ตอนที่ 1022 แหกคุก?
ตอนที่ 1022 แหกคุก?
“ถ้าเจ้าต้องการขอโทษ อย่างนั้นเจ้าไม่ต้องพูด เพราะไม่ใช่ความผิดของเจ้าเลย” องค์ชายเทียนหลัวยิ้ม
“และตัวเจ้าเองก็ถูกจับ เราไม่โง่แม้ว่าเราจะไม่รู้สถานการณ์เฉพาะเจาะจง แต่มีหรือที่เราจะไม่เข้าใจเรื่องนี้?” เย่คงพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดขององค์ชายเทียนหลัว
“ฮ่าฮ่า คนสวยทำอะไรก็ไม่ผิด ต่อให้มีก็ไม่ใช่ความผิดของนาง!” เจ้าอ้วนไห่เสียงดังกว่าทุกคนทำเป็นไม่สนใจเขา
“ข้าไม่โทษเจ้า” แม้แต่บุรุษน้ำแข็งเสวี่ยทันหลางก็ยังเอ่ยปากทองคำพูด
“ขอบคุณ ขอบคุณ ขอบคุณจริงๆ!” ชิงผิงซาบซึ้งใจ ผู้ที่ฝึกฝนมาพร้อมกับนางโตขึ้นมาพร้อมกับนางไม่เข้าใจนางแต่สหายเหล่านี้รู้จักกันไม่กี่วันยังคงให้อภัยนาง เจ้าอ้วนไห่และเย่คงกับสหายไม่ใช่คนโง่ แน่นอนว่าพวกเขารู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบนเรือ ในช่วงเวลาวิกฤตอย่างนี้พวกเขายังช่วยปลอบใจนาง ไม่มีอะไรซาบซึ้งไปกว่านี้แล้ว ถ้านางได้รู้จักสหายเหล่านี้เร็วกว่านี้ นั่นจะดีสักเพียงไหน... หลังจากได้ฟังคำปลอบใจจากพี่น้องตระกูลหลี่ ชิงผิงรออยู่ชั่วขณะและนางพบว่าเย่ว์หยางจอมลามกไม่ยอมพูดอะไร แต่นั่งแทะขาไก่อยู่เฉยๆ นางอดโมโหไม่ได้ “คนจอมลามก นี่เจ้าจะไม่พูดอะไรบ้างหรือไง?”
“พวกเขาแย่งข้าพูดหมดแล้ว เจ้าจะให้ข้าพูดอะไรอีก?” เย่ว์หยางไม่กังวลแม้แต่น้อย “ที่จริงแล้ว สิ่งที่เกิดขึ้นกับเจ้า เจ้าก็คิดเองออก”
“.....” ชิงผิงพูดไม่ออก และแน่นอนว่านางพบแล้ว เพียงแต่นางอยากได้ยินเขาปลอบใจนาง
ช่างเถอะ หากใครต้องมาใส่ใจคนผู้นี้มากคาดว่าคงคลั่งใจตายภายในไม่กี่ปี
ในช่วงเวลาวิกฤติอย่างนี้ชิงผิงตัดสินใจไม่ตอแยบุรุษผู้นี้
นางสูดหายใจลึกปรับอารมณ์และพยายามข่มความเจ็บปวดจากพลังคำสาปในร่าง “ตอนนี้เราอยู่ในสถานการณ์อันตรายมาก คาดว่าก่อนช่วงเวลาที่จะมีคนเข้ามานั้นเวลานี้ข้าจะ.. ข้ามีบางอย่างจะสารภาพ และข้าต้องการบอกกับพวกเจ้า บางทีพวกเจ้าอาจไม่รู้ ความจริงข้าเป็นคนสอดแนมที่ได้รับมอบหมายจากผู้อื่นเนื่องจากข้าพบจอมลามกในรถไฟวันนั้น ภารกิจข้าคือเข้าใกล้เจ้าเพื่อหาข้อมูลเกี่ยวกับเจ้า... ทำไมเจ้าไม่แปลกใจแม้แต่น้อยเล่า?”
