บทที่ 310 - ศิษย์พี่ทุกท่าน เข้ามาพร้อมกันเลยครับ!

บทที่ 310 - ศิษย์พี่ทุกท่าน เข้ามาพร้อมกันเลยครับ!

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

"ฮ่าๆ คุณปู่พอใจก็ดีแล้วครับ!"

เซี่ยหลิงซินยิ้มร่า เปลี่ยนสรรพนามเรียกอย่างลื่นไหล

คนเราอยู่ในยุทธภพ สิ่งสำคัญที่สุดคือต้องรู้จัก "สามโอ๋"

โอ๋คนแก่ โอ๋ผู้หญิง โอ๋เด็ก!

คุณอาจจะไม่อยากทำ แต่คุณต้องทำเป็น!

ขอแค่จัดการคนสามประเภทนี้ได้ เรื่องส่วนใหญ่ก็ผ่านฉลุย!

นี่คือปรัชญาชีวิตของเซี่ยหลิงซิน!

การเปลี่ยนคำเรียกนี้ลื่นไหลมาก และทำให้ซงเจียนยิ่งชอบใจเข้าไปใหญ่

ยิ่งดูยิ่งถูกชะตา

หัวเราะชอบใจ "ดีๆๆ!"

"หลานหลิงซิน ต่อไปอยู่ที่นี่ มีเรื่องอะไรก็มาหาปู่! ไม่ว่าเรื่องอะไร ปู่จัดการให้เรียบ!"

"รับทราบครับ!"

"ฮ่าๆๆ หลานหลิงซิน มากับปู่ ปู่จะให้ลูกอมกิน!"

มือแห้งเกร็งคว้าตัวเขาจะพาเดินไป

หนึ่งแก่หนึ่งหนุ่มเรียกกันสนิทสนม คนอื่นยืนมองหน้ากระตุก อิจฉาตาร้อน ถึงจะเลี่ยนแต่ก็พอทนไหว

แต่พอได้ยินคำว่า "ลูกอม" ทุกคนก็นั่งไม่ติดทันที

รวมถึงอาจารย์ไป๋ด้วย

ในบู๊ตึ๊งหนานเหอ ถ้าวัดเรื่องพลังฝีมือ ซงเจียนอาจไม่ใช่ที่สุด

แต่เรื่องความอาวุโส เขาคือเบอร์หนึ่ง

นอกจากไม่กี่คน ทุกคนต้องเรียกเขาว่าท่านบรรพชน

ได้ยินว่าแม้นักพรตห้ามังกร ก็ยังเป็นรุ่นหลานของท่าน

แต่ทั้งนักพรตห้ามังกรและอาจารย์ไป๋ ก็ให้เรียกแค่ศิษย์ลุง

เมื่อผ่านด่านสิบสองชั้นฟ้า อายุขัยจะยืนยาวถึงสามร้อยปี

บรรลุปรมาจารย์ ธรรมจารย์ อายุขัยแปดร้อยปี

ศิษย์บู๊ตึ๊งหนานเหอต่างรู้ดีว่า ท่านบรรพชนท่านนี้ อายุขัยใกล้จะหมดแล้ว

นายเรียกเขาว่าปู่ ไม่ใช่ว่ามาเอาเปรียบพวกเราเหรอ?

แถมท่านบรรพชนแม้พลังจะไม่ใช่ที่สุด แต่นอกจากความอาวุโส อายุยืน ท่านยังมีวิชาอีกอย่างที่เป็นที่สุดในบู๊ตึ๊ง

นั่นคือการหลอมยา!

ถึงจะพูดแล้วน่าเศร้า แต่ที่บู๊ตึ๊งรอดมาได้จนถึงทุกวันนี้ ส่วนใหญ่ต้องขอบคุณนักพรตห้ามังกร

แต่ก่อนหน้ายุคนักพรตห้ามังกร คือท่านบรรพชนท่านนี้ที่ใช้วิชาหลอมยา ประคองสำนักบู๊ตึ๊งที่เกือบจะสิ้นชื่อ ให้สืบทอดต่อมาได้

แถมยังปั้นนักพรตห้ามังกรที่เป็นระดับปรมาจารย์ขึ้นมาได้อีกคน!

สร้างเสาหลักให้บู๊ตึ๊งได้ต้นหนึ่ง

ดังนั้น ซงเจียนจึงมีสถานะสูงส่งมากในบู๊ตึ๊งหนานเหอ และได้รับความเคารพจากศิษย์ทุกคนจากใจจริง

แม้ท่านบรรพชนจะใจดี เป็นกันเอง แต่แม้แต่ศิษย์ในสำนัก ก็หาได้ยากที่จะทำให้ท่านพอใจและเมตตาได้ขนาดนี้

ตอนนี้มาทำดีกับ "คนนอก" ขนาดนี้ จะให้ทุกคนยอมรับได้ยังไง?

ยิ่งไปกว่านั้น "ลูกอม" ในปากท่านบรรพชน ก็คือยาที่ท่านหลอมเอง!

ปกติพวกเขาอยากได้สักเม็ดก็ยากแสนเข็ญ นายไม่ต้องขอก็ยัดใส่มือเลยเรอะ!

"เดี๋ยว!"

ตอนนั้นเอง ชายหนุ่มหน้าตายิ้มแย้ม สวมชุดนักพรตสีซีด อายุราวๆ ยี่สิบกว่าปีก็เดินออกมา

"ท่านบรรพชน ศิษย์น้องเซี่ยเพิ่งมาถึง อย่างน้อยก็ให้พวกเราทำความรู้จักกันก่อนสิครับ?"

คิ้วขาวโพลนแทบไร้ขนของซงเจียนขมวดมุ่น

บอกชัดเจนว่า บรรพชนไม่ปลื้ม!

อาจารย์ไป๋รีบเดินเข้ามา "ศิษย์ลุง ให้พวกเขาทำความรู้จักกันก่อนเถอะครับ เดี๋ยวค่อยไปก็ไม่สาย"

ซงเจียนไม่พอใจแน่นอน

เซี่ยหลิงซินพูดกล่อม "คุณปู่ ผมก็อยากรู้จักทุกคนเหมือนกันครับ ให้ปู่ลำบากรอหน่อยนะครับ?"

"อืม... ก็ได้ งั้นพวกแกรีบๆ หน่อยนะ!"

ซงเจียนถึงยอมตกลงอย่างไม่เต็มใจ

อาจารย์ไป๋: "..."

ท่านลำเอียงเกินไปแล้วนะศิษย์ลุง!

"ศิษย์น้องเซี่ย ผมเรียกแบบนี้คงได้นะ?"

ชายคนนั้นถึงกับโล่งอก กลัวท่านบรรพชนเปลี่ยนใจ รีบพูดต่อ "ได้ยินว่านายเรียนแผนภาพแบกขุนเขาหนุนสายฟ้า ถึงจะยังไม่เข้าสำนักอย่างเป็นทางการ แต่เรียกศิษย์น้องสักคำ คงไม่มีปัญหานะ?"

เซี่ยหลิงซินมองสำรวจเขา แล้วยิ้ม "แน่นอน ผมยังกลัวศิษย์พี่จะรังเกียจซะอีก ศิษย์พี่ชื่ออะไรครับ?"

มุมปาก หางตา ของชายคนนั้นโค้งงอ รอยยิ้มเหมือนถูกฝังไว้บนหน้า "ผมชื่อ หูปู้เซี่ยว (หูไม่ยิ้ม)"

หูไม่ยิ้ม...

ฉันว่านายล้อเล่น

เซี่ยหลิงซินมองดูรอยยิ้มที่แผ่ซ่านไปทั้งตัวของเขา แล้วแอบนินทาในใจ

อวิ๋นกุยกระซิบข้างหู "ศิษย์บู๊ตึ๊งหนานเหอ ตั้งชื่อตามวรรค 'มรรควิถีสถิตอยู่กลางธุลีแดง เมฆาบดบังมิรู้หนทาง' ชื่อเดิมเขาคือ หูเซี่ยว"

"ที่นี่เราค่อนข้างสบายๆ ไม่เคร่งเรื่องลำดับรุ่น รุ่นผู้ใหญ่ใช้วรรคแรก รุ่นเด็กใช้วรรคหลัง"

มรรควิถีสถิตอยู่กลางธุลีแดง เมฆาบดบังมิรู้หนทาง?

อาจารย์ไป๋เมื่อกี้ก็ท่องวรรคนี้เป็น "กุญแจ"

"อย่าเห็นว่าเขาชอบยิ้มนะ เจ้านี่เจ้าเล่ห์จะตาย นายระวังตัวหน่อย"

อวิ๋นกุยเตือนเขา เพราะเห็นแก่ที่เซี่ยหลิงซินเคยสอนวิชาจีบสาวให้

แต่ไม่ว่าอาจารย์ไป๋หรือเขา แม้จะดูออก แต่ก็ไม่มีใครคิดจะห้าม

เพราะพวกเขารู้นิสัยศิษย์บู๊ตึ๊ง ถึงจะไม่ถึงกับเย่อหยิ่งจองหอง แต่ก็มีความทระนงในตัว

ตอนนี้ถ้าไม่ปล่อยให้พวกเขาลองของ ให้ยอมรับจากใจจริง ต่อให้เซี่ยหลิงซินพาออกไปได้ ไม่ช้าก็เร็วต้องก่อเรื่อง

คนพวกนี้ก็แค่ชอบลองของ แต่รู้ลิมิต ไม่ได้มีเจตนาร้ายจริงๆ

อีกอย่าง แม้อาจารย์ไป๋ไม่อยากจะยอมรับ แต่ต่อหน้าเซี่ยหลิงซิน พวกหัวกะทิ อัจฉริยะของบู๊ตึ๊งพวกนี้ มันก็แค่ขยะ!

จะไปก่อเรื่องอะไรได้?

ลองของไปเถอะ ให้พวกแกรู้ซะบ้างว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้า

หูปู้เซ่าพูดด้วยรอยยิ้ม "ศิษย์น้องเซี่ย ผมยังได้ยินมาว่านายใช้เวลาไม่ถึงเดือน ก็เรียนแผนภาพแบกขุนเขาหนุนสายฟ้าได้สำเร็จ แถมยังฝึกสายฟ้าหยินที่ไม่มีใครฝึกได้มาสามสิบปีสำเร็จอีก"

"ในบรรดาพวกเรา มีแค่ศิษย์พี่ชิงอวิ๋นที่ฝึกสายฟ้าหยินสำเร็จ แต่ก็นั่นตอนอายุสามสิบแล้ว แถมยังเป็นเรื่องเมื่อสามสิบกว่าปีก่อน"

เขาชี้ไปที่คนที่ยืนนิ่งเงียบอยู่ข้างๆ

พอเห็นเซี่ยหลิงซินมองมา ก็แค่พยักหน้าให้เรียบๆ

คนคนนี้หน้าตาธรรมดา ดูเหมือนอายุแค่สามสิบต้นๆ

ฟังจากที่หูปู้เซี่ยวพูด เขาอายุอย่างน้อยก็หกสิบกว่าแล้ว!

หกสิบกว่ายังเป็นรุ่นเด็ก...

เซี่ยหลิงซินเหลือบมองอาจารย์ไป๋ แอบคิดในใจว่าเมื่อก่อนไม่เคยคิดเลย ว่าแกจะแกขนาดไหน?

อาจารย์ไป๋รู้สึกถึงสายตาเขา รู้สึกเหมือนกำลังโดนนินทาเรื่องไม่ดี เลยจ้องกลับไป

"พรสวรรค์แบบศิษย์น้องเซี่ย เหมือนกับอัจฉริยะในตำนานพวกนั้นเลย"

"ศิษย์น้องเซี่ยอย่าหาว่าผมละลาบละล้วงนะ ผมยังไม่เคยเจออัจฉริยะมาก่อน นายช่วยแสดงให้ดูหน่อยได้ไหม?"

"อ้อ สายฟ้าหยินไม่ต้องนะ เพราะศิษย์พี่ชิงอวิ๋นก็ชอบเอามาสอนพวกเราด้วยความหวังดีบ่อยๆ แค่พวกเรามันไม่ได้เรื่อง เรียนไม่เป็นเอง"

ไอ้หมอนี่เจ้าเล่ห์จริงๆ

จงใจพูดดักคอ ไม่ให้เขาใช้สายฟ้าหยิน

สายฟ้าหยินมันรุนแรงจริงนั่นแหละ

แต่สำหรับฉัน มันไม่ใช่สิ่งที่รุนแรงที่สุดนะ...

ซงเจียนหันหน้าหนี เบ้ปาก

หลานรักหลิงซินตัวน้อยๆ ของเขา ควักของวิเศษระดับนี้ออกมาได้ง่ายๆ รากฐานความสะสมคงลึกซึ้งเกินกว่าใครจะจินตนาการ

แม้เขาจะมองไม่ออกว่าตอนนี้เซี่ยหลิงซินมีพลังระดับไหน

แต่อยู่มาจนป่านนี้ เขามองออกว่าเซี่ยหลิงซินมีของ

เจ้าลิงน้อยปู้เซี่ยวยังหลงตัวเอง งานนี้โดนดีแน่

ขี้เกียจดู!

อวิ๋นกุยบ่นอุบ "ปู้เซี่ยว นายอย่าให้มันมากนักนะ"

หูปู้เซี่ยวยังคงยิ้มมองเซี่ยหลิงซิน "ถ้าศิษย์น้องเซี่ยไม่เต็มใจ ก็ไม่เป็นไรครับ"

ถึงจะบอกว่าไม่เป็นไร แต่ท่าทางท้าทายชัดเจน

"อะแฮ่ม..."

เซี่ยหลิงซินยิ้มอย่างใสซื่อ "เอาอย่างนี้ละกัน ผมเองก็อยากจะ 'ทำความรู้จัก' กับพวกศิษย์พี่จริงๆ"

"ศิษย์พี่ท่านไหนที่จะออกไปหาประสบการณ์กับผม ไม่สู้ลองออกมาพร้อมกันเลย มา 'ทำความรู้จัก' กันหน่อย!"

พอพูดจบ ศิษย์บู๊ตึ๊งทุกคนต่างตกใจระคนโกรธ

คนฝึกยุทธ์ คำว่า "ทำความรู้จัก" ย่อมหมายถึงประลองฝีมือ

นี่หมายความว่าจะท้าดวลศิษย์บู๊ตึ๊งทุกคนที่นี่คนเดียวเหรอ?

แม้แต่ซงเจียนที่มั่นใจว่าหูปู้เซี่ยวจะหน้าแตก ก็อดหันกลับมาไม่ได้

อดไม่ได้ที่จะเตือน "หลานหลิงซิน เจ้าลิงพวกนี้ถึงจะไม่ได้เรื่อง แต่ก็พอมีฝีมืออยู่บ้างนะ"

"โดยเฉพาะเจ้าหนูชิงอวิ๋น ถึงจะหัวช้าไปหน่อย แต่ขยันหมั่นเพียร กินข้าวมากกว่าหลานหลายสิบปี ฝึกแบกขุนเขาหนุนสายฟ้าจนถึงขั้นสูงส่ง ตอนนี้เป็นถึงนักสู้ระดับฉายาแล้วนะ หลานจะประมาทไม่ได้"

เซี่ยหลิงซินกุมมือเขา ยิ้ม "คุณปู่ วางใจเถอะครับ พวกศิษย์พี่อายุมากกว่าผมทั้งนั้น จะทำร้ายผมลงคอได้ยังไง?"

ซงเจียนมองตาที่จ้องตอบมา เห็นประกายแสงบริสุทธิ์ไหลเวียนอยู่ในนั้น

เขาตกใจ เพ่งมองให้ชัด เห็นลึกลงไปมีไอสีม่วงจางๆ ลอยอ้อยอิ่ง

ซี๊ด~

แอบสูดปากเบาๆ

เด็กดี!

"ดี ดี ดี!"

ซงเจียนตบมือเขาเบาๆ "หลานระวังหน่อยนะ"

หูปู้เซี่ยวเห็นท่านบรรพชนยอมตกลงเรื่องบ้าบอแบบนี้ ถึงจะโกรธที่เซี่ยหลิงซิน "อวดดี" แต่ก็ยินดีที่จะสั่งสอนเขา!

แต่นึกไม่ถึงว่า ความหมายของท่านบรรพชนคือ ให้เซี่ยหลิงซินระวัง อย่าทำพวกตนเจ็บ

หูปู้เซี่ยวรีบพูด "ไม่ต้องถึงมือศิษย์พี่ชิงอวิ๋นหรอก ให้ผมลองก่อน ถ้าศิษย์น้องเซี่ยชนะผมได้ ค่อยว่ากัน!"

แต่เซี่ยหลิงซินส่ายหัว "ทำไมต้องให้ยุ่งยาก?"

"เมื่อไม่นานมานี้ผมได้วาสนาบางอย่าง ตระหนักรู้หลักการตื้นเขินบางประการ กำลังอยากลองวิชาอยู่พอดี"

"ศิษย์พี่ชิงอวิ๋น ศิษย์พี่เฝิงปู้หยิง ศิษย์พี่จ้าวเจี้ยนเซิน ศิษย์พี่หูปู้เซี่ยว เมื่อกี้ที่อาจารย์ไป๋เอ่ยชื่อ คือพวกศิษย์พี่สินะครับ?"

"งั้นเชิญพวกศิษย์พี่ออกมาก่อน ให้โอกาสศิษย์น้องคนนี้หน่อย?"

"อ้อ แล้วก็ศิษย์พี่อวิ๋นกุยด้วย อ้อ แน่นอน ถ้าศิษย์พี่คนอื่นสนใจ ก็เชิญเข้ามาร่วมวงได้เลย"

เซี่ยหลิงซินยื่นฝ่ามือออกมาข้างหนึ่ง "ขอแค่มีศิษย์พี่คนไหน หนีออกจากฝ่ามือผมได้ หรือแค่แตะชายเสื้อผมได้ หรือทำให้ผมผมร่วงสักเส้น ผมยอมแพ้เลย"

เขายิ้มร่า แต่ทุกคนกลับรู้สึกว่าน่าหมั่นไส้ที่สุด!

อวิ๋นกุยข้างๆ ชี้ตัวเอง "ฉัน? ฉันเหรอ?"

เกี่ยวไรกะตูวะ?

เขารู้ความปีศาจของเซี่ยหลิงซินดี แถมเป็นนักศึกษาวิทยาลัยเจ็ดดารา เรื่องราวข้างนอกเขารู้ดีที่สุด

เซี่ยหลิงซินตอนนี้ เขาจะไปสู้ได้ยังไง?

แต่ว่า... ช่วงนี้เขาก็ได้วาสนามาเหมือนกัน การฝึกรุดหน้า ตอนนี้เป็นนักสู้ระดับสี่แล้ว!

น่าจะพอฟัดพอเหวี่ยงได้มั้ง?

อีกอย่างคนเยอะขนาดนี้ ศิษย์พี่ชิงอวิ๋นก็เป็นระดับฉายา คงคอยดูเชิงอยู่ข้างๆ

เซี่ยหลิงซินต่อให้เก่งแค่ไหน คงไม่ถึงขนาดชนะศิษย์พี่ชิงอวิ๋นไม่ได้หรอกมั้ง?

ดี เจ้าเด็กแสบ! นายกั๊กวิชาไม่ยอมสอนจีบสาวให้ฉัน อย่าโทษว่าฉันรังแกนายนะ!

ฮึๆ

"อวดดี!"

หูปู้เซี่ยวทนไม่ไหวแล้ว คนอื่นก็เหมือนกัน

น่าโมโหชะมัด!

หูปู้เซี่ยวหาเรื่องนาย นายก็ไปลงที่มันสิ มาหยามพวกเราทำไม?

เซี่ยหลิงซินเห็นดังนั้น ก็นั่งลงเฉยเลย

นายยังกล้านั่งลงอีก?!

ทุกคนโกรธจนควันออกหู

ซงเจียนหันไปมองอาจารย์ไป๋และพวกรุ่นใหญ่ ส่งสัญญาณให้ถอยออกมา เหลือแค่พวกรุ่นเด็ก

"โอม—!"

เสียงอันยิ่งใหญ่ก้องกังวานขึ้นในจิตใจ

แสงสีทองสาดส่องทันที

เซี่ยหลิงซินค่อยๆ ยื่นมือออกมา

ทุกคนรวมถึงชิงอวิ๋น เห็นฝ่ามือทองคำขนาดยักษ์ค่อยๆ ช้อนพวกตนขึ้น

เชี่ย!

พลังจิตควบคุมวัตถุ!

ไอ้เด็กนี่เป็นระดับฉายาแล้วเหรอ?!

ทะลวงระดับฉายา อาณาจักรพุทธะในฝ่ามือของเซี่ยหลิงซินตอนนี้ ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว!

ไม่ใช่แค่เพิ่มขึ้นไม่กี่เท่า

แต่น่าจะต่างกันร้อยเท่า!

"ศิษย์พี่ทุกท่าน เข้ามาพร้อมกันเลยครับ!"

ฝ่ามือทองคำกางออก ครอบคลุมพื้นที่หลายร้อยเมตร!

วัดวาอารามวิจิตรตระการตา หอแก้วเสียดฟ้า พระสงฆ์หมื่นรูปสวดมนต์ เทวดาร่ายรำ ดอกไม้ทองคำโปรยปราย...

มองเห็นเลือนรางว่ามีพระพุทธรูปทองคำองค์ใหญ่ มองลงมาจากเบื้องบน ยื่นฝ่ามือลงมา...

ซงเจียน อาจารย์ไป๋ และคนอื่นๆ หน้าเปลี่ยนสี

นี่มัน...

หลอมรวมโอสถและยุทธ์!?

สายบู๊ตึ๊ง เล่าลือกันว่ามีมาตั้งแต่ยุคโบราณ

มรรควิถีสูงสุดที่สืบทอดมา คือสิ่งที่ปรมาจารย์ผู้ก่อตั้งคิดค้นขึ้นในยุคโบราณ

นั่นคือการหลอมรวมโอสถและยุทธ์!

แต่ตั้งแต่ออกจากวังเซียน มรรควิถีนี้ก็ไม่สมบูรณ์ "โอสถและยุทธ์" เหลือเพียง "ยุทธ์"

สิ่งที่เซี่ยหลิงซินแสดงออกมา แม้จะไม่ใช่การหลอมรวมโอสถและยุทธ์ แต่ก็มีความใกล้เคียงกับสิ่งที่เล่าขานกันมา

"เฮ้อ..."

อาจารย์ไป๋ถอนหายใจหลังจากหายตกตะลึง

งานนี้... หน้าแตกยับเยินแน่...

[จบแล้ว]