ตอนที่ 1084 เขาฆ่าเจ้าไม่ได้ แล้วข้าล่ะ?

เมื่อเร็วๆ นี้ฮ็อกรู้สึกไม่พอใจ

สถานะของสามัญชนทำให้อดีตหัวหน้าในหุบเขาปีศาจต้องกินต้องหางานทำ ต้องเรียน แต่เขามืดแปดด้านไปหมด บางครั้งเขาอยากตะโกนใส่คนที่ดูถูกเหยียดหยามเขาทางสายตา  ข้าคือบุรุษผู้แข็งแกร่งปราณราชันย์ระดับห้า ถ้าไม่ใช่เพราะอยู่ในหุบเขามนุษย์พวกเจ้าไม่มีคุณสมบัติได้เลียก้นข้าแน่... อย่างไรก็ตามที่นี่คือหุบเขามนุษย์เป็นสถานที่ซึ่งไม่สามารถใช้กำลังได้อย่างสิ้นเชิง

ถ้าฮ็อกสามารถสร้างอสูรหุ่นได้ดี  แม้ว่าจะมีสถานะเป็นสามัญชนเชื่อได้ว่าเขาอาจผสมลักษณะมนุษย์ลงไปด้วยแน่

อย่างไรก็ตามเขาดูหมิ่นอสูรหุ่นที่ช้าและไม่ฉลาดตั้งแต่เขายังเด็ก  เขารู้สึกว่ามันเป็นสิ่งที่ไม่สามารถเลื่อนระดับได้ในอนาคต    มันไม่มีอนาคต  จะเป็นเรื่องดีกว่าที่ฝึกอสูรที่มีคุณภาพสูงในฐานะผู้ฝึกฝนวิชาเขาไม่เคยต้องการจะเสียเวลากับหุ่นรบ

ตอนนี้เสียใจก็สายเกินไป!

หากไม่ใช่เพราะเริ่นเทียนเกอและบัณฑิตตาเงินและสหายอีกหลายคนของพวกเขาคอยช่วยดูแลเป็นครั้งคราวน่ากลัวว่าฮ็อกคงกลายเป็นขอทาน ด้วยอารมณ์ของคนอย่างเขาไม่มีทางเลยที่จะทำงานอย่างซื่อสัตย์ให้กับนักธุรกิจที่อ่อนแอและหัวสูง  ยิ่งไปกว่านั้นงานเหล่านั้นยังใช้แรงงานขูดเลือดขูดเนื้อเขาไม่ได้มีชะตาเกิดมาเพื่อเป็นทาสเขาเกิดใหม่ด้วยความแข็งแกร่งปราณราชันย์ระดับห้า ไม่ว่าชีวิตของเขาจะเครียดแค่ไหนในตอนนี้เขาไม่อาจยอมให้ตนเองต้องตกอยู่ในสถานะถูกรังแก

“หลีกทางไปซะ เจ้าไม่สามารถทำงานเล็กๆ น้อยๆ ยังกล้ากล่าวโทษข้าอีกหรือ?  เจ้าพวกฐานะต่ำ ไสหัวออกไปอย่าให้ข้าเห็นเจ้าอีกครั้ง!” ในร้านค้า เถ้าแก่ร้านค้าถ่มน้ำลายใส่ฮ็อกด้วยความโกรธ เขาด่าทอและตะเพิดฮ็อกออกไปทันที

“ไอ้หนอนน่ารังเกียจ!”  ฮ็อกเต็มไปด้วยความโกรธจนเขาอยากเปลี่ยนร่าง

เห็นได้ชัดว่าเถ้าแก่ของที่นี่ไม่พูดให้ชัดเจนทำให้ร้านค้าอยู่ในสภาพที่ดูไม่ได้

หากความสามารถของฮ็อกโดดเด่นแสดงว่าข้อบกพร่องนั้นยิ่งมากกว่า อาจกล่าวได้ว่าฮ็อกพยายามจัดการทั้งหมดสุดความสามารถของเขาเพื่อลดการสูญเสียในร้านค้านั่นสมควรจะได้รับรางวัล  แต่เพื่อหลบเลี่ยงความรับผิดชอบผู้จัดการร้านจึงป้ายสีฮ็อก

