ตอนที่ 1075 เจ้าเป็นคนดี!

ทหารรับจ้างที่ทำหน้าที่ต้อนรับหลังจากตั้งหลักได้เขารีบรายงานเบื้องบนด้วยความดีใจทันที

ไม่ต้องพูดถึงการค้าที่มีวงเงินสูงถึงห้าสิบผลึกสวรรค์นี้สำเร็จไปถึงครึ่งหนึ่งของจำนวนเป้าหมายสูงสุดที่ตั้งเอาไว้ ทหารรับจ้างหลายคนที่เข้าร่วมประชุมแลกเปลี่ยนในครั้งนี้ มีแต่ไข่อสูรปราณฟ้าสายนักสู้ที่ไม่ได้รับความสนใจกลับขายออกเปลี่ยนเป็นผลกำไรได้ นับเป็นข่าวดี

อย่างไรก็ตามหัวหน้าทหารรับจ้างหลายคนสงสัยเกี่ยวกับข่าวดีเช่นนี้

ไม่น่าเป็นไปได้

ใครกันที่รับซื้อไข่อสูรปราณฟ้าสายนักสู้ด้วยราคาสูงขนาดนั้น?

นอกจากนี้ยังใช้เงินผลึกสวรรค์ซื้อไม่ใช่เงินผลึกแตก

เงินผลึกสวรรค์และเงินผลึกแตกทั้งสองมีความแตกต่างกันก็คือในหุบเขามนุษย์ชนชั้นสูงยอมรับแต่เพียงเงินผลึกสวรรค์ และตามกฎหมายยอมรับแต่เพียงเงินผลึกสวรรค์เป็นสกุลเงินทางการโดยไม่สนใจการมีอยู่ของเงินผลึกแตกซึ่งเป็นสกุลเงินทดแทนของสามัญชน  เนื่องจากเงินผลึกสวรรค์หายากใช่ว่าทุกคนจะมีสิทธิ์เป็นเจ้าของเงินผลึกสวรรค์ในหมู่สามัญชนและทหารรับจ้างหลายคนใช้ผลึกใสแทนเงินผลึกฟ้าเพื่ออำนวยความสะดวกให้ชีวิต...แม้ว่าชนชั้นสูงจะไม่เห็นด้วยก็ตาม แต่การปรากฏของสกุลเงินชั่วคราวนี้เรียกว่าเงินผลึกแตก ก็ช่วยอำนวยความสะดวกในการดำรงชีวิตของประชาชนทั่วไปได้มาก

ซื้อไข่และซื้อผักเป็นไปไม่ได้ที่คนธรรมดาจะใช้เงินผลึกสวรรค์ที่มีมูลค่าสูงเป็นสกุลเงินหลักในชีวิตประจำวัน

ดังนั้นพวกเขาจึงใช้เงินผลึกแตกเป็นสกุลเงินทดแทน

ใช้ง่ายแลกเปลี่ยนไม่ยากลำบาก

ในหุบเขามนุษย์อัตราแลกเปลี่ยนระหว่างเงินผลึกแตกกับเงินผลึกสวรรค์แม้จะไม่ได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการ แต่ค่อนข้างมีความเสถียรในการใช้จ่ายประจำวันของสามัญชนและไม่ค่อยมีความผันผวนมากนักโดยทั่วไปเงินผลึกสวรรค์หนึ่งเหรียญแลกเป็นเงินผลึกแตกได้ถึง 1,000 – 1,200และในบางพื้นที่อาจแลกได้ถึง 1,500 แน่นอนว่านี่เป็นการแลกเปลี่ยนทางเดียวที่เอาคืนไม่ได้  นั่นคือถ้ามีกลุ่มคนชั้นสูงต้องการ พวกเขาสามารถใช้เงินผลึกสวรรค์เพื่อแลกเปลี่ยนเงินผลึกแตกจากภาคเอกชน แต่เป็นไปไม่ได้ที่กลุ่มทหารรับจ้างจะใช้เงินผลึกแตกไปแลกเปลี่ยนเป็นเงินผลึกสวรรค์จากกลุ่มชนชั้นสูง

โดยทั่วไปการแลกเปลี่ยนระหว่างเงินผลึกสวรรค์กับเงินผลึกแตกมักจะอยู่ในภาคเอกชน  และจุดแลกเปลี่ยนหลักก็คือหอการค้าขนาดใหญ่ที่มีชื่อเสียง

