บทที่ 11 - โดนโกงเหรอ

บทที่ 11 - โดนโกงเหรอ

[ว้าว ของเยอะแยะเลย]

ทู่โยวบินไปมาอย่างตื่นเต้นดูซางฉู่สร้างชั้นแบ่งในมิติแล้วจัดของ

หลังจากที่ทั้งสองทำพันธสัญญากันแล้วก็สามารถมองเห็นสิ่งเดียวกันได้ ทู่โยวจึงมองเห็นของทุกอย่างในมิติของซางฉู่

[ของพวกนี้งอกใหม่ได้ ถือว่าไม่เลว ฉันมีพลังพิเศษธาตุไม้ เดี๋ยวพอกลับไปแล้วจะลองดูว่าจะเร่งการเจริญเติบโตของพืชพวกนี้ได้ไหม]

ทู่โยว [งั้นเรารีบกลับกันเถอะ]

[ไม่ต้องรีบร้อน ฉันขอไปซื้อน้ำสะอาดก่อน]

ซางฉู่ลุกขึ้นจากบันไดแล้วเดินไปยังร้านขายน้ำที่อยู่ข้างๆ

เจ้าของร้านขายน้ำเป็นคู่สามีภรรยาวัยหนุ่มสาว พอเห็นซางฉู่ตาก็ลุกวาว

“คุณลูกค้าต้องการน้ำเหรอคะ มาดูถังเก็บน้ำของที่นี่สิคะ ของดีๆ ทั้งนั้น นี่ๆๆ ดูอันนี้สิคะ นี่เป็นถังเก็บน้ำที่ทำจากหินพลังงานใหม่ล่าสุด สามารถควบคุมอุณหภูมิน้ำได้ ข้างในเก็บน้ำได้ประมาณ 140 ลูกบาศก์เมตร”

เมื่อเห็นซางฉู่ขมวดคิ้วเล็กน้อย หญิงสาวก็ดึงมือเธอโดยตรง “คุณลูกค้าไม่ชอบอันที่สามีฉันแนะนำ งั้นลองดูอันนี้สิคะ นี่เป็นอุปกรณ์เก็บน้ำแบบเก่า ราคาถูกและดี แต่เก็บน้ำได้ไม่เยอะ แต่มันถูกนะ น้ำหมดก็ซื้อใหม่ได้ไม่ใช่เหรอ”

ซางฉู่ผลักมือของเจ้าของร้านหญิงออกอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก “แบบพลังงานใหม่ราคาเท่าไหร่ แบบเก่าราคาเท่าไหร่คะ”

เจ้าของร้านชายมองไปที่เจ้าของร้านหญิง ทั้งสองคนพูดพร้อมกันอย่างรู้กัน “ถังเก็บน้ำพลังงานใหม่นี้ใช้แร่พลังงานแสงอาทิตย์รุ่นใหม่ล่าสุด หายากมากนะคะ แล้วก็อย่าดูถูกว่ามันเป็นแค่ทรงกลมเล็กๆ นะคะ ข้างในมีสระเก็บน้ำได้ถึง 140 ลูกบาศก์เมตร ถึงจะดีขนาดนี้แต่มันราคาแค่แปดแสนแปดหมื่นเหรียญดารา ถูกมากเลยใช่ไหมล่ะ”

ซางฉู่ “แล้วแบบเก่าล่ะคะ”

เจ้าของร้านหญิงยิ้มหวาน “แบบเก่าถึงจะไม่ใหญ่เท่าแบบพลังงานใหม่ แต่ก็มีความจุยี่สิบสามสิบลูกบาศก์เมตร แค่ควบคุมอุณหภูมิน้ำไม่ได้ แต่มันถูกมาก แค่สิบหมื่นเหรียญดาราก็พอแล้วค่ะ”

ซางฉู่ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ค้นหาในสมองกลแสงดูว่ามีที่ไหนขายน้ำบ้าง แต่ดูเหมือนว่าทั้งเมืองเอจะมีแค่ร้านนี้ร้านเดียว

ทู่โยวบินมาอยู่ตรงหน้าซางฉู่ อาศัยว่าคนอื่นมองไม่เห็นมัน มันก็บินเข้าไปในเคาน์เตอร์ของร้าน พอเห็นเข้าก็ตกใจ ที่แท้ก็เป็นร้านค้าหน้าเลือดนี่เอง

[อาฉู่ ร้านนี้มีอะไรไม่ชอบมาพากล พวกเขาโกหก ถังเก็บน้ำพลังงานแสงพวกนี้พวกเขาไม่ขายหรอก]

ซางฉู่ขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วถามว่า [เธอเห็นอะไร]

[ฉันเห็นใบสั่งซื้อของพวกเขา ที่ร้านมีถังเก็บน้ำพลังงานใหม่ทั้งหมดสามเครื่อง แต่ขายออกไปตั้งสิบกว่าออเดอร์ ของไม่ตรงปกแน่นอน]

ซางฉู่ [หมายความว่าถังเก็บน้ำพลังงานใหม่พวกนี้เป็นของจริงใช่ไหม]

ทู่โยวพยักหน้า [อันนี้จริง]

ซางฉู่เงียบไปครู่หนึ่ง

เป็นของจริง แต่พอขายออกไปกลับเอาของอย่างอื่นให้แทน แต่ก็ไม่มีใครมาโวยวาย ร้านนี้ยังคงเป็นร้านขายน้ำเพียงแห่งเดียวในเมืองเอทั้งหมด คงจะมีเส้นสายสินะ

เป็นอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด ที่ไหนๆ ก็มีเรื่องน่ารังเกียจแบบนี้จริงๆ

เจ้าของร้านหญิงเห็นซางฉู่ไม่พูดอะไรก็อดไม่ได้ที่จะพูดว่า “น้องสาวจ๊ะ จะซื้อหรือไม่ซื้อจ๊ะ ถังเก็บน้ำพลังงานใหม่นี้ฉันมีไม่กี่เครื่องนะ ขายหมดแล้วหมดเลย”

“พี่สาวคะ ฉันมีเหรียญดาราไม่เยอะแล้ว เอาแบบเก่ามาให้ฉันเครื่องหนึ่งก่อนแล้วกันค่ะ”

“ได้ ไม่มีปัญหา รอฉันแป๊บนะ เดี๋ยวจะไปเอามาให้ สามีเก็บเงินด้วย”

เจ้าของร้านหญิงเรียกเบาๆ ชายหนุ่มที่อยู่ข้างๆ ก็ตอบเสียงดังทันที “ได้เลย น้องสาว มาทางนี้เลย”

เขาดึงซูไป๋ไปยังเคาน์เตอร์ด้านขวา เจ้าของร้านหญิงใช้กุญแจเปิดประตูโกดังเข้าไปแล้วก็ปิดประตูทันที

เธอไปลากถังใบหนึ่งออกมาจากซอกหลืบแล้วก็รื้อค้นอยู่ข้างใน

“คนจนอีกแล้ว คราวนี้จะหาของเก่าเก็บให้แก”

ทู่โยวมองเจ้าของร้านที่ไม่น่าเชื่อถือคนนี้แล้วอยากจะกัดให้รู้แล้วรู้รอด

[อาฉู่ เธอยังไม่ให้ของเก่ากับเธอเลย ที่หามาให้ข้างในคงจะเป็นถังเก็บน้ำที่ไม่มีน้ำสะอาดแน่ๆ]

เมื่อได้ยินเสียงที่เกรี้ยวกราดของทู่โยว ซางฉู่ก็พูดว่า [ไม่เป็นไร เมื่อกี้เธอไม่ได้บอกเหรอว่าหลังจากทำสัญญากับเธอแล้วเธอจะมีพื้นที่เล็กๆ อยู่เหรอ เงินสิบหมื่นเป็นค่าผ่านทางเข้าโกดัง เธอเอาของใส่โกดังเล็กๆ ของเธอให้เต็มก็พอ ยังไงถังเก็บน้ำก็ดูไม่ใหญ่ พอออกมาแล้วค่อยให้ฉัน]

ทู่โยวตบหูทั้งสองข้างอย่างตื่นเต้น [ใช่สิ ฉันคิดไม่ออกได้ยังไงกันนะ พอเธอออกไปแล้วฉันจะขนของเลย ในเมื่อของที่อยู่ในถังไม้เป็นของเก่าเก็บ งั้นฉันจะเอาของบนชั้นวาง]

[อืม ของเก่าเก็บก็เอามาบ้างก็ได้ ยังไงถังเก็บน้ำก็ไม่เกี่ยงว่าจะมีเยอะแค่ไหน หอพักทหารรับจ้างมีท่อเชื่อมกับตึกเก็บน้ำ เอาของเก่ากลับไปล้างแล้วเติมน้ำก็ไม่เลวเหมือนกัน ของพลังงานใหม่ของพวกเขาก็เอาไปให้หมด]

ทู่โยวได้ยินคำพูดของซางฉู่ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ [ฉันนึกว่าเธอเป็นคนดีซะอีก]

[คนดีมันก็แล้วแต่สถานการณ์ ถ้าพวกเขาทำธุรกิจอย่างซื่อสัตย์ฉันก็จะจ่ายเงินซื้อ แต่พวกเขาไม่ใช่ ฉันซื้อน้ำแบบเก่าก็ยังจะโกงฉัน ฉันขโมยของพวกเขาแล้วจะทำไม]

ทู่โยว [อืมๆ รอเธอไปไกลๆ ก่อนแล้วฉันค่อยขโมย จะได้ไม่เดือดร้อนถึงเธอ]

[อืม]

ระหว่างที่ทั้งสองคนคุยกัน เจ้าของร้านชายก็ออกใบเสร็จเรียบร้อยแล้ว ซางฉู่ได้รับถังเก็บน้ำที่เจ้าของร้านหญิงยื่นให้มา พอจะตรวจสอบก็ถูกเธอกำมือไว้แน่น

“น้องสาวจ๊ะ ดูสิฟ้าจะมืดแล้ว ฉันกับพี่ชายเธอยังต้องไปรับลูกที่โรงเรียนทหารรับจ้างเลิกเรียนอีกนะ ถังเก็บน้ำนี่น่ะดีแน่นอน ไม่ต้องดูแล้ว กลับไปก่อนเถอะ พวกเราก็จะปิดร้านแล้ว”

ซางฉู่พูดอย่างลำบากใจ “แต่ถ้าไม่ตรวจแล้วจะรู้ได้ยังไงคะว่าน้ำข้างในสะอาดหรือเปล่า”

“สะอาด สะอาดแน่นอน พวกเราสองสามีภรรยาเปิดร้านที่นี่มากี่ปีแล้ว จะมาหลอกเงินเล็กๆ น้อยๆ ของเธอทำไม ไปๆๆ ออกไปก่อนให้พี่ชายเธอปิดร้าน”

เจ้าของร้านหญิงดึงซางฉู่ออกไปนอกประตูแล้วก็ผลักเธอไปข้างๆ แล้วก็เห็นสามีของเธอปิดประตูเรียบร้อยแล้วถึงได้จูงมือกันเดินไปทางตรงกันข้าม

ซางฉู่เดินกลับไปยังหอพักทหารรับจ้างด้วยใบหน้าเรียบเฉยท่ามกลางสายตาของผู้คน

เธอตรวจสอบถังเก็บน้ำอีกครั้ง ในสระเก็บน้ำมีตะไคร่น้ำขึ้นแล้ว ในน้ำก็มีแมลงด้วย ไม่รู้ว่าทิ้งไว้นานแค่ไหนแล้ว มองดูแล้วใบหน้าของซางฉู่ก็มืดครึ้ม

[โยโย ถังเก็บน้ำที่ใช้แล้วอย่าเอามานะ ข้างในมีแต่ตะไคร่น้ำกับคราบสกปรกทำความสะอาดยาก ตอนที่เธอเอามาดูด้วยนะ ถ้าถังเก็บน้ำสะอาดค่อยเอามา]

ทู่โยว [ไม่จริงน่า สองคนนี้เกินไปแล้วนะมันกลายเป็นอ่างเก็บน้ำที่ไม่อาจชำระล้างได้ (สำนวนจีน:กลับเป็นถังเก็บน้ำที่ทำความสะอาดไม่ได้)]

เขานึกว่าอย่างมากก็แค่น้ำทิ้งไว้นานแล้วไม่สะอาดเท่านั้น ไม่คิดว่าจะเป็นน้ำนิ่ง

แถมถังเก็บน้ำยังทำความสะอาดไม่ได้อีก

[ได้ อาฉู่รอฉันแป๊บนะ ฉันใกล้จะเสร็จแล้ว พวกเขากลับมาแล้ว ไม่คุยแล้วนะ ฉันรีบขนของก่อน]

[อืม ฉันจะกลับไปที่หอพักทหารรับจ้างก่อน เดี๋ยวเธอค่อยมาหาฉัน]

[อืมๆ]

“สามี เธอบอกว่าเด็กสาวคนนั้นจะรู้ตัวเมื่อไหร่ว่าตัวเองซื้อถังเก็บน้ำที่ใช้แล้วไป ฮ่าฮ่าฮ่า~~”

“ช่างมันเถอะ ยังไงก็ได้เงินมาแสนเหรียญดาราแล้ว คืนนี้เราไปกินของดีๆ กัน”

“อืมๆ ยัยโง่นี่ดันมาซื้อถังเก็บน้ำอีก ไม่มีใบอนุญาตจากทางการใครจะให้ของดีกับเธอล่ะ จริงสิ ในเมื่อขายของออกไปแล้ว งั้นเราปิดร้านกลับบ้านกันจริงๆ เลยไหม”

“ได้สิ รอฉันแป๊บนะ เก็บของเสร็จแล้วเราก็กลับบ้านกัน”

ทู่โยวได้ยินว่าพวกเขาจะไปแล้วก็รีบยัดของบนชั้นวางทั้งหมดเข้าไปในท้องของตัวเองแล้วก็แอบบินหนีไป

[จบแล้ว]