เจ้าอ้วนไห่เย่คงและพวกพ้องยิ้มและไม่พูดอะไร
เย่ว์หยางยักไหล่ “แล้วเจ้าสำรวจได้อะไรไปบ้าง?”
ชิงผิงไม่รู้ตัวจนกระทั่งนางเข้าใจทันทีและร้องขึ้น “เจ้ารู้ตัวแล้ว!”
เจ้าอ้วนไห่พยายามอย่างเต็มที่เพื่อตีคู่ทำนองว่าเขาเป็นอัจฉริยะเขามีตาทิพย์คู่หนึ่ง เขาเห็นเรื่องที่เกิดขึ้นมานานแล้ว โชคดีที่ไม่มีใครใส่ใจเขา เจ้าอ้วนลอบไปนั่งมุมห้องขีดเขียนภาพแก้เก้อ
หน้าของเย่คงยังยิ้มด้วยความอดทน “เราไม่ได้มาแดนสวรรค์เป็นวันแรกจะไม่ระวังตัวได้อย่างไร? ความจริงเราเป็นคนกลุ่มเดียวกันทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นเย่ว์หยาง หลิวเย่หรือเจ้าอ้วน หนุ่มน้ำแข็งและองค์ชายเราเป็นเหมือนพี่น้องที่มาจากที่เดียวกันต่อสู้เสี่ยงเป็นตายร่วมกัน”
ชิงผิงกวาดตามองดูหน้าทุกคนและในที่สุดมาหยุดอยู่ที่เย่ว์หยางทำให้นางโกรธ “เข้าใจแล้ว, ทำไมน้องหลิวเย่ถึงเทิดทูนเจ้านัก จอมลามก! เจ้าหลอกลวงข้าสาหัสนัก! อย่าบอกนะว่าชื่อเจ้าก็เป็นชื่อปลอม!”
เย่ว์หยางผายมือ“เราจำเป็นต้องหลอกด้วยหรือ? บางครั้งเมื่อข้าพูดความจริงก็ยังไม่มีใครเชื่อ ตัวอย่างเช่น หลิวเย่เป็นลูกศิษย์ของข้า!”
ชิงผิงแทบอดใจกัดเขาไม่ไหว “ข้าจะไม่มีวันเชื่อเจ้าอีก”
“ฮ่าฮ่า!” เย่คงและพวกได้ยินเช่นนี้ อดหัวเราะไม่ได้
“อย่าหัวเราะไปเลย ชิงผิงนางต้องคำสาป อาการกำลังลุกลาม ส่วนพวกเรามีมีดเชือดหมูจ่ออยู่บนศีรษะของเรา เราต้องรีบหาทางหนีโดยเร็ว!” เจ้าอ้วนไห่คิดว่าถึงคราวเขาพูดบ้าง เขาไม่ลืมจะเตือนชิงผิงว่าเขาเป็นพี่ใหญ่ของกลุ่มนี้รู้จักกันในฉายาว่าจ้าวมังกรปีศาจตุ้ยนุ้ยโอวไม่ใช่ มันอ้วนไปเล็กน้อย เขาคือจ้าวมังกรบินน้อย
“ถ้าพวกเจ้าหนีก็จะหนีไม่พ้นแม้ว่าจะออกจากเรือไปได้ เราหนีไปไม่ได้เพราะที่นี่คือทะเลหมอกที่มีกฎสวรรค์ควบคุม ในพื้นที่ของทะเลหมอกมีกฎสวรรค์ห้ามไปทางอากาศ ดังนั้นเรื่องบินจึงเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ นี่คือสาเหตุที่เรือทั้งหมดในเมืองไป๋เหอไม่ได้ติดตั้งอุปกรณ์การบินแม้แต่การเดินบนคลื่นผิวน้ำที่นี่ก็ยังทำไม่ได้ต้องใช้เรือในการเดินทาง