“ข้าคิดว่าเรื่องนี้น่าสงสัยมาก”  มีหัวหน้าทหารรับจ้างคนหนึ่งหน้านิ่วคิ้วขมวด

“ถูกต้อง” หัวหน้าทหารรับจ้างอีกคนหนึ่งกล่าว “ลองใคร่ครวญอย่างใจเย็นที่อาจเป็นเรื่องหลอกลวง มีขุนนางผู้ใจดีอย่างนี้ แล้วทำไมถึงไม่มีผู้รับใช้อยู่ข้างตัวเขา? หากหนุ่มผู้สูงศักดิ์ต้องการไข่อสูรปราณฟ้าไปเพื่อวัตถุประสงค์บางอย่างและสิ่งเหล่านี้มีประโยชน์ ทำไมเขาต้องมาด้วยตนเอง ด้วยความถือตัวและสถานะของเจ้านายชั้นสูง เขาไม่ต้องชำเลืองมองดูไข่อสูรปราณฟ้าประเภทนักสู้ด้วยซ้ำต่อให้อยู่ห่างออกไปหมื่นก้าว และเขาต้องการจริง ก็แค่ส่งคนแล้วหาซื้อในปริมาณมาก ทำไมเขาต้องมาเองถึงห้องโถงจัดแสดงสินค้าเล็กๆ ของเรา?”

“มันสมเหตุสมผลคุณชายผู้สูงศักดิ์แม้ว่าเขาต้องการพวกมัน แม้ไม่ต้องเสียค่าใช้จ่าย แต่ก็มีคนมากมายที่แย่งกันเพื่อเอาใจเขา”  หัวหน้าทหารรับจ้างคนที่สามฟังแล้วพยักหน้า

“สั่งซื้อไข่อสูรปราณฟ้าด้วยเงินห้าสิบผลึกสวรรค์เป็นเงินมากไป

“ถ้านี่เป็นการหลอกลวง  เราต้องไม่ถูกหลอก มิฉะนั้นเราจะสูญเสียเงินทั้งหมด”

“คู่แข่งเราหลอกหรือเปล่า? พวกเขาใช้แผนโกงนี้เพื่อให้เราหลงกลและซื้อไข่อสูรปราณฟ้าประเภทต่อสู้ที่ไร้ค่าจำนวนมากทำให้เราสูญเสียเงินสะสมและสิ้นเนื้อประดาตัวในปีนี้...”

“แต่ถ้านี่เป็นการสั่งซื้อตามความต้องการของคุณชายสูงศักดิ์นั่นจริงๆ  เราอาจถูกโกรธเพราะความสงสัยที่หยาบคายของเราเมื่อถึงเวลานั้นเราอาจต้องพลาดโอกาสทางการค้าที่อาจมีครั้งเดียวในชีวิต”  ทหารรับจ้างที่ทำหน้าที่เป็นพนักงานต้อนรับรู้สึกว่าเย่ว์หยางไม่เหมือนคนโกหกแต่อย่างใดบุคคลที่มีตำแหน่งชั้นสูงนั้นไม่อาจโกหกหลอกลวงได้  แม้ว่าเขาจะไม่เห็นแก่สถานะตระกูลสูงส่ง  แต่ตราขุนนางนั้นไม่ใช่ของหลอกลวงแน่นอน

คุณชายผู้นั้นเป็นคนตระกูลสูงส่งแน่นอน

สิ่งเดียวที่อยู่ในใจของทหารรับจ้างที่เป็นพนักงานต้อนรับ คุณชายขุนนางผู้สูงส่งนี้ต้องการไข่อสูรปราณฟ้าจริงๆหรือว่าเขาจะทำเพียงแค่หยอกล้อเขากับสหายทหารรับจ้าง

ถ้าเป็นอย่างหลังอย่างนั้นก็จะเป็นเหตุให้กลุ่มทหารรับจ้างทั้งหลายล้มละลาย

ลองคิดดูคุณชายตระกูลสูงส่งดูเหมือนเป็นมิตรง่ายเกินไป ไม่มีความเย่อหยิ่งทั้งสัญญาว่าจะตบรางวัลให้ถึงห้าผลึกสวรรค์ นั่นเป็นมูลค่าสูงเกินไป

เขาต้องการหยอกล้อตัวเขาหรือเปล่า? เป็นเพราะความโลภของเขาชั่วขณะอาจเป็นเหตุให้ทุกคนต้องหมดตัวหรือเปล่า? ทหารรับจ้างผู้ทำหน้าที่ต้อนรับเหมือนมีประกายความคิดผุดขึ้นหลังจากคิดดูแล้ว เขาถึงกับหลั่งเหงื่อเยียบเย็น

โอกาสที่วางอยู่ข้างหน้าเป็นของจริงหรือว่ากับดักที่น่ากลัว?

เรื่องนี้ไม่น่าจะเป็นไปได้จริงเพราะมีจุดที่น่าสงสัยมากเกินไป!

