ตอนที่ 1112 วันนี้ข้าตื่นด้วยตัวเอง

ก่อนเข้าโลกคัมภีร์

เย่ว์หยางกรนสนั่นหลังจากที่คุณชายหมิงจูรู้สึกง่วงและลอบกลับไปที่ห้อง

เขากลับมาคราวนี้ไม่ได้ถูกสาวๆโจมตีตอนกลางคืนอย่างที่องค์หญิงเชี่ยนเชี่ยนคิด ตรงกันข้ามเขานั่งคิดอยู่ข้างๆเสวี่ยอู๋เสียอย่างสงบทั้งคืน ตั้งแต่สู้กับเทพปีศาจเสวี่ยอู๋เสียส่งพลังจิตช่วยเขา นางตกอยู่ในสภาพหลับสับสนอีกครั้ง ถ้าไม่ใช่เพราะเย่ว์หยางนางไม่อยากเชื่อเลยว่านางจะสามารถฟันฝ่าอุปสรรคออกมาได้ สถานการณ์ของเสวี่ยอู๋เสียก้าวหน้าเมื่อเทียบกับครั้งก่อน

แม้ว่าเย่ว์หยางจะเรียกนางทางจิตวิญญาณแต่นางไม่อาจตื่นจากสภาพหลับใหลได้ แต่อย่างน้อยนางมีความรู้สึกอย่างหนึ่งแน่นอน

บางทีไม่ค่อยชัด

แต่ไม่สำคัญ

ตราบเท่าที่นางรู้ว่าเขากำลังเรียกนาง

เขาจับมือนางเบาๆและเรียกนางผ่านจิตวิญญาณ บอกนาง

นางผู้ไม่สามารถพักได้ยังไม่มีการสนองตอบ  ใบหน้าน้อยๆยังคงสงบเหมือนหลับอยู่ แม้แต่ขนตานางก็ไม่กระตุก แต่เย่ว์หยางรู้ว่าจากส่วนลึกของวิญญาณนาง นางสามารถได้ยินเสียงของเขา ได้ยินเสียงเรียกนาง  นางจะต้องกลับมาอยู่กับเขาให้เร็วเท่าที่เป็นไปได้

“สาวหิมะ..กลับมาเร็วๆ เถอะ! ข้าไม่อาจอยู่ได้โดยไม่มีเจ้าอยู่เคียงข้าง หัวใจข้าเหมือนสลายไม่มีอะไรเติมเต็มในใจได้  กลับมาเร็วๆ ได้ไหม ข้ารอเจ้ามานานแล้วไม่เพียงแต่ข้าเท่านั้นหรอกนะ แม้แต่แม่เสือสาว นางไม่อาจอยู่โดยไม่มีเจ้าได้ นางไม่มีคู่แข่งพอไม่มีคู่แข่งคอยกดดันนางทุกด้าน นางจึงไม่มีแรงจูงใจที่จะทำอะไรและรู้สึกเบื่อหน่ายทำให้การฝึกฝนชะงักจากแต่เดิม นอกจากนี้ยังมีโล่วฮัว อี้หนานอู๋เหินและพี่หวี่   ทุกคนกำลังรอเจ้า  เจ้าไม่ควรหลับอย่างนี้อีกต่อไป  เจ้าไม่ควรง่วงเป็นหมู เจ้าเป็นคู่หมั้นที่แข็งแกร่งทรงพลังที่สุดของข้า  ถ้าเจ้าไม่มีชีวิตอยู่ใกล้ๆ ข้าข้าคงทำอะไรด้วยตัวเองไม่ได้  ข้าไม่คิดเลยว่าจะเป็นแบบนี้มาก่อน แต่ตั้งแต่เจ้าหลับไป ข้าพบว่าพอไม่มีเจ้าทำอะไรก็ติดขัดไปหมด  อู๋เสีย เจ้าได้ยินไหม?  ข้าคิดถึงเจ้า ข้าคิดถึงเจ้า  ดังนั้นเจ้าต้องกลับมาเร็วๆ...”  เย่ว์หยางไม่เคยอ่อนโยนขนาดนี้มาก่อน  องค์หญิงเชี่ยนเชี่ยนแอบมองภาพนี้อยู่ห่างๆแม้แต่สตรีที่เข้มแข็งอย่างนางยังอดหลั่งน้ำตาไม่ได้

