ตอนที่ 1201 ตื่นเช้าๆ จะได้แข็งแรง!

เย่ว์หยางมองดูบุรุษลึกลับปีศาจเฒ่าผิดธรรมดาเกินไป เขาไม่สามารถสู้ได้ ตั้งใจว่าจะหาโอกาสหลบหนี

เขาไม่สามารถสู้ได้หรือ?

อย่างไรก็ตามก่อนที่เขาจะกลับเข้าไปในโลกคัมภีร์แสงเทพรวมตัวในท้องฟ้าและส่องฉายมายังเย่ว์หยาง ตั่วตั่วและเสี่ยวเหวินหลีตกใจและพวกเขาเงยหน้ามองท้องฟ้าพวกนางไม่เคยสังเกตว่าบนยอดโดมท้องฟ้าถูกคนลึกลับทำให้เคลื่อนไหวหรือไม่?

พลังศักดิ์สิทธิ์ที่ถูกซ่อนบังโดยแรงกดดันเทพ บุรุษลึกลับในตอนนี้วางกระจกแปลกประหลาดไว้บนท้องฟ้า

ไม่มีใครสามารถเห็นด้านหน้าของกระจกวิเศษนี้ได้

เพราะมันหันกลับกัน

กลับหลังคว่ำลงข้างหน้า

แม้จะหันด้านหลังลงข้างล่างแต่รังสีของกระจกวิเศษยังคงเจิดจ้างดงาม

ตอนเริ่มแรกมันไม่ได้ถูกปกปิดซ่อนเร้นแต่ทันทีที่คนลึกลับใช้ปณิธานราชันย์กระตุ้นให้กระจกทำงานทันใดนั้นราวกับเมฆเคลื่อนคล้อย ลำแสงยิงเข้ามาทันที ไม่ใช่ด้านหน้าแต่ส่องย้อนหลัง เหมือนกับสายฟ้าฟาดในจิตใจ สติปัญญาของเขาถูกกระจกวิเศษดูดซับยึดครองทันทีร่างของเขาล้มลงบนพื้นอย่างนุ่มนวล นับตั้งแต่เย่ว์หยางฝึกฝนมาหลายครั้งเขาไม่เคยลองสู้ในสภาพที่จิตใจของเขาถูกกักร่างกายของเขาล้มลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ต้องทราบว่าสิ่งที่ทรงพลังที่สุดสำหรับเด็กหนุ่มจากโลกอื่นก็คือพลังปณิธานราชันย์แต่ปณิธานราชันย์ของเขาไม่สามารถใช้ได้ตอนนี้

“.....” ตั่วตั่วและเสี่ยวเหวินหลีตกใจ พวกนางเห็นกับตาตนเอง แต่ไม่อยากจะเชื่อจิตใจของเย่ว์หยางถูกของวิเศษกักไว้ได้ด้วยหรือ?

“หือ...” เย่ว์หยางกำลังฝันในช่วงเวลานี้

เขาผลอยหลับไป

บุรุษลึกลับมีสีหน้าเหมือนกับเห็นมดที่ไต่อยู่ในฝ่ามือของเขาสามารถเล่นงานได้ทุกเมื่อ

สิ่งที่เขาคิดตอนนี้ไม่ใช่วิธีฆ่าเย่ว์หยางเจ้าเด็กที่น่าเกลียดผู้นี้ แต่คิดหาวิธีทรมานเจ้าเด็กผู้นี้นั่นจะทำให้เขารู้สึกยินดีและกำจัดความอับอายที่ถูกบังคับให้แสดงร่างที่แท้จริงของเขาในวันนี้

หลังจากคิดเป็นเวลานานในที่สุดบุรุษลึกลับก็ตัดสินใจ  เขาตัดสินใจทรมานเย่ว์หยางซ้ำแล้วซ้ำเล่าเป็นเวลาหมื่นปีในความฝันและจะปล่อยให้เขาคร่ำครวญให้เขาได้ยินเป็นเวลาหมื่นปี  คาดว่าจะทำให้ตัวเขาเองพอใจและมีความสุข  แน่นอนว่าในโลกภายนอกจะเสียเวลาไม่กี่นาที หากไม่ใช่เพราะความจริงที่ความเจ็บปวดในฝันไม่ได้เกิดขึ้นกับร่างกาย

ฝันพันปี ฝันหมื่นปี!

เจ็บปวด

บุรุษลึกลับออกคำสั่งหมุนกระจกวิเศษในท้องฟ้า  กระจกในท้องฟ้าหมุนทันที

ลำแสงของกระจกวิเศษไม่ได้ส่องลงมาตำแหน่งกระจกไม่เปลี่ยนแปลง แต่ทิศทางการหมุนกลับเปลี่ยนกลับกัน

เย่ว์หยางที่กำลังกอดเสี่ยวเหวินหลีไว้ในอ้อมแขนยังไม่ตื่น แต่ร่างของเขากระตุกด้วยความเจ็บปวดราวกับมีเข็มแหลมจำนวนมากแทงร่างกายแม้แต่อวัยวะภายใน...

“อ๊าค”

ร่างของเย่ว์หยางแต่เดิมที่แข็งเริ่มบิดตัวจากนั้นคลายตัวอ่อนลงๆ ทุกที

หน้าของเขาเหมือนคนมีอาการเมาเหล้าหน้ามีสีแดงและลมหายใจลึก  เสี่ยวเหวินหลีและตั่วตั่วได้กลิ่นคล้ายเหล้า

เกลียด!

ทันทีที่คำแนะนำนี้ดังขึ้นเย่ว์หยางกำหมัดแน่น

สีหน้าของเด็กหนุ่มข้ามมิติแสดงอาการโกรธอย่างแท้จริงที่ยากจะเห็นได้ในอดีต ร่างกายของเขาสั่นด้วยความโกรธอย่างรุนแรงที่สุดจากภาพในความฝัน  หลังจากระเบิดความโกรธที่สะสมสุดขีด  บุรุษลึกลับออกคำสั่งอีกครั้ง นั่นคือ ‘ความเศร้า’ ความโกรธของเย่ว์หยางลดลงสีหน้าของเขาเปลี่ยนไปและถูกแทนที่ด้วยความเปลี่ยวเหงาและเศร้าที่คนที่อยู่กับเย่ว์หยางมักมองไม่เห็นตามปกติ  เว้นแต่อู๋เหินและเย่ว์หวี่  ส่วนคนอื่นๆ จะไม่รู้เด็กหนุ่มจากโลกอื่นหัวเราะอย่างไรสติตลอด

แม้แต่เย่คงและเจ้าอ้วนไห่และคนอื่นที่ฝึกฝนต่อสู้มาด้วยกันก็ไม่เคยเห็นด้านนี้ของเย่ว์หยาง

มีแต่ช่วงที่เขานอนหลับอย่างสงบที่สุดนั้นจึงจะมองเห็นได้เป็นบางคราว

ปกติเขาจะซ่อนตัวตนไว้ลึกมาก

เขาซ่อนไว้เบื้องหลังทักษะแฝงเร้นอำพรางตลอดไปไม่แสดงให้คนอื่นเห็น แม้จะเพียงเล็กน้อยก็ตาม นี่เป็นเพราะเขาต้องการปกป้องทุกคนให้ได้!

ตั่วตั่วโกรธ สิ่งที่นางโกรธที่สุดก็คือคนอื่นขุดคุ้ยเข้าไปในหัวใจคู่ต่อสู้อย่างไม่รู้จักสิ้นสุด  ทุกคนควรมีโลกเล็กๆ น้อยๆ ของตนเองถ้าใครคิดบังคับฉีกกระชากดึงออกมานั่นเป็นเรื่องที่น่ารังเกียจแย่ยิ่งกว่าใช้มีดพันเล่มเฉือนเนื้อพันชิ้นสิ่งที่ทำให้นางทนไม่ได้ที่สุดก็คือ การข่มขี่ใจเย่ว์หยางต่อหน้านางนี่คือเจ้านายที่นางเคารพรักและเอาชีวิตเข้าปกป้องการกระทำของบุรุษลึกลับทำให้นางรู้สึกโกรธยิ่งกว่าทำลายคนรักเสียอีก

ไม่ใช่แค่ความโกรธ  แต่เป็นความเกลียดชัง!