ถ้าฮ็อกสามารถใช้พลังยุทธ์ได้ในตอนนี้เขาคงฉีกเจ้าผู้นี้ทั้งเป็นจากนั้นรวมชิ้นส่วนศพได้ไม่ต่ำกว่าสามสิบชิ้น

น่าเสียดาย ที่นี่คือหุบเขามนุษย์

มีแต่ฮ็อกที่สามารถมองเห็นความแข็งแกร่งของวิทยายุทธ์ตลอดทั้งไอ้เมืองบ้านี้ตอนนี้เขาต้องหารายได้จากการทำความสะอาดพื้นที่ล้างภาชนะ

เดิมทีฮ็อกต้องการจะอดทนและพร้อมจะเก็บเงินเพื่อซื้อหุ่นอสูรระดับต่ำสุดจากนั้นออกไปทำงานรับจ้างบางอย่างค่อยๆ เปลี่ยนชีวิตที่น่าอายกลับคืนมา ด้วยพลังปราณราชันย์ระดับห้าของเขาถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้ลงมือทำโดยตรงเขาก็สามารถจัดการหุ่นอสูร แม้แต่หุ่นที่เล็กสุด เขาเชื่อว่าเขาสามารถทำภารกิจทหารรับจ้างที่ยากหลายอย่างได้สำเร็จ...  ปัญหาก็คือตอนนี้เขาทนไม่ได้แม้สักพัก  ตั้งแต่เข้ามาจนถึงปัจจุบัน เขาไม่มีวันสบายๆเลย ในช่วงนี้เขาถูกดุด่าหรือถูกไล่ตะเพิดราวกับเป็นขอทาน!

“บิดาซื้อหุ่นคู่หูได้เมื่อไหร่ จะกลับมาพังร้านซอมซ่อของเจ้า”  ฮ็อกถูกขับไล่ออกนอกประตูและส่งเสียงคำรามดังไม่พอใจ  เพราะสถานะต่ำและเจ้าอารมณ์ ฮ็อกจึงถือว่าเป็นคนดังในเมืองนี้

คนที่เยาะเย้ยหลายคนตั้งฉายาให้ฮ็อก

เรียกเขาว่า ‘ปืนภูเขา’

แม้จะมีเรื่องดีที่บางคนแอบทำสถิติให้ฮ็อกดูสามัญชนผู้เกิดใหม่ผู้กลับมาเพื่อเรียนรู้ในท้ายที่สุดถูกเจ้านายไล่ออกมาแล้วกี่ที่ คงเป็นเพราะชื่อเสียงของฮ็อกทำให้คนไม่ดีหลายคนใช้จิตวิทยาหยอกล้อเขาโดยจงใจจ้างฮ็อก จากนั้นบีบบังคับสร้างปัญหายากลำบากบังคับให้ฮ็อกต้องทำเรื่องผิดพลาดน่าเกลียดเพื่อเรียกเสียงหัวเราะ

คนที่เป็นคนจนนั้นบางครั้งฮ็อกก็รู้ว่าคนอื่นไม่จ้างงานง่ายขนาดนั้น และเพื่อประหยัดเงินเขาเองต้องฝืนใจรับงาน

ตัวอย่างเช่นผู้จัดการร้านวันนี้เป็นหนึ่งในนั้น

เขาไม่ตั้งใจจะจ้างฮ็อกเพียงแค่หาวิธีจะทำให้ผู้คนลำบาก ในที่สุดเกือบส่งผลให้ร้านค้าตนเองต้องพังพินาศ

ภายใต้คำสบประมาทหยาบช้าฮ็อกอดคิดไม่ได้ว่านี่เป็นโศกนาฏกรรม!

หลังจากฮ็อกออกไปนอกประตูกันหลินคนงานในร้านเล็กๆ ในร้านเดียวกันรีบยัดถุงเงินผลึกแตกให้เขา

“นี่คือเงินออมของเจ้ากับพี่สาวที่เก็บมานานกว่าสิบปีทำไมกัน” ฮ็อกไม่เคยรู้สึกว่ากระเป๋าเงินนั้นหนักขนาดนี้มาก่อนในชีวิตมันหนักเกินไปจนเขาทำใจรับไม่ได้

