บทที่ 37 วิชาพื้นฐานนินจา (วิชาสามสัมพันธ์)

บทที่ 37 วิชาพื้นฐานนินจา (วิชาสามสัมพันธ์)

ท่ามกลางป่าที่เงียบสงัด เด็กหนุ่มและเด็กสาวผู้น่ารักกำลังโอบกอดกันอย่างสงบนิ่ง...

บนต้นไม้ที่ใบดกหนาเป็นพิเศษ หน้ากากรูปช้างแอบโผล่จมูกออกมาจากพุ่มใบไม้ แต่เมื่อคิดดูแล้วเขาก็หดกลับเข้าไปใหม่

“ช่างเถอะ ท่านโทบิรามะก็บอกไว้แล้ว ว่าให้ปล่อยไปตามความต้องการของท่านซึนาเดะ...”

แม้จะเป็นหน่วยลับที่ขึ้นชื่อเรื่องความเย็นชา แต่เมื่อต้องเผชิญกับภาพที่แสนอบอุ่นเช่นนี้ พวกเขาก็ไม่อยากเป็นฝ่ายทำลายมันลงด้วยมือตัวเอง

ตัวละคร: หลี่เจี๋ยเสวียน

ระดับจักระ: พื้นฐานเกะนิน

อาวุธนินจา: คุไนมิติกาลเวลา

ไอเทม: ยาเพิ่มพลังกาย 30 ขวด

วิชานินจาที่ครอบครอง: ตัดสายฟ้าจิ๋ว (A+)

เพียงแค่มาถึงโลกนารูโตะได้ไม่ถึงสองสัปดาห์ หลี่เจี๋ยเสวียนก็มีต้นทุนสะสมได้ขนาดนี้ เขาย่อมรู้สึกพึงพอใจในระดับหนึ่ง

ทว่า ความเป็นจริงกลับย้ำเตือนหลี่เจี๋ยเสวียนว่า เท่านี้มันยังไม่เพียงพอเลยสักนิด...

สงครามโลกนินจา ได้ปะทุขึ้นอย่างเต็มรูปแบบแล้ว!

เนื่องจากการตายของพ่อแม่ซึนาเดะ ทำให้โคโนฮะซึ่งเป็นหมู่บ้านที่แข็งแกร่งที่สุดในห้าหมู่บ้านนินจา ระเบิดอารมณ์ออกมาอย่างรุนแรง

พวกเขาใช้กำลังของหมู่บ้านเพียงแห่งเดียว เข้าต่อสู้กับโลกนินจาทั้งใบ!

หน่วยลับโคโนฮะที่ประกอบไปด้วยนินจาระดับหัวกะทิอาละวาดไปทั่วสมรภูมิ ปลิดชีพผู้คนไปนับไม่ถ้วน เซ็นจู โทบิรามะ เองก็ใช้เทพสายฟ้าเหินพุ่งทะยานไปทั่วสนามรบ สังหารศัตรูได้ในชั่วพริบตา...

ทว่าดูเหมือนนั่นจะยังไม่เพียงพอ!

เมื่อเหล่าคาเงะจากอีกสี่หมู่บ้านลงสนามรบด้วยตัวเอง และหากปราศจากพลังที่เด็ดขาดและแน่นอนเหมือนเช่นเซ็นจู ฮาชิรามะ โคโนฮะก็ต้องประสบความสูญเสียอย่างหนัก!

ด้วยเหตุนี้ แรงกดดันจึงเริ่มแผ่ซ่านเข้ามาถึงภายในหมู่บ้านโคโนฮะทีละน้อย

จะมีก็เพียงโรงเรียนนินจาเท่านั้นที่ยังคงรักษาบรรยากาศอันสงบสุขและไร้กังวลเอาไว้ได้...

“วันนี้ ครูจะสอนพวกเธอเรื่องวิชาแปลงกาย หนึ่งในวิชาพื้นฐานทั้งสามของนินจา!”

พูดจบ ยามาดะ สึกิโนะสึเกะ ก็ประสานอินมะแม: “วิชาแปลงกาย!”

“ปึ้ง!” เสียงควันระเบิดดังขึ้น สึกิโนะสึเกะกลับกลายเป็นเซ็นจู โทบิรามะ ถึงแม้ปริมาณจักระจะยังเท่าเดิม แต่ถ้ามองด้วยตาเปล่า ก็นับว่าดูน่าเกรงขามมากทีเดียว

สามวินาทีต่อมา สึกิโนะสึเกะก็คลายวิชาแปลงกายพลางพยักหน้ายิ้มๆ : “ทุกคนลองฝึกดูนะ ครั้งแรกปกติจะสำเร็จได้ยากหน่อย...”

“วิชาแปลงกาย!”

หลี่เจี๋ยเสวียนประสานอินมะแม จักระไหลเวียนไปทั่วร่าง

หลังจากควันจางลง หลี่เจี๋ยเสวียนก็กลายเป็นยามาดะ สึกิโนะสึเกะ เขาเลื่อนที่คาดหน้าผากบนศีรษะพลางเอ่ยอย่างเกียจคร้าน: “โย่ ยามาดะ วิชานี้มันก็ไม่ได้ยากเท่าไหร่นี่นา?”

ค่าปัญญาของหลี่เจี๋ยเสวียนสูงถึง 6 หน่วย ซึ่งมากกว่าคนปกติถึงหกเท่า

เรียกได้ว่าเขาคืออัจฉริยะในความหมายที่แท้จริง แม้เทียบกับโอโรจิมารุหรือคาคาชิในอนาคตก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ากันเลย! วิชาง่ายๆ อย่างวิชาแปลงกาย เขาเพียงแค่ดูรอบเดียวก็เรียนรู้ได้ทันที!

แน่นอนว่าทั้งห้องไม่ได้มีแค่หลี่เจี๋ยเสวียนคนเดียวที่มีพรสวรรค์เช่นนี้ ทั้งซึนาเดะ, โอโรจิมารุ, จิไรยะ รวมถึงคาโต้ ดัน ที่เคยโดนเขาต่อยคว่ำ ต่างก็ลองเพียงครั้งสองครั้งก็ประสบความสำเร็จกันถ้วนหน้า

หลังจากเรียนรู้วิชาแปลงกายเสร็จ หลี่เจี๋ยเสวียนก็ไม่ปล่อยให้เวลาเปล่าประโยชน์ เขาตามไปที่ห้องพักครูเพื่อให้สึกิโนะสึเกะสาธิตวิชาแยกเงาและวิชาสลับร่างให้ดูทีละอย่าง

ยิ่งสงครามใกล้เข้ามาเท่าไหร่ หลี่เจี๋ยเสวียนยิ่งสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่มากขึ้น!

เพียงแค่การเรียนรู้วันเดียว หลี่เจี๋ยเสวียนก็สามารถใช้วิชาพื้นฐานทั้งสาม (วิชาสามสัมพันธ์) ระดับเกะนินได้อย่างคล่องแคล่วแล้ว!

“เจี๋ยเสวียนคุง จริงๆ แล้วตอนนี้นายสามารถเรียนจบจากโรงเรียนนินจาได้แล้วนะ”

สึกิโนะสึเกะมองหลี่เจี๋ยเสวียนด้วยสายตาที่บอกไม่ถูก เขาไม่เคยเห็นเด็กหนุ่มคนไหนที่มีพรสวรรค์ระดับหลี่เจี๋ยเสวียนมาก่อนเลย

อายุเพียงสองขวบ แต่กลับมีจักระสะสมในระดับเกะนิน แถมวิชาพื้นฐานนินจายังดูเพียงรอบเดียวก็ทำได้ ยิ่งไปกว่านั้น แม้แต่ฝีมือการปาคุไนก็ยังช่ำชองอย่างยิ่ง สึกิโนะสึเกะเคยเห็นกับตาว่าหลี่เจี๋ยเสวียนใช้คุไนเพียงเล่มเดียวแทงทะลุปีกยุงที่อยู่ห่างออกไปหลายร้อยเมตรได้...

เจ้าหมอนี่ต่อให้ฝึกมาตั้งแต่อยู่ในท้องแม่ อายุจริงก็เพิ่งจะสามขวบเองนะ!

เกะนินวัยสามขวบ... นี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว...