บทที่ 16 ชายผู้จะเป็นเจ้าแห่งเด็ก
บทที่ 16 ชายผู้จะเป็นเจ้าแห่งเด็ก
บทที่ 16 ชายผู้จะเป็นเจ้าแห่งเด็ก
“กริ๊งงง...”
ทันทีที่กริ่งเลิกเรียนดังขึ้น ปัญหาก็วิ่งเข้ามาหาทันที
“เจ้าหนู เพราะแกคนเดียวที่ทำให้พวกเราต้องเสียเวลาไปทั้งวัน!”
หัวโจกที่เดินเข้ามาหาเรื่องคือคนจากตระกูลฮิวงะ และข้างหลังเขาก็คือลูกหลานจากตระกูลนินจาเล็กๆ อีกหลายคน
เมื่อต้องเผชิญกับการยั่วยุ หลี่เจี๋ยเสวียนยังคงนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ จนกระทั่งเก็บสมุดบันทึกเสร็จเรียบร้อยถึงได้เลิกคิ้วถาม
“นายเป็นใคร?”
หลี่เจี๋ยเสวียนไม่ได้ผลีผลามรับคำท้า แม้ตอนนี้เขาจะมีฝีมืออยู่บ้าง แต่ก็ยังมีบางคนที่เขาต้องระแวดระวัง
อัจฉริยะอย่างโอโรจิมารุ หรือจิไรยะ ที่เรียนจบตั้งแต่อายุหกขวบแล้วออกสู่สนามรบนั้นเป็นของจริง หากหลี่เจี๋ยเสวียนต้องปะทะกับคนเหล่านั้น ผลแพ้ชนะยังยากจะคาดเดา แต่ถ้าเป็นตัวประกอบที่เขาไม่เคยได้ยินชื่อล่ะก็...
“ฉันชื่อฮิวงะ มาซึอาชิ สามัญชนอย่างแกทำให้ฉันโกรธจัดแล้ว...” ฮิวงะ มาซึอาชิ เชิดหน้ามองหลี่เจี๋ยเสวียนอย่างโอหัง
“แกใช้แผนสกปรกมุดหัวเข้ามาที่นี่ก็แย่พอแล้ว ยังกล้ามาลองดีกับฉันอีก ช่างรนหาที่ตายจริงๆ”
“สู้เลยสิ!”
“ห๊ะ? อะไรนะ?”
ฮิวงะ มาซึอาชิ ถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง
เมื่อได้ยินว่าไม่ใช่ชื่อที่คุ้นเคย หลี่เจี๋ยเสวียนก็ลุกขึ้นยืนอย่างกระฉับกระเฉง พลางหยิบคุไนมิติกาลเวลาออกมาจากแขนเสื้อ
“นายอยากจะสู้ไม่ใช่เหรอ?”
เจ้าหมอหลี่เจี๋ยเสวียนนี่กลับเป็นฝ่ายท้าทายเขาก่อนงั้นเหรอ?
ฮิวงะ มาซึอาชิ ตกตะลึง แต่ลูกสมุนของเขากลับกระโดดออกมาเยาะเย้ยว่า
“แกหาเรื่องตายแท้ๆ ลูกพี่มาซึอาชิเป็นอัจฉริยะที่รีดเร้นจักระได้แล้วนะเฟ้ย!”
“ฮ่าๆ! เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ สำหรับฉันแล้วมันธรรมดามาก...”
เมื่อถูกลูกน้องอวย ฮิวงะ มาซึอาชิ ก็ยืนเท้าสะเอวหัวเราะร่าด้วยความพึงพอใจ
“สรุปจะสู้ไหม? ฉันรีบกลับบ้าน”
หลี่เจี๋ยเสวียนหยิบกระเป๋าขึ้นมาทำท่าจะเดินหนี “ฉันไม่มีเวลามาเล่นกับพวกเด็กอมมืออย่างพวกนายหรอกนะ...”
หลี่เจี๋ยเสวียนต้องรีบกลับไปรับการฝึกข้ามขีดจำกัดแบบนรกแตกกับไมต์ ไว อีกอย่าง พวกเด็กวัยสามสี่ขวบที่เริ่มจับกลุ่มหาเรื่องชาวบ้านแบบนี้ ถ้าเป็นที่โลกเดิม คงถูกตีจนก้นลายไปนานแล้ว
ทว่าคำพูดนี้กลับทำให้อารมณ์ของฮิวงะ มาซึอาชิ ระเบิดออกมาทันที
“เด็กอมมือ? ไอ้เจ้าเด็กตัวเตี้ย แกกำลังว่าใครอยู่วะ!”
พวกของฮิวงะ มาซึอาชิ มีอายุราวสี่ถึงห้าขวบ อย่างน้อยที่สุดก็สามขวบกว่าๆ ส่วนหลี่เจี๋ยเสวียนที่อายุขวบเศษ เมื่อยืนอยู่ต่อหน้าพวกเขาจึงเตี้ยกว่าถึงหนึ่งช่วงศีรษะ
“ดีมาก แกทำให้ฉันโกรธได้สำเร็จ! ตอนแรกกะว่าจะแค่สั่งสอนเบาๆ แต่ตอนนี้...”
พูดไปพลาง ฮิวงะ มาซึอาชิ ก็หยิบผ้าพันแผลเส้นยาวออกมาพันรอบมือ “หวังว่าตอนที่แกคุกเข่าขอชีวิต จะยังมีน้ำเสียงอวดดีแบบนี้อยู่นะ!”
ในตอนนั้นเอง ระบบก็แจ้งเตือนภารกิจใหม่ขึ้นมา
ภารกิจประจำวัน: เอาชนะคู่ต่อสู้
รายละเอียดภารกิจ: เมื่อถูกเด็กอมมือยั่วยุ ในฐานะชายที่ตั้งเป้าจะเป็นเจ้าแห่งเด็ก นายต้องจัดการคู่ต่อสู้ให้เด็ดขาดและฉับไว
รางวัลภารกิจ: กล่องสมบัติระดับเริ่มต้น
เมื่อเห็นดังนั้น หลี่เจี๋ยเสวียนก็ได้แต่ส่ายหัวอย่างจนใจ เขาเดินตามกลุ่มของฮิวงะ มาซึอาชิ ออกไปนอกโรงเรียน ถ้าไม่ซัดเจ้าพวกนี้ให้หมอบ ปัญหาหลังจากนี้คงตามมาไม่จบไม่สิ้นแน่นอน...
“ระวังหน่อยนะ ถึงเจ้าหมอนั่นจะห่วยแตก แต่เขาก็ใช้มวยอ่อนแปดทิศออกไปได้ถึงแปดฝ่ามือแล้วนะ”
ซึนาเดะที่เดินผ่านข้างตัวหลี่เจี๋ยเสวียน กระซิบเตือนเบาๆ“นายอย่าทำให้ฉันต้องแบกกลับบ้านล่ะ...”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่เจี๋ยเสวียนก็ยิ้มพลางพยักหน้า ซึนาเดะนี่นิสัยปากแข็งใจดีเหมือนที่เขาเคยรู้มาจริงๆ เหมาะจะมาเป็นภรรยาในอนาคตชะมัดเลย...
แค็กๆ นี่ฉันคิดอะไรอยู่ ซึนาเดะเพิ่งจะสองขวบเองนะ
แต่ว่า... ชายผู้จะเป็นเจ้าแห่งเด็กงั้นเหรอ?
ดูเหมือนว่าซึนาเดะก็จะได้ฉายาว่าเจ้าแห่งเด็กเหมือนกันนี่นา...