“พี่สาวบอกว่าเจ้าไม่ใช่คนพเนจรธรรมดาเจ้าเป็นคนดีมีอุดมการณ์ และไขว่คว้าหาโอกาส... เจ้าแตกต่างจากเราที่เป็นสามัญชน ในชีวิตของข้ามีพื้นฐานที่ต่ำต้อย และไม่มีอะไรเลยคาดว่าข้าจะไม่สามารถประสบความสำเร็จครั้งสำคัญในชีวิตนี้ได้  ข้าได้คุยกับพี่สาวแล้วข้าควรมอบเงินผลึกแตกนี้ให้เจ้าซื้อหุ่นคู่หู เจ้าอาจออกไปจากเมืองเจียนกว่อในอนาคตและบรรลุเป้าหมายบรรลุอุดมคติของเจ้าได้ ฮ็อก ข้า ข้าเป็นคนมืดบอดไม่มีความฝัน ข้าหวังว่าเงินเหล่านี้จะช่วยให้เจ้าไปถึงฝันของเจ้า  ข้า คงทำให้เจ้าได้เท่านี้” กันหลินตัวผอมและขี้ขลาดเป็นคนเดียวที่พูดคุยกับฮ็อกได้  แต่ฮ็อกคิดไม่ถึงว่าเด็กหนุ่มขี้ขลาดนี้จะนำเงินออมทั้งหมดของครอบครัวมาเป็นเงินอุดหนุนเขาเอง

“กันหลิน, นี่เป็นเงินออมทั้งหมดของเจ้า เจ้ามอบให้ข้าเจ้ากับพี่สาวของจะทำยังไง?” ฮ็อกได้เห็นพี่สาวของกันหลินเนื่องจากความบกพร่องอ่อนแอมาแต่กำเนิดของนาง ทำให้นางล้มป่วยตลอดทั้งปี นางเป็นสตรีตาบอด และเพราะตาบอดนางจึงทำงานได้เพียงเล็กๆ น้อยๆเพื่อช่วยครอบครัว นอกจากนี้แล้วนางทำอะไรไม่ได้

ในที่สุดพี่สาวที่ตาบอดต้องคลำเชือกนำทางใช้มือน้อยๆ ตัดกรีดกระดาษทำงานมากมายกว่าจะได้เงินผลึกแตกนี้มาไม่ใช่หรือ

และกันหลินผู้นี้ก็ถูกผู้คนรังแกมาโดยตลอด

ไม่เพียงแต่ต้องทำงานที่หนักที่สุดน่าเบื่อหน่ายที่สุดเท่านั้น แต่ผู้จัดการร้านยังหักค่าแรง และด่าว่าเป็นวันๆ...เมื่อมองไปที่ไหล่บอบบางมีริ้วรอยแผลถูกรัดด้วยเชือกเนื่องจากแบกของหนักมาอย่างยาวนาน ดูใบหน้าที่บวมปูดจากการถูกทุบตีและสายตาที่มองอย่างจริงใจ แต่บ่งบอกถึงความสิ้นหวังในชีวิต เมื่อมองเด็กหนุ่มร่างกายอยู่ในสภาพอ่อนแอเนื่องจากไม่เคยกินอิ่มท้องและมือของเขาไม่ทราบว่าต้องสะสมเงินผลึกแตกมานานเพียงไหน

ฮ็อกอยากจะร้องไห้ออกมาดังๆ

เขาเกลียดตัวเอง ทำไมเขาไม่มีความสามารถทำให้สองพี่น้องนี้ได้มีชีวิตที่ดี  แต่กลับใช้เงินออมทั้งชีวิตมาสนับสนุนเขาแทน

“เราชินเสียแล้วอาหารมีหรือไม่นั่นไม่สำคัญ ถึงเวลาก็ได้รับเงินเดือน เจ้าไม่ต้องกังวลเป็นห่วงเรา”  กันหลินหันกลับไปมองที่ร้านอย่างเสียใจหลังจากยืนยันว่าผู้จัดการร้านยังไม่เก็บกวาด เขาพูดเบาๆ  “เราหวังว่าเจ้าจะประสบความสำเร็จ  เจ้าอาจเป็นหัวหน้าทหารรับจ้างในอนาคตจากนั้นให้ข้าติดตามเจ้า ข้าจะพยายามอย่างหนักเพื่อเจ้ารับรองไม่เป็นตัวถ่วงเจ้าแน่... พี่สาวกล่าวว่าเจ้าจะต้องประสบความสำเร็จเพราะเจ้าเป็นคนกล้าหาญ!”