แต่ถ้าคำสั่งซื้อนี้จริง...ทุกคนลังเล ห้าสิบผลึกสวรรค์ การสั่งซื้อที่หนักแน่นอย่างนั้นสั่งซื้อไข่อสูรปราณฟ้าที่ไร้ค่าเหมือนขยะ  ถ้าทำข้อตกลงซื้อขายนี้จริงๆเขาเชื่อว่าทุกคนที่ตื่นขึ้นมาคงหัวเราะขำเป็นแน่ มีข้อสงสัยมากเกินไป และความจริงที่โหดร้ายคือเป็นไปไม่ได้ที่จะบรรลุผลสำเร็จ ทุกคนกลัวที่จะรับคำสั่งซื้อ

“พี่เถี่ย!ท่านคิดว่ายังไง?” ทุกคนหันไปมองบุรุษร่างใหญ่เคราดกหยิกสีทองนั่งเงียบขรึม

“.........” คนตัวใหญ่เคราดกยังคงนั่งคิดอยู่นาน

ในที่สุดเขาตัดสินใจลงมือ

เขาพรวดพราดลุกขึ้นยืนไหล่ของเขากว้างราวกับกำแพงเมือง ร่างของเขาสูงใหญ่บึกบึนราวกับภูผา

ก่อนอื่นเขามองทุกคนที่อยู่รอบตัวดวงตาเปล่งประกายน่ากลัว“ก่อนที่เราจะประชุมแสดงความเห็น ข้าได้ถามเหวินซินและรับทราบรายละเอียดอย่างระมัดระวังทั้งหมด ในเวลาเดียวกันข้าเชื่อว่าเหวินซินในฐานะนักพูดที่เก่งและรู้จักกันดีที่สุดในหมู่พวกเราเป็นทั้งสหายและน้องชายที่ซื่อสัตย์ที่สุดของทุกคนเสมอมา คำสั่งซื้อต้องมีความถูกต้องแท้จริงก่อนแล้วเหวินซินก็รีบรายงานขึ้นมา เชื่อข้า เขาจะไม่ทรยศต่อมโนธรรมของตนเอง  และเขาจะไม่หลอกลวงทำร้ายทุกคน  แม้ว่าคำสั่งของวันนี้จะดูไม่น่าเชื่อถือแต่ทุกคนก็รู้ว่านี่คือหุบเขามนุษย์ เรื่องที่น่าเหลือเชื่ออาจเกิดขึ้นได้ที่นี่ข้าจะไม่บังคับทุกคนให้รับคำสั่งซื้อ เพราะพวกเจ้ามีความรอบคอบแต่ในฐานะทหารรับจ้างเก่าที่รอโอกาส ข้าสิงโตเหล็กไม่ยินดีจะพลาดโอกาสใดๆ  แม้กลัวว่าจะเป็นกับดักแต่ข้าอยากจะเสี่ยงลองดู ข้าจะรับคำสั่งซื้อมูลค่าห้าสิบผลึกสวรรค์ไว้เอง”

เมื่อได้ยินคำพูดของบุรุษร่างใหญ่เคราดกทหารรับจ้างหลายคนลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว

พวกเขาพูดทีละคน

“เราไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นเราก็ต้องการรับคำสั่งซื้อเช่นกัน เพียงแต่เรากังวลเพราะแปลกประหลาดเกินไป”

“ใช่แล้ว เราสาบานร่วมกันมานานแล้วมีทุกข์ร่วมต้านมีสุขร่วมเสพ และนี่เป็นเรื่องที่ยากลำบากเหมือนกันเพียงแต่คราวนี้ เป็นไปไม่ได้ที่จะขอให้พี่เถี่ยรับคำสั่งซื้อไว้ตามลำพัง”

“แค่พูดอะไรสักคำ  เราต้องการฟังความเห็นของพี่เถี่ยแม้ว่าท่านรู้ว่านี่คือหลุมพรางใหญ่ แต่ในเมื่อพี่เถี่ยเต็มใจกระโดดลงไปเราพี่น้องไม่มีอะไรจะพูด เราพร้อมจะโดดตามลงไปทันที”

“แม้ว่าเราจะไม่ร่ำรวยแต่เรามีกันอย่างแน่นหนาทุกวัน แต่ไม่มีปัญหาที่จะรับเงินผลึกสวรรค์สองสามเหรียญท้ายที่สุดนั่นจะได้ไม่ต้องให้หัวหน้าเถี่ยเสียท่าอยู่คนเดียว ไม่จำเป็นต้องพูดมากพวกเราหลายคนเป็นหนี้บุญคุณท่าน และวันนี้พี่เถี่ยตัดสินใจรับคำสั่งซื้ออย่างนั้นเราพี่น้อง จะขอรับห้าสิบผลึกสวรรค์ เราจะร่วมเสี่ยงกับท่านด้วย!”