แม้ว่าพวกเจ้าจะระมัดระวังตัวดีแล้ว แต่นั่นยังไม่เพียงพอ ในทะเลหมอกมีปลาชนิดหนึ่งเรียกว่า ‘ปลาชดใช้’ เนื้อของมันอร่อยมาก แต่เมื่อกินเนื้อของมันเข้าไปภายในหนึ่งเดือนเมื่อพวกเจ้าเข้าสู่ทะเลหมอกแห่งนี้ เจ้าจะอ่อนแอเหมือนกับตอนนี้ นี่คือผลกระทบอย่างลึกล้ำจากกฎสวรรค์ ‘ชดใช้’ก่อนงานเต้นรำรื่นเริงมีการเลี้ยงเมนูปลาที่แสนอร่อยและเป็นที่นิยม มีไข่ปลาเช่นไข่มุกดำ และเหล้าเลือดดำที่เราได้ลิ้มลองมาแล้วจริงๆ ทั้งหมดนั้นทำมาจากปลาชดใช้...มีแต่พวกเราชาวเมืองไป๋เหอเท่านั้นที่จะไม่ได้รับผลกระทบจากปลาชดใช้เลย” แม้ว่าชิงผิงลังเล แต่นางก็ยังพูดความจริงอันโหดร้าย
“ทำยังไงเราจึงจะป้องกันพิษและกฎสวรรค์?” เจ้าอ้วนไห่ที่แอบอ้างว่าตนเองเป็นพี่ใหญ่ใจหายทันที
“ก็แค่หลับฝันหวาน รอจนเจ้าตื่นขึ้น เจ้าอาจจะพบว่าเป็นแค่ฝันร้าย” เย่ว์หยางให้คำแนะนำเขา เจ้าอ้วนไห่ตรองตาม แล้วคิดว่าแนวคิดนี้ดีมาก ไม่เห็นต้องทำอะไร แค่นอนอย่างเดียวแต่ก็แก้วิกฤติการณ์ได้
“พวกเจ้า... พวกเจ้าจริงจังกันหน่อยได้ไหม?” ชิงผิงถ่มน้ำลาย แม้แต่เวลานี้พวกเขายังเล่นตลกกันอยู่ได้อีกหรือ?
“อาจารย์คนสวยแนะนำดีเป็นอย่างยิ่ง” เจ้าอ้วนไห่ตบเท้ายืนตรง
“อย่าไปยุ่งกับเขา!” เย่คงถีบเจ้าอ้วนไห่กระเด็น
“สวรรค์ไม่เคยปิดกั้นทางโดยสิ้นเชิง เหตุที่เกิดขึ้นย่อมมีทางคลี่คลาย อย่าท้อแท้ไปเลย” องค์ชายเทียนหลัวพูดอย่างใจเย็น
“ใช่ ถูกแล้ว ไม่มีวิธีอื่น!” ชิงผิงกัดริมฝีปากดูเหมือนนางจะเรียกความเชื่อมั่นกลับมาอยู่ในใจได้ หลังจากชะงักไปชั่วครู่นางเงยหน้ามองดูทุกคนอีกครั้ง เหมือนจะจดจำลักษณะทุกคนอย่างลึกซึ้ง เจ้าอ้วนไห่กำลังจะพูดแต่นางยกมือห้ามไว้ก่อน “ให้ข้าพูดก่อน! ให้ข้าบอกความในใจกับพวกเจ้าก่อน พวกเขาโยนข้ามาในคุกเพื่อต้องการให้โอกาสข้า! พวกเขาทำงานอย่างหนักเพื่อฝึกฝนข้าขึ้นมา บางคนเป็นเหมือนบิดาของข้า ข้ารู้สึกสำนึกบุญคุณของเขา แต่ความกตัญญูนี้ไม่อาจแทนที่ความต้องการมีอิสรภาพของข้าได้ ข้าไม่ต้องการเป็นมนุษย์เงือกต้องสาปครึ่งตัว ข้าต้องการเป็นคนธรรมดาเหมือนพวกเจ้า ฟังข้าก่อน พวกเขาจับข้าโยนเข้ามาในคุกเพราะคิดว่าข้าหลงรักพวกเจ้าคนใดคนหนึ่ง และยอมให้ข้าพาคนออกมาคนหนึ่งและจะใช้คำสาปโลหิตทำให้คนผู้นั้นกลายเป็นมนุษย์เงือก กล่าวอีกนัยหนึ่ง คนผู้นั้นจะรอดชีวิตแต่ถูกสาปเป็นมนุษย์เงือกแทน”