“แน่นอน” ฮ็อกเสียงสั่นเล็กน้อย  “ข้าจะต้องประสบความสำเร็จ!”

“ข้าต้องกลับไปทำงานไม่อย่างนั้นผู้จัดการจะตีข้าอีก” กันหลินได้ยินเสียงสบถด่าดังมาจากในร้านจึงรีบอำลาฮ็อก

“กันหลิน” ฮ็อกอดตะโกนไม่ได้

“ว่าไง?” เด็กหนุ่มขี้อายหันกลับมาอย่างแปลกใจ

“รอข้า ข้าจะกลับมาอีกแน่นอน!” ฮ็อกบีบถุงเงินผลึกแตกแน่น เขาต้องการสัญญากับเด็กหนุ่มสักร้อยครั้ง  แต่เขากลัวว่าถ้าเขาทำไม่ได้จะทำให้เด็กหนุ่มผิดหวังแต่แน่นอนว่าฮ็อกตั้งใจว่าไม่ว่าความสำเร็จของเขาจะเป็นยังไงเขาจะต้องกลับมาเปลี่ยนชีวิตและชะตากรรมของเด็กหนุ่มและพี่สาวของเขา

“มาเลย ถ้าเจ้าประสบความสำเร็จ..”  กันหลินกลัวว่าเถ้าแก่ร้านจะได้ยินเสียงของเขาเขาลดเสียงอยู่ในระดับเบาที่สุด

ในเวลาเดียวกันเขาโบกมือให้กำลังใจฮ็อก

เมื่อหลังของเขาหายลับเข้าไปในร้าน

ฮ็อกรู้สึกดวงตาร้อนผ่าว

เขาไม่เคยคิดเลยว่าตนเองจะมีวันแบบนี้ วันที่เขาได้รับความช่วยเหลือจากพี่น้องที่ไม่มีความแข็งแรงแม้แต่ระดับปราณดิน  ยิ่งกว่านั้น พี่สาวของเขายังเป็นคนตาบอดไร้ความสามารถป่วยติดเตียงตลอดทั้งปี

แต่จะแย่ยิ่งกว่าคือการไม่ยอมรับความปรารถนาดีนี้หากความปรารถนาดีของพวกเขาสูญเปล่า ก็จะต้องทำให้พวกเขาอับอายมากขึ้นเวลาแห่งความสำเร็จจะยิ่งห่างไกลออกไป การกลับไปเปลี่ยนชีวิตของพี่น้องคู่นี้จะต้องล่าช้าออกไปอีกถ้าเทียบน้ำหนักของทั้งสองคนและฮ็อกผู้เป็นนักสู้ปราณราชันย์ระดับห้ายังต้องก้มหัวให้สองพี่น้องนี้  เขาต้องการเงินเขาต้องการเงินผลึกแตกนี้ไปเปลี่ยนชะตาชีวิตของเขา

สมาคมหุ่นอสูร

ฮ็อกใช้เงินออมทั้งหมดจำนำของทุกอย่างที่จำนำได้

ในที่สุดเขาซื้อหมาป่าเหล็กที่ระดับไม่ถึงชั้นบรอนซ์มาหนึ่งตัว

อสูรหุ่นแบบนี้ ถ้าอยู่นอกหุบเขามนุษย์เขาคงแค่นเสียงบ่นว่าอ่อนแอ งี่เง่า หลังจากเขาใช้เงินผลึกแตกชิ้นสุดท้ายในมือออกไปแล้ว เขาจะร่อนเร่ชั่วคราวไม่ได้กินอาหารสามมื้อต่อวัน แต่ฮ็อกยังดีใจที่มีหุ่นอสูรได้ในที่สุด

ด้วยหุ่นอสูรนี้ เขาสามารถสู้สามารถรับภารกิจทหารรับจ้างเพื่อหาเงิน หรือกล่าวอีกอย่างหนึ่ง นี่เป็นก้าวเล็กๆในหนทางสู่ความสำเร็จ