“สิบผลึกสวรรค์ ข้ามีไม่ค่อยมากขอรับจัดหาห้าผลึกสวรรค์”

“อย่างนั้นข้าขอร่วมเสี่ยงด้วยใช้เงินลงทุนแปดผลึกสวรรค์...”

“ข้าหวังว่าเทพเจ้าคงจะอวยพรพวกเราให้คำสั่งซื้อนี้เป็นจริงมิฉะนั้นวันนี้คงเป็นวันที่พี่น้องเราเศร้าใจเป็นแน่”  เหวินซินทหารรับจ้างที่ทำการต้อนลอบปาดน้ำตาเขาหวังว่าคำสั่งซื้อจะเป็นจริง เขาไม่ต้องการทำร้ายทุกคนมิฉะนั้นเขาจะทนต่อการตำหนิของมโนธรรมในใจได้อย่างไร?

“พวกเจ้าเก็บเงินผลึกสวรรค์กลับคืนไปก่อน  ข้าเป็นทหารรับจ้างมาหลายร้อยปีแล้วยังมีเงินออมอยู่บ้าง ข้าจะเอาเงินห้าสิบผลึกสวรรค์เหล่านี้จ่ายทดรองไปก่อน  ถ้าคำสั่งซื้อไม่สำเร็จ  พวกเจ้าจะได้ไม่ต้องสูญเสียมากเกินไป  ถ้าทำสำเร็จ เราจะแบ่งตามผลงานของทุกคน!”  บุรุษร่างใหญ่เคราดกกล่าว ทุกคนไม่เห็นด้วยแต่ไม่มีใครปฏิเสธ แต่บุรุษร่างใหญ่นั้นโบกมือ “ไม่ต้องเถียงกันเลย  แม้ว่าพวกเจ้าจะตัดสินใจดีแต่ก็เริ่มต้นช้ากว่าข้ากลุ่มสิงโตเหล็ก และวันนี้พวกเจ้ายอมรับข้าเป็นพี่ข้าก็ต้องทำตัวเป็นพี่ ข้าจะออกเงินห้าสิบผลึกสวรรค์ไปก่อน พวกเจ้าไม่ต้องคัดค้าน”

“นี่จะทำแบบนี้ได้ยังไง?”

“ไม่ได้แน่!”

“เงินผลึกสวรรค์ก็ต้องมี มิฉะนั้นมิฉะนั้นคำสั่งซื้อที่รับมาจริง เราจะไม่มีทางแบ่งสันปันส่วนกันได้”

หลังจากถกเถียงกันในที่สุดก็มีการกำหนดลงตัว  หัวหน้าทหารรับจ้างหลายคนรวบรวมเงินผลึกสวรรค์ได้30  และที่เหลือ 20ผลึกสวรรค์ให้หัวหน้าเถี่ยรับคนเดียว ถ้าคำสั่งซื้อนี้จริงก็จะแบ่งปันกำไรตามอัตราส่วนนี้

หลังจากตัดสินใจรับคำสั่งซื้อสมาชิกกลุ่มทหารรับจ้างหลายกลุ่มทั้งหมดต่างแยกย้ายไปเสาะหาไข่อสูรปราณฟ้าที่ยังเหลืออยู่และไม่ได้รับความสนใจ

ไม่เพียงแต่ในห้องประชุมสัมมนาและห้องแสดงสินค้าเท่านั้น แต่ยังรวมไปถึงพื้นที่ค้าขายของเมืองใบทองสมาชิกของกลุ่มทหารรับจ้างหลายคนถึงแม้จะอยู่ไม่ไกลจากภูเขาและภูเขาใกล้เมืองต่างคนหาไข่อสูรตามคำสั่งซื้อเป็นจำนวนมาก  ในเวลานั้นพ่อค้ารู้สึกประหลาดใจพากันคิดว่าพวกทหารรับจ้างที่น่าสงสารพวกนี้เสียสติกันไปแล้ว เมื่อกลุ่มทหารรับจ้างกลุ่มสุดท้ายบรรทุกวัตถุหนักขึ้นรถไปกลับหลายพันไมล์ภายในคืนเดียวพวกเขาถอนหายใจโล่งอก

คำสั่งซื้อ50 ผลึกสวรรค์สำเร็จได้ในที่สุด

แต่นี่เป็นความจริงหรือไม่?