“ไปให้พัน!”

ตั่วตั่วกรีดร้องขึ้นท้องฟ้าและเกลียดชังเสียงของเขาเป็นเหมือนค้อนที่ทำลายพื้นที่มิติได้ทันที

เทพธิดาบุปผาผู้งดงามหายไปและตอนนี้ผมของนางชี้ชันขึ้น นางกลายเป็นเทพธิดาแค้นผู้ถูกความโกรธเกลียดครอบงำ!

บุรุษลึกลับเห็นนางระเบิดพลังก็รู้สึกตกใจแต่เขาเต็มไปด้วยความมั่นใจ และพยายามระงับความตกใจกลับคืนสู่สภาพเดิม  เขามีความคิดล้อเล่นที่เป็นอันตรายพยายามยั่วยุอย่างจงใจ และออกคำสั่ง ‘เสียใจ’ไปที่กระจก

“กลับใจซะ เจ้าลูกแกะอ่อนแอชะตาเจ้าจะต้องร้องไห้เสียใจ!” บุรุษลึกลับยินดีพอใจ พอพูดเสร็จเขาหัวเราะทันที

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า...”

เมื่อคนลึกลับยิ้มอย่างมีความสุขถือดี  กำปั้นที่ไม่สนใจทุกอย่างต่อยเข้าที่จมูกของเขาทันที

บุรุษลึกลับเซถอยอย่างช่วยไม่ได้

ดวงตาของเขา

เต็มไปด้วยความสงสัย

จนกระทั่งหมัดต่อยใส่หน้าของเขา  เขายังไม่อยากเชื่อว่าเป็นความจริง

หลังจากปลดผนึกร่าง จนถึงร่างที่สามร่างเทพที่สมบูรณ์แบบที่สุดยังมีคนที่ไม่สนใจอย่างอื่นโจมตีเขาได้หรือ? วินาทีต่อมาบุรุษลึกลับโกรธอย่างน่าทึ่ง เขาพบว่าคนที่ต่อเขาข้างหน้าก็คือตั่วตั่วที่อยู่ในอารมณ์ที่โกรธจัด  เขาระเบิดกำปั้นออกไปหมื่นครั้งทันทีไม่แต่เพียงแค่นั้น แต่เขายังระเบิดพลังใส่อสูรพฤกษาที่อยู่บนพื้นทั้งหมดซ้ำแล้วซ้ำเล่า  เขาเตรียมสร้างผนึกเทพ เตรียมใช้ผนึกนางตลอดไป!

“บึ้ม!”

ขณะที่บุรุษลึกลับยกมือเตรียมตอบโต้กลับ

ตั่วตั่วต่อยหน้าเขาด้วยความโมโหอีกครั้ง

บุรุษลึกลับแข็งตัวต้านระเบิดพลังที่เหนือกว่าสะท้อนกลับออกไปเป็นสองเท่าตั่วตั่วไม่ถอยเร่งความสูงพร้อมกับเร่งความเร็วเข้าปลายคางของบุรุษลึกลับโดยตรงเมื่อบุรุษลึกลับเคลื่อนไหวโต้ตอบนางหายตัวไปปรากฏข้างหลังของเขาใช้ศอกกระแทกหลังศีรษะของบุรุษลึกลับอย่างรุนแรง

บุรุษลึกลับร่วงพื้นแต่ก็คว้าขาของตั่วตั่วไว้ได้

และเหวี่ยงฟาดนางลงพื้นราวกับดาวตก

บึ้ม.....

เสียงดังสนั่นแทบจะพร้อมกัน

แรงระเบิดกวาดไปทั่วพื้นที่ กรวดหินซากหักพังบินผ่านทั้งสองที่เตรียมจะเข่นฆ่ากันอีก

หมัดของทั้งสองปะทะกันกลางอากาศแทบจะในเวลาเดียวกันทั้งคู่ต่างคนต่างถูกกระแทกกระเด็นถอยหลังโลหิตสาดกระเซ็น...  หลังจากมึนศีรษะในชั่วเสี้ยววินาทีทั้งคู่ก็เหาะขึ้นไปเผชิญหน้าใหม่บนท้องฟ้าทันทีจากนั้นการเผชิญหน้ารอบใหม่ก็เริ่มขึ้น!

เย่ว์หยางที่ตกอยู่ในโลกของความฝันตื่นขึ้นทันที  เขาหาวนั่งเฉยใบหน้าเหมือนคนง่วงนอนเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอนที่จะหลบหนีจากความฝัน และหนึ่งวินาทีภายในโลกกระจกฝันร้าย  เท่ากับความทรมานหนึ่งวันหรือมากกว่านั้นของโลกภายนอกนั้นและกระจกนั้นสูญเสียประสิทธิภาพไปอย่างลึกลับ กระจกเทพในท้องฟ้ายังคงฉายแสงเทพ แต่ตอนนี้เย่ว์หยางไม่รู้ตัว

“ไม่ต้องกังวล, ข้าสบายดี”  เย่ว์หยางเห็นหน้าน้อยๆ เสี่ยวเหวินหลีทุกข์ใจกระวนกระวายเขากอดและจูบเธอเบาๆ “ข้าแค่ฝันว่าปิงเอ๋อถูกรังแกอยู่ที่ชั้นหนึ่งหอทงเทียนและรู้สึกโกรธมากเป็นพิเศษ.... ตอนนี้ข้าไม่เป็นไรแล้วข้าผ่านด่านเทพสตรีและประตูเป็นตายและวิหารสิบสองราศีมาแล้ว  ความฝันมรณะนั่นไม่มีผลต่อข้า  คาดว่าข้าได้รับทักษะแฝงเร้นหัวใจกระจกมาจากวิหารเทพสตรีทักษะหัวใจกระจกนี้ข้าไม่ค่อยเอามาใช้ คาดไม่ถึงเลยว่าเมื่อครู่นี้กระจกวิเศษนั่นร้ายกาจผลก็คือข้าถูกฉายภาพจิตใจได้”

“ฮื่อ..” เสี่ยวเหวินหลีกังวลใจในตอนแรก แต่เมื่อเห็นเย่ว์หยางปลอดภัยดีเธอค่อยหัวเราะออก

“เกิดอะไรขึ้นกับตั่วตั่ว?”  เย่ว์หยางปลอบโยนปีศาจอสรพิษน้อยแต่เมื่อมองไปที่สนามรบ เขาพบว่าตั่วตั่วกำลังต่อสู้กับบุรุษลึกลับอย่างกราดเกรี้ยวเขาอดจ้องมองตะลึงไม่ได้  สาวน้อยผู้นี้นางต้องการทำอะไร นางไม่ใช่นักรบที่มีเลือดเนื้อสักหน่อย

ต่อให้นางต้องการสู้อย่างนักรบก็ไม่ควรเป็นอย่างนี้

อาหมัน อาหงและอิคคา

มีทักษะต่อสู้ระยะประชิดสูงล้ำกว่านางมากพลังป้องกันอย่างนี้ ไม่ใช่พลังป้องกัน การใช้หมัดเลือดเนื้ออย่างนี้สู้แม้ว่านางจะไม่ได้รับบาดเจ็บ แต่ก็เป็นเรื่องน่าปวดหัว!

อย่างไรก็ตามตั่วตั่วอยู่ในระหว่างต่อสู้เย่ว์หยางไม่กล้าเรียกนาง เขาเกรงว่าเมื่อนางสมาธิว่อกแว่ก นางจะถูกคนลึกลับตอบโต้กลับ

ขณะที่เย่ว์หยางค้นหาวิธีช่วยตั่วตั่ว

ทันใดนั้นเงาในท้องฟ้าหายไป

มีแสงกระพริบในท่ามกลางเงาร่ม

กระจกวิเศษที่หมุนอยู่บนยอดโดมหายไปอย่างไม่คาดคิด...  ซวงหาน,จ้าวซีและซื่อเสินมีสีหน้าเหมือนถูกผีหลอกใครกล้าขโมยสมบัติวิเศษต่อหน้าคนลึกลับ? นี่คือสมบัติระดับเทพ สมบัติเทพที่เลือกเจ้านายได้ อย่าว่าแต่ขโมยต่อให้ทำได้ ขโมยผู้นั้นจะใช้งานได้หรือ?

เย่ว์หยางโมโหและชี้ไปที่ท้องฟ้าสบถด่า  “เจ้าเป็นขโมยนี่เองมิน่าเล่าข้าถึงได้พลาดสิ่งของหลายอย่างไปเรื่อย ที่แท้เจ้าขโมยไปนี่เอง! กระจกนี่ข้าจองไว้นานแล้วรีบเอาคืนมาเร็วๆ !  เจ้าอยู่บ้านข้ามานาน ค่าเช่าก็ไม่จ่ายไม่ยอมช่วยข้าต่อสู้ แล้วนี่กลับขโมยของบ้านข้าอีกหรือ ไม่มีเหตุผลเลยจริงๆ!”

เขาพูดไม่ทันจบเงาดำก็กลับมายืนบนพื้นทันที

และชนเขาล้มกับพื้น

จากนั้นเจ้าของใบหน้าน้อยๆถือกระจกวิเศษยิ้มพลางกล่าว “ไม่เห็นมีชื่อเจ้าเขียนไว้บนกระจกเลย! ในเมื่อมันเป็นของไม่มีเจ้าของ อย่างนั้นก็ต้องเป็นของคนที่มือไวที่สุดและนี่มันไม่ใช่ของดี เจ้าก็เห็นว่ากระจกนี่มีด้านชั่วร้าย ไม่มีด้านที่ดีของวิเศษชั้นเทพอย่างนั้นส่งผลสะท้อนให้กับเจ้าของได้มากมาย เจ้าก็เห็นว่าปีศาจเฒ่าไม่กล้าทำสัญญากับมัน นี่ข้าอุตส่าห์ช่วยกำจัดหายนะวิบัติให้เจ้าแล้วนะ.... นอกจากนี้  นอกจากนี้เจ้าไม่สามารถตำหนิข้าได้  ผู้อื่นไม่เคยขโมยของอะไรทั้งนั้นท่านแม่ข้าสอนมาดีตั้งแต่เด็กๆ แล้วว่าข้าต้องเป็นเด็กดี! นอกจากนี้ข้าเลือกได้หรือว่าของไหนเจ้าจะขโมยหรือไม่ขโมย?”

เด็กหนุ่มจากโลกอื่นฟังคำเล่นลิ้นของนางเขารู้สึกสะดุ้งขุ่นเคือง

นางป่าเถื่อนยิ่งกว่าขโมยอีกหรือนี่ โจรขโมยทั้งหลายเห็นเจ้าเข้าคงต้องยอมคารวะให้เจ้าเป็นญาติผู้ใหญ่เป็นแน่

เป็นไปไม่ได้ที่จะใช้เหตุผลคุยกับแม่สาวผู้นี้  ไม่ว่านางจะมีเหตุผลหรือไม่ก็ตามเมื่อนางจนแต้มไม่สามารถอธิบายได้นางก็ซัดผู้นั้นล้มลุกคลุกคลานอยู่ดี! กระจกวิเศษปล่อยให้สาวน้อยชิงไป เย่ว์หยางต้องยอมรับว่าเป็นความซวย เขาไม่เคยเห็นว่าของวิเศษใดที่ตกอยู่ในมือนางแล้วจะเอาคืนกลับมาได้

“แม่สาวน้อย! กระจกวิเศษเจ้าก็ชิงเอาไปแล้ว ข้าไม่มีของวิเศษปกป้องตนเอง ตอนนี้ข้าถูกปีศาจเฒ่าข่มเหงรังแกขนาดนี้และข้ากำลังจะออกไปสู้ เจ้าจะไม่ช่วยข้าฆ่าตาแก่นั่นเชียวหรือ?”  เย่ว์หยางโน้มน้าวให้สาวกิเลนลงมือด้วยตัวนางเอง  ตราบเท่าที่นางยินดีลงมือ แม้ว่าจะไม่ชนะแต่ให้นางช่วยไล่ขวิดปีศาจเฒ่าคาดว่าน่าจะทำให้ปีศาจเฒ่าฟันหักอย่างน้อยสองซี่

“ข้าโจมตีเขาได้...แต่ถ้ามีใครสามารถเอาชนะปีศาจเฒ่านี่ได้ ก็คงทำได้ไปนานแล้ว ปีศาจเฒ่าผู้นี้เป็นหนึ่งในคนที่ทำร้ายข้าในแดนสวรรค์เขาไล่ล่าข้าอยู่เป็นเวลานาน โชคดีที่ผู้อื่นวิ่งเร็วมิฉะนั้นคงตายไปนานแล้ว” สาวกิเลนปิงหยินมีแววหวาดกลัวเล็กน้อย

“อย่างนั้นเจ้าควรจะสู้กับเขาให้มากขึ้น  เจ้าจะได้ก้าวหน้าได้รวดเร็วและเอาชนะเขาได้ส่วนข้าจะคอยเป็นกำลังใจให้เจ้า!” เย่ว์หยางกระตือรือร้นมาก

“ปีศาจเฒ่านี้ไม่ใช่ตัวยุ่งยากที่สุด  ข้าลืมบอกเจ้าไปว่าในม่านหมอกอึมครึมนั้นยังมีบุคคลผู้ร้ายกาจถูกกักตัวอยู่ที่นี่ คาดว่าใช้เวลาไม่นานผนึกจะถูกทำลายและผลลัพธ์ที่ตามมา...”  สาวกิเลนปิงหยินหันไปทางแดนลึกลับเทพสังหารเป็นข่าวลับที่สร้างความกระทบกระเทือนจิตใจเย่ว์หยางไม่น้อย

“ยังมีร้ายกาจมากกว่านี้อีกหรือ?”  เย่ว์หยางชักหวาดกลัว

“ถ้าเจ้าไม่รีบหยุดมันไว้คาดว่าเจ้าคงไม่อาจต้านได้เป็นเวลานาน ปีศาจเฒ่านี้จะเปิดช่องโหว่ของผนึกได้!” หลังจากพูดเสร็จปิงหยินถือกระจกเทพจากนั้นขวิดบุรุษหน้าผากลึกลับที่กำลังได้เปรียบตั่วตั่วจากนั้นนางหันไปมองเย่ว์หยาง “มีคนหลายคนมากที่ต้องช่วย แต่ปีศาจเฒ่านี้ร้ายกาจ เจ้ายังคงหนีออกมาก่อน!”

“แม่สาวน้อย เจ้าช่างซื่อสัตย์เสียเหลือเกิน!”  เย่ว์หยางน้ำตาคลอเบ้า

“ท่านแม่สอนไว้ว่า นอนเร็วตื่นเร็วจะทำให้สุขภาพดี ราตรีสวัสดิ์!” ปิงหยินไม่สนใจคำร้องหรืออุทธรณ์ใดๆทั้งสิ้นนางแลบลิ้นและถือกระจกวิเศษกลายเป็นควันกลับเข้าไปในโลกคัมภีร์ในพริบตา