“ไม่เลวนี่ เจ้าปืนภูเขามีหุ่นอสูรกับเขาด้วย  โอว..ดีวันนี้ปลาเค็มจะเปลี่ยนไปหรือไม่?” เสียงเสียดสีดังขึ้นข้างหลังฮ็อก จากนั้นเด็กหนุ่มคนหนึ่งริมฝีปากแบน จมูกเรียวแหลม มีคนตาโตสามคนรายล้อมเขาเดินเข้ามาหา และส่งเสียงเยาะเย้ยฮ็อกและตะคอก

“เฮอะ!” ถ้าไม่ใช่เพราะนี่อยู่ในหุบเขามนุษย์ฮ็อกคงฆ่าเจ้าพวกนี้ทันที  แต่ตอนนี้เขาทำอะไรอีกฝ่ายไม่ได้

คนผู้นี้เป็นญาติของเจ้าเมืองเจี้ยนกว่อ

เขาเป็นลูกของญาติเจ้าเมืองเจี้ยนกว่อ

มีชื่อว่าโมบาเป็นเด็กหนุ่มสูงศักดิ์ที่อายุน้อยที่สุดชอบรังแกคนอ่อนแอในเมืองเจี้ยนกว่อตามปกติแล้วเขาชอบรังแกกลั่นแกล้งฮ็อกสามัญชนที่ไม่ยินยอมพร้อมใจและสนุกกับการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีผู้อื่น!

“เจ้าคนชั้นต่ำ เจ้าควรเป็นสามัญชนที่เชื่อฟังขุนนาง เจ้าควรจะเชื่อฟังและขายชีวิตให้กับพวกเราขุนนาง  แต่ทาสสุนัขอย่างเจ้ามันน่ารำคาญที่สุด!  ก็ได้เจ้าต้องการพลิกฐานะตัวเองไม่ใช่หรือ? เราคุณชายจะให้โอกาสเจ้า!” โมบาขุนนางน้อยหยิบม้วนสาส์นท้าประลองออกมาอวด

มีแสงแปลกประหลาดเปล่งออกมา

เชื่อมร่างฮ็อกกับเขา

นี่คือสาส์นท้าประลองที่ทั้งสองตกลงเห็นด้วยกับการประลองและจะถูกเชิญเข้าสู่การประลองที่ไม่ทำร้ายชีวิตทันที

สีหน้าของฮ็อกเปลี่ยนไปเขาต้องการหนีออกมาจากสมาคมหุ่นทันที อย่างไรก็ตามอาการสนองตอบนี้สายเกินไปอสูรหุ่นของผู้ติดตามทั้งสามรายล้อมหมาป่าเหล็กของฮ็อกไว้

ไม่มีทางเป็นไปได้ที่จะขัดขืนหุ่นสุนัขเงินและหุ่นหมูป่าบรอนซ์และฮ็อกมีแค่หมาป่าเหล็กเท่านั้น

ไม่ต้องพูดถึงสู้สี่ต่อหนึ่งแม้สู้ประลองตัวต่อตัวอสูรหุ่นตัวใดตัวหนึ่งก็ทำร้ายหมาป่าเหล็กได้

“เป็นไปไม่ได้ นี่มันเป็นไปไม่ได้ข้าไม่เคยเห็นด้วยกับคำท้าประลองของเจ้า” ฮ็อกหมดหวังในใจแทบเป็นบ้า กันหลินและพี่สาวอดออมเงินผลึกแตกมามากกว่าสิบปีการลงทุนซื้อหุ่นอสูรของเขากำลังจะล้มละลาย หุ่นหมาป่าเหล็กแบกความหวังทั้งหมดของเขาและความหวังของกันหลินกับพี่สาวจะมิกลายเป็นกองเศษเหล็กในหนึ่งนาทีหรือ...

“สัญญาการทำงานระยะสั้น ด้วยลายมือของเจ้าไงฮ่าฮ่าฮ่า ข้าฉลาดมากไม่ใช่หรือ? ยังไงกฎก็ถูกใช้โดยข้า และเจ้าก็เช่นกัน เจ้ามีความหวังอะไรบ้าง? เจ้าถูกกำหนดให้เป็นบริวารไปทั้งชีวิตนี่คือชะตากรรมของเจ้าที่มิอาจเปลี่ยนแปลงได้ การต่อต้านและขัดขืนของเจ้าเป็นเรื่องตลก” โมบาหัวเราะอย่างเย่อหยิ่ง เขาชอบทำลายความฝันของผู้อื่น ยิ่งคนอื่นเจ็บปวดมากขึ้น  ศักดิ์ศรีถูกย่ำยีมากขึ้นอุดมการณ์พังทลายมากขึ้น เขายิ่งมีความสุขพอใจมากขึ้นเท่านั้น

“เจ้า....” ฮ็อกถลึงตามอง เขาไม่เคยเกลียดใครมากเท่านี้มาก่อน

“เจ้าโกรธไปจะมีประโยชน์อะไร?เจ้าจะกัดข้างั้นหรือ? มีฝีมือก็มาเหยียบข้าไว้ใต้เท้าได้เลย  มันต้องเป็นเช่นนั้นแน่  ข้าจะต้องเรียนรู้วิธีเห่าเจ้าจะได้มีความสุข แต่น่าเสียดายตอนนี้เจ้านั่นแหละเป็นเหมือนสุนัขให้ข้าเหยียบย่ำไว้ใต้เท้าเหมือนสุนัขตัวหนึ่ง! ต้องการให้ข้าคุณชายสงสารเจ้าไหม? คุกเข่าลง และขอความกรุณาคุณชายผู้นี้ บางทีเจ้าอาจได้กระดูกไปแทะสักชิ้น!” โมบาล้อเลียนฮ็อกที่โมโหแทบบ้า ยิ่งอีกฝ่ายเจ็บปวดเขายิ่งพอใจ

“คุณชายแล้วกันหลินกับนังเด็กตาบอดจะทำยังไง?” มีผู้ติดตามคนหนึ่งถาม

“ผู้ชายโยนเข้าคุกดำ ยัดข้อหาว่าเป็นขโมยปล่อยให้มันติดอยู่ในคุกดำตลอดชีวิต ส่วนนังพี่สาวตาบอดผอมเกินไป เหลือแต่กระดูก เล่นไปก็ไม่มีความหมาย  ถือว่าเป็นสินค้าที่ไม่มีคุณภาพจับโยนลงรูหนูให้ไปทำงานเหมือง เจ้าว่าอะไรนะ? นางไม่สามารถขุดเหมืองได้?  ฮ่าฮ่าฮ่า  ข้าแค่ต้องการให้นางขุดเหมืองและหากินเหมือนหนูให้นางใช้มือกับเท้าช่วยกำจัดหนู มันสนุกที่ยังฝันว่าพวกเจ้ายังอยู่ไม่ใช่หรือ?”โมบาตะโกนใส่ฮ็อก และฮ็อกที่อยู่ข้างหน้าเขา ใช้กำปั้นทุบอกจนซี่โครงตนเองแทบหัก

“เจ้ากล้าหรือ?”  ฮ็อกเกลียดจนแทบระเบิดอารมณ์เลือดของเขาหยาดหยดจากตา

“ยังมีใจกล้าต่อต้านอีกหรือ? ฮะฮ้าอย่างนี้ก็สนุก!” โมบาเหยียดขาถอดรองเท้าและถุงเท้าออกมองเห็นเท้าที่สกปรกและเห็นอับ  เขาเยาะเย้ยล้อเลียน  “มาหาข้าและเลียนิ้วเท้าข้ามิฉะนั้นข้าจะให้หุ่นอสูรข่มขืนนังผู้หญิงตาบอดสักร้อยครั้ง  เล่นตั้งแต่บนยันล่าง”

“เลีย เลีย เลียเข้าไปและต้องให้ง่ามนิ้วเท้าสะอาด!” สมุนสามคนตะโกนร้องพร้อมกัน

“ไม่,นังผู้หญิงตาบอดนั่นจะต้องถูกข้าฆ่าในอีกไม่ช้า” ตาของโมบาหรี่แคบเหมือนเขี้ยวอสรพิษเป็นประกายชั่วร้าย

“ข้าจะต้องฆ่าเจ้า..”ฮ็อกเสียสติด้วยความโกรธ เขามีความคิดยอยู่เพียงอย่างเดียวในใจคือต้องฆ่าเจ้าคนชั่วร้ายที่อยู่ข้างหน้าเขา  ไม่ว่าจะดีจะร้าย เขาต้องฆ่าเจ้าผู้นี้ให้ได้

“นั่นคือสิ่งที่เจ้ากำลังฝันกลางวัน! ความฝันเป็นเรื่องยอดเยี่ยม  แต่เมื่อตื่นขึ้นจะพบความจริงที่โหดร้าย!  ฮ่าฮ่าฮ่า  ในความเป็นจริงเจ้าไม่อาจทำร้ายข้าได้แม้แต่ปลายเส้นผม แต่มันเป็นโชคชะตาที่ต้องถูกข้าทำลายไปตลอดชีวิต ครอบครัวและมิตรสหายทั้งหมดของเจ้าจะกลายขี้โคลนให้ข้าเหยียบย่ำเพราะเจ้าไม่สามารถทำอะไรได้ นี่คือชะตากรรมของเจ้า!”  โมบาได้ยินเสียงแค่นแล้วไม่เคยกลัว

“เขาไม่สามารถฆ่าเจ้าได้  อย่างนั้นข้าล่ะ?” ขณะนั้นมีเสียงชัดดังมาจากประตูทางเข้าสมาคมหุ่นอสูร

จากนั้นมีขุนนางชั้นสูงสวมหน้ากากเงินอย่างดีรายล้อมไปด้วยองครักษ์สิบคน

เดินก้าวเข้ามา

เขาไม่สนใจโมบาที่มีสีหน้าประหลาดใจและไม่สนใจทุกคนรอบตัวเขา

และเดินตรงมาหยุดอยู่หน้าฮ็อกที่กำลังสิ้นหวังและยิ้มสดใสยิ่งกว่าดวงอาทิตย์ “เจ้าเป็นคนของตระกูลไตตันที่ยิ่งใหญ่ นี่คือฮ็อกลูกพี่ลูกน้องข้าซึ่งห่างเหินไปจากตระกูลไตตันหลายปี  เขาต้องพเนจรหลงทางอยู่ข้างนอก  หลังจากพบกับความขมขื่น ในที่สุดความหวานชื่นก็กลับคืนมาในที่สุดข้าก็พบเจ้าจนได้  สิงโตเหล็ก!  มอบตราประจำตัว เครื่องแบบหุ่นรบระดับทองให้ฮ็อก  แม้ว่าเขาจะพลัดหลงไปหลายปีแต่ข้ายังจำได้ ที่สำคัญคือนี่คือสมาชิกตระกูลไตตันที่มีเกียรติของข้า ยังไงเราจะไม่ยอมให้ตระกูลไตตันของเราเสียหน้าแน่นอน”

ฮ็อกตาเบิกค้างจ้างมองอย่างไม่เชื่อสายตา

แต่เขารู้สึกตัวได้เร็ว

ตอนแรกเขาเลียริมฝีปากดูเหมือนอยากหัวเราะ  แต่น้ำตากลับไหลหยดลงพื้นอย่างข่มกลั้นไม่ได้

เจ้าปราสาทผู้สวมหน้ากากเงินงดงามหัวเราะเขายิ้มสดใสยิ่งกว่าดวงอาทิตย์  เหมือนกับส่องลึกลงไปในหัวใจของผู้คน

ฮ็อกคว้าคอเสื้อของขุนนางหน้ากากเงินนั้นเค้นเสียพูด “ถ้ามีคนทำร้ายชื่อเสียงเกียรติยศของตระกูลไตตันเราล่ะ?”

เจ้าปราสาทหน้ากากเงินเหมือนกับว่าออกคำสั่งและตอบอย่างเฉยเมย “ใครก็ตามกล้าทำเช่นนั้น อย่างนั้นก็ฆ่าเขา  ตระกูลไตตันเรา จะไม่ยอมให้ใครท้าทายได้!”

“ดี, เจ้าบัดซบนี่เป็นของข้า  ใครบังอาจคว้ามือข้า ข้ากำลังรีบ”  สิงโตเหล็กสวมปลอกข้อมือทองให้ฮ็อก  และฮ็อกไม่รีรอ เรียกหุ่นสิงโตระดับทองออกมาจากนั้นตรงไปหาโมบาที่พบว่าสถานการณ์เปลี่ยนไป “เจ้ามันตัวบัดซบ เจ้าต้องการประลองกับข้าไม่ใช่หรือ? ได้เลย ได้ตามที่เจ้าปรารถนา!”