บทที่ 13 ต้นทุนที่เหนือชั้น

บทที่ 13 ต้นทุนที่เหนือชั้น

“อืม...”

หลี่เจี๋ยเสวียนส่งเสียงครางออกมาด้วยความสบายตัว ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้น

ท้องฟ้าเริ่มสว่างขึ้นอีกครั้งแล้ว นี่เขานอนหลับยาวไปทั้งคืนเลยเหรอเนี่ย!

และที่สำคัญ...

หลี่เจี๋ยเสวียนพบว่าเขากำลังนอนอยู่ในตุ่มดินเผา และที่เหนือไปกว่านั้นคือใต้ตุ่มนี้ยังมีการจุดไฟไว้อยู่ด้วย เมื่อหันไปมองข้างๆ ก็เห็นตุ่มดินเผาขนาดใหญ่กว่าอีกใบหนึ่ง ซึ่งไมต์ ไว ก็นอนแช่อยู่ในนั้นเช่นกัน

“ตื่นแล้วเหรอ?”

เมื่อรับรู้ว่าหลี่เจี๋ยเสวียนตื่นแล้ว ไมต์ ไว ก็ยิ้มพลางพยักหน้าให้

“ยาจะยังมีฤทธิ์อยู่อีกครึ่งชั่วโมง อย่าปล่อยให้เสียเปล่าล่ะ”

พูดจบ ไมต์ ไว ก็หลับตาลง นั่งตัวตรงสงบนิ่งอยู่ในตุ่มเพื่อพักสายตาต่อ

ดูจากท่าทางที่ชำนาญขนาดนี้ เขาคงไม่ได้ทำแบบนี้เป็นครั้งแรกแน่นอน เพียงแต่ก่อนหน้านี้ในตอนที่หลี่เจี๋ยเสวียนหลับ ไมต์ ไว ยังคงฝึกซ้อมอยู่ และตอนที่หลี่เจี๋ยเสวียนตื่น ไมต์ ไว ก็ออกไปข้างนอกแล้ว เขาจึงไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อน

เมื่อจิตใจสงบลง หลี่เจี๋ยเสวียนก็สัมผัสได้ถึงความร้อนจากน้ำยาสมุนไพรที่ค่อยๆ แทรกซึมเข้าสู่ส่วนลึกของร่างกาย

มวลพลังงานที่อบอุ่นนี้ช่วยปลอบประโลมกล้ามเนื้อและกระดูกที่เหนื่อยล้าของเขาอย่างอ่อนโยน เพียงแค่แช่ไว้หนึ่งคืน ร่างกายที่เคยหมดเรี่ยวแรงเมื่อคืนนี้ก็กลับมาสดชื่นจนไม่หลงเหลือร่องรอยความปวดเมื่อยเลยแม้แต่น้อย

ที่น่าทึ่งยิ่งกว่านั้นคือ ค่าสถานะของเขามีการเปลี่ยนแปลงใหม่อีกครั้ง

ตัวละคร: หลี่เจี๋ยเสวียน

ปัญญา: 6 | พลังกาย: 0 | ประสานอิน: 0 | กระบวนท่า: 0.5 | วิชานินจา: 0 | วิชาลวงตา: 0 | ความเร็ว: 0.5 | พลัง: 1.5

หลี่เจี๋ยเสวียนอดไม่ได้ที่จะลองกำหมัดแน่น พละกำลังที่พุ่งพล่านระเบิดออกมาในอุ้งมือของเขาอย่างรุนแรง

มือเล็กๆ ของทารกถึงกับคว้าลมจนเกิดเสียงหวีดหวิว! พลังขนาดนี้เชียวเหรอ?

เพียงแค่แช่น้ำยาสมุนไพรครั้งเดียว พลังของเขาก็เพิ่มขึ้นถึงครึ่งเท่าของผู้ใหญ่เลยทีเดียว!

ถ้าหากว่า...

ในขณะที่หลี่เจี๋ยเสวียนกำลังจินตนาการไปไกล ไมต์ ไว ก็หรี่ตาขึ้นมองอีกครั้ง

“การเพิ่มขึ้นแบบก้าวกระโดดจะมีแค่ครั้งแรกที่แช่น้ำยาเท่านั้นแหละ อย่าได้คิดหาทางลัดเชียวนะ!”

เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่เจี๋ยเสวียนก็ยิ้มแก้เก้อพลางสำรวมจิตใจ หลับตาลงเพื่อดื่มด่ำกับช่วงเวลาครึ่งชั่วโมงสุดท้ายอย่างเงียบๆ

“ท่านต้องการรับรางวัลภารกิจ: จักระพื้นฐานระดับเกะนิน หรือไม่?”

“ไม่”

หลี่เจี๋ยเสวียนปฏิเสธในใจเบาๆ ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่เหมาะสมในการรับจักระ

เพราะในฐานะเด็กกำพร้าจากสงคราม หากจู่ๆ เขามีจักระขึ้นมาโดยไม่มีใครสอน มันจะดูน่าสงสัยเกินไป!

เพราะความสัมพันธ์กับซึนาเดะ ทำให้โคโนฮะเริ่มจับตามองเขาแล้ว นับจากนี้ไปต้องระมัดระวังให้มาก มิฉะนั้นวิชาย้ายจิตหรือวิชาอ่านใจของตระกูลยามานากะ จะทำให้เขาต้องเสียใจที่ทะลุมิติมาที่นี่แน่นอน

“ฟู่...”

หลี่เจี๋ยเสวียนพ่นลมหายใจยาวพลางเรียกคุไนมิติกาลเวลาออกมาถือเล่นเบาๆ มีเพียงการทำความคุ้นเคยกับอาวุธให้เป็นหนึ่งเดียวกันเท่านั้น จึงจะสามารถรีดเค้นพลังออกมาได้ร้อยเปอร์เซ็นต์

“ดูเหมือนว่าตอนนี้ฉันจะมีฝีมืออยู่บ้างแล้ว อย่างน้อยก็คงไม่ถูกคนธรรมดาฆ่าตายได้ง่ายๆ”

หลี่เจี๋ยเสวียนหมุนวงแหวนที่ด้ามคุไนเบาๆ แววตาค่อยๆ เย็นชาลง

“หาโอกาสสักหน่อย ฉันควรไปเยี่ยมสึรุดะเสียหน่อย เพื่อตอบแทน ‘บุญคุณ’ ที่เขาช่วยเลี้ยงดูฉันมา!”

ภารกิจมือใหม่ (ภารกิจต่อเนื่อง) : สังหารสึรุดะ

รายละเอียดภารกิจ: ลูกผู้ชายแก้แค้น สิบปีก็ยังไม่สาย แต่ถ้าเร็วกว่านั้นได้ยิ่งดี!

รางวัลภารกิจ: การขว้างคุไน (ระดับกลาง)

ระยะเวลาจำกัด: หนึ่งสัปดาห์

ทว่าหลี่เจี๋ยเสวียนเหลือบไปเห็นปฏิทินที่อยู่ข้างๆ : วันที่ 8 กันยายน อีกเพียงสองวันก็จะถึงวันเปิดภาคเรียนของโรงเรียนนินจาแล้ว...

“เหอะ สึรุดะ ให้หัวของแกตั้งอยู่บนบ่าต่ออีกไม่กี่วันเถอะ” หลี่เจี๋ยเสวียนลุกพรวดขึ้นมาจากตุ่มดินเผา เด็กน้อยวัยห้าขวบกำหมัดแน่นด้วยท่าทางโอหัง “รอให้ฉันเข้าเรียนก่อนเถอะ แล้วฉันจะมาเอาชีวิตแก!”

แต่ทว่า...

ทำไมรู้สึกเย็นๆ ช่วงล่างจังแฮะ?

หลี่เจี๋ยเสวียนก้มลงมองถึงพบว่าตัวเองไม่ได้ใส่อะไรเลย เจ้าหมอนไมต์ ไว นั่นเล่นจับเขาแก้ผ้าล่อนจ้อนแล้วโยนลงตุ่มไปเลยนี่นา

แต่ก็นะ...

ชาติโน้นก็ว่าแน่แล้ว แต่ชาตินี้ในฐานะลูกผู้ชาย ต้นทุนของเขาก็ดูจะ ‘อลังการ’ ไม่แพ้ใครเหมือนกันแฮะ!