บทที่ 26 ตกลงจ้ะ มินิโกะ
บทที่ 26 ตกลงจ้ะ มินิโกะ
บทที่ 26 ตกลงจ้ะ มินิโกะ
“ลูกพี่! ท่านตายได้อนาถเหลือเกิน...”
อาบุราเมะ มาโอมิ ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นพลางสะอึกสะอื้นร้องไห้
“จะร้องไห้หาพระแสงอะไร เจ้าพวกตัวเล็กนี่ยังมีชีวิตอยู่!”
หลี่เจี๋ยเสวียนเบะปากอย่างไม่แยแส เขาหยิบต่อแตนที่ชื่อว่าลูกพี่ขึ้นมา: “ดูให้ดีสิ ฉันแค่ตัดปีกพวกมันออกเท่านั้นเอง...”
มาโอมิแบมือออกด้วยความงุนงง ต่อแตนที่ชื่อลูกพี่ตัวนั้นกำลังคลานไปมาอย่างมีชีวิตชีวาจริงๆ เพียงแต่ปีกข้างหนึ่งแหว่งไปเล็กน้อยเท่านั้น
หลี่เจี๋ยเสวียนจงใจตัดเพียงแค่ปีกของต่อแตนพวกนี้จริงๆ!
“แข็งแกร่งมาก!”
โอโรจิมารุหรี่ตาลง พลังของหลี่เจี๋ยเสวียนนั้นเหนือกว่าที่เขาคาดไว้มาก ลำพังแค่ฝีมือการปาคุไนนี้ ก็ทำให้คนที่คิดจะสู้กับเขาจากระยะไกลต้องล้มเลิกความคิดไปทันที ช่างเป็นคู่ต่อสู้ที่ตึงมือจริงๆ!
“ขอบคุณนะ...”
เมื่อเห็นว่าต่อแตนของตนไม่เป็นอะไร มาโอมิก็เปลี่ยนจากร้องไห้เป็นยิ้มออกมาทันที ฮู้ดสีเขียวเข้มหลุดรุ่ยลงมา เผยให้เห็นใบหน้าเล็กๆ ที่ขาวเนียนนุ่มนิ่ม
ที่แท้มาโอมิก็เป็นเด็กผู้หญิง ใบหน้าที่น่ารักร้องไห้จนดูเหมือนดอกไม้ต้องสายฝน ทั้งน่ารักและน่าเอ็นดู...
“ความจริงแล้ว...”
มาโอมิประคองต่อแตนที่ปีกขาดไว้พลางพยักหน้าให้หลี่เจี๋ยเสวียนอย่างขัดเขิน: “นายจะเรียกฉันว่า มินิโกะ ก็ได้นะ!”
เมื่อเห็นดังนั้น ซึนาเดะที่อยู่ด้านข้างก็เริ่มรู้สึกจี๊ดขึ้นมาในใจ: ยัยมาโอมิบ้า แกมีสิทธิ์อะไรมาให้เจี๋ยเสวียนคุงเรียกว่ามินิโกะยะ! เจี๋ยเสวียนคุงยังไม่เคยเรียกฉันสนิทสนมขนาดนี้เลยนะ!
ในตอนนั้น ยามาดะ สึกิโนะสึเกะ ที่แอบซุ่มอยู่ก็อ้าปากค้าง ไม่อยากจะเชื่อสายตา: “แบบนี้ก็ได้เหรอ...?”
การจีบสาวมันเป็นเรื่องง่ายขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?
“ตกลงจ้ะ มินิโกะ”
หลี่เจี๋ยเสวียนยิ้มอย่างอ่อนโยน พลางยื่นมือไปหาเด็กหญิงที่นั่งอยู่บนพื้น...
ภาพนี้ช่างงดงามเหลือเกิน เทพบุตรสุดหล่อผู้เป็นสุภาพบุรุษยื่นมือไปหาหญิงสาวผู้หลงทางในแดนธุลี เรื่องราวของอัศวินกับเจ้าหญิงผู้ตกยากช่างงดงามเสมอ
หัวใจของซึนาเดะบีบคั้น เจี๋ยเสวียนคุงก็คิดว่ามินิโกะน่ารักเหมือนกันงั้นเหรอ?
คนอื่นๆ ก็พากันซุบซิบ: ถึงหลี่เจี๋ยเสวียนจะอวดดีไปหน่อย แแต่อย่างน้อยเขาก็ยังรู้จักถนอมบุปผา...
“ส่งกระเป๋าสตางค์ของเธอมาซะ!”
ทุกคนอึ้งกิมกี่ไปตามๆ กัน คำชมยังพูดไม่ทันจบ นี่มันเรื่องราวพลิกผันแบบไหนกันเนี่ย?