ถ้าในกรณีที่คำสั่งซื้อเป็นเรื่องที่เด็กหนุ่มชนชั้นสูงกุขึ้นเพื่อล้อเล่นผลที่ตามมาคงมิอาจคาดคิด ตอนนี้ไม่มีใครรับประกันอะไรได้นอกจากรอคอยอย่างทุกข์ทรมานเจ็บปวดแล้วไม่มีอะไรอื่นที่จะคลายความตึงเครียดในจิตใจของทุกคน

เมื่อมองดูพระอาทิตย์ทอแสงทุกคนไม่พูดแค่นั่งอยู่ห้องจัดแสดงสินค้าอยู่เงียบๆ รอคอยการมาถึงของคุณชายหนุ่มผู้สูงศักดิ์ที่สั่งซื้อ  แต่ไม่ได้จ่ายเงินมัดจำ ในห้องจัดแสดงสินค้ามีไข่อสูรปราณฟ้าสายนักสู้มากมายและมีทหารรับจ้างหกกลุ่มที่จัดการสั่งซื้อนี้เสร็จเรียบร้อยแล้วกำลังคนและทรัพยากรทั้งหมดถูกทุ่มใช้ไปทั้งหมด พวกเขาไม่อาจพลาดได้แน่นอน มิฉะนั้นจะส่งผลกระทบต่อพวกเขาอย่างรุนแรง

ในอีกไม่กี่วินาทีเวลาเช้าค่อยๆ ผ่านไป

คุณชายผู้สูงศักดิ์ยังไม่ปรากฏตัว

ทุกคนพยายามปลอบตนเองในใจอย่างเต็มที่  คุณชายผู้สูงศักดิ์ไม่ชอบตื่นเช้าเขาคงจะมาถึงตอนเที่ยง  อย่างไรก็ตามเวลาเที่ยงผ่านไปแล้ว เขายังไม่ปรากฏตัว เมื่อเห็นดวงอาทิตย์คล้อยไปทางทิศตะวันตกทุกคนตื่นตระหนกกระวนกระวายแต่ไม่มีใครกล้ายอมรับว่านี่คือกับดักหลุมพรางเป็นกลอุบายที่ทำให้ทุกคนต้องสิ้นเนื้อประดาตัว

เหวินซินทหารรับจ้างที่ทำหน้าที่ต้อนรับเริ่มอยู่ไม่เป็นสุขเหมือนมดกัด

เมื่อเวลาผ่านไปความเจ็บปวดในหัวใจยิ่งมากขึ้น  แม้ว่าจะไม่มีใครตำหนิเขาที่ถูกหลอกได้ง่ายแต่หัวใจของเขาเหมือนถูกมีดกรีดเฉือน

ถ้าไม่ใช่เพราะบุรุษร่างใหญ่พี่เถี่ยยังคอยสนับสนุนเขาอย่างสงบเหวินซินคงใช้มีดฆ่าตัวตายไปแล้ว...เขานั่งอยู่ที่บันไดประตูทอดสายตามองดูไกลออกไป ใจของเขาต้นแรงเป็นพันเป็นหมื่นครั้งเขาหวังว่าคุณชายที่เขามองหาจะมาปรากฏต่อหน้าเขานับครั้งไม่ถ้วน  ถ้าเขาปรากฏตัวขึ้น เหวินซินไม่ลังเลที่จะคุกเข่าต่อหน้าเขาหมอบคำนับร้อยครั้งมิฉะนั้นเขาคงไม่สามารถแสดงความขอบคุณได้

แต่คุณชายหนุ่มผู้สูงศักดิ์จะมาจริงหรือ?

เมื่อดวงอาทิตย์ใกล้อัสดงค์ความมืดเริ่มคลี่ขยาย

เหวินซินสิ้นหวังอย่างสิ้นเชิง

เขาไม่สามารถประคองตัวได้ในเวลานี้ราวกับว่ากระดูกสันหลังของทุกคนถูกดึงออกมา เขานอนอยู่บนพื้นน้ำหลั่งไหลไม่หยุด เป็นเพราะเขาเองที่ทำร้ายที่น้องทั้งหมดเขาโลภหวังผลประโยชน์เป็นเงินห้าผลึกสวรรค์ เรื่องอย่างนี้แม้แต่คนตาบอดก็ยังมองออกว่าเป็นไปไม่ได้!

“ตอนนี้จะเอายังไงดี?”  เมื่อเห็นดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าหัวหน้าทหารรับจ้างไม่อาจนั่งเฉยได้ต่อไป และทุกคนยืนอยู่ที่ประตูในนาทีสุดท้าย พวกเขายังต้องการให้ปาฏิหาริย์ปรากฏ  แม้ว่าพวกเขารู้ว่าคุณชายหนุ่มสูงศักดิ์ผู้ล้อเหวินซินเล่นจะไม่มาก็ตาม

“เดี๋ยวก่อน”บุรุษร่างใหญ่เคราดกเค้นเสียงรอดไรฟัน

แม้ดูผิวเผินเขายังสงบแต่สิงโตเหล็กยังคงหนักแน่น เขาลอบดัดนิ้วอย่างไม่เต็มใจและพยายามอดทนต่อความเจ็บปวด

เขารู้ว่าเขาไม่อาจสับสนวุ่นวายได้ไม่อาจล้มลงได้ มิฉะนั้นทหารรับจ้างหกกลุ่มจะพังทลายทันที...  แม้ว่าเขาจะหมดหวัง แต่เขารู้สึกว่าเขาต้องฝืนตัวเองไว้ไม่อาจล้มลงได้....ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปแล้ว

เหวินซินสิ้นหวังร้องไห้ด้วยความเศร้าโศกเขาคุกเข่าร่ำไห้คร่ำครวญโขกศีรษะต่อหัวหน้าทหารรับจ้างทั้งหกและสิงโตเหล็กเขาโขกศีรษะจนหัวแตกเลือดอาบ นัยน์ตาเขาน่ากลัว เขาชักมีดสั้นออกมา“มันเป็นความผิดของข้า ข้าเห็นแก่เงินรางวัลห้าผลึกสวรรค์ทำร้ายทุกคนเหวินซินไม่กล้าสู้หน้าพี่น้องอีกแล้ว ขอล่วงหน้าก่อนก้าวหนึ่ง”

บุรุษร่างใหญ่เคราดกนามสิงโตเหล็กตวาดลั่น

ทุกคนโกรธเหมือนสิงโตเหล็กที่รีบไปแย่งมีดสั้นไว้ได้ทัน

เลือดหยดลงพื้นเป็นเลือดจากร่างของเหวินซินที่กำลังสั่น บุรุษร่างใหญ่เคราดกตวาดด่าทอเหวินซิน  “เจ้าบัดซบ นี่ยังไม่ถึงเวลาตายของเจ้า หากไม่ได้รับอนุญาตจากข้าที่เป็นหัวหน้าเจ้าไม่มีสิทธิ์ฆ่าตัวตาย!  ตั้งแต่วันที่พ่อแม่เจ้ามอบให้ข้าดูแลเจ้า ชีวิตของเจ้าอยู่ในความควบคุมของข้า!”

“ถ้าเราสูญเสียเงิน เราก็สูญเสียกันหมด  เราจะยอมรับชะตากรรม เหวินซินนี่คือการตัดสินใจที่เราเสี่ยงร่วมกัน  ไม่ใช่กงการอะไรของเจ้า”

“เงินห้าสิบผลึกสวรรค์ จะแค่ไหนกัน  เราสามารถหาคืนมาได้!”

“เหวินซินถ้าเจ้าเชื่อฟังพี่เถี่ยก็อย่ารบกวนเขาอีกต่อไป คิดว่าจะทำอย่างไรต่อไปดีกว่า!”

“เด็กน้อยเจ้าร่ำไห้จะเป็นจะตายเห็นแล้วข้ารู้สึกขัดใจ ก็เพราะเงินห้าสิบผลึกสวรรค์ไม่ใช่หรือ?  ถ้าเจ้ารู้สึกผิดต่อไปก็ต้องทำงานให้หนักขึ้นมากขึ้น ทำธุรกิจแลกเปลี่ยนหลายๆ อย่างได้เงินแล้วค่อยเอามาคืนเรา”

ในท่ามกลางเสียงดังวุ่นวายสับสนจู่ๆ ก็มีเสียงดังชัดท่ามกลางเหตุวุ่นวาย

“เอะอะเสียงดังจริงๆ  พวกเจ้ากำลังจะปิดประตูร้านไม่ทำธุรกิจแล้วใช่ไหม?”เสียงดังมาจากข้างนอก

ทุกคนรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่า

แต่ละคนตกตะลึงอยู่กับที่ไม่อาจพูดอะไรได้

สายตาของทุกคนมองไปที่จุดเดียวเป็นการยืนยันตอกย้ำว่าคนที่พูดเป็นบุรุษหนุ่มที่ไม่ธรรมดา  คุณชายหนุ่มผู้สูงศักดิ์พวกเขาพบเห็นมามาก แต่คุณชายผู้สูงศักดิ์และสง่างามอย่างนี้พวกทหารรับจ้างไม่เคยพบเห็นมาก่อน ก่อนหน้านี้พวกเขาเคยเห็นคุณชายขุนนางผู้สูงศักดิ์ในเมืองใบทองและที่มีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักในสิบเมืองใหญ่ แต่เมื่อเทียบกับบุรุษหนุ่มที่อยู่ตรงข้างหน้าเขา  คนเหล่านั้นไม่มีคุณสมบัติพอจะหิ้วรองเท้าให้บุรุษหนุ่มผู้นี้เมื่อพวกทหารรับจ้างเห็นคุณชายผู้สูงศักดิ์นี้ พวกเขาอดรู้สึกว่าตนเองด้อยมิได้

