บทที่ 36 นักบัญชีหูอิงเหมย

"เมื่อทุกคนกำลังพูดถึงเรื่องราคา ผมขอพูดสักหน่อย"

"ถ้าคิดเงินห้าเหมาต่อเกม 15 นาที หนึ่งชั่วโมงเล่นได้ 4 เกม ก็จะได้ 2 หยวน หนึ่งวันถ้าคิดแค่ 8 ชั่วโมง ก็จะมีรายได้ 16 หยวน เดือนหนึ่งก็ 480 หยวน ไม่ถึงสองเดือน โต๊ะสนุกเกอร์หนึ่งตัวก็คืนทุนแล้ว หลังจากนั้นก็เป็นกำไรล้วนๆ"

"แน่นอน พวกคุณอาจจะกังวลว่าธุรกิจจะไม่ได้ดีขนาดนั้น"

"ประการแรก เมื่อการแข่งขันสนุกเกอร์ที่ปักกิ่งถ่ายทอดสดไปทั่วประเทศ รวมถึงการแข่งขันท้าประลองที่จิ่นซิ่วที่กำลังจะมีขึ้น กระแสสนุกเกอร์จะแพร่กระจายไปทั่วประเทศอย่างรวดเร็ว ไม่ต้องกังวลว่าจะไม่มีคนเล่น"

"ประการที่สอง บางคนอาจจะบอกว่า คุณหลี่ซิ่วเฉิงเป็นคนแรกที่เปิดศูนย์สนุกเกอร์ในเมืองซิงหรง จึงมีคนมาเล่นเยอะ แต่ทำไมพวกคุณไม่ลองคิดในอีกมุมหนึ่ง ถ้าเถ้าแก่ทุกคนเป็นคนแรกที่เปิดร้านสนุกเกอร์ในท้องที่ของตัวเอง ก็จะได้เป็นคนแรกที่กินปูเหมือนผมไม่ใช่หรือ?"

"ประการที่สาม ทุกอุตสาหกรรมล้วนเป็นโอกาสเพียงครั้งเดียว ร้านฉายหนังเมื่อสามสี่ปีก่อน ใครกล้าบอกว่าไม่ได้เงินเยอะ? แต่ร้านฉายหนังทุกวันนี้ ลองมองไปทั่วหาดเป่ยเหมิน ปีนี้ใครเห็นมีร้านใหม่เปิดบ้าง? โอกาสรวยมีแค่สองสามปีสั้นๆ จะคว้าไว้หรือไม่ ก็แล้วแต่พวกคุณแล้ว!"

"ประการที่สี่ โต๊ะสนุกเกอร์ซีรี่ส์เจี้ยนคังไผของเรา กลยุทธ์การจัดส่งสินค้าปีนี้คือ แต่ละอำเภอจะมีไม่เกินสามร้าน แต่ละตำบลจะมีไม่เกินหนึ่งร้าน เมืองใหญ่จะมีไม่เกินหกร้าน! ดังนั้น ในขณะที่พวกคุณกำลังเลือกว่าจะซื้อโต๊ะสนุกเกอร์ของเราหรือไม่ พวกเราก็กำลังเลือกว่าจะขายหรือไม่ขาย หรือจะขายให้ใคร"

หลี่ซิ่วเฉิงพูดอย่างคล่องแคล่ว น้ำเสียงแฝงไปด้วยความเด็ดขาด

ห้องรับรองตกอยู่ในความเงียบทันที

ทุกคนล้วนเป็นนักธุรกิจ จึงเข้าใจเหตุผลสามข้อแรกที่หลี่ซิ่วเฉิงพูด

แต่ข้อที่สี่ต่างหากที่เป็นประเด็นสำคัญ!

พวกเขาส่วนใหญ่มาจากอำเภอต่างๆ อำเภอทั่วไปในยุคนี้ไม่ได้ใหญ่โต มีแค่สองสามถนนเท่านั้น

แต่ถ้าเจี้ยนไผสามารถรับประกันได้จริงว่า หนึ่งอำเภอจะมีไม่เกินสามร้าน

นั่นถือเป็นเรื่องดีสำหรับพวกเขาอย่างแน่นอน!

ปัจจุบัน ธุรกิจสามร้านสนุกเกอร์ในหนึ่งอำเภอถือว่าเพียงพออย่างยิ่ง

อย่างน้อยในปีนี้ พวกเขาไม่ต้องกังวลเลยว่าธุรกิจจะไม่ดี

"เอาละ ทุกคนทานให้อร่อยนะครับ ผมมีธุระต้องไปแล้ว ใครต้องการสั่งซื้อ เดี๋ยวคุยกับเซียวต้ากวงได้โดยตรง"

หลี่ซิ่วเฉิงเช็ดปาก ยิ้มอย่างสุภาพ แล้วลุกขึ้นเดินออกจากห้องรับรองทันที

ทิ้งให้คนทั้งหลายมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

ต่างคนต่างเงียบ มองกันไปมาแล้วก้มหน้ากินอาหารของตัวเอง

แต่ในใจ ต่างกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่

อย่างไรก็ตาม หนึ่งอำเภอมีแค่สามร้าน...

และกฎไม่ได้ระบุว่าไม่สามารถเปิดร้านพร้อมกันสามร้าน ถ้าลงทุนมากหน่อย แล้วจองโควต้าทั้งสามร้านล่ะ?

เมื่อตระหนักถึงโอกาสรวยครั้งนี้ ไม่มีใครที่ไม่อยากผูกขาดธุรกิจ

ดังนั้น

มื้ออาหารนี้ยังไม่ทันเสร็จ ก็มีคนแอบอ้างว่าจะไปห้องน้ำแล้วไปหาเซียวต้ากวงเพื่อคุยเรื่องซื้อโต๊ะสนุกเกอร์แล้ว

ช่วงบ่าย

หลี่ซิ่วเฉิงอยู่ที่พื้นที่ฝึกซ้อมชั้น 3 ของคลับ กำลังเล่นสนุกเกอร์กับเยี่ยนจื่อ

แม้จะเพียงแค่สองวัน แต่ผู้คนมากมายต่างประทับใจในทักษะการเล่นสนุกเกอร์ของเยี่ยนจื่อ ทุกวันมีคนมากมายพยายามติดต่อเพื่อให้ "โค้ชหลิว" คนนี้ยอมรับ เพื่อที่จะได้รับสิทธิ์เข้าคลับ

"ประธานหลี่ สำเร็จแล้วครับ!"

"คนพวกนั้นสั่งซื้อทั้งหมดแล้ว!"

เซียวต้ากวงรีบวิ่งเข้ามา ตอนนี้เขาชื่นชมหลี่ซิ่วเฉิงอย่างสุดหัวใจแล้ว

แค่ช่วงเวลาอาหารเที่ยงเดียว ผู้ซื้อกว่าสิบคน ไม่เพียงแต่สั่งซื้อทั้งหมด!

แต่คนที่สั่งน้อยที่สุดยังเริ่มต้นที่ 4 ตัว และคนที่สั่งมากที่สุด สั่งทีเดียว 10 ตัว!

หลี่ซิ่วเฉิงดูใบสั่งซื้อ

รวมกันพอดี 70 ตัว

สินค้าคงคลังที่สะสมมาหนึ่งเดือนก่อนหน้านี้ เกือบหมดแล้ว

"ทำได้ดีมาก เถ้าแก่เซียว"

หลี่ซิ่วเฉิงยิ้ม

"ไม่ๆ ทั้งหมดเป็นความดีความชอบของประธานหลี่ ผมแค่ช่วยประสานงานเท่านั้นเอง"

เซียวต้ากวงยังคงรู้จักตัวเอง

เมื่อเทียบกับความคิดอันชาญฉลาดของหลี่ซิ่วเฉิง เขาถือว่าสู้ไม่ได้เลย

"วันนี้ส่งโต๊ะสนุกเกอร์ 70 ตัวนี้แล้ว ก็หยุดรับออเดอร์ชั่วคราว ต่อไปอีกสิบกว่าวันจะมีการแข่งขันท้าประลอง ผมวางแผนจะใช้โอกาสนี้จัดงานสั่งจองสินค้า"

หลี่ซิ่วเฉิงคิดคำนวณ ตอนนี้โรงงานเพิ่มคนงานอีกกลุ่มหนึ่งแล้ว

ทุกวันสามารถผลิตโต๊ะสนุกเกอร์ได้ประมาณ 10 ตัว หนึ่งเดือนก็ 300 ตัว

ถ้าทำงานสองกะหรือสามกะ อย่างน้อยก็จะเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า!

ตอนนี้เมื่อธุรกิจขยายตัวแล้ว ต่อไปเขาจะต้องใช้กลยุทธ์รวดเร็วดุจสายฟ้า เพื่อขยายตลาดของจิ่นซิ่วอย่างรวดเร็ว!

"เดี๋ยวผมจะให้ข้อมูลบางอย่างกับคุณ ช่วยประชาสัมพันธ์ให้ผมหน่อย"

"ได้! ไม่มีปัญหา!"

เซียวต้ากวงถึงแม้จะไม่เข้าใจว่างานสั่งจองสินค้าคืออะไร แต่ก็รับปากทันที

"อีกเรื่องนึง เถ้าแก่เซียว ผมตั้งบริษัทสาขาที่นี่ การสั่งซื้อและจัดส่งสินค้ามีบัญชีค่อนข้างเยอะ คุณมีเครือข่ายกว้างขวาง ช่วยแนะนำนักบัญชีให้ผมหน่อย"

"นักบัญชีเหรอ?"

เซียวต้ากวงเกาท้ายทอย แล้วตาเป็นประกาย: "พูดถึงเรื่องนี้ ผมรู้จักคนที่เหมาะสมคนหนึ่งจริงๆ แต่ว่าชื่อเสียงไม่ค่อยดีนัก"

หลี่ซิ่วเฉิงต้องการนักบัญชีอย่างเร่งด่วน จึงพูดทันที: "ลองเล่าให้ฟังสิ"

"เธอเคยเป็นนักบัญชีใหญ่ที่โรงงานเครื่องจักรกลซิงหรงที่ประตูตะวันออก ต่อมาไม่รู้ว่าเพราะอะไร เธอเปิดโปงการปลอมแปลงบัญชีการเงินมากมายของโรงงาน ทำให้คนจำนวนมากถูกลากลงน้ำ หลังจากนั้นเธอก็ไม่ได้อยู่ที่โรงงานอีก และหลังจากออกมาก็แทบไม่มีใครกล้าจ้างเธอ แต่คนนี้ผมรู้จัก ความสามารถไม่ต้องพูดถึง ในเมืองซิงหรงถือว่าเป็นเบอร์หนึ่งเลย!"

เซียวต้ากวงชูนิ้วโป้ง: "เมื่อไม่นานมานี้ตอนผมปรับปรุงร้านก็จ้างเธอทำบัญชี"

"คนที่คุณพูดถึงชื่อหูอิงเหมยใช่ไหม? สามีของเธอเสียชีวิตจากอุบัติเหตุที่โรงงานเครื่องจักรกลเมื่อสามปีก่อนใช่ไหม?"

หลี่ซิ่วเฉิงถามต่อ

"ใช่ ตอนนี้เธอเป็นหม้าย พวกคุณรู้จักกันเหรอ?"

เซียวต้ากวงทำหน้าสงสัย

"เคยได้ยินมาบ้าง"

หลี่ซิ่วเฉิงยิ้ม

เขากับหูอิงเหมยไม่รู้จักกัน แต่ชื่อเสียงของหูอิงเหมยนั้น เขาเคยได้ยินมาก่อนที่จะย้อนเวลากลับมา

ประมาณปี 2010 หลี่ซิ่วเฉิงเพิ่งประสบความสำเร็จในชีวิต และได้ยินชื่อของหูอิงเหมยเป็นครั้งแรกจากวงการธุรกิจ

และในตอนนั้น หูอิงเหมยเป็นนักการเงินอันดับหนึ่งของมณฑลต้าหนานแล้ว

บริษัทการเงินที่เธอก่อตั้งได้ดำเนินการนำบริษัทหลายแห่งเข้าตลาดหลักทรัพย์ ชื่อเสียงและความสามารถติดอันดับระดับประเทศ

เป็นการส่วนตัว หลี่ซิ่วเฉิงสืบประวัติของอีกฝ่ายและถึงได้รู้ว่าหูอิงเหมยผู้มีชื่อเสียงโด่งดังนั้น เป็นคนที่ออกมาจากโรงงานเครื่องจักรกลเมืองซิงหรง!

และในตอนนั้น เรื่องที่หูอิงเหมยเปิดโปงการปลอมแปลงบัญชีของโรงงานก็ได้รับการไขปริศนาแล้ว

หูอิงเหมยไม่เคยยอมปลอมแปลงบัญชีตามคนอื่น จึงได้ทำให้ผู้นำโรงงานไม่พอใจมาตั้งแต่แรกแล้ว และหลังจากที่สามีของเธอเสียชีวิตจากอุบัติเหตุจากการทำงาน โรงงานก็จงใจไม่ให้การชดเชยที่เหมาะสม

สิ่งนี้ทำให้หูอิงเหมยถูกบีบจนต้องเล่นงานอีกฝ่ายแบบปลาตายน้ำตายด้วยกัน เปิดเผยความลับทั้งหมดที่เธอรู้ออกมา

และก็เพราะเรื่องนั้น ต่อมาผู้บริหารระดับสูงของโรงงานถูกเปลี่ยนไปทั้งหมด

เมื่อคิดดูแล้ว หูอิงเหมยก็ถือว่าช่วยเหลือหลี่ซิ่วเฉิงทางอ้อม ซึ่งนำไปสู่การที่โต๊ะสนุกเกอร์นำเข้าชุดนั้นที่โรงงานสั่งไว้ไม่มีใครมารับผิดชอบในภายหลัง

(จบบท)