“อะไรนะ?”
มินิโกะเงยหน้าขึ้นมองหลี่เจี๋ยเสวียนด้วยความงุนงง มือที่กำลังจะยื่นไปจับแข็งค้างอยู่กลางอากาศ: “เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ?”
“ฉันบอกว่า ส่งกระเป๋าสตางค์ของเธอมา!”
หลี่เจี๋ยเสวียนยื่นมือออกไปอีกครั้งอย่างเป็นเรื่องปกติ: “เราตกลงกันแล้วนี่ ถ้าฉันชนะเธอ กระเป๋าสตางค์ของเธอก็เป็นของฉัน!”
“เอ่อ...”
มินิโกะอึ้งไปทั้งตัว สมองขาวโพลนไปหมด เกิดอะไรขึ้น? สถานการณ์ตอนนี้คืออะไร? ไหนล่ะเรื่องอัศวินกับเจ้าหญิง?
“เฮ้ ฉันหวังว่าเธอคงไม่ได้คิดจะเบี้ยวหรอกนะ!”
รอยยิ้มของหลี่เจี๋ยเสวียนพลันเย็นเยียบลง เขาหยิบคุไนมิติกาลเวลาออกมาข่มขู่: “อย่าบังคับให้ฉันต้องฆ่าต่อแตนของเธอให้หมดนะ!”
มินิโกะกอดต่อแตนไว้แน่นตามสัญชาตญาณ วินาทีต่อมาเธอก็ร้องไห้โฮออกมาด้วยความคับแค้นใจ ตั้งแต่โตมาเธอไม่เคยต้องเสียหน้าขนาดนี้มาก่อน น่าอายที่สุด...
“เอาไปเลย ไอ้คนเลว!”
มินิโกะโยนกระเป๋าเงินทรงต่อแตนทิ้งไว้ด้วยความโมโห แล้ววิ่งร้องไห้ออกไปจากโรงเรียนทันที
“เฮ้อ สุดท้ายก็แค่เด็กผู้หญิง รับแรงกดดันแค่นี้ไม่ได้”
หลี่เจี๋ยเสวียนเบะปากอย่างไม่แยแสพลางล้วงเงินออกจาก "ต่อแตน" จนเกลี้ยง
“ไอ้คนโฉด!”
สึกิโนะสึเกะที่แอบดูอยู่ กัดฟันกรอดพร้อมกับนักเรียนคนอื่นๆ มีเพียงซึนาเดะคนเดียวที่หน้าแดงซ่านด้วยความปลื้มปิติ...
“หนึ่งพันเรียวสินะ ดูท่าว่าการเลี้ยงลูกชายแบบลำบาก เลี้ยงลูกสาวแบบคุณหนูจะเป็นเรื่องจริงแฮะ”
หลี่เจี๋ยเสวียนโยนกระเป๋าเงินทรงต่อแตนที่ว่างเปล่าให้ซึนาเดะ: “ซึนาเดะ พรุ่งนี้เธอช่วยเอากระเป๋านี้ไปคืนยัยนั่นหน่อยนะ”
ซึนาเดะที่รับกระเป๋ามาอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าอย่างมีความสุข: “ได้เลย ฉันเข้าใจแล้ว...”
นี่มันเหมือนการยืนยันฐานะเมียหลวงชัดๆ ซึนาเดะมีความสุขจนแทบจะวูบไป ถ้าไม่ใช่เพราะแคร์ความรู้สึกของเธอ เจี๋ยเสวียนคุงจะฝากเธอไปคืนทำไมล่ะ? เรื่องราวที่เกิดจากการคืนของแบบนี้ ในทีวีเขาก็ฉายกันทุกวันนี่นา...
ใครจะไปรู้ว่าซึนาเดะคิดไปไกลขนาดนั้น หลี่เจี๋ยเสวียนที่เป็นชายแท้สายแข็งแค่คิดง่ายๆ ว่า เด็กผู้หญิงกับเด็กผู้หญิงน่าจะคุยกันง่ายกว่าก็เท่านั้นเอง
บรรยากาศพลันเงียบสงัดอย่างประหลาด ทุกคนต่างอึ้งกับการกระทำที่โหดเหี้ยมของหลี่เจี๋ยเสวียน...
แบบนี้ไม่ได้การ ภารกิจเพิ่งจะสำเร็จไปแค่สองคนเอง (2/10)
ยังไม่ได้กล่องสมบัติสักกล่องเลย!
เมื่อคิดได้ดังนั้น หลี่เจี๋ยเสวียนก็หัวเราะร่าอย่างโอหังออกมาทันที:
“ฮ่าๆๆ มีใครอีกไหม!?”