เหมือนกับว่าคุณชายท่านนี้มาเยือนที่นี่เพื่อเป็นเกียรติกับทุกๆคน

“เจ้ากำลังร้องไห้อยู่นี่เพราะสงสัยว่าคำสั่งซื้อของข้าเป็นเรื่องหลอกลวงใช่ไหม?” คุณชายผู้สูงศักดิ์บอกกล่าวจนทุกคนละอายก้มหน้า  ในใจทุกคนก็คิดอย่างนี้แน่นอนและแอบสบถด่าในใจมิทราบกี่ครั้งแล้ว

“ถูกแล้ว,เพราะเมื่อวานนี้ข้าเลินเล่อไปหน่อยลืมวางมัดจำไว้ให้พวกเจ้าอย่างมากพอในขณะที่ข้าสั่งซื้อของทำให้พวกเจ้าต้องเดือดร้อน ข้าเจ้าปราสาทต้องขออภัยพวกเจ้า   ความจริงพวกเจ้าต้องรีบเตือนข้าก่อนเพราะข้าไม่เคยซื้ออะไรมาก่อน และข้าไม่รู้ว่าข้าต้องวางเงินมัดจำ”  คุณชายผู้สูงศักดิ์พูดจนทุกคนกลัว  ปรากฏว่าคุณชายท่านนี้เป็นเจ้าปราสาทมีอำนาจและเขตปกครองอยู่จริงๆ

นี่เหลือเชื่อจริงๆ

ประโยคสุดท้ายทำให้ทุกคนหลั่งเหงื่อเยียบเย็นและละอายใจ

คนที่เป็นเจ้าปกครองปราสาทไม่เคยซื้อของแล้วจะรู้ได้อย่างไรว่าต้องมีการวางเงินมัดจำเมื่อมีการสั่งซื้อ

ปกติเจ้าครองปราสาทจะหยิ่งยโสและไม่ใส่ใจกับเรื่องเล็กน้อยอย่างเงินห้าสิบผลึกสวรรค์ ใครจะรู้กันว่าทำเอากลุ่มทหารรับจ้างเกือบฆ่าตัวตาย?

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้แล้วรู้สึกละอายต่อความภาคภูมิใจตนเองอายจนแทบอยากแทรกแผ่นดินหนี

เขาไม่เคยซื้ออะไรด้วยมือตัวเอง  เขาลืมวางมัดจำเมื่อทำการสั่งซื้อแน่นอนว่าเย่ว์หยางวาดมาดเป็นเจ้านายระดับสูงไม่ใช่เรื่องง่าย นอกจากนี้เย่ว์หยางไม่สามารถพูดได้ว่าต้องการใช้พวกเขาทำเรื่องต่างๆ  การสั่งซื้อเป็นเพียงเครื่องล่อใจ  จุดประสงค์คือลองใจพวกเขา  ตอนนี้การทดลองสิ้นสุดแล้ว  เขาวางใจที่จะจัดการเรื่องราวต่างๆ ในภายหลัง

เพื่อให้ทหารรับจ้างทำสิ่งต่างๆให้ตนเอง การเสแสร้งยังเป็นสิ่งจำเป็นต้องทำ

เย่ว์หยางส่งการ์ดใบเล็กให้กับเหวินซินทหารรับจ้างที่ทำหน้าที่ต้อนรับและกำลังตัวสั่น..นั่นเป็นการ์ดราคาร้อยผลึกสวรรค์ “ห้าสิบผลึกสวรรค์เป็นค่าสินค้าที่สั่งซื้อพวกเจ้าสามารถขึ้นเงินจากหอการค้าใดก็ได้ เอ่ยชื่อท่านไตตันเจ้าปราสาทไดมอนด์สตาร์พวกเจ้าจะได้รับเงินสด อย่างไรก็ตามห้าผลึกฟ้าที่สัญญาว่าจะให้เป็นค่าป่วยการเจ้าเมื่อวานนี้ให้เบิกออกไปด้วย!  ทหารรับจ้างหนุ่ม อย่าร้องไห้เพราะเงินห้าผลึกสวรรค์เลยน้ำตาของเจ้าทำให้ข้าเจ้าปราสาทรู้สึกลำบากใจ  ข้าไม่อยากมีชื่อเสียงชั่วร้ายเพราะหลอกลวงทหารรับจ้างเด็กหรอกนะ...”

