ตอนที่ 1097 กาฝาก
ตอนที่ 1097 กาฝาก
ในที่สุดจีอู๋ลี่ก็เผ่นหนี
หุ่นแพลตตินัมยักษ์ที่มีความสามารถพิเศษมีความแข็งแกร่งมากกว่า ระเบิดอนุภาค พลังกัดกร่อน พลังแช่แข็งและถ้วยสุญญากาศไม่สามารถจากไปได้ อย่างไรก็ตามจีอู๋ลี่ผู้รักษาความสง่างามและมีความแข็งแกร่งอยู่เสมอก็ต้องพบกับความอับอายเช่นกัน หุ่นองค์ชายแห่งความแค้นที่เขาควบคุมแขนเหล็กถูกกัดกร่อน ปากหุ่นระเบิด ชุดเกราะระเบิด เสื้อผ้าขาดราวกับขอทาน
เท้าซ้ายของหุ่นแค้นแห่งองค์ชายตั้งแต่ใต้เข่าลงมากลายเป็นน้ำแข็ง
แม้ว่าจะละลายน้ำแข็งได้
แต่คาดว่าเหล็กเหล่านี้จะไม่สามารถใช้งานได้อีก
โชคดีที่จีอู๋ลี่หลบพลังโจมตีของหุ่นแพลตตินัมที่มีพลังถ้วยสุญญากาศ มิฉะนั้นหุ่นแค้นแห่งองค์ชายคงไม่สามารถหนีมาถึงโถงหุ่นได้
พวกนักเรียนพอเห็นว่าจีอู๋ลี่กลับมาได้อย่างทุลักทุเลพวกเขาไม่มีกำลังใจยืนหยัดสู้ต่อ ยกเว้นนักเรียนหัวกะทิสองสามคนเช่นคุณชายหยางฉวน และหมาป่าหอสูงมิก พวกเขายังคงต่อต้านการบุกโจมตีของหุ่นอสูรบรอนซ์
โชคดีที่กำหนดเวลาครึ่งชั่วโมงมาถึง ประตูเทเลพอร์ตเปิดขึ้นอีกครั้ง
มิฉะนั้นนักเรียนที่สมัครประเมินผลครั้งนี้จะตกอยู่ในอันตรายถูกกวาดล้างทั้งหมด
จีอู๋ลี่มองดูหุ่นแพลตตินัมยักษ์ทั้งสี่ในระยะไกล และส่ายหน้าเล็กน้อย เขาเก็บหุ่นแค้นของเจ้าชายที่เสียหายหนักและจากไปโดยไม่มองหน้าจงหัวที่มองดูด้วยความสะใจ
“ขโมยไก่ไม่สำเร็จ เสียข้าวสารไปอีกกำมือหนึ่ง” จงหัวมีเหตุผลที่จะมีความสุขแน่นอน จีอู๋ลี่ต้องกลับมือเปล่าโดยไม่ได้ผลที่เขาต้องการไม่ใช่หรือ?
จีอู๋ลี่ต้องการเอาชนะทำลายโรงงานผลิตหุ่นอสูรเพิ่มพูนชื่อเสียงและเพิ่มผู้ติดตามคลั่งไคล้มากขึ้น
ตามแผน แม้ว่าเขาจะไม่สามารถทำลายโรงงานได้ แต่ก็สามารถช่วยนักเรียนเอาชนะใจผู้คนได้
และตอนนี้เล่า?
ไม่เพียงแต่ผู้ติดตามผู้คลั่งไคล้สิบคนผู้ภักดีและอัศวินทองที่พัฒนาอย่างประณีตถูกกำจัดทำลาย แม้แต่หุ่นแพลตตินัมอย่างหุ่นแค้นขององค์ชายก็ถึงกับตายไปครึ่งหนึ่ง แม้ว่าเขาจะได้ช่วยเหลือนักเรียนอย่างไรก็ตาม แต่ไม่สามารถชดเชยความสูญเสียนี้ได้ สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือจีอู๋ลี่คือผู้ไร้เทียมทานในใจของผู้คน ในที่สุดก็ล้มเหลว อัจฉริยะในตำนานที่ไม่พ่ายแพ้ไม่มีใครทำลายได้ เมื่อเขาลงจากแท่นเวที เขาจะยังไม่สามารถฟื้นฟูชื่อเสียงได้ วันนี้ด้วยผลลัพธ์ที่ไม่คาดคิด จงหัวจะไม่ร้องรำทำเพลงได้อย่างไร?
แม้ว่าจงหัวจะประสบกับความสูญเสีย แต่ก็เพียงอสูรไอพ่นถูกทำลาย
เทียบกับจีอู๋ลี่แล้ว สถานการณ์ยังดีกว่ามาก
ถ้าไม่ใช่เพราะมิก.หมาป่าแห่งหอสูงและคุณชายหยางฉวนที่พยายามรักษามารยาทต่อหน้าพวกเขา มิฉะนั้น จงหัวอยากจะหัวเราะสักสามครั้ง
“พวกเจ้าไม่ออกไปด้วยหรือ?” คุณชายหยางฉวนพบว่าเริ่นเทียนเกอและบัณฑิตตาเงิน ฮ็อกและชิงหมอไม่ได้ออกไปกับนักเรียนคนอื่น พวกเขาอดรู้สึกประหลาดใจไม่ได้ การต่อสู้นี้ไม่สามารถทำได้ต่อไป มีคนออกไปแล้วรวมทั้งจีอู๋ลี่ ทำไมหลายคนเหล่านี้ถึงยังอยู่?
“เราไม่เหมือนพวกเจ้า โรงงานผลิตหุ่น เรายังไม่ได้ไปเลย แค่กวาดล้างแต่หุ่นบรอนซ์อย่างเดียว” ฮ็อกหัวเราะลั่น
“เสนอหน้า” ในทางตรงกันข้ามชิงหมอค่อนข้างพูดตรงและก้าวร้าวอยู่บ้าง
“อย่างนั้นพวกเจ้าต้องระวังไว้ด้วย....” คุณชายหยางฉวนฟังแล้วหน้าแดง และรู้สึกอาย เขาตามมิกนักเรียนชั้นหัวกะทิออกไป สัญชาตญาณของจงหัวบ่งบอกว่าแปลกเล็กน้อย แต่กับเริ่นเทียนเกอ บัณฑิตตาเงิน ฮ็อกและชิงหมอมีความเกลียดกันตั้งแต่หุบเขาปีศาจ เริ่นเทียนเกอและฮ็อกไม่ได้ล้อมเขา พวกเขาไม่ได้คุยกันอีกต่อไป และจงหัวในตอนนี้กำลังอารมณ์ดี เขาไม่สนใจเรื่องเล็กน้อยเหล่านี้ เริ่นเทียนเกอและพวกไม่ใช่คนตัวเล็กๆ ถ้าไม่มีใครหนุนอยู่ข้างหลังเขา แม้แต่มังกรก็เกยตื้นได้ พวกเขาเป็นกลุ่มศัตรูจริงๆ ดังนั้นเริ่นเทียนเกอและคนอื่นต้องการอยู่ที่นี่เพื่อทำคะแนนสักเล็กน้อยนั่นเป็นเรื่องธรรมดา
จงหัวกระตือรือร้นออกไปจากที่นี่โดยไม่ได้สังเกตจุดหนึ่ง
ฮ็อกกับชิงหมอตอนนี้ใช้หุ่นรบหมาป่าระดับเงิน และเป็นหมาป่ารบที่เหมือนกัน
บางทีเขาอาจสังเกต แต่เขาคิดว่าฮ็อกและชิงหมอเป็นเพื่อนร่วมกลุ่มที่เข้ามาด้วยกันและด้วยความแข็งแกร่งของบัณฑิตตาเงิน จึงไม่น่าแปลกใจที่พวกเขาพัฒนาหมาป่าศึกระดับเงินที่เหมือนกัน ดังนั้นเขาจึงไม่คิดมากในเรื่องนี้
เมื่อจงหัวออกไปเป็นคนสุดท้าย ฮ็อกไม่สามารถอดทนได้อีกต่อไป
ทันใดนั้นเขาปล่อยหุ่นรบสิงโตทองออกมาทันที
หุ่นอสูรสีเขียวที่วิ่งเข้ามาจากข้างนอกโถงหุ่นถูกกวาดหายไป
“หุ่นรบทองของข้าแข็งแกร่งมากพอจริงๆ ข้าอึดอัดแทบตายเมื่อต้องแกล้งซ่อนเรี่ยวแรงหลบอยู่ด้านหลัง พญาราชสีห์ของข้า! ตอนนี้เป็นเวลาที่เจ้าจะต้องโจมตีตะลุยหุ่นเหล็กและหุ่นบรอนซ์เสียที” ฮ็อกเปลี่ยนร่างหุ่นสิงโตทองให้อยู่ในสภาพหุ่นรบและกระโดดเข้าไปในห้องบังคับการเคลื่อนไหวเหมือนเด็กได้ของเล่นใหม่ เขากวาดล้างหุ่นอสูรรอบๆ ขณะส่งเสียงดังร่าเริง
“อ่อนต่อโลกจริงๆ” ชิงหมอส่ายหัวและรู้สึกว่าฮ็อกนิสัยไม่เปลี่ยน
“อย่าเพิ่งออกไปชั่วคราว ข้างนอกมีเจ้าตัวใหญ่สี่ตัว!” เริ่นเทียนเกอกังวลว่าฮ็อกจะอดใจไม่ได้และแล่นออกไปหาหุ่นแพลตตินัมทั้งสี่เพื่อท้าประลอง
“ข้าก็แค่ตื่นเต้น คันไม้คันมือ กลัวว่าไม่มีที่ระบาย...” ฮ็อกพูดไม่ออก เขาดูเหมือนโง่จริงหรือ?
บนหลังคาโรงงานหุ่นอสูร คุณชายหมิงจูเพิ่งกินข้าวโพดเสร็จก็ยื่นมือไปสะกิดเย่ว์หยาง
ส่งสัญญาณให้เขาเริ่มงาน
เย่ว์หยางพุ่งขึ้นมาจากโรงงานผลิตหุ่นเดินอย่างไม่รีบเร่งราวกับเดินจ่ายตลาดตามท้องถนนอย่างสบายใจเอานิ้วมือข้างซ้ายแคะหูอยู่พักหนึ่ง คุณชายหมิงจู เมื่อเห็นว่าเย่ว์หยางออกมาล่อศัตรูด้วยวิธีนี้คุณชายหมิงจูเอามือปิดหน้าไม่สามารถทนดูได้อีก เขากังวลจริงๆ ว่าเย่ว์หยางคงจะถูกเท้าของหุ่นแพลตตินัมเหยียบจนแบนติดพื้น
หุ่นรบแพลตตินัมทั้งสี่กระโดดมาอยู่หน้าเย่ว์หยางทันที
เขาถูกตรวจพบในทันที
มีการแยกอ้อมออกไปสกัดทางถอย พวกมันถอยออกมาเล็กน้อยเตรียมพร้อมโจมตี
ถ้าไม่เห็นชั้นเชิงรูปแบบนี้ด้วยตนเองคุณชายหมิงจูคงไม่เชื่อ หุ่นรบไม่ได้ใช้สติปัญญาก็สามารถต่อสู้ในลักษณะนี้ได้.. ไม่น่าเชื่อว่าหุ่นรบเหล่านี้จะไม่มีคนคอยบังคับขับเคลื่อน น่าจะเป็นเพราะการประสานงานตามธรรมชาติเพื่อสังหารเย่ว์หยางและคุณชายหมิงจู
“ต่อให้เป็นศพเดินได้ก็ตาม แต่เป็นไปไม่ได้ที่จะทำอย่างนี้” บัณฑิตตาเงินขมวดคิ้วส่ายหัว
“จะไม่มีปัญหาหรือ?” เริ่นเทียนเกอพบว่าเมื่อครู่นี้ถ้าไม่ใช่เพราะจีอู๋ลี่หนีได้เร็วยังอยู่จนถึงตอนนี้ หุ่นแพลตตินัมทั้งสี่ร่วมผนึกพลังกัน หุ่นแค้นขององค์ชายคงจะพบจุดจบที่นี่ หากมีใครบางคนจัดการกับหุ่นเหล่านี้ได้หลังจากที่พวกมันจัดการกับจีอู๋ลี่และพวกได้และยังรักษาความแข็งแกร่งได้จนถึงปลายทาง นั่นคือการประกาศความแข็งแกร่งที่แท้จริง
“เฮอะ!” ชิงหมอแค่นเสียง เขาไม่คิดว่าเย่ว์หยางจะล้มเหลว แต่คิดว่าการห่วงเจ้าเด็กนี่ไม่ใช่เรื่องจำเป็นเลยแม้แต่น้อย
“แม้ว่าจะยากมาก แต่ข้าเชื่อมั่นในตัวเขา!” ฮ็อกกลายเป็นแฟนคลับตัวยงของเย่ว์หยางไปแล้ว เขารู้สึกว่าไม่มีอะไรในโลกสามารถรอดพ้นมือเจ้าเด็กอัจฉริยะผิดมนุษย์ผู้นี้ได้? นั่นมันจีอู๋ลี่! ไม่ใช่ไตตันน้อยเจ้าเด็กร้ายกาจผู้นี้!
หุ่นแพลตตินัมที่โจมตีเย่ว์หยางตัวแรกคือหุ่นที่มีพลังระเบิดอนุภาค
มือยักษ์ของมันใหญ่เหมือนบรรพตห้าดรรชนีที่ทำด้วยเหล็ก
โชคดีที่มันไม่ใช่พระยูไล
มิฉะนั้นเย่ว์หยางคงไม่สามารถหลบพ้นได้ถ้าเขากลายเป็นซุนหงอคงที่ขึ้นไปป่วนสวรรค์ชั้นฟ้า
บึ้ม! บึ้ม! บึ้ม! บึ้ม......
คลื่นกระแทกสร้างแรงระเบิดอยู่บนพื้น แรงอัดแผ่กระจายรอบพื้น
ไม่ว่าจะเป็นเริ่นเทียนเกอ หรือทางด้านพระยายมซิวอิ่ง หรือคุณชายหมิงจูที่มองดูอยู่บนหลังคาโรงงานผลิตหุ่นต่างถูกกลุ่มควันบดบังไว้จนมองไม่เห็นสถานการณ์ต่อสู้
ภาพสุดท้ายที่ทุกคนเห็นก็คือหุ่นรบแพลตตินัมไล่ปล่อยคลื่นระเบิดใส่เย่ว์หยางพยายามอัดเย่ว์หยางกับพื้นอย่างต่อเนื่อง
บนเส้นทางหลบหนีของเย่ว์หยางหุ่นแพลตตินัมที่มีพลังน้ำแข็งรับหน้าที่โจมตีสนับสนุน มันใช้แขนของมันเป็นกำแพงน้ำแข็งขวางทางไว้ ขณะที่มีพลังระเบิดอนุภาคไล่ระเบิดตามทางหนี แรงระเบิดทำให้ฝุ่นทรายในพื้นที่ปลิวฟุ้ง ฝุ่นควันกระจายบดบังสายตาไม่มีทางเห็นสถานการณ์สุดท้ายของเย่ว์หยาง
ถ้าพูดถึงความแข็งแกร่งส่วนตัว เย่ว์หยางสามารถต่อสู้กับจอมปีศาจไคเทียนได้ถึงร้อยวัน เรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องกังวล
แต่ที่นี่คือหุบเขามนุษย์
ไม่สามารถใช้พลังส่วนตัวสู้ได้ จะต่อสู้ก็ต้องใช้หุ่นรบ
คุณชายหมิงจูกำหมัดแน่นมองดูในสนามรบด้วยความกระวนกระวาย หวังว่าเย่ว์หยางตัวร้ายจะปรากฏตัวเร็วขึ้นเท่าที่เป็นไปได้ เพื่อที่เขาจะได้ไม่ต้องกังวลมากนัก
หมอกควันมองดูคล้ายคนมาก
มันคงอยู่นานกว่าจะกระจายหายไป
แต่ภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้ทุกคนตกตะลึง
ไม่ใช่ว่าเย่ว์หยางถูกพลังระเบิดอนุภาคเป่ากระจายหายไป หรือถูกแช่แข็งจนกลายเป็นมนุษย์น้ำแข็ง
ทุกคนตกตะลึงมองดูภาพที่เหลือเชื่อ ปรากฏว่าเย่ว์หยางผู้ที่หุ่นแพลตตินัมไล่ล่าจนแทบไม่ได้หายใจ ตอนนี้นั่งไขว่ห้างสบายๆ อยู่บนบ่าของหุ่นแพลตตินัมสูงร้อยเมตร ยิ่งมองก็ยิ่งหมั่นไส้ ถ้าไม่ใช่เพราะอยู่ไกลเกินไปคุณชายหมิงจูที่กำลังกัดฟันกรอดคงใช้ค้อนทองทุบเรียกความทรงจำเขาไปแล้ว
“พรวดด” ฮ็อกกำลังดื่มน้ำอย่างใจจดใจจ่อถึงกับพ่นน้ำพรวด
“เค้าทำได้ยังไง?” เริ่นเทียนเกอไม่รู้ตัวมองดูเย่ว์หยางที่นั่งอยู่บนไหล่หุ่นรบแพลตตินัม
“ใครรู้บ้างว่าเกิดอะไรขึ้น?” พระยายมซิวอิ่งและจอมถลกหนังเซี่ยทีก็อยู่ที่นั่นพากันตกตะลึง พวกเขาคิดไม่ออกว่าเกิดอะไรขึ้น ต่อให้มีกระแสเมตตาตั้งแต่เกิด แต่ก็ไม่ควรจะกลายเป็นแบบนี้ นั่นคือหุ่นแพลตตินัมที่ฆ่าคนทันทีที่พวกมันเห็น เจ้าเด็กนี่นั่งอยู่บนไหล่ของมันได้อย่างไร นอกจากนี้ทำไมเขาถึงกลายเป็นมิตรกับพวกมันได้หลังจากที่ถูกมันไล่ล่า? หากไม่เห็นฉากภาพเมื่อครู่นี้ ดูแต่ปัจจุบันอย่างเดียว พวกเขาอาจคิดได้ว่าหุ่นรบแพลตตินัมนี้เป็นของเล่นชิ้นใหญ่ของเจ้าเด็กนี่!
“ช่างมันเถอะ! สำหรับเขา ทุกเรื่องที่เหลือเชื่อเกิดขึ้นทั้งนั้น” แม้แต่บัณฑิตตาเงินก็อดส่ายหัวและยิ้มไม่ได้
“นี่...เจ้ารีบพาข้าลงไปด้วย!” คุณชายหมิงจูค่อยมีอาการสนองตอบและโกรธทันที อุตส่าห์ห่วงใยอยู่นาน นี่เขาทำเกินไปหรือเปล่า? หากต้องการแสดงความฉลาดไม่ต้องทำเช่นนี้ได้ไหม?
ไม่ทันรอให้เย่ว์หยางลงมาหุ่นแพลตตินัมพลังเยือกแข็งที่ทำหน้าที่โจมตีสนับสนุนก็โจมตีทันที
มันใช้มือเยือกแข็งตบลงที่ไหล่ของสหายมันทันที
ที่แปลกยิ่งกว่านั้นก็คือมันโจมตีเย่ว์หยาง หุ่นแพลตตินัมที่มีพลังระเบิดอนุภาคเหมือนกับว่าเห็นเจ้านายถูกโจมตี มันตอบโต้ทันที มันใช้มือจับแขนยักษ์สหายของมันและยิงพลังระเบิดอนุภาคส่งผลให้มันกระเด็นออกไปร้อยเมตร
หา!
เริ่นเทียนเกอกับพวกปากอ้าตาค้าง
นี่มันอะไรกัน? ในเวลานี้เจ้าเด็กนี่ยอมรับหุ่นแพลตตินัมเป็นน้องชายหรือ?
หุ่นแพลตตินัมที่รับผิดชอบเป็นกำลังเสริมเห็นว่าเย่ว์หยางยังปลอดภัยและโจมตีตอบโต้ได้ หุ่นพลังกัดกร่อนและหุ่นถ้วยสุญญากาศตรงรี่เข้าหาร่างเล็กของเย่ว์หยาง
อย่างไรก็ตามเมื่อพวกมันโจมตีได้ครึ่งทาง พวกมันหยุดยืนนิ่งทันที
ราวกับว่าได้รับคำสั่งที่มิอาจต้านทาน หุ่นยักษ์แพลตตินัมทั้งสองที่มีรัศมีสีแดงเริ่มกระจายหายไป
หลังจากนั้นชั่วขณะรัศมีสีแดงเปลี่ยนมาเป็นสีขาว คุณชายหมิงจูค้นพบว่านอกจากหุ่นแพลตตินัมพลังเยือกแข็ง แสงที่ตาของหุ่นอีกสามตัวเปลี่ยนจากสีแดงเป็นสีขาว และรัศมีสว่างมากขึ้น ต้องมีปัญหาสักอย่าง จะต้องเป็นเย่ว์หยางที่วางมือวาดเท้า แต่ไม่มีใครคิดได้อย่างที่เขาทำ
“กลับมาก่อน กลับมาเร็วๆ ข้ามีบางอย่างอยากจะบอกเจ้า!” คุณชายหมิงจูจู่ๆ ก็ยิ้มและโบกมือให้เย่ว์หยาง
“เจ้าต้องการพูดอะไร?” เย่ว์หยางตื่นเต้น ในช่วงเวลาสำคัญนี้ คุณชายหมิงจูมีความลับสำคัญอย่างยิ่งอะไรจะบอกเขา
“ถ้าเจ้าไม่ต้องการให้ข้าบีบคอเจ้า ก็บอกความจริงข้ามาทันที เร็วด้วย ความอดทนข้ามีจำกัด!” คุณชายหมิงจูหันหน้ามาไวกว่าพลิกหนังสือเสียอีกและคว้าคอเสื้อเย่ว์หยางด้วยความโมโหยกเขาขึ้น และจ้องหน้าเย่ว์หยางที่แค่เขย่งปลายเท้าก็ยืนอยู่
“นุ่มนวลกับข้าหน่อย ข้าอ่อนแอไม่สามารถทนการใช้กำลังรุนแรงเกินไปได้” เย่ว์หยางรีบยกมือยอมแพ้
“บังอาจพูดเหลวไหลอย่างนั้นหรือ?” คุณชายหมิงจูไม่ใช้แส้ แต่ใช้ค้อนโดยตรง
“อ๊าเดี๋ยวก่อน..ข้าบอกแล้ว มันคือหุ่นกาฝาก เมื่อเราอยู่ที่หาดทราย ข้าพบปูกาฝาก และทำให้คิดถึงผึ้งกาฝาก ดังนั้นข้าจึงสร้างแมงมุมกาฝาก เมื่อครู่นี้ข้าลองเล่นกับพวกมันสักเล็กน้อย ถ้าไม่อย่างนั้น ถ้าไม่อยู่ที่นั่นคืนนั้น ข้าคงคิดแนวเรื่องนี้ไม่ออก” เย่ว์หยางล้วงเอาแมงมุมทองตัวเล็กงดงามออกมา และก่อนที่จะสายเกินขอความช่วยเหลือ เขาก็โดนค้อนทุบศีรษะไปหนึ่งที คุณชายหมิงจูโกรธ “เจ้าหุบปากไปเลย ใครต่อสู้กับเจ้าที่หาดทรายเล่า?”
“ไม่? ข้าจำได้คืนพระจันทร์เต็มด้วยเราสู้กันอย่างหนัก!” เย่ว์หยางคิดเรื่องนี้ทำให้คุณชายหมิงจูโกรธ..!