“เจ้าหมายความว่ายังไง? จะให้เราเลือกคนที่จะออกไปกับเจ้าน่ะหรือ?” เย่คงเข้าใจทันที
“ข้า... ข้าขอสมัครคนแรก!” เจ้าอ้วนไห่ยกมือทันที
“จะยอมเป็นมนุษย์เงือกต้องสาปไหม? เรื่องหลังจากนั้นไม่ชัดเจน แต่ก็เป็นไปได้ว่าอาจอยู่รอดได้” เมื่อชิงผิงถาม นางมองดูเย่คง องค์ชายเทียนหลัวเสวี่ยทันหลางพี่น้องตระกูลหลี่และเย่ว์หยางเหมือนอยากจะดูว่าพวกเขามีปฏิกิริยาอย่างไร?
“ไม่เป็นไร ตราบใดที่ยังมีชีวิตรอดอยู่ต่อไปได้” เจ้าอ้วนไห่บอกว่าถ้าเขาสามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อาจจะกลายเป็นมนุษย์เงือกได้ นอกจากนี้ยังว่ายน้ำได้คล่องแคล่วโดยไม่ต้องใช้ความพยายามมากนั่นจะดีเพียงไหน?
“หลังจากกลายเป็นมนุษย์เงือกต้องสาปเจ้าจะไม่สามารถออกไปจากเมืองไป๋เหอได้ตลอดชีวิตแม้ว่าเจ้าจะได้ของวิเศษไว้ป้องกันตัวเอง แต่คนเหล่านั้นจะไม่ยอมให้เจ้าหนีไปได้เกินครึ่งทาง” ชิงผิงยังคงโน้มน้าวต่อไป
“ไม่สามารถจากไปได้ มันน่าอึดอัดเล็กน้อย แต่อย่างน้อยก็ยังรอดชีวิต และเมืองไป๋เหอก็มีสาวงามมากมาย ข้าชอบ!” เจ้าอ้วนไห่พูดจนคนอื่นยากจะยอมรับ
“เจ้าล่ะตั้งใจยังไง? จะยอมปล่อยคนอ้วนไหม?” ชิงผิงอดมองเย่คงองค์ชายเทียนหลัวและเสวี่ยทันหลางมิได้
“เจ้าอ้วนไห่ไม่ใช่ลูกพี่ในกลุ่มของเราปล่อยให้เขามีความสุขกับคำสาปโลหิตไปเถอะ” เย่คงพูดอย่างไม่เห็นแก่ตัว และไม่ต้องการชิงดีชิงเด่น
“คำสาปโลหิตไม่เหมาะกับข้า” องค์ชายเทียนหลัวปลีกตัวห่างไกล
“ขอรั้งอยู่ในนี้นี่แหละ” เสวี่ยทันหลางพูดอย่างเรียบง่าย
“เราสองพี่น้องไม่ขอแก่งแย่งคำสาปโลหิตกับลูกพี่ไห่แน่” หลี่ชิว หลี่เกอเพิ่งจะยอมเรียกเจ้าอ้วนไห่เป็นลูกพี่ในวันนี้
“แล้วเจ้าเล่า? เจ้าไม่ต้องย้อนกลับไปบอกหลิวเย่หรือ? นางกำลังรอเจ้าอยู่ที่โรงแรมกางเขนเหล็กในเวลานี้ เจ้าจะกลับไปหานางหรือไม่? สาวน้อยอย่างนางอาจตั้งตารอเจ้าอยู่ตลอดเวลาก็ได้ ยิ่งกว่านั้นคนที่อยู่เบื้องหลังข้าอาจจะจัดการจับตัวนางมาด้วยก็ได้!” ชิงผิงมองดูเย่ว์หยางที่แทะขาไก่จนแทบจะเหลือแต่กระดูกคิดอยู่ว่าจะทิ้งดีหรือไม่ดี ฮุยไท่หลางมองตาละห้อยแต่เย่ว์หยางทำเป็นไม่เห็นมัน
“สำหรับน้องหลิวเย่ เดี๋ยวข้าจะไปแจ้งนางให้ไม่ต้องให้เย่ว์หยางแจ้งก็ได้” เจ้าอ้วนไห่ตบอกขันอาสา
“เจ้า.. เจ้าพูดอะไรออกมาบ้างสิ...” ชิงผิงต้องการได้ยินคำตอบของเย่ว์หยาง
“ตอนนี้ยังเร็วเกินไป ยากจะตัดสินใจ บางทีอาจมีปาฏิหาริย์ร่วงลงมาจากฟากฟ้าฆ่าทุกคนในเรือและปล่อยให้เราอยู่รอดปลอดภัยได้” ในที่สุดเย่ว์หยางก็โยนกระดูกไก่ทิ้งฮุยไท่หลางไม่ทำแม้แต่จะชายตามอง
“ความหวัง” ชิงผิงฝืนยิ้ม นางไม่เคยคิดว่าจอมลามกอย่างเย่ว์หยางจะมีความน่าเชื่อถือ
นางเป็นเผ่าพันธุ์ทรยศที่ต้องคำสาป
นางต้องการเป็นมนุษย์นางว่านางโง่และไร้เดียงสาแล้ว แต่นางยังอดคิดไม่ได้ว่าคนผู้นี้ยังโง่และไร้เดียงสายิ่งกว่านาง
แม้ว่าจะมีดาวตกร่วงลงมาจากฟากฟ้าก็เป็นไปไม่ได้ที่จะพุ่งชนเรือสำราญนี้ เว้นแต่ปาฏิหาริย์มีจริง เรื่องแบบนี้ไม่มีทางเกิดขึ้น
ฝาเหล็กห้องขังเรือพลิกเปิดทันใดนางแมงมุมน้ำโผล่หน้าออกมาให้เห็น นางทำหน้าล้อเลียนและหัวเราะเยาะ “ข้าไม่ค่อยรู้จักคนโง่เท่าใดนัก แต่ยังไม่เคยเห็นใครโง่อย่างพวกเจ้าเลย ฮ่าฮ่าฮ่า ข้าอดยั้งใจช่วยเหลือพวกโง่ๆ อย่างเจ้าไม่ได้จริงๆ ถ้าพวกเจ้ารอดออกไปได้นับเป็นความพ่ายแพ้ยิ่งใหญ่ของแดนสวรรค์!”
เจ้าอ้วนไห่ได้ยินเช่นนั้นตื่นเต้นทันที “แม่นางคนงาม อย่างนั้นเจ้าจะช่วยเราได้อย่างไร?”
แมงมุมน้ำยิ้มชั่วร้าย “แน่นอน พาพวกเจ้าทุกคนออกจากกรงขังให้เรือหนึ่งลำ ข้าเตรียมการไว้เรียบร้อยแล้ว วางใจได้ข้าจะช่วยพวกเจ้าให้หลบหนีไปจากคุกและหนีออกไปจากทะเล”
อะไรกัน? นางแมงมุมน้ำอยากช่วยให้พวกเขาหนีหรือ?
ชิงผิงเมื่อได้ยินหน้าของนางยิ่งซีดเผือด
เลวทรามต่ำช้า!
นี่เป็นแผนการชั่วร้ายจริงๆ นางแมงมุมน้ำนี้ความจริงเป็นสตรีผู้ชั่วร้ายที่สุดในกลุ่มผู้เยาว์รุ่นใหม่ของเมืองไป๋เหอ