หลิวเย่นั่งอยู่ที่มุมห้องเอามือทั้งสองปิดหน้า

นางอายเกินกว่าจะลืมตามองคนอื่น

เซี่ยอีที่นั่งอยู่ใกล้ๆกันนั่งก้มหน้า แต่ร่างกายเกร็ง ปลายนิ้วสั่นเล็กน้อย  พวกนางทุกคนรู้สึกถึงความตึงเครียดภายในใจตนเองแม้ว่าต่อมาภายหลังนางจะได้ยกย่องจากคนของเผ่ามนุษย์มังกรแดนสวรรค์ให้เป็นสตรีมังกรศักดิ์สิทธิ์ นอกจากนี้นางยังมีสัญญาว่าจะแต่งงานกับเย่ว์หยาง  แต่นางมีความสัมพันธ์แค่กอดจูบอยู่สองสามครั้ง ตอนนี้พอได้ยินคนอื่นพูดคุยถึงระดับทักษะความรักแล้วส่งผลกระทบต่อพวกนางมากจริงๆ

โชคดีที่เป่าเอ๋อไม่อยู่ตรงนั้น มิฉะนั้นนางอาจใช้คำพูดที่สงสัยของนางทำให้เกิดบรรยากาศที่น่าอึดอัด

เย่ว์หยางตีก้นองค์หญิงเชี่ยนเชี่ยนนางคงไม่ค่อยรู้เรื่อง

ถ้าเขาไม่รีบเผ่นก่อนคงถูกองค์หญิงเชี่ยนเชี่ยนไล่ล่าแน่นอน

เขาชอบเผ่นหนีไปหาไห่หลานจักรพรรดินีสมุทรซึ่งมีคัมภีร์อัญเชิญ ยิ่งกว่านั้นนางไม่ได้กลัวองค์หญิงเชี่ยนเชี่ยนเหมือนกับไป่ลู่และลี่เยี่ยนที่มักจะหลีกเลี่ยงไม่อยากมีปัญหากับองค์หญิงเชี่ยนเชี่ยนแต่สิ่งที่สำคัญที่สุดที่มีสาวน้อยจากเผ่ามัจฉากลายพันธุ์รักษาร่างกายที่เสียหายแม้ว่าจะฟื้นฟูร่างกายอยู่ที่นี่ถึงหกเดือนแล้ว ร่างของนางฟื้นฟูใกล้จะสมบูรณ์แล้วแต่เนื่องจากการเลื่อนระดับพลังครั้งล่าสุดเย่ว์หยางคิดว่าสามารถรักษาฟื้นฟูร่างกายของเด็กสาวให้สมบูรณ์มากกว่าเดิมเขาตัดสินใจลองผสานร่างนางเสียก่อนเป็นการอุ่นเครื่องก่อนใช้ร่างเทพผสานกับเทวีเสรีภาพ

“เจ้าตีองค์หญิงเชี่ยนเชี่ยนหรือ?”  เมื่อจักรพรรดินีสมุทรไห่หลานได้ยินข่าวนางรู้สึกประหลาดใจ

“ถ้าเจ้ากล้าก็ต้องตีเลย!” เย่ว์หยางซ่อนตัวอยู่ในโลกคัมภีร์ของนาง แกล้งทำตัวเป็นวีรบุรุษ

“.....”ไห่หลานอยากหัวเราะเยาะเขาสองสามคราแต่จากนั้นคิดว่าสามีหนุ่มน้อยของนางยากนักจะมีวันที่น่าเกรงขามนางจึงยิ้มให้เขาแทน  “เท่ไหม?  รู้สึกดีขึ้นหรือไม่? แม้ว่าองค์หญิงเชี่ยนเชี่ยนจะเจ้าอารมณ์แต่นางก็ไม่มั่นใจจะเอาชนะนางได้!  หลังจากตีนางได้ เขายังครึ้มอกครึ้มใจได้หรือ?”

“รู้สึกน่ะหรือ?”  เย่ว์หยางระลึกได้ว่าเป็นความรู้สึกที่ไม่เลวร่างกายนางยืดหยุ่น แต่น่าเสียดายที่เวลานี้หงุดหงิดกังวลมากเกินไปถ้ามีประสบการณ์ในรายละเอียดก็คงจะดีกว่า

“ถ้าเจ้าแก้ผ้าแม่เสือสาวได้คงต้องดีกว่านี้แน่!”  ไห่หลานตื่นเต้น

“เรื่องนั้นไว้คุยกันทีหลัง ตอนนี้ถอดชุดจักรพรรดินีสมุทรเจ้าก่อนแล้วลองตีดู!” เมื่อเข้ามาใกล้ตัวนางเย่ว์หยางกระตือรือร้นเป็นธรรมดา  จักรพรรดินีสมุทรผู้นี้เป็นหญิงงามน่าลุ่มหลงไม่ใช่คนตาย บางครั้งการสนองตอบก็ร้ายกาจ ไม่เพียงแต่มีการสนองตอบที่ยอดเยี่ยมเท่านั้น  แต่นางยังยินดีทำให้บุรุษของนางพอใจในหลากหลายวิธีการถ้าเย่ว์หยางรับมือกับสาวๆ เป็นกลุ่มบางทีเขาอาจไม่กล้ารับมือกับนาง

“เจ้ายังสู้ไหวอีกหรือ?”  จักรพรรดินีสมุทรขอความเมตตา  ฟังน้ำเสียงของนางไม่มีทีท่าว่าจะปลดเสื้อผ้าเหมือนกับจะตัดสินใจว่าจะสนองตอบหรือไม่

“อืมมมม”และนี่ก็คือการตัดสินใจของตัวลามกใหญ่