“ตุ้บ”เหวินซินทหารรับจ้างหนุ่มคุกเข่าทันที เขาพูดไม่ออก ปากของเขาสั่น แต่น้ำตาของเขาไหลพราก

“พรึ่บ” ที่ด้านหลังเขาพวกทหารรับจ้างคุกเข่าลงทีละคน

รวมทั้งหัวหน้ากลุ่มทหารรับจ้างทั้งหกพวกเขาตัวสั่น

บุรุษตัวใหญ่เคราดกเป็นทหารรับจ้างเพียงคนเดียวที่ไม่ได้ร้องไห้เขาพยายามดัดนิ้วให้เจ็บเพื่อไม่ให้ตนเองร้องไห้ออกมา

นอกจากนี้เขายังคุกเข่าข้างหนึ่งและเป็นผู้นำในการทำพิธีกรรมเคร่งครัดเพื่อเป็นเกียรติแก่เย่ว์หยาง  เขาชูมือและกล่าว  “ท่านเจ้าปราสาทผู้ยิ่งใหญ่โปรดให้เราได้ติดตามท่านด้วย  ท่านเจ้าปราสาท! เราไม่มีพลังเข้มแข็ง แต่เรามีความกล้าและความภักดีทั้งชีวิตถ้าท่านยินดีรับเรา  เรายินดีทุ่มเททุกอย่างให้ท่านรวมทั้งชีวิตตนเอง!”

เย่ว์หยางมีความสุขมากเขาคิดว่าอาจต้องใช้เวลาสักครู่ถึงพิชิตทิฏฐิคนพวกนี้ได้  แต่คาดไม่ถึงว่าจะได้พวกเขาเป็นพวกในทันที

แน่นอนว่าสัญญาไม่สามารถทำเร็วเกินไปนัก  “ทหารรับจ้างผู้กล้าหาญและภักดี  เจ้าบอกได้ไหมทำไมถึงกระตือรือร้นจะติดตามข้าผู้เป็นเจ้าปราสาท?”

สิงโตเหล็กบุรุษร่างใหญ่มองดูเย่ว์หยางสีหน้าของเขาจริงจัง เขาเน้นทีละคำ “เพราะท่านเป็นคนดี!  เจ้าปราสาทที่ดีอย่างท่านมีค่าพอให้เราทุ่มชีวิตดูแล”

ใช้การ์ดคนดีอีกแล้ว

โชคดีที่เจ้าผู้นี้มิใช่สตรีมิฉะนั้นเย่ว์หยางคงรู้สึกหดหู่

ลองคิดดูแม้ว่าเขาได้รับ ‘การ์ดคนดี’ โดยไม่มีเหตุผลแต่มีทหารรับจ้างกลุ่มใหญ่เป็นผู้ติดตาม นั่นก็คือไม่เลวโดยเฉพาะอย่างยิ่งกลุ่มทหารรับจ้างมีความสามารถในการทำเรื่องหลายอย่าง  เย่ว์หยางไตร่ตรองอย่างรอบคอบขณะที่สิงโตเหล็กร่างใหญ่เคราดกจับตามอง เขายิ้มสดใสยิ่งกว่าดวงอาทิตย์ทันที “ก็ดีเหมือนกัน ข้ามีความรู้สึกว่ามีคนคอยช่วยใกล้ๆ ดูเหมือนจะไม่เลว!”

“เฮ....”

ครั้งนี้เหมือนมีเสียงเฮฮาดีใจดังขึ้นในกลุ่มคนพวกนี้หัวใจของทหารรับจ้างพองคับแทบระเบิดทันที

สายตาของเย่ว์หยางเป็นประกายขณะที่เขายิ้ม

จีอู๋ลี่,จอมปีศาจไคเทียน ข้าเริ่มลงมือแล้ว  แม้ว่าจะไม่เจิดจ้าสดใสแต่การกระทำไม่มีทางช้ากว่าเจ้าแน่! ต่อไปมาดูกันว่าใครจะก้าวไปสู่จุดสุดยอดเร็วกว่ากัน

การแข่งขันในหุบเขามนุษย์ไม่ต้องตื่นเต้นถึงจะดีกว่า

บางครั้งเส้นทางของพื้นที่ที่ไม่มีใครเคยผ่านอาจจะใกล้เป้าหมายมากกว่าซึ่งเรียกวาถนนตะวันฉาย

และย้อนกลับไปเมื่อหมื่นปีก่อน

นางพญาเฟ่ยเหวินหลีพยายามใช้วิธีที่คุ้นเคยทำได้สำเร็จและเมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว พี่สาวของแม่สี่ ประสบความสำเร็จในระดับสูงเป็นเรื่องยากสำหรับคนในอนาคตที่จะประสบความสำเร็จได้  ด้วยประสบการณ์ที่ล้ำค่าของพวกนางและสตรีที่อยู่เบื้องหลังเขา พลังเหล่านี้ช่วยให้เขาได้ลิ้มรสชาติชีวิตในหุบเขามนุษย์  เขาต้องชนะ

จีอู๋ลี่จอมปีศาจไคเทียน ศึกครั้งนี้ข้าไม่จำเป็นต้องชนะพวกเจ้าทั้งหมดแต่แค่แซงพวกเจ้าไปได้ก็พอ

หุบเขามนุษย์นี้จะเป็นจุดเริ่มต้นที่ข้าเหนือกว่าพวกเจ้ามากมาย....!