ตอนที่ 1063 ข้อมูลทั้งเปิดเผยและทางลับ

องค์หญิงเชี่ยนเชี่ยนตื่นแต่เช้าเพื่อฝึกดาบของนาง

เย่ว์หยางมองดูนางอยู่ครึ่งชั่วโมง  แม่เสือสาวไม่หยุด  ดูเหมือนยังโกรธเรื่องที่เขาพูดเมื่อคืน  หลังจากเย่ว์หวี่ลุกขึ้นนางบอกใบ้เย่ว์หยางทำนองว่าไม่ต้องกังวลปล่อยให้องค์หญิงผู้สูงศักดิ์ได้รักษาหน้าของนางสักเล็กน้อยโชคดียังมีขั้นตอนอีกเล็กๆ น้อยๆ

หลังจากกินอาหารเช้าเย่ว์หยางออกจากโลกคัมภีร์และกลับไปที่ปราสาทไดมอนด์สตาร์

“ท่านต้องการตรวจสอบอาณาเขตหรือ?” พ่อบ้านตู้ลี่รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยกับแผนการเดินทางของเย่ว์หยาง

“ปราสาทไดมอนด์สตาร์เปลี่ยนเจ้าของใหม่  ข้าไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไปในฐานะที่เป็นเจ้าผู้ครอบครอง ข้าคิดว่าต้องรู้จักอาณาเขตและผู้คนของข้า” เย่ว์หยางทำท่าเหมือนกับบอกว่าเขาพร้อมจะเป็นเจ้าปราสาทแล้ว

“แต่สิ่งที่ตามมา ท่านไม่จำเป็นต้องคาดคิด”  พ่อบ้านตู้ลี่เตือนเขา

“เพราะอย่างนั้น ข้าจึงต้องไปดูให้มาก”  เย่ว์หยางยิ้ม

“ถูกต้อง คุณชายพูดถูกแล้ว!” แม่ครัวซูซานหัวเราะเสียงดัง “ปล่อยให้คนพวกนั้นทำตัวเหลวไหล ลองดู มิฉะนั้นคุณชายก็ยังไม่รู้ความจริง!  ข้าเห็นด้วยกับการเที่ยวตรวจสอบของคุณชาย  มีสิ่งเดียวที่ต้องระวังก็คือความปลอดภัย  อย่าปล่อยให้คนร้ายกาจแบบนั้นทำอะไรตามอำเภอใจ”

“นี่ยังไม่ควร...”  เย่ว์หยางรีบปฏิเสธว่าตอนนี้เจ้าเมืองไม้เงินและจงหัวกำลังให้ความสนใจด้วยตัวพวกเขาเอง  เป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะสร้างปัญหา

“อย่างนั้น ท่านต้องการแจ้งลงไปหรือไม่?”  พ่อบ้านตู้ลี่หมายความว่าจะให้บริวารร่วมทำงานอย่างเป็นทางการหรือไม่

“ถ้าเจ้าทำอย่างนั้น จะมีผลเช่นเดียวกับเจ้าหน้าที่ทางการจากส่วนกลางลงไปตรวจการ  ถนนทุกสายจะถูกกวาดจนสะอาด  แม้แต่ขอทานก็ไม่ปรากฏมีให้เห็น  สถานที่ตรวจสอบจะถูกจัดฉากไว้ล่วงหน้าแม้แต่ชาวนาที่ต้องถูกตรวจสอบทุกอย่างในบ้านล่วงหน้าสองหรือสามวันจะเต็มไปด้วยสิ่งจำเป็นในชีวิตประจำวัน เครื่องใช้สอยภายในบ้านล้วนแต่เป็นของดีๆที่หาซื้อไม่ได้ทั้งชีวิตของพวกเขา มีการซักซ้อมบทสนทนากันไว้ก่อน  คำถามคำตอบมีหลายชุด  ไม่ว่าเจ้าจะถามคำถามใด ก็จะมีคำตอบเป็นมาตรฐาน  ในหมู่พวกเขามีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในความทรงจำที่ขมขื่นและความหวานชื่น ความแตกต่างจากอดีตและปัจจุบัน เมื่อพูดถึงการสร้างอารมณ์ น้ำตาก็เป็นเครื่องมือที่มีความจำเป็นเช่นกัน  ในท้ายที่สุดก็จะกล่าวขอบคุณท่านผู้นำที่ดูแลเอาใจใส่และการแสดงออกที่มีความจริงใจอย่างยิ่ง  ในช่วงเวลาสั้นๆพวกเขาจะเอามือเช็ดน้ำตาเงียบๆ นั่นแหละกระบวนการสร้างภาพทั้งหมดเจ้าคิดว่าข้าต้องการเห็นภาพอย่างนี้หรือไม่?” คำพูดของเย่ว์หยางทำให้พ่อบ้านตู้ลี่และแม่ครัวซูซานงงทำอะไรไม่ถูก

ในที่สุดพ่อบ้านตู้ลี่รีบสนองตอบอย่างรวดเร็ว

นางพยักหน้าก่อน

จากนั้นนางถอนหายใจเบาๆอีกครั้ง  “คุณชาย!  ท่านมีความเข้าใจหุบเขามนุษย์เป็นอย่างดี  ถ้าท่านสั่งการลงไป มันอาจเป็นเช่นนั้นจริงๆ”

เย่ว์หยางโบกมือ  “ไม่ใช่แค่หุบเขามนุษย์แต่เป็นเหมือนกันเกือบทุกที่ ตราบใดที่มีคนอยู่ในสถานที่ๆ มีคนเป็นผู้นำ ก็มีโอกาสที่จะเกิดปรากฏการณ์แบบนี้  คนเราบางครั้งก็เหมือนใส่เกราะใส่หน้ากากปิดบังหน้าตาถ้าไม่ต้องการถูกขัดขวางแบบนั้น ทางที่ดีที่สุดก็คืออ้อมเลี่ยงเดิน

หลังจากพ่อบ้านตู้ลี่ได้ยินแล้วนางมองหน้าแม่ครัวซูซาน

ไม่มีอะไรพูดต่อนอกจากพยักหน้าเล็กน้อย

ตอนนี้พวกนางโล่งใจในที่สุด  เพราะพวกนางกังวลว่าคุณชายจะยังเติบโตไม่พอ  แต่คุณชายมีสายตาเฉียบคมยาวไกลมากกว่าพวกนางและยังเข้าใจจุดอ่อนและธรรมชาติของมนุษย์และสังคมมนุษย์เป็นอย่างดี

มีคุณชายผู้เติบใหญ่เป็นเจ้าของปราสาทไดมอนด์สตาร์คนใหม่...จะทำให้ปราสาทไดมอนด์สตาร์ฟื้นฟูความรุ่งเรืองเหมือนเจ้าปราปราสาทคนก่อนได้แน่นอน

เมื่อเขาถอดตราเครื่องหมายขุนนางออกและสวมชุดทหารรับจ้างพ่อบ้านตู้ลี่กล่าว “คุณชายต้องการคนติดตามสักสองสามคนไหม? หากมีเรื่องฉุกเฉินเกิดขึ้นจะได้แก้ไขได้ทัน”

เทียบกับพ่อบ้านตู้ลี่แล้วป้าซูซานตรงไปตรงมายิ่งกว่า

พ่อบ้านตู้ลี่ไม่เต็มใจให้เย่ว์หยางผู้เป็นเจ้านายรู้สึกว่าความเป็นผู้ดูแลบ้านของนางมีอำนาจมากไป  แต่แม่ครัวซูซานไม่คิดเช่นนั้น

นางเชื่อว่าทุกอย่างจะดีสำหรับคุณชายจากนั้นจึงค่อยแนะนำให้ทำ แม่ครัวซูซานแขวนดาบทหารรับจ้างธรรมดาไว้ที่เอวเย่ว์หยางดาบนี้จะไม่มีผลอะไร เป็นแค่สัญลักษณ์ของทหารรับจ้าง  ขุนนางสามัญทั่วไปจะไม่แขวนดาบเหล็กไว้ที่เอวเมื่อสะพายดาบแล้ว แม่ครัวซูซานมองซ้ายมองขวา นางทำเสียงจุ๊ๆ แล้วส่ายหน้า  “แม้แต่ท่าทางก็ดูเหมือนหนุ่มหล่อ...คุณชายสวมชุดธรรมดาก็ยังดูมีราศีเหมือนตระกูลชั้นสูงผู้สง่างาม พูดถึงการนำภาพลักษณ์ของข้าไม่ได้โดดเด่น นอกจากนี้ยังมองออกได้ง่าย ให้พ่อบ้านตู้ลี่ไปเถอะให้นางแสดงบททหารรับจ้างก็ยังดูดี ให้นางดำเนินการสืบดูครั้งหรือสองครั้งก่อน”

ถ้าให้ยกเลิกการติดตามอย่างเด็ดขาดคาดว่าผู้จัดการบ้านตู้ลี่คงไม่พอใจ

เย่ว์หยางไม่มีทางเลือกได้แต่ยอมตกลง

เมื่อเห็นว่าคุณชายยอมตกลงด้วยพ่อบ้านตู้ลี่เปลี่ยนชุดทันที นางเปลี่ยนเป็นชุดทหารรับจ้าง ริมฝีปากนางทาลิปสติกผมย้อมเป็นสีม่วง ข้างหลังนางเป็นหุ่นรบที่ดูคล้ายสุนัขป่าหรือสุนัขจิ้งจอก มองดูภาพรวมดูเหมือนว่าถ้าไม่ใช่คนรู้จักก็ไม่มีทางดูออกว่านี่คือพ่อบ้านตู้ลี่  มองดูเหมือนทหารรับจ้างวัยกลางคนที่มีมาตรฐานการครองชีพที่ผ่านความรุ่งเรืองมาบ้าง

เมื่อจับคู่กับหุ่นรบรูปสัตว์ร้ายข้างหลังนางพลังโน้มน้าวใจมากขึ้นเป็นสองเท่า

หุบเขามนุษย์ไม่เหมือนกับแดนสวรรค์ข้างนอก

ผู้คนที่นี่ไม่สามารถทำอะไรตรงไปตรงมาพวกเขาจะต้องพึ่งพาหุ่นรบคู่หูเพื่อแสดงพลังต่อสู้ของพวกเขา....ด้วยวิธีนี้ในฐานะที่เป็นทหารรับจ้าง เย่ว์หยางปลอมตัวเป็นทหารรับจ้างคาดดาบความจริงดูแล้วเหมือนขยะมากกว่า คาดว่าตระกูลใหญ่ที่ขาดกำลังคนคงจ้างไว้แต่ถ้าเป็นตระกูลเล็กๆ ทั่วไปจะปฏิเสธ

เหตุผลนั้นง่ายมากไม่มีใครอยากจ้างทหารรับจ้างที่กินแล้ว แต่ทำงานไม่ได้เรื่อง

ส่วนอสูรศึกนั้นต่างกันอย่างสิ้นเชิง

มันสามารถต่อสู้ได้ตลอดเวลาไม่ต้องพูดถึงพลังการต่อสู้ สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือสามารถใช้งานได้ตลอดเวลา!

จากการเปรียบเทียบระหว่างทหารจักรวรรดิกับทหารรับจ้างที่ติดดาบอาวุธ ทหารรับจ้างเหมือนกับยามรักษาความปลอดภัยในชุมชนหรือสวนสาธารณะและสวมใส่เครื่องแบบคอยจับตาดูคนมองดูมาดดีแต่ประสิทธิภาพในการต่อสู้เหมือนขยะ แน่นอนว่าไม่มีใครคาดหวังให้พวกเขาต่อสู้เพื่อฆ่าศัตรูได้จริงๆ  ความหวังที่ยิ่งใหญ่ที่สุดก็คือหวังว่าพวกเขาจะคอยเฝ้ารักษาประตูบ้านให้ดีเพื่อให้ทุกคนนอนหลับได้สบาย จะให้ยามรักษาความปลอดภัยฉีกเครื่องแบบโชว์ชุดสีฟ้านุ่งกางเกงในสีแดงอย่างซุปเปอร์แมนพิทักษ์ความสงบสุขของโลกน่ะหรือ?คาดว่าจะมีความปลอดภัยบางส่วน แต่พลังการต่อสู้เช่นนี้ยากจะเกิดได้จริงการฝึกพลังเท้าเหล็กลอยน้ำในคุกสัก 20 ปียังทำได้ดีกว่าแต่ทหารรับจ้างกับหุ่นนักรบที่ตามหลังพวกเขาเล่า?

แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

พวกมันได้รับการยกระดับใหม่เทียบได้กับการยกกองทัพ ออกไปรบ

หากหุ่นรบรูปสัตว์นั้นแข็งแกร่งหรือชุดหุ่นรบทหารรับจ้างขนาดยักษ์ยกระดับถึงชั้นหนึ่งก็เท่ากับเขย่าบัลลังก์จักรพรรดิสวรรค์อย่างไม่เคยมีมาก่อน

“เดินทาง”

เย่ว์หยางและพ่อบ้านตู้ลี่ตัดสินใจไปที่เขตงานเหมืองก่อน  ที่สำคัญเหมืองที่นี่ทำเงินได้

แม้ว่าจงหัวจะเขียนจดหมายบอกว่าจะส่งผู้เชี่ยวชาญไปสำรวจเหมืองแต่ทุกคนรู้ว่าการสำรวจหาแร่ไม่อาจรับประกันความถูกต้องได้ ต้องสำรวจให้แน่นอนแต่ก็ยังกลัวเจ้าของที่จะรู้ เย่ว์หยางตัดสินใจใช้จักษุญาณทิพย์ตรวจดูไม่น่าเชื่อว่าเขาไม่สามารถมองเห็นความจริงได้ และเป็นที่น่าเสียดายที่หนูเบญจธาตุค้นสมบัติไม่สามารถเรียกออกมาใช้ได้มิฉะนั้นเรื่องต่างๆ จะง่ายขึ้น อสูรทำสัญญาไม่สามารถใช้ในหุบเขามนุษย์ได้ แต่ก่อนนั้นเย่ว์หยางมีอสูรหุ่นที่ผลิตไว้ และไม่มีปัญหาแต่อย่างใด ตัวอย่างเช่น  ตัวอย่างเช่น อ็อพติมัส ไพรม์และเมกะทรอนอสูรหุ่นรูปมนุษย์ที่เย่ว์หยางสร้างให้พวกมันสู้ได้แต่ล้มเหลวแต่เขาก็ยังสามารถเอาออกมาจากแหวนเก็บของเพื่อให้พวกมันช่วยเก็บข้อมูลได้

อย่างไรก็ตามเนื่องจากกฎสวรรค์โบราณของหุบเขามนุษย์อสูรหุ่นที่ไม่ได้รับการยอมรับจากเทวรูปเทพสงครามไม่อาจใช้ในการต่อสู้ได้

มันไม่สามารถโจมตีได้

มันเป็นเหมือนกับทหารรับจ้างแต่ถือดาบไว้เป็นเครื่องประดับ

นอกจากนี้เย่ว์หยางนึกไม่ถึงว่าหุ่นของเขามีพลังแค่ชั้นบรอนซ์ระดับหกเท่านั้น

คนที่เกิดใหม่ในหุบเขามนุษย์แม้ว่าพวกเขาจะไม่สามารถใช้กำลังได้ แต่พลังทางกายภาพไม่เปลี่ยนแปลง  ไม่อาจใช้วิทยายุทธ์ได้  ตัวอย่างเช่นฮ็อกกลุ่มเดียวกับที่เข้ามาพร้อมกับเย่ว์หยาง  แม้ว่าการเกิดใหม่ของเขาแทบไม่มีอะไรดีเขาเป็นแค่ทหารรับจ้าง แต่แม้ว่าจะพบกับจีอู๋ลี่ จีอู๋ลี่เองก็ไม่มีทางเลือก เขาได้แต่อาศัยหุ่นนักรบพันตัวรายล้อมฮ็อกไว้เชื่อว่าก็ทำอะไรฮ็อกไม่ได้  ยิ่งไปกว่านั้นหุ่นนักรบไม่สามารถโจมตีคนได้  ต้องมีกฎรองรับถึงจะทำได้

ในหุบเขามนุษย์จะต้องใช้สติปัญญาในการแก้ไขปัญหา

“แยกกันเดิน!”  เย่ว์หยางรู้ว่าเมื่อคนสองคนเดินด้วยกันจะเป็นเป้าหมายให้ถูกพบได้ง่าย

“ดี” พ่อบ้านตู้ลี่รู้ดีอยู่แล้ว

ต่างจากพ่อบ้านตู้ลี่ที่เดินเป็นเส้นตรงเย่ว์หยางเดินวนอ้อมอย่างจงใจ และไปวนแถวๆ หมู่บ้านใกล้เหมือง หลังจากแอบตรวจสอบข้อมูลบางอย่างเขาค่อยมาที่บริเวณเหมือง

หนึ่งวันผ่านไป

เย่ว์หยางไม่รีบเร่งเข้าไปในพื้นที่ทำเหมืองแต่เจอโรงเตี๊ยมเล็กๆ นอกเหมือง เขาใช้บัตรประจำตัวทหารรับจ้างปลอมที่ได้รับจากแม่ครัวซูซานเพื่อชำระบัญชี  สั่งให้จัดโต๊ะอาหารและเหล้าเถ้าแก่หญิงรูปร่างยั่วยวนอยู่แถวๆ นั้น ส่วนเถ้าแก่ชายร่างผอมหัวเถิกมองอยู่ข้างๆและหัวเราะเป็นครั้งคราวราวกับว่าเขาไม่เห็นว่าภรรยาของตนเองกำลังทำเจ้าชู้กรุ้มกริ่มกับคนแปลกหน้า

พื้นที่ทำเหมืองส่วนใหญ่กันดารมีไม่กี่คนที่จะมาพักผ่อนแต่คนใจดีอย่างเย่ว์หยางกลับมาจับจ่ายเพื่อพักอาศัยถึงสามวันแต่ละครั้งจะสั่งเหล้าและอาหารที่ดีที่สุด

เขาชำเลืองมองหน้าอกของภรรยาเถ้าแก่เป็นระยะๆ

ก่อนจะเริ่มทำความคุ้นเคย

เถ้าแก่กำลังเช็ดทำความสะอาดชั้นวางแก้วขณะได้ยินเสียพูดคุยของเย่ว์หยางและภรรยาตนเอง  “พูดตามตรง ที่เหมืองจะมีการจ้างงานแน่นอน  ข่าวนี้เป็นความจริงและข้าสามารถรับประกันได้ว่ามีการกล่าวกันว่าเจ้าปราสาทไดมอนด์สตาร์คนใหม่กำลังกลับมา  พื้นหลังของเขาแข็งแกร่งมากเขามีสัมพันธ์ที่ดีกับเจ้าเมืองไม้เงินไม่นานมานี้บุตรคนที่สิบของเจ้าเมืองไม้เงินเพิ่งให้คนแจ้งข่าว”

“เหรอ? ถ้าอย่างนั้นเหมืองก็หาสายแร่ใหม่ได้และนั่นทำให้ต้องการคนงานมากขึ้นใช่ไหม?” เย่ว์หยางแสดงความกังวล

“สายแร่เหมืองใหม่อะไรกัน เรื่องโกหกทั้งเพ!” เจ้าของร้านหญิงจิบเหล้าเลิศรสที่เย่ว์หยางสั่งเลี้ยง นางแค่นเสียงไม่พอใจ

“เงียบเลย!”  เจ้าของหัวล้านหยุดและมองไปรอบๆเพื่อดูว่ามีใครหรือไม่

“ในเวลานี้ ไม่มีแมลงวันมารบกวนไม่เป็นไรหรอก”

เถ้าแก่หญิงดื่มเหล้าไปสามจอกรู้สึกมึนงงเมื่อแรกพบบุรุษนางกลัวมาก และรู้สึกไม่สบายใจ “ถ้าไม่ใช่ปัญหาของพวกเขา การค้าของเราจะซบเซาขนาดนี้หรือ?  เมื่อก่อนเป็นยังไง?  เดี๋ยวนี้เป็นยังไง?  ผ่านไปสิบปีแล้ว พอกันที!”

“มีอะไรที่เป็นความลับบอกไม่ได้หรือ?”  เย่ว์หยางสั่งเหล้าดีอีกขวดรินให้ตนเองแก้วหนึ่งและให้เถ้าแก่หญิงอีกแก้วหนึ่ง

“เจ้าฟังแล้วอย่าปล่อยให้ข่าวรั่วออกไป”  เถ้าแก่ร้านมองดูรอบๆ  นอกจากเย่ว์หยางแล้วไม่มีแขกอื่นเข้ามาดื่มกินจากนั้นเขาตรงเข้ามาหาเย่ว์หยางและกระซิบ “เดิมทีเหมืองเดิมจะมีแร่เพลิงแดง แร่ที่ขุดออกมาได้เป็นแร่คุณภาพดีสร้างความร่ำรวยได้เป็นธรรมดา เจ้าของปราสาทไดมอนด์สตาร์คนเก่า ข้าได้ยินมาว่า ไม่สิ...ข้าหมายถึงเจ้าปราสาทไดมอนด์สตาร์รุ่นก่อน นางเป็นคนลึกลับมากนอกจากคนสนิทไม่กี่คนแล้ว ไม่มีใครรู้จักชื่อ แต่บันทึกที่นางทำไว้ไม่ตรงกัน เกี่ยวกับข่าวลือของนางเป็นไปไม่ได้ที่เล่าให้จบในสามวันสามคืน...เหมืองของเรานางสำรวจเจอด้วยตัวเอง รวมถึงดินแดนโดยรอบ  นางสำรวจด้วยตัวเอง เจ้าไม่รู้หรอกดินแดนพื้นที่ทั้งหมดและปราสาทไดมอนด์สตาร์เป็นของเจ้าของผู้งดงามผู้นั้น”

“ตอนนี้พื้นที่เหล่านี้เป็นอิสระเพราะศักดิ์ศรีของเจ้าปราสาทคนใหม่ในปัจจุบันยังไม่พอ”  เย่ว์หยางแสร้งทำเป็นอยากรู้

“เกิดอะไรขึ้นเมื่อสิบปีก่อนนั้น...”  เถ้าแก่หญิงโบกมือด้วยความไม่พอใจ  “ตั้งแต่ท่านหญิงเจ้าปราสาทไดมอนด์สตาร์จากไปมีคนที่มีเจตนาชั่วร้าย  ถ้าไม่ใช่เพราะปราสาทไดมอนด์สตาร์มีสหายที่น่าไว้วางใจได้อยู่สองคนคาดว่าจะมีบางคนยึดไปแล้ว”

“นั่นยังไม่พอ ปราสาทไดมอนด์สตาร์ได้รับมอบจากจักรพรรดิ  แม้ว่าจักรพรรดิจะไม่มีพลังที่แท้จริงแต่เขามีหน้ามีตา มอบหลายสิ่งหลายอย่างให้กับคนธรรมดาที่กล้าจะแข่งขัน  หุบเขามนุษย์มีการต่อสู้กันอย่างดุเดือดต้องพูดถึงกฎที่ยังไม่ได้พูด” เถ้าแก่ส่ายหน้าและปฏิเสธคำพูดของภรรยา เย่ว์หยางรินเหล้าให้เขาอีกจอกหนึ่งเถ้าแก่จิบเหล้าไปเล็กน้อยและเขาจับเย่ว์หยางและลดเสียงพูดเบาๆ  “บอกความลับที่ยิ่งใหญ่กับเจ้า  ความจริงเหมืองไม่ได้ถูกขุดเลยและนี่เป็นเหมืองที่อุดมสมบูรณ์ อยู่ได้หลายร้อยปีไม่มีปัญหาหากขุดขึ้นมาได้จะไม่มีการขาดแคลนทรัพยากรอีกหลายร้อยปี”

“จริงหรือ?” เย่ว์หยางแสดงสีหน้าประหลาดใจ เถ้าแก่มองสีหน้าอีกฝ่ายที่ตกใจด้วยความพอใจ

“เป็นเวลาสิบปีมาแล้ว คนทำเหมืองมีการแทรกซึมเข้ามาของกลุ่มใหญ่สามกลุ่มอย่างเงียบๆ  ได้ยินข้าพูดอย่างนี้บางทีคำตอบแรกเจ้าอาจนึกถึงเจ้าเมืองไม้เงิน  ใช่แล้ว เขามีส่วนร่วมด้วยแต่ไม่ใช่เป็นคนที่มีอำนาจมากที่สุดแต่กลับเป็นกลุ่มค้าทาสที่ใหญ่ที่สุดในหุบเขามนุษย์เป็นหนึ่งในสิบปราสาทใหญ่องค์ชายเหลยโน่ว ตอนนี้หัวหน้านายกองที่เฝ้าเหมืองเป็นเพียงหุ่นเชิดเป็นแม่ทัพเหลยผาวที่มีสิทธิ์พูด เมื่อสิบปีที่แล้วแม่ทัพเหลยผาวถูกองค์ชายส่งเข้ามาเพื่อยึดครองพื้นที่ทำเหมือง เพราะเขาย่ามใจว่าเจ้าปราสาทไดมอนสตาร์ก่อนนั้นทุกคนได้ทำมาก่อน  คนงานเหมืองเดิมไม่สามารถอดทนต่อการกดขี่พากันออกไปปีแล้วปีเล่า  ตอนนี้ยกเว้นพวกทาสจากสามกลุ่มอิทธิพลใหญ่ก็มีคนทั่วไปหรือทหารรับจ้างจำนวนมากมาที่นี่เพื่อเลี้ยงชีพแม้จะชั่วคราวก็ตาม” คำพูดของเถ้าแก่ทำให้เย่ว์หยางรู้ทันทีว่าทำให้อีกฝ่ายหนึ่งมีความสุขมากด้วยการใช้จ่ายเพียงเล็กน้อย  เพราะธุรกิจการค้าซบเซามานาน

“ทำไมเจ้าถึงไม่จากไป?”  เย่ว์หยางถามแปลก

“การจากไปนั้น พูดง่าย จะจากไปเราต้องจ่ายเงินชดเชยให้แม่ทัพเหลยผาว 300 ผลึกฟ้า”  เถ้าแก่กระดกแก้วเหล้ากลืนลงท้อง

“ภาษีสูง ลำบากจริงๆ”  เย่ว์หยางชะงักและถาม  “แล้วทำไมพวกเขาถึงประกาศจ้างงาน?  ข้าเห็นมีประกาศว่ารับสมัครพนักงานจำนวนมากที่นี่! บางทีเจ้าอาจไม่รู้ว่าข้ามีความสามารถพิเศษในการสำรวจหาแร่  ข้าคิดว่าจะแสดงความสามารถของข้าได้!”

“เจ้าบอกว่าจะมาสมัครงานน่ะหรือ?”  เถ้าแก่หญิงเริ่มเมา นางแค่นเสียง  “ทุกๆปีเจ้าพวกนั้นจะใช้กลอุบายหลอกลวงคนเดินทางอย่างเจ้าที่กลับมาโดยไม่รู้ความจริง”

“อะไรนะ” เย่ว์หยางแสร้งทำสีหน้าตกใจ

“คนมากมายถูกหลอกถูกโกงทุกปี แทบทุกคนจะถูกหลอกให้ทำงานหนักเป็นเวลาหนึ่งเดือน จากนั้นปล่อยให้อยู่ภายใต้การปกครองที่โหดเหี้ยมป่าเถื่อนของแม่ทัพเหลยผาว ข้าพอจะบอกได้ว่าคนที่มีความสามารถพิเศษอย่างเจ้าอาจจะดีกว่า แต่อย่าคาดหวังว่าจะสร้างรายได้งดงามที่นี่  นี่ไม่ใช่ที่ดีงามแน่นอน  เพราะเจ้าเป็นลูกค้าที่ดีที่สุด  ข้าผู้พี่ขอเตือนเจ้าเป็นพิเศษ!” เถ้าแก่ตบไหล่เย่ว์หยางบอกว่าเขาไม่อาจทนเห็นเย่ว์หยางตกเข้าไปในปากเสือได้

“ขอบคุณมาก”เย่ว์หยางรีบรินเหล้าที่เหลือใส่แก้วของเถ้าแก่ร้าน  “ข้าจะไปดูพรุ่งนี้ แล้วข้าจะกลับมาเพราะข้ากลัวว่าพี่น้องอีกหลายคนที่ออกเดินทางไม่กี่วันก่อนจะเข้ามาติดกับ”

“ต้องระวังแม่ทัพเหลยผาวคนผู้นี้เป็นสุนัขเมื่ออยู่ต่อหน้าเจ้านาย แต่ที่นี่เขาคือเผด็จการ!”  เถ้าแก่หญิงที่เมามายเตือนเย่ว์หยาง

“มีคนกำลังมาจากข้างนอกน่าจะเป็นทหารที่มาดื่มกินที่นี่ เจ้ารีบขึ้นบันไดไปพักผ่อนเถอะ คนพวกนั้นมันบ้า และน่าปวดหัว!” เถ้าแก่แนะนำเย่ว์หยางให้ออกไป เถ้าแก่หญิงไม่กลัว ยังคงดื่มต่อเย่ว์หยางสังเกตว่าที่นิ้วของนางมีแหวนเก็บสมบัติคล้ายกับแหวนแต่งงานคาดว่าคงมีหุ่นรบอยู่ข้างใน มิฉะนั้นคงไม่สามารถอยู่ในที่นี้อย่างปลอดภัยมาได้มากกว่าสิบปี

ก่อนจะเข้าไปพักเย่ว์หยางได้ยินเสียงด้านล่าง

เขายิ้มมุมปาก

การต่อสู้ของหุบเขามนุษย์ยังคงน่าสนใจมากเขาไม่รู้จักองค์ชายเหลยโน่ว แม่ทัพเหลยผาวแห่งปราสาทสายฟ้าและความสัมพันธ์กับเหลยเป้าพันธมิตรผู้ซื่อสัตย์ที่สุดของจักรพรรดิเฟิ่นนิ่วในภูมิภาคสวนสวรรค์  ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงอย่างนั้นโลกก็เล็กมากจริงๆ!