ผ่านไปหนึ่งคืน

เย่ว์หยางโน้มตัวจูบหน้าผากเสวี่ยอู๋เสียเบาๆและกลับออกมา

ที่โลกภายนอกการแข่งขันประเมินคะแนนนักเรียนจะดำเนินต่อไป แม้ว่าจีอู๋ลี่และคนอื่นๆ จะทำสัญญากับเทพปีศาจ แต่หลานฟง ว่านหมอและคนอื่นๆก็มีไพ่ไม้ตาย  แม้แต่มดแมลงอย่างจินฉีก็ยังได้พลังจากร่างอวตารเทพปีศาจ

อย่างไรก็ตาม เย่ว์หยางยังคงไม่กลัว

เทพปีศาจไม่สามารถข่มเขาได้เช่นกัน   เขาไม่มีทางถูกร่างอวตารของเทพปีศาจข่มขวัญแน่   เพราะเขาเป็นคนเดียวที่ข้ามโลกอื่นมาสู่โลกนี้  เขาคือเย่ว์หยางเย่ว์ไตตันที่ไม่มีทางถูกฆ่าได้ง่ายๆด้วยการส่งเสริมสนับสนุนของสหายและญาติพี่น้องนับไม่ถ้วน ด้วยพลังปณิธานปราณราชันย์ที่สมบูรณ์ด้วยปราณกระบี่ไร้ลักษณ์ ปราณก่อกำเนิดที่สามารถเปลี่ยนแปลงชีวิตของเขาได้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด เขาคือนักสู้ที่ไม่เคยมีมาก่อนในประวัติศาสตร์เป็นอัจฉริยะที่ผิดธรรมดามีทักษะแฝงเร้นไม่มีใครเทียบ มีอสูรอมตะเป็นอสูรพิทักษ์และยังมีโชคชะตาที่แข็งแกร่ง คุณชายจากตระกูลเย่ว์ เผชิญหน้ากับศัตรูยังต้องกลัวอะไรอีกเล่า?

คำตอบคือ ไม่มีอย่างแน่นอน

แม้ว่าเย่ว์หยางจะไม่ได้มีสิ่งเหล่านี้ทั้งหมดแต่ในฐานะเด็กหนุ่มข้ามมิติ เขาเป็นบุรุษที่ไม่มีทางยอมแพ้..

ผลประโยชน์ยิ่งใหญ่ที่นักพรตเฒ่าให้เขาไม่ใช่ของวิเศษแต่เป็นโอกาสเปลี่ยนเย่ว์หยางจากเด็กที่เอาแต่เก็บตัวอยู่ในโลกส่วนตัวที่น่าตายเตะโด่งเขาเป็นพันๆ ไมล์ลอยขึ้นสู่สวรรค์ มองเห็นสรรพสิ่งและสรรพชีวิต

“อรุณสวัสดิ์”  เย่ว์หวี่เห็นเย่ว์หยางออกมา นางยิ้มทักทายดูงดงามยิ่งกว่าอาทิตย์อุทัย

“รอฟังข่าวดีจากข้า!”  เย่ว์หยางยังคงยิ้มเขาทักทายเย่ว์หวี่และเดินเข้าไปหากอดนางอย่างสุภาพ ในสายตานางแสดงความอึดอัดอยู่บ้างแต่นางยกกำปั้นขึ้นแสดงความมั่นใจและมุ่งมั่น

องค์หญิงเชี่ยนเชี่ยนไม่ได้ออกมา

นางจงใจหลบเลี่ยงเขา

เมื่อรู้ว่าเขาต้องการกำลังใจในตอนนี้นางกลับไม่ต้องการออกมา

เพราะนางกลัวว่าเมื่อนางก้าวออกไปนางจะกอดเขาไว้แน่นไม่ต้องการแยกจากเขา... การเผชิญหน้ากับศัตรูอย่างเทพปีศาจองค์หญิงเชี่ยนเชี่ยนเกลียดที่ว่านางไม่มีความแข็งแกร่งมากพอออกไปช่วยเขาในหุบเขามนุษย์ที่ยากลำบากนี้  ในเมื่อนางไม่สามารถช่วยเขาได้  องค์หญิงเชี่ยนเชี่ยนไม่ต้องการแสดงความกลัว  นางกลัวว่าเขาจะกังวลและนางไม่ต้องการเห็นเขาอ่อนแอ

หลังจากเย่ว์หยางออกไปองค์หญิงเชี่ยนเชี่ยนเดินมาที่เตียงของเสวี่ยอู๋เสีย

นางจับมืออ่อนนุ่มของเสวี่ยอู๋เสียเหมือนอย่างเย่ว์หยางและเรียกอดีตคู่แข่งนางอย่างอ่อนโยน“ข้าจะไม่ทะเลาะกับเจ้าแล้ว เจ้ากลับมาเถอะ! ถ้าเจ้าอยู่เคียงข้างเขา บางทีเจ้าคงมีวิธีช่วยเขา ข้าเป็นรองเจ้าจริงๆในเรื่องนี้  อย่างไรก็ตามเจ้าก็รู้ว่าข้าไม่ยอมรับความพ่ายแพ้ง่ายๆ ข้าจวินหยวนไม่ได้เป็นรองเจ้าแน่นอนไม่ว่าเจ้าจะเหนือข้ามากแค่ไหนก็ตามข้าจะตามเจ้าให้ทันให้ได้ เขาบอกว่า เขาไม่อาจมีชีวิตโดยไม่มีเจ้าแต่ข้างเขาต้องมีตำแหน่งของข้า ข้าก็เป็นคนที่เขาขาดไม่ได้เช่นกัน กลับมาเถอะเฉพาะสติปัญญาของเจ้าหรอกที่เป็นคู่แข่งของข้า บางทีเจ้าอาจไม่รู้ว่าข้าก้าวหน้าไปมากแล้ว หากไม่ใช่เพราะเจ้าโชคดีได้หลอมรวมกับประกายเทพ  เจ้าอาจทิ้งห่างข้าออกไปแล้ว  อย่าเพิ่งเชื่อมั่นเกินไป  หากเจ้าต้องการพิสูจน์ว่าเจ้ายอดเยี่ยมอย่างนั้นจงตื่นขึ้นมาแข่งกับข้า” ในตอนท้ายองค์หญิงเชี่ยนเชี่ยนถอนหายใจ “อืม... ข้าต้องยอมรับว่าข้าอิจฉาเจ้า เจ้าไม่เคยรู้หรอกว่าผู้ชายคนนั้นไม่เคยอ่อนโยนกับข้า  เขาชอบแกล้งข้า แต่เขาดีกับเจ้า”

ร่างของเสวี่ยอู๋เสียดูเหมือนแผ่รัศมีออกมาแผ่วอ่อนจางมาก

ดูเหมือนว่านางจะตอบสนองต่อคำพูดขององค์หญิงเชี่ยนเชี่ยน

องค์หญิงเชี่ยนเชี่ยนจ้องมองอย่างตั้งใจ

หลังจากแสงหายไปนาน

ก็ไม่มีร่องรอยเพิ่มขึ้นอีก

เมื่อเห็นปฏิกิริยาพิเศษเช่นนั้นองค์หญิงเชี่ยนเชี่ยนแทบสงสัยว่าเป็นภาพลวงตาหรือไม่  ในที่สุดนางยิ้มและจับมือน้อยของเสวี่ยอู๋เสียก้มลงจูบหน้าผากเสวี่ยอู๋เสียตำแหน่งเดียวกับที่เย่ว์หยางจูบนางพูดเบาๆ  “เขาจูบเจ้า และข้าก็จูบด้วยก็หมายความว่าเขาจูบข้าทางอ้อม เพื่อที่ว่าพวกเราทุกคนจะได้มีหัวใจที่สมดุลกัน!”

หลังจากองค์หญิงเชี่ยนเชี่ยนจากไปร่างของเสวี่ยอู๋เสียดูเหมือนมีรัศมีเลือนรางที่แทบมองไม่เห็น

แต่ว่าเลือนรางมากและองค์หญิงเชี่ยนเชี่ยนที่กำลังก้าวออกไปอย่างอารมณ์ดีไม่ได้ตระหนักรู้

ข้างนอกห้องเย่ว์หวี่ยิ้มมองดูองค์หญิงเชี่ยนเชี่ยน

และไม่ได้พูด

แต่องค์หญิงเชี่ยนเชี่ยนรู้ว่านางกำลังหยอกล้อตัวเอง  นางถึงกับอายมากก้มหน้า “อย่ามอง ข้าไม่ได้หึงข้าไม่ได้แข่งขันกับสาวหิมะเพื่อให้ได้รับความโปรดปราน  ใครให้น้องชายเจ้าทำตัวประหลาด

เย่ว์หวี่กางแขนขาวเหมือนรากบัวและกอดองค์หญิงเชี่ยนเชี่ยนเบาๆ  “เขากอดข้า ข้าจะกอดเจ้าเผื่อเขาด้วยจะได้สมดุลกัน”

“เจ้าก็หยอกล้อข้า ใช่แล้วต้องโทษเจ้าผู้นั้น...”

องค์หญิงเชี่ยนเชี่ยนรู้สึกอึดอัดอายนางขยี้เท้าและแทบอดใจรอไม่ไหวที่จะจับตัวร้ายนั่นมาระบายอารมณ์  นางจะต้องกัดเขาแรงๆ ให้เลือดออกไม่อย่างนั้นนางจะไม่สามารถยกโทษให้เขาได้เลย

เจ้าโจรขโมยหัวใจ!

ช่างเป็นขโมยที่นางไม่อาจยกโทษให้ได้ตลอดชีวิต

คุณชายหมิงจูอารมณ์ค่อนข้างคล้ายกับองค์หญิงเชี่ยนเชี่ยน

ตอนนี้คุณชายหมิงจูคว้าคอเสื้อของเย่ว์หยางยื่นหน้าเข้ามาใกล้ คุณชายหมิงจูโกรธแทบคลั่งเหมือนกับว่าพร้อมจะอ้าปากกัดเย่ว์หยางได้ทุกเมื่อ  สีหน้าของเย่ว์หยางกลัวเล็กน้อยแต่แม้แต่คนตาบอดก็มองออกว่าเขาแกล้งทำ เขายังคงยิ้มได้หน้าตาเฉย

“เจ้ามีกลิ่นสตรีคนหนึ่งบนร่างกายกล้ามากนักนะ ทำไมเจ้าแอบย่องไปในขณะข้าหลับ?” คุณชายหมิงจูไม่เคยเห็นขโมยที่หยิ่งอย่างนั้นทำผิดอย่างเห็นได้ชัดแต่ยังกล้ายิ้มโง่ๆ อีกหรือ? นี่คันเนื้อคันตัวจนไม่คิดออกไปสู้ใช่ไหม?

“เข้าใจผิดไปใหญ่แล้ว!” เย่ว์หยางเมื่อเห็นค้อนใหญ่ถืออยู่ในมือคุณชาย เขารีบอธิบาย “นี่คือกลิ่นพี่สาวข้า!”

“หือ?” ค้อนยักษ์ในมือของคุณชายหมิงจูหายไปทันทีและปล่อยมือที่คว้าคอเสื้อเขา “โอว... เป็นความเข้าใจผิด ทำไมเจ้าไม่พูดให้เร็วกว่านี้!”

“ก็เจ้าไม่ให้โอกาสข้าอธิบาย...”  ตอนนี้เย่ว์หยางถือโอกาสบ่นบ้าง

“เมื่อวานนี้ข้านอนหลับไม่เต็มที่เจ้าก็ควรรู้ คนที่ไม่ได้หลับเสมอก็มักลุกจากเตียงได้เสมอ!  สภาพอากาศวันนี้ไม่เลว ไตตันเจ้าเต็มไปด้วยพลังงานแสดงว่าวันนี้เจ้าพักผ่อนมาเต็มที่!” คุณชายหมิงจูทำเป็นเปลี่ยนหัวข้อและยกย่องเย่ว์หยางทันที

“แน่นอนว่าวันนี้ข้าตื่นขึ้นมาด้วยตัวเอง!” เย่ว์หยางรับสมอ้างอย่างไม่รู้สึกละอาย

“อ๋า ใช่เหรอ? ฮะฮะ”  คุณชายหมิงจูไม่รู้จะพูดตอบโต้อะไรกับคนแบบนี้

“วันนี้ข้าก็อย่างหล่อตื่นได้ด้วยตัวเอง...”  ฉีมู่รู้สึกว่าเหมือนถูกบังคับให้ต้องสรรเสริญตัวเองเพราะตอนนี้เขาพบว่าเมื่อเทียบเย่ว์หยางแล้ว เขาถ่อมตัวมากเกินไป ก่อนนั้นความสุภาพมากเกินไปก็คือความหน้าซื่อใจคดฉีมู่ตั้งใจว่าแต่นี้ไปเขาจะต้องเจ้าเล่ห์ขึ้นบ้าง

“ไปไกลๆ เลย!”  เย่ว์หยางเตะเจ้าผู้นี้ร่วงไปกับพื้นและกระซิบถามว่าเข้ามาทำอะไรที่นี่?

“ถ้าเจ้าไม่ยืนยันอย่างสนิทใจว่าเราดยุคผู้นี้หล่อ  ข้า ข้าจะไม่จากไป!” ฉีมู่รู้สึกกลัวอยู่ในใจเล็กน้อย ไม่ว่าจะเป็นเย่ว์หยางหรือคุณชายหมิงจูไม่มีใครกล้าตอแยเขา อย่างไรก็ตามเนื่องจากหากเขาถูกทุบตีไปก็ไม่มีประโยชน์อะไรเลย   ดังนั้นเขาจะต้องประเมินตนเองในระดับสูง มิฉะนั้นเป็นไปไม่ได้ที่จะสู้

“เจ้า...” เย่ว์หยางโดนก่อกวนตรงๆเช่นนี้ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ หล่อเหลาสง่างามนี่เขาไม่ส่องกระจกดูตัวเองหรือ

“หล่อเหรอ  หล่อตายน่ะสิ” คุณชายหมิงจูโกรธเตรียมใช้ค้อนทองยักษ์หวดทันทีฉีมู่หวาดกลัวแทบตายรีบเผ่นทันที แต่คาดไม่ถึงว่าคุณชายหมิงจูกระโดดถีบเขาจนตัวลอยกระเด็น

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

คุณชายฉีมู่กลับไปที่หอพักนักเรียนและเคาะประตูเรียกฮ็อกด้วยความมั่นใจ

หน้าเขาบวมปูดปากเจ่อผมฟูกระจายแต่ก็ยังทำท่าภูมิใจ เอ่ยปาก “ต้องหล่อขนาดไหน? แม้ว่าข้าจะหล่อพอแล้ว แต่ข้าพบว่าข้าหล่อขึ้นทุกวันที่ลุกขึ้นจากเตียง!”

ฮ็อกทำตาโตยิ่งกว่าตาวัวสองมือปิดปากตะโกนร้องด้วยความตกใจ “